Avondblad, E. Overheidsbemoeiing en deskundigheid. i Wij staan weer «ene aan bet ziekbed der overheidsbemoeiing. Onlangs heeft een door het hoofdbestuur der Neder» üandsche Maatschappij voor Nijverheid en Handel ingestelde Ltudie-eommlesie 1) baar rapport uitgebracht. Lij had de opdracht ontvangen, de verschillende klachten over organisatie van wetgeving en over» beidsbeheer nader te onderzoeken, en zoo mogelijk middelen aan te geven, welke tot verbetering zouden kunnen leiden. Als slotsom harer overwegingen komt bet de commissie voor, dat naar een betere werking der organen voor wetgeving en overhéidsbeheer moet worden gestreeld, Aan het gebrek van onvoldoende deskundigheid nopens de te regelen aangelegenheden, dat den bestaanden organen aankleeft, zou b i. tegemoet gekomen worden: a. door in de Grondwet aan de Tweede Romer de benoeming op te dragen van commissies, uit niet» kamerleden bestaande, aan welke de kamer het technisch onderzoek en zoo noodig het amendeeren van ingediende wetsontwerpen in overleg met de regeering overlaat, en welke commissies de regeering ook bij de voorbereiding van in te dienen wetsontwerpen kan betrekken; b. door aan organisaties van maatschappelijke groepen — zooals werkgevers en loonarbeiders — bij speciale wetten de bevoegdheid toe te kennen, de in die wetten genoemde onderwerpen van groepsbelang, op de in de wet genoemde grondslagen en binnen dc door ds wet aangegeven grenzen, zelve bij verordening nader te regelen; e. door bij de wet, resp. bij provinciale of gemeentelijke verordening, bet beheer van daarvoor in aanmerking komende openbare diensten en bedrijven op te «dragen aan een verantwoordelijke directie onder toedicht van een bedrijfsraad, en de verantwoordelijkheid yan bet gewone orgaan van uitvoerend gezag te dezer zake dan te beperken tot de benoeming van de directie en de leden van den bedrijfsraad; een en ander voor zoover in de desbetreffende wet of verordening niet omtrent bepaalde punten van beheer anders is bepaald. Bij deze, ter nadere overweging door de commissie aanbevolen middelen tot verbetering eenige opmerkingen onzerzijds. Aan het voorschrijven van een geneesmiddel dient «en diagnose vooraf te gaan. Van deze diagnose hangt veel af zij bepaalt bet ziektebeeld, de therapie en de prognose. Dé commissie begint dan ook daarmede en komt zoodoende tot dé preliminaire conclusie, dat met de voortschrijdende overheidsbemoeiing niet is gepaard gegaan een reorganisatie van wetgevende en bestuursorganen in dien zó>. dat zij steeds bij machte konden zijn de onderwerpen, welke zij te regelen kregen, voldoende te bebeeraeben. Door bet nalaten van deze reorganisatie is b. i. ontstaan bet boven reeds genoemde gebrek van onvoldoende deskundigheid. -' ■■■■'■ --- '"'*■■ Nu,ia naar on?e overtuiging de meening, dat de versobillende klachten over organisatie van wetgeving èn overheidsbestuur, welke bet hoofdbestuurder Maatschappij.tot grondslag van zijn opdracht aan de commissie had gemaakt, te wijten zijn aan onvol» doende deskundigheid, naar de technische en gangbare, zeer ruime opvatting van het woord, een dwaling. En is dit juist, dan zal de verwachting, dat de op grond daarvan voorgeschreven medicamenten tot verbetering zullen strekken, een illusie blijken. Ongetwijfeld moet aan de commissie worden toegegeven, dat de toenemende ingewikkeldheid der moderne samenleving een toenemende specialisatie vergt, met bet oog waarop de term deskundigheid niet misplaatst is. Het recbtsleven en de staatkundige practijk hebben die evolutie echter reeds gevolgd. Niettemin wórdt de roep om nog meer deskundigheid nog wel in de rechtslitératuur vernomen, doch niet altijd was die deskundigheid, waar het beslissingen en geen adviezen geldt, dan zoozeer van de politieke verantwoordelijkheid gescheiden, als in de voorstellen der commissie-Posthuma o. s. geschiedt. Inmiddels zijn er talrijke voorbeelden, dat op de drie gebieden van wetgeving, uitvoering