Mengelwerk. De schoenmaker koning. (Een Perzisch verhaal-) •Fervolg van n". (48.) Gedurende dien lijd trok azbkaz. op naar fiet paleis , gezeten in zijn' draagstoel en godragen door dc overwinnende soldaten, die voorafgegaan werden door hun reusachtig opperhoofd. Mou had eene laalsle poging beproefd om hot paleis te verdedigen ; de poorten waren gestolen; maftr bij de aanttadcriug van azbeaz giugen de spijkers , do grendels , het ijzerwerk , van zelve los en leverden aldus eenen gemakkolijkon ingang op aan hon , die er rondom stonden. Als toen godragen zijnde voor den troon , welken ziju voorganger nog zoo kort geleden bezeten had , werd hij nit ziju' draagzetel gehoven en op den troon ingehuldigd met al die botuioinacn van eerbied , welke aan Ooslersche vorsten bij dergelijke gelegenheden in menigte bewezen worden. Terwijl deze plegtighcid volbragt werd , sprak de goede azbeaz geen woord; zijno gedachten waren op éénpunt gevestigd , en hij vroeg zich zelven af , — zonder echter de oplossing vau dit vraagstuk te kunnen vinden ,— of hij droomde dan of hij goed wakker was. Zijn aangezigt , waaraan de buitengewone verwondering een dom uiterlijk gaf, drukle ongoloovigheid nit, en ziju grijnzeudo mond maaklo deze uitdrukking nog meer iv het oog vallend. De eenige woorden , die hem ontsnapten en die bij onophoudelijk in zijno rjcdachle herhaalde , waren dezo : » Wij zullen zien I wij zullen zien!" Hij gaf daardoor te kennen, dat hij racende nog niet aan het einde zijner lotgevallen gekomen te (ijn, en dat dit alles eene andere ontknooping zonde hebben. Zoodra bij op zijn' troon gezeten was , nam hij het vertrek in oogenschouw , waarin hij zich bevond. De weelde en pracht, die hem omringden , troffen hem uitermate ; hij durfde naauwelijks liggeu op de rijko knssons van den troon ; die kasseus , geborduurd met goud en versierd mot edelgesteenten. Overal waar hij zijne blikken riglle , bemerkte hij niels dan schilderstukken , prachtige lapijleu, zijden gordijoon. Nadat zijne oogen al die wonderea , waaraan dezelve zoo weinig gewoon waren , nagegaan hadden , keerden zij terug om het aangeaigt der omstanders le ondervragen , eu hij scheen lo vragen; »Is dit alles voor mij '<". De reu?, die hem gebragt had, schikte zijnen troep voor den troon , en knielde neder voor do voelen van AZBEAZ. » 0 koning I — zeide hij — eon lang loven aan Uwe Hoogheid; wij , de staveu van dcnshu'.el, hebben thans onze taak volbragt. Ik zal o dus tor banden stollen het wcrkluig dar magl , waaraan wij gehoorzaamd hebben." Toen slond hij weder op, en deu goheimzinuigea sleulcl, dien azbeaz onder den steen govondou eu dien hij in het slot gelalen had, to voorschijn halende, plaatste hij denielvon eerbiedig op de tredon van de troon. Vervolgens kuiulde hij nog eens , waarna die gehoel met ijzeren harnassen voorziene troep eensklaps verdween en met deszolfs opperhoofd geheel onziglbaar werd. Hoewel azbeaz wondotlijk te mocdo was, bogreephij toch weldra, dvt zijno veiligheiden zijn weltijn afhingen vau het bazit des sleutels. Daarom verborg hij denzelven iv do vonwen van zijn kleed , in afwachting , dat hij denzelven op eeno meer geschikte plaals koude wegborgen. Toen hij deze voorzorg verruld had , zag hij zich omringd van verscheiden rijk gekleede personen, die zijn' troon naderden. ¦ Dit waren do adel, do ministers van staat, de generaals vau hot legor , de magistraalspersoncn , do hove« linden* Getuigen van do wouderbaarlijko gebeurtenissen , dio don nieuwen, in den plaals van deu vorigea koning vorheveu hadden, kwamen zij den overwinnaar gelukwenschen , de betuiging afleggen vaYl hunne getrouwheid, en, daar zij zich haastien hem te herkennen , als hot ware eene tweede beloening lo verkrijgen van hunno onderlinge waardigheden. » 0 koning! sprak do grootvizier, na lat bij zijne handen bedekt had mot het boordsel van zijn' mantel: o Kcbleh dar wereld! o wijkplaats dor natiën! het is billijk dat ik , de eerste nwer slaven, uit kracht van mijnen post, uwe hoogheid onderrigto vau do noodzakelijkheid om over te gaan tot uwe inhuldiging , opdat de mannen der wet, de mannen der pen on de mannen vau het zwaard n aan het volk kunnen voorstellen als don wettigen koning van dit land." Dezo aanspraak des grootviziers verwierf algemeene goedkeuring. Do hovelingen spraken de woorden: heli! beli ! hai! hai ! terwijl (ij daardoor da voeten des trooits wilden vloijon. Azbeaz had oplettend geluisterd naar do woorden ó*oi groot-v i tic rs : hij twijfelde sterk, of men eeue zoodauioo rede wel legen hem voorde. Hij gaf deu vizier een teeken naderbij le komen, ei fluisterde hem in hel oor: «Thans, mijn goede vriend, smeek ik u mij to zaggen wie gij z;jt. — Ik ben uw slaaf en de groo'-iizier van uwe hoogheid , antwoordde do ander. — Mijn slaaf!... de groot-vizier van mijne hoogheid! mompelde azbeaz al zuchtende... Wij zullea zien ! wij zullen zien! En ik , voegde hij er lu'de bjj , wie ben ik ? — Uwe hoogheid is de sehah en do wettige besiutirdor van dit land , hernam de vizier, — Ik vraag het u nog eens, mijn goode vriend , hervatte azbbaz; ik vraag het u bij mijn' baard, die, gelijk gij ziet , blond on weinig govnld is , en bij don uwou, die zwart en zwaar is, zweer mij, dat gij niel liegt. — Wio ben ik , riep do vizier, om niet alles to (weeren wat vwo hoogheid behaagt to bevelen ? Ik zweer dus bij den gohciiigden baard van uwe hoogheid eu bij mijn eigen hoofd, hoe onwaardig dit ook zij , dat ik n do waarheid gezegd heb en dat gij onze koning zijt. — En ik, vricmllicf, hernam azbeaz , naecnnbgenblik nadenkens , ik zeg u , dat gij eeneu leugen gezegd hebt. Voor twee dagen wr.s ik schoenmaker in deu ba aar, ik werd azbeaz genoemd... Hoo'. zou ik komV; geworden zijn zonder het weten f... Inderdaad dit alles gaat mijn begrip te boven. — Allah bestuurt ons lol.' zeide de spreukrijko vizier. — Desniettemin is het zeer naoeije'.ijk to gelooven wat mij overkomt, antwoordde azbeaz ; maar wij zulion zieu.' wij zullen zien ! » Dewijl ik dan nu koning ben , wat moet ik doen V* Daarop trad de opperste der wet, de ondsle dor oudsten , lot voor den voet des traons , ue! koniu zwaard in zijno dragende: hjj sprak do verpligte regot uit: In naam van Allah, kom ik... — Dat ia zeer wel, riep azsbiz uit, dis groote oogen opzette ; ik beu koning.... gij alloa wilt het... uicm,iii') zegt neen... Maar waar is do andere korting ? Dit alles zal hem misschien niet behagen- Ik wil welen of hij er gouoegen medo neemt. Breng hem hier ; hoewel hij mij onr<*gtvaardig stokslagon hoeft ialcn geven , is oh geene reden , dat ik hem van lijn ambt zoude beroovon.*' 1 oen ging men den voormaligen koning opzoeken; maar men doorzocht vergeefs het paleis , de hoven en de vertrekken van den harem , en zelfs de huizen der slad : men vond hem niet. Een was er vau meouiug , dat hij door den troep met de ijzeren wapenrustingen was medegenomen , ou een ander verzekerde, dat hij hem gezien had iv den draagstoel, waarin azbeaz gekomen was. Deze tijding word, of zij waar of onwaar was, aan den schoenmaker medegedeeld, die zich toen miei langer verweerde eu zich onderwierp aau do pleglighedou der inhuldiging. * Op een gunslig door de sterreuwigcbelaars uilgekozen «ogenblik gordde do oudste der oudsleu den nieuwcu koning hot koninklijko zwaard aan. Toou deze belangrijke plegligheid afgcloopen was, ontving azbeaz do gelukwensehen en eerbewijzen dar hovelingen ; de officiële redenaar onderscheidde zich ouder allendoor zijne overdreveno vleijerijen. Verzekerd zijnde, dat zijn oude «neester niet meer voor don dag zou komen , aanbad hij «le opkomende zon op dozo wijze t » O verrassing ! o wonder I Hoo zeer lacht de fortuin ons. Tolk toe.' In éérren dag, in één óogenblik zijn wij uit den uachl tot den dag overgegaan ; vau de stormen des vvinlers tot do vermaken der lente; en van den verpesten slank van een knekelhuis tot de geuren vaneenmet rozen opgevulden tuin. Onze hals was ouder de scherpte van den sabel geplaatst; c i bestaan was onzeker, zoo als het riet dat voor allen vviuden buigt, en thans bevrijdt Allah ons van onze rampen. De vreugde , do rretlo , de veiligheid zijn ons teruggegeven in den persoon «lesgenen , die votr ons de schaduw Gods, het middelpunt der volmaaktheid, het firmament der gelukkige gesternten is. 0 verassing! owonderl Ziet onzen welbeminden koning , bewondert zijn roemrijk aangezigt, zijne gocdartierene houding.' Dit is waarlijk een kouing. Hij zal zijno onderdanen niet onderdrukken , Diet uilplunderen. Hij gaat, welke eene bovalligheid ! Hij spreekt, welk rene welsprekendheid ! — Wat vertelt dio ons daar? riep azbeaz nit , die den man had lalen pralen , zonder hem in de redo le vallen. Iv den naam dos profeels , mijn goede man , verklaar mij eens wat gij daar zoo oven gezegd hebt, want ik beb er niet veel van begrepen; en weet, dat ik even. min als een ander j;aaine heb, dat men mij in hel aangezigt uiilagche. Doo als ik, noem de zaken bij bareu naam ; eu, als het mogelijk is is, boud niet zulke lange redevoeringen." Bij deze • woorden des nieuwen konings , zagen de boieüngen elkander verslomd aan. De dingen bij bunnen naam te noemen, namelijk den vorst niet meer le vleijen , elkander niet meer te bedriegen ?.. nooit hadden zij iets dergelijks gehoord. Wat konden zij hopen van eeno regering , die onder zulke voorlcekeus begon ? Er bleef nog eene plegligheid te vervullen over. Az. jbbaz moest zich aan het volk vortoonen. Men geleidde bern dus naar een balkon , boven de voornaamste denr van het paleis en uitziende op een uitgestrekt plein; daar werd bij aau do menigte voorgesteld , met don groot-vizier aan zijne reglerhand , en den oudsten der oudsten aan zijue linkerhand. Reeds liepen er verscheidene geruchten door de stad , ten opzigle van den naam en het vorigo beroep des koniugj. De openbare nieuwsgierigheid was levendig gespannen. De menigte , bezig om den ouden schoenmaker van den bazar le beschouwen en te herkennen, vergat Ie knielen en de gebruikelijke toejuichingen uit te galmen. Er was een man , die, bcgeerigcr dau de anderen , het aaugezigt van den vorst beschouwde en dio beefde , toen hij daarin diezelfde waustalligheid van mond terugvond , waardoor azbeaz berncht was geworden: die man was sikalcuoh. Do verontwaardiging, de nijd, de haat, de vrees, de verachting, het gevoel van zijno verkeerde handel» wijze, verontrustten hem beurtelings. »Neen , neen ," mompelde hij , »ik kan het niet gelooven ; ik bedrieg mij zeker ; dit is azbeaz niet." Hij had wilien twijfelen aan hel geluigeuis zijner oogen en zich zelven om den luin leiden, — maar honderd monden verkondigden do waarheid , die hij van aich poogde te verwijderen. »Bij den profeet!" zeide een der nieuwsgierigen, » dit is mijn oude buurman , do schoenmaker azbeaz.,, dat is bij met zijn' blonden en korten baard... Die man was zeker ouder eene gelukkige planeet geboren 1" — Een schoenmaker koning worden I riep een ander uit; heeft meu ooit zoo iels gezfen ?.. . Welnu , bot zal niot lang meer duren , dat ik in dc plaats kom van den acuah j ik , dio ketellappcr keu. — Ik vooronderstel, dat hij, dewijl hij koning is, mij de lamp zal belalen, die hij onlangs van mij gekocht heeft, merkle een lampenmaker aan. — Hij zal ze n betalen , buurman, zoide een schoenmaker. Wees zonder ongerustheid ; miju oude collega azbeaz, dien God bescherme, heeft een waarlijk koninklijk hart. Gij zult zien , dat hij iels voor ons zal doen ?.. bij voorbeeld , dat hij den prijs van het leder lager zal stellen. Sakaichok verwijderde zich, om er niet meer van to hooren , en om zijnen toestand te overdenken. Welken gedragsregel moest hij aannemen ? Moest hij do goedertierenheid van iZBEiz afsmeekeu , en vragen om gehandhaafd te worden in ziju' titel van hof-j uwelier I of wel zich op het noodlot verlaten , en deu loop der gebeurtenissen volgen? Na lang nadenken kou hij lot geen vast besluit komen , tn hij keerde naar hnis. onzekorder eu ongeruster dan ooit. Hij ontmoette op zijn' weg de vijf ooms van het jonge meisje, hetwelk azbeaz len huwelijk gevraagd had. In een' hoek van den bazar vereenigd , gingen zij de waarschijulijko straf na , die voor hen bewaard was. » Zijl welkom ! riepen zij allen te gelijk uit , loer zij sakalchok herkenden. Dat uwe schaduw niet mo^e verminderen I uw broeder is koning geworden : bescherm ons mot uwen invloed bij zijne hoogheid; bepleit onze zaak aan den voet des troous. — Gaat ze (elf bepleiten ," antwoordde sakaichos barsch, en hij ging verder. De^ vijf grijsaards zwegen; elk hunner gaf zich over aan zijne eigene vrees, en ondervond bij voorraad ecu zekor uiterst onaangenaam govoel, dat diegenen nooit vergelen, die eens stokslagen gehad hebben. Toen de kouing aan het volk voorgesteld was, bad de pleglige afkondiging plaats van het Khofbeh door het ministerie van een' wapeudrajer, die de titels vau den nieuwen schab begiut uit te schreeuwen. Azbeaz werd genoemd de wijkplaals van het heelal , de spil der wereld , do kouing der kouingeu , de afstammeling der koningen , de oorsprong der koningen , enz. De goede azbeaz hoordo geduldig en ten einde toe deze lange optelling zijver titels aan; daarna beval hij den wapeudrager nader te komen. » O wapendrager! zeide hij lot hem, welke leugens hebt gij daar zoo even voortgebragt [ Ik ben niet de afstammeling der koningen. Ik ben de zoon van Mus. tapha , dei leerlooijer., die zoon was van een' barbier , eu die weder tot vader een* beerenleider had. Gij zult zorg dragen dit voortaan aan le kondigen. Ik wil niet dat de leugens, die uit uwe keel komen, mij van schaamte doen blozen." Al deze woorden des konings veroorzaakten eene buitengewone verwondering bij do hovelingen. »Is dit een droom of eeuo wezenlijkheid? zeiden zij tot elkander. Dit is een koning , zoo als men er geen meer ziet. Hij liegt niet , Cn bij verbiedt het liegen. Een ander zoude voorzeker dengeve bet hoofd htbbeu laten afbouwen , die hem een' looijer lot vader had gegeven , en hij is trolsch op zulk eene verwantschap. (Fervolg hierna.) ---