NEDERLANDEN. Brussel, den 21 April. TWEEDE KAMER DER STATEN-GENERAAL. ADVIES van den heer mr. T. Sijpkens, over het ontwerp van wet , omtrent de samenstelling der regterlijke magt , enz. , uitgebragt in de zitting van maandag den [)den april. Edei. Mogende Heeren ! Ik heb 'geen oogmerk, om, na zoo vele en belangrijke dïscusïien , te treden in eene ontwikkelde verdediging van het ontwerp van wet op de regterlijke instellingen. Ook heb ik het woord niet gevraagd, omU Ed. Mog. te doen gelooveji, dat ik dat stuk houde te zijn van zulk eene hooge volmaaktheid , dat daaraan niets te berispen en niets te verbeteren viel , of dat daarin geene bepaling voorkwam , of daaruit was weggelaten , welke ik meenen zoude te zijn boven alle bedenking. ? Ik geloof, dat dit wel nimmer het geval zijn zal bij eene vergadering als deze , en bij eenonderwerp als tiet onderhavige , wiiarin niet slechts wetenschappelijke , maar vooral ook geheel andersoortige groote en gewigtige belangen , van allerlei aard , begrepen zijn , en in de waagschaal gesteld. Ik wil echter-met een enkel woord rekenschap geven van de slotrora mijner overtuiging op dit aangelegen onderwerp, zonder de eerzucht te hebben van te gelooven , dat mijne wijze van zien van eenen beslissenden invloed zij op die van eenige mijner ambtgenooten. Men mag veronderstellen , dat , vóór de intrede in deze raadzaal , op dit aangelegen stuk zich gevestigd hebbe eene vaste overtuiging , b;i een' ieder van U Ed. Mog. Het is om die reden , en om geen misbruik te maken van uwe oandacht, dat ik verpligt ben , mij te bekorten , en dat ik slechts «enig* ge*/.igt«punten wil doen vooruit komen , om te doen zien, dat «Ie voorname tegenwerpingen , welke, tegen het voorstel zijn ingebragt , geen" indruk op mij hebben mogen maken , om een ont- Verp af le keuren , hetwelk, hoezeer dan wei niet volmaakt , iiogtans in het algemeen belang beter is , dan het voortdurend bestaan van de tegenwoordige, hoogst gebrekkige kirijrlmg der justitie, en waar van de natie, met regt, de ontheffing, sedert het eerste oogenblik onzer herstelling , reikhalzend verlangd heeft. Niemand onzer kan de aanmatiging hebben , om te gelooven, dat in zulk eene zee van verschillende gevoelens , denkwijs , en botsende belangen, zijn eigen oogpunt alleen. moet worden gevolgd. Die dit wil , bedoelt geene verandering te hebben , geene wet op de organisatie daar te stellen ,en , op dit aangelegen punt, de bepalingen der Grondwet niet ten uitvoer' te brengen. Opoffering van denkbeelden is gevolgelijk noodzakelijk , zoo het ernst is , te veranderen hetgeen beslaat, en om to voorzien in de eerste behoefte der maatschappij. Ik meen dan ook, dat vooral de suppressie van deze of gene arrondissements-regtbank of vredegeregt niet onvoorwaardelijk behoort te zijn van eenen beslissenden invloed tot afkeuring van het geheel ontwerp. Uit dit oogpunt beschouwd, keur ik het voorstel over het algemeen goed , en bepaal mij dus alleen tot beantwoording der voornaamste tegenbedenkingen , in deze raadpleging met zoo veel kracht en welsprekendheid ontwikkeld. Boven al hebben de bepalingen nopens de betrekking , waarin de regtsmagt staat tot het opperste gezag, de aandacht'tot zich getrokken van vele geëerde sprekers. En indedaad , dit punt is hoogst gewigtig , omdat hetzelve in verband staat met de geheele «beschouwing van den aard der grenzen van alle grondwettig staatsgezag. Ik bedoelde de bepalingen op de zoogenaamde conflicten. Zoo ik in het denkbeeld stond , dat, volgens de grondbeginselen van een welbegrepen wijsgeerig staatsregt , of, in het afgetrokkene , uit het algemeen begrip van burgermaatschappij , waaruit alleen de bronnen van het algemeen staatsregt voortvloeijen, volgde, dat op grond der