en rechtspraak met den eisch van toenemende deskundigheid reeds is rekening gehouden. Wij mogen met betrekking tot de voorbereiding van de wetgeving en baar behandeling in de Staten-Generaal slechts herinneren aan namen als prof. mr. H. van der Hoeven, prof. mr. H. D. Drucker, prof. mr. W. 1.. P. A. Molengraaff; met betrekking tot de voorbereiding van de wetgeving alléén ook aan verschillende staatscommissie ter voorbereiding van een bijzondere materie, als de Waterstaatscommissie, de Pachtcommissie. de Burgelijke wetgevingscommissie, de Bioscoopcommissie, de Radiocommissie enz., en aan de door de regeering ingestelde of erkende colleges van advies als Gezondheidsraad, Onderwijsraad, Hooge Raad van Arbeid, Nijverbeidsraad, Middenstandsraad, Werkeloosheidsraad, de Kamers van Koophandels (hoewel baar adviezen dikwijls door de regeering in den wind worden geslagen). Centrale Commissie van overleg in ambt«naa«rsz»ken CH.; met betrekking tot de uitvoering aan de gewijzigde opvattingen aangaande bet leerstuk der delegatie en de vraag, wat de in detailpunten minder bevoegde wetgever ter nadere regeling aan een algemeenen maatregel van bestuur of zelfs aan een ambtenaar mag overlaten ; en met betrekking tot de rechtspraak aan het instituut der arbitrage en aan dat van den kinderrechter. Niet alles is zónder schaduwzijden. Zoo heeft de raadpleging van de colleges van advies wel tot ernstige vertraging van den legislatieven arbeid geleid. Ook vrees voor eigen verantwoordellijk» beid van den ministerieelen bewindsman kan er licht bet gevolg van zijn. Maar er is met dat al toch wel eenige deskundigheid in ons recbtsleven doorgedrongen! De oorzaak van bet euvel, dat het hoofdbestuur der Maatschappij in zijn opdracht aanroerde, zit echter dieper, en bet kwaad zelf is van veel ernstiger aard dan de commissie blijkt te vermoeden. Daarom zijn ook de middelen tot verbetering niet zoo eenvoudig als die, welke zij ter overweging aanbiedt. De oorzaak schuilt in do zeer uiteenloopende i«cht«swaardeeiingen onder het kiezerscorps, in diep insnijdende verschillen ' van levensbeschouwing, in grooto belangenconflicten. Tegelijk in een kunstmatige verdoezeling daarvan door do onnatuurlijke politieke formaties der kerkelijke partijen. En evenzoo in een algemeene overschatting van do macht van den wet» gever, van welke fout ook de «ommissie-Posthuma o.«. '0. i» niet viij m* gebleven. Daarbij i» roohtswaardee- In een volgend artikel zullen wij de voorstellen der commissie meer in bijzonderheden bespreken. ring ecu veel lo mooi woord vcor wat dikwijls nis recht wordt bepleit, eu komt veelal ook het inzicht omtrent het eigenbelang op niets andeis dan kortzichtigheid neer. Men heeft bier to doen met scherpe tegenstellingen in den volksgeest zelf. Door een reorganisatie op papier is daaraan weinig te verhelpen, ook nl zou, in de lijn van wat reeds gedaan is. hier en daar op practische wijze nog aan bepaalde behoeften aan meerdere specialisatie of decentralisatie kunnen worden voldaan. Het geneesmiddel moet uit den volksgeest zelf voortkomen door verbetering van inzicht na opgedane ervaring. In landen, als Rusland, Italië. Spanje en Griekenland, waar men bet vertrouwen in een zoodanig herstel verloren heeft, tracht men dan ook die ver» deeldheid uit te roeien door den geest zelf en zijn vrijheid aan te toslen en lo knevelen. Daar doet men met geweld, met de dictatuur, wat door onze keilke» Izjke partijen in eet land, waar de vrijheid van oudsher meer in de volksziel is ingeworteld, wordt be» proefd door het geloof ook als politiek bindmiddel te bezigen. .In wezen is dit een even kunstmatige oplossing, dio aan verbetering van inzicht, aan eigen verantwoordelijkheid en aan zuivere dcstuurservaring in den weg staat, zoo men met ons nog vertrouwen beeft in de toekomst van het parlementaire stelsel. Maar heide beteekenen in elk geval een logischer aanval op de tegenstrijdigheid van grooto levensmachten in het centrum'zelf van bun kracht, dan opgesloten ligt in de verwachting der commissie, dat dio machten tot een vruchtbaarder samenwerking zullen zijn te brengen door hen op eenigszins andere wijze to eroepeeren. *) Do commissio bestond uit de hesren dr. F. E. Post» hum» (voorz.), mr. O. Oren» do Jongh, Th. v. Weideren RenZors, ir. A. Pl»tc>. mr. A. 0. Jozophus Jitta, dr. ii. J. v. 2ettwga Tromp (rapp.) on W. B. Reenen («oor). --- Nederland. De rechtspositie van het buiten-eehtelijke kind. Herstel gewenscht van den regel: de moeder maakt geen bastaard. — Geen ver schil tussehen natuurlijke kinderen in engeren zin en overspelige en bloedachennige kinderen. — Eventueel ge» dwongen erkenning door den vader. Een commissie ter bestudeering van de rechtspos!» tic van het buiten-echt geboren kind, ingesteld door de Neder!. Vereeniging van Staatsburgeressen, bestaande uit mr. B. BakkerNort. presidente; M. Coben Tervaert—lsraels, mr. 8. J. D. van Aalten, dr. Aletta H. Jacobs, dr. Cato M. van der Pijl, C. van SchaikDobbelman en mr. Est Simons, heeft thans een rapport uitgebracht, dat in bet maandblad der vereeniging gepubliceerd is. In de inleiding schrijft zij: Lang beeft de overtuiging gegolden, dat de bescherming van het huwelijk en de daaruit geboren kinderen, vanzelf meegebracht, dat buiten echt geboren kinderen van elk wettelijk geregeld familieverband verstoken behoorden te zijn. Dit werd dan beschouwd als straf voor de in ongeregelde verhouding geleefd hebbende ouders, en als afschrikwekkend, voorbeeld voor anderen. Intusschen, sinds de laatste 25 jaren breekt zich de andere^ o.i. juistere opvatting baan, dat de samenleving er niet bij gebaat is, wanneer een aantal kinderen op zoo onredelijke wijze achtergesteld wordt bij de in wettig huwelijk geborenen. Ook komt bet rechtsgevoel er tegen in opstand, dat de volmaakt onschuldige kinderen meer dan 't onvermijdelijke te lijden hebben door de onmaatschappelijke verhouding hunner ouders; en vooral tegen het feit, dat, terwijl de vader van een buiten-echtelijk kind vrij uit gaat, smaad en verachting het deel zijn van de verlaten vrouw, wier moedert«ak daardoor, tot schade van haar kind, boven haar krachten verzwaard wordt. Geen tegenspraak ontmoet men meer, als men naar middelen zoekt om dit onrecht te herstellen. Van het door Napoleon uitgevaardigde verbod van het onder» zoek naar het vaderschap zijn bijna alle Europeesche landen teruggekomen. Maar de fictie, dat een buitenecht geboren kind, zonder nadrukkelijke erkenning eigenlijk geen bloedverwanten heeft, dat het ..filius nullius" is, d. w. z. niemand» kind is, terwijl ook niemand plichten tegenover hem heeft, de fictie, die zoo onnoemelijk veel leed heeft berokkend, moet nog altijd uit ons Nederlandsch wetboek verdwijnen. Sedert eenige tientallen van jaren zijn deze nieuwe inzichten dan ook in vele moderne wetgevingen tot uiting gekomen, o. a. in die van Duitschland. Zwitseriand, Oostenrijk en Denemarken. In Noorwegen en de Amerikaansche staten Minnesota en Noorcl-Dakota heeft de wetgever de gelijkstelling van in en buitenecht geborenen tot in de uiterste consequentie doorgevoerd. Iv den laatsten staat bepaalt de wet zelfs, dat elk kind „het wettig kind" van zijn ouders is. In hot onderstaande geeft de commissie voor ons land een regeling voor de verbetering van den rechtstoestand van het buiten-echt geboren kind, dat bij ons nog in veel opzichten in vrij wat ongunstiger omstandigheden leeft dan in bovengenoemde landen. Het wordt wenschelijk geacht, dat ten opzichte van de moeder en baar bloedverwanten het buiten^ehtelijke kind gelijkgesteld wordt met het wettig kind. Eenstemmig is men van oordeel dat de erkenning door de moeder als onnoodig afgeschaft dient te worden en dat tot vaststelling van het familieverband de geboorte-aangifte voldoende moet zijn. Men wenscht dus herstel van den Oud-Vaderlandschen stelregel: Moeder maakt geen bastaard. De wet behoort geen verschil te maken tusschen natuurlijke kinderen in engeren zin en die. welke de wet ten onrechte noemt overspelige en bloedschennige kinderen. Do commissie is van meenin«. dat indien een vader zijn buiten-echtelijke kind niet vrijwillig erkent, gedwongen erkenning mogelijk behoort te zijn, waardoor de familierechtelijke verhouding tusschen vader en kind zal komen vast te staan. Deze procedure zal dan de tegenwoordige z.g. vaderschapsactie behooren te vervangen. De commissie is van meening, dat alleen doordeze gedwongen erkenning het familieverband ontstaat, waardoor de rechtspositie van het buiten-echtelijke kind die van het wettige kind zooveel mogelijk nabij komt. Ook in verband met do procedure ter zake van do gedwongen erkenning, werd de afschalfine van art. 1861 B. W. (onsplitsbare bekentenis) gewenscht geacht. De rechter moet vrij zijn de vordering toe to wijzen, niettegenstaande het aanvoeren van de exceptie plurium concumbentium, indien hij in eemoede overtuigd is, dat do verweerder desniettegenstaande de vader van het kind is _ Deze erkenning moet evenwel niet in ieder geval uitoefening van de vaderlijke macht insluiten, maar bij het vonnis waarbij het vadevschan wordt vastgesteld, dient bepaald te worden of de vader de toeziendo voogdij zal uitoefenen en of hij verder eenig toezicht op het kind zal behooren te houden. Vrijwillige erkenning door den vader moet zonder toestemming der moeder niet kunnen plaats hebben. Is deze met toestemming der moeder geschied, dan wordt als regel gewenscht geacht, dat de vader de toeziende voogdij uitoefent. Bij vrijwillige erkenning kan het kind. mcl toestemming der moeder, den naam dea vaders dragen. In andere gevallen draagt het don naam der moeder. De bijdrage, die de vader na erkenning zal moeten geven voor het onderhoud van bet kind behoort vastgesteld te worden in verband met de omstandigheden van beide ouders. De executie van de bijdrage tot onderhoud moet gemakkelijk en met zoo weinig mogelijks kosten kunnen geschieden. Ds commissie beschouwt bet als «en 'leemte in d« wet, dat nakoming van wettelijken onder» houdsplicht thans in ecu overgroot aantal der geval» len niet kan worden .afgedwongen, en daarin dikwijls een doode letter blijft, tot groote schade van het kind. De commissie is van meening, dat zoo spoedig mogelijk in deze leemte behoort te word,:n voorzien. Tegenover de aan buiten-ei-htelijke kinderen te ver» leenen rechten behooren ook hunne verplichtingen tot eventueel onderhoud hunner ouders vastgesteld te worden. Door do commissie wordt afgekeurd, dat, volgens de vigeerende wet, een man bij huwelijk een kind, onverschillig het verschil in leeftijd tusschen hem en het kind, als het zijne kan erkennen. Gewenscht wordt een leeftijdsverschil van ten minste 15 jaar tusschen vader en kind als vereischte te' stellen voor de erkenning. Deze moet kunnen geschieden bij den ambtenaar van den burgerlijken stand of bij authentieke acte zooals thans in de wet is bepaald. De commissie wenscht, dat ook de 18-jarige man. die huwt, zijn natuurlijk kind kan wettigen. Thans kan wel de 18-jarige jonge man huwen, doch niet voor zijn 19e jaar een buiten-echtelijk kind erkennen. Ofschoon bij de, door de commissie gewenschte, gedwongen erkenning ij de eerste uitreiking ontvangen had, want van zulke uitreiking pleegt geen reen te worden gevraagd. Zelfs moest rekening gehouden worden met de mogelijkheid — boe weinig waarschijnlijk dan ook — dat het stuk de eerste maal bij den bode met de uitreiking belast in bet ongereéde was geraakt. Maar V. erkende het stuk bij de tweede uitreiking ontvangen te hebben, zoodat vaststond dat een huurovereenkomst tusschen hem en de gemeente was tot stand gekomen. Zulk een overeenkomst eindigt slechts door opzegging van do eene of de andere zijde, welke niet had plaats gehad. V. bad in Juni door de intrekking der beschikking te vragen haar bestaan erkend. De voorwaarde, waaronder burgemeester en wethouders «lic beschikking hadden ingetrokken, zijnde betaling van één maand huur, was niet vervuld. Er had dus geen intrekking plaats ge» had. De huur duurde alzoo nog voort en een huur over één maand was alzoo zeker verschuldigd. De gemeenteraad besloot op dit advies tegen .te procedeeren. Deze verscheen op de dagvaarding persoonlijk; zijn verdediging bestond in hoofdzaak daarin dat hij de beschikking eerst had ontvangen toen hij de loods niet meer behoefde. Hij legde daarbij die beschikking over. Namens de gemeente werd op dat verweer schriftelijk geantwoord bij een zoogenaamde conclusie van repliek. Na die repliek der gemeente werd door V. geen verder verweer meer gevoerd. Dc kantonrechter verklaarde daarop de gemeente in haren eisch niet ontvankelijk. Volgens den afdruk van het vonnis in uw blad — een afschrift is wel aan uwe courant nog niet aan de gemeente uitgereikt — overwoog deze, dat de eisch niet-onlvankelijk zon kunnen worden verklaard, omdat de dagvaarding niet vermeldde over welke maand huur werd gevorderd; voorts werd overwogen „d.?t vaststaat «lat B. en W. van de inwilliging van de aan» vrage aan gedaagde eerst op 28 Mei 1924 afschrift hebben toegezonden", waaraan wordt toegevoegd, dat, waar het uitsluitend een gevolg van de daad van de gemeente is geweest dat de huurder onbekend is gebleven met de te zijnen behoeve genomen beschikking, „waardoor hij niet gedurende de maand April het gebruik van de schuur heeft bekomen, het inderdaad tegen de goede trouw strijdt den gedaagde te willen verplichten over dien termijn de huurpenningen te bowlen". Over de eerste dier overwegingen schijnt verschil van gevoelen met den kantonrechter geoorloofd. Bij dagvaarding werd vernield, dat en hoe er eene huurovereenkomst was tot stand gekomen en alzoo huur verschuldigd was, waaraan werd toegevoegd, dat «le eischer zich bereid verklaard heeft „met betaling van den huurprijs over één maand genoegen te nemen". Het is niet duidelijk waarom een eischer niet feiten zoude mogen stellen, waaruit blijkt dat huur over verschillende maanden verschuldigd is, en voorts verklaren dat hij slechts één maandhuur vorderen zal, zonder er bij te vermelden welke der maanden, waarvoor huur verschuldigd was, het gevorderde n>i juist betreft. De overweging „dat vaststaat dat B. en W. de. aanvrage van gedaagde op 4 April 1924 hebben ingewilligd, doch «laarvan eerst op 28 Mei aan gedaagde afschrift hebben toegezonden" kan echter alleen hare verklaring vinden in eene vergissing van den kantonrechter. In de schriftelijke conclusie van repliek der Gemeente wordt immers woordelijk gezegd „dat de beschikking, de huur toestemmende, enkele dagen nadat zij is genomen aan gedaagde is toegezonden". Op deze conclusie was door V. schriftelijk noch mondeling geantwoord, wat in de practijk der rechtszaal wordt beschouwd als «ene niet verdere betwisting van het daarin gestelde. Maar in elk geval kon in het proces toch bezwaarlijk het tegendeel van wat in die conclusie der gemeente nadrukkelijk was gezegd vaststaan. Bij de overlading met arbeid onzer kantongerechten zal niemand den betrokken rechter euvel duiden, dat bij dat deel van die conclusie overzag. Mogelijk is bij op een dwaalspoor gebracht, doordat V. bij zijn antwoord het tweede afschrift der beschikking, dat van 28 Mei was gedateerd, bid overgelegd. Eischer bad tegen zulke vergissing bij zijn repliek kunnen waarschuwen wat bij naliet. Dit was het gevolg van eene zonderlinge nractijk. die bij het kantongerecht te 'Rotterdam sinds de jongste wijziging der wet op dc heffing va, griffie-rechten is ingevoerd. De griffie weigert inzage nan eene prncedcercnde partij te geven van door hare tegenpartij overgelegde stukken! Wel wordt desgevraagd afschrift van zulks stukken verstrekt. Daargelaten dat daarmede tijd en kosten gemoeid zijn is bet echter in zeer vele gevallen juist van groot belang het origineel van het overgelegde stuk in te zien. Dientengevolge wist eischer niet, dat de door V. bij zijn antwoord overgelegde copie eene dagteekening droeg die ver» warring geven kon. Natuurlijk is daarmede de ver» gissing van den kantonrechter intusschen niet ge» rechtvaardigd. Ik meen over het incasso-procesje, waarover in uw blad zooveel stof opwoei, thans genoeg te hebben gezegd. Het wijkt niet af van de tallooze andere procesjes ter invordering van achterstallige schuld, die om formeele redenen, om bewijsmoeilijkheden of om andere bezwaren stranden. Wil, mijnheer de hoofdredacteur, van een practicus van lange ervaring leeren, dat afwijzing eener rechtsvordering niet steeds bewijst, dat de eischer ongelijk had of door zijne vordering in te stellen onrecht pleegde. En neem verder op mijn gezag aan dat de rechtsoverwegingen van een burgerlijk vonnis niet steeds den lezer een inzicht geven kunnen in de merites der besliste zaak. De felheid van uwen op zoo wrakken grond gebouwden aanval op anderen en mij beeft, naar ik vernam, eenige verbazing gewekt. Wellicht, mijnheer de hoofdredacteur, kan het voor u de moeite waard zijn nauwkeurig na te vorschen uit wiens pen die aanval vloeide of op wiens gegevens hij werd opgesteld. Wellicht zal het resultaat zijn, dat gij dan tot de conclusie komen zult, dat uw bron niet van zoo belder gehalte was dat daaruit gevloeide inlichtingen nw blad bet recht mochten geven tot bijtende op» merkingen over plichtverzakcnde ambtenaren en tot schimpscheuten op een Advocaat, die tot dusverre niet als kampvechter voor onrecht bekend staat. De feitelijke basis van den gemeenteadvocaat ia onjuist en zijn juridisch betoog zwak. Wij hebben dus goed verstaan, met waar, dat er voor onze ironische verwijten >,Zelfs géén schijn van grond bestaat", en dat onze aanval was gebouwd op „zoo wrakken grond". Wij zouden moeten aannemen op het gezag van den geachten inzender, dat de rechtsoverwegingen van een burgerlijk vonnis den lezer niet steeds een inzicht kunnen geven in de mérites der besliste zaak, wat wij niet noodig bebben aan te nemen, ten eerste omdat wij dat gezag in deze zaak betwisten, en ten tweede omdat ons inzicht niet alleen op de rechtsoverwegingen van het vonnis gebouwd was. Mr. Fruin veronderstelt ook, dat onze bron wellicht niet helder was. Wij welen niet wat hij daarmede bedoelt. De inzender is aangevallene en geniet op dit oogenblik de gastvrijheid in ons blad, maar op den „wankelen grond" zullen wij nu toch een dansje moeten beginnen, al zou het kunnen blijken, dat voor een der partijen dio grond wat warm onder de voeten wordt. Dat is een geharnast verweer. De feitelijke basis. Wij hebben in ons artikel van 11 Februari gesteld, dat de loods den vrachtrijder V. in de maanden April en Mei 1924 niet ter beschikking was gesteld en zelfs nog bij een ander in gebruik was. , Daartegenover stelt «le heer Fruin, dat de loods sedert 1 April ter beschikking van V. was en dat V. in elk geval, „zij het al buiten de loods", dadelijk na de huuraanvrage vcor de loods, zijn wagens op het terrein, van het slachthuis heeft gestald. Eenig bewijs van een en ander wordt niet geleverd. Wij hebben deze, door den inzender aangevoerde feiten aan den vrachtrijder V. voorgelegd en doen nu verslag van het met hem daarover gehouden gesprek. — Is u de loods bij of kort na lle aanvrage tel beschikking gesteld? — Neen mijnheer, door niemand- Ik meldde mij bij een opzichter, «lic mij slechts inlichtingen heeft gegeven hoe ik mijn briefje voor de lninraanvrage moest schrijven en die mij zeide, dat ik eerst het antwoord van burgemeester en wethouders meest afwachten. Er is mij ook niet gezegd, dat ik de loods op 1 April kon krijgen. De. loods was in gebruik. Er stonden vaten in en zij was op slot. Dit is zoo gebleven. Ik kwam nog dikwijls op hot terrein en heb dat gezien. De vaten, al zullen er we! eens ceu paar zijn weggehaald of gebracht, liggen er zoover ik weet nog. — Heeft u inmiddels wagens gestald op het slachthinsterrein? — e