theorie van afscheiding van magten , welke ik onder eenige bepalingen goedkeur en huldig , mits in een' gezonden zin en niet overdreven , het wetgevend gezag , de uitvoerende magt en de regtsr.le.st , onderling onafhankelijk nevens elkander daar heen moesten drijven , zonder dat men zich te bekommeren had, wat er gebeuren moest , en hoedanig eene regelmatige orde van zaken moet stand grijpen . ingeval van botsing, of aanmatiging ,0f overschrijding der. juiste grenzen, binnen welke zij moeten blijven beperkt, ik zoude mijne toestemming geven aan het hoofd-argument der bestrijderen, dat de regtsmagt onvoorwaardelijk onafhankelijk zijn moest , en dat er in die veronderstelling althans even zoo veel reden is, aan haar de voorkeur te geven , als aan het administratief gezag, hetwelk aan de regtsmagt in den Staat niet is gesubordineerd , maar gecöordineert. Dan hierin ligt de* grond der dwaling, fit het begrip a»n burgermaatschappij volgt liet denkbeeld van opperste magt ; bij wien ook uitgeoefend en oiider welken vorm. Deze opperste magt kan op baro beurt van geene andere magt afhankelijk zijn , want zij was dan niet meer de opperste , maar eene ondergeschikte magt. Dit vernietigt k;t geheele denkbeeld der Maatschappelijke regering, Derhalve kan het alleen aan de oppermagt toekomen en is een inhaerent attribut van den Souverein , de regeling der bevoegdheid. Zoo in den Staat de overige nevens elkander gecoördineerde adniinistrative en regterlijke magten in strijd zijn, nopens de grenzen vau derzelver respeetive gezag en bevoegdheid. Dit zoogenaamd absoluut evenwigt vernietigt alle mogelijk gezag. Dit is ongerijmd , om dat in den Staat de hoogste magt bestaat, en bestaan moet tot haar wezen en behoud. Men mag dus , uit vrees voor haar misbruik , geene andere magt scheppen , om. haar te vernietigen. Deze afgetrokkene beginselen van algemeen Staatsregt, voortvloeijendo uit den aard der dingen en het begrip van burgermaatschappij , worden volkomen aanschouwelijk, duidelijk en tastbaar, zoomen dezelve vergelijkt bij tegenstelling ; want neem ik aan , dat de regtsmagfc it onafhankelijk , in dien onvoorwaardelijken zin , dat dezelve geheel op zich zelve sta , over de uilgestrektheid harer bevoegdheid tegen over andere gezaghebbers onherroepelijk beslisse , dan moet ik , bij. consequente gevolgtrekking , komen tot het beginsel , dat zelfs het oppergezag verantwoordelijk is voor het hoogste ressort van justitie , voor hare daden, bevelen, besturing , instructien , met een woord, dat de regering aan de opperste magt moet zijn justiciabel voor het hoogste ressort van justitie , hetgeen het denkbeeld van oppergezag onmogelijk maakt , leidt tot regtnmiige , maar ongerijmde gevolgtrekkingen , en eindigt met het oppergezag zelve te geven en op te dragen aan de hoogste reglgiuagt. Dit is ,na algemeene theorie , onmogelijk en nog onmogelijker bij eene Grondwet , waarbij de kroon, dat is het oppergezag, is opgedragen aan den Koning „ wie.is daden van besluuv en regering niet kunnen worden geacht, to zijn justitiabel voor den Hoogen Raad , even weinig als die van deszeifs ondergeschikte gezaghebbers binnen dó grenzen van hun gezag, maar over welke grenzen de cognitie niet kan toehooren aan de regterlijke magt, maar alleen van den Souverein zelven welke, uit zijn' aard , tenzij een stellig verdrag het tegendeel bcpale , moet toekomen de bevoegdheid van regeling der magten en opperste handhaving der Grondwet. Zoodanig regulerend en behoedend gezag wordt nu bij de. Grondwet aan geene staatsmagt opgedragen, en ik besluit daaruit, dab die magt alzoo bg den Koning is verbleven ; ik kan mij van dat denkbeeld ook niet laten terug brengen , noch door het gezag van Montesquieu , die , met al zijn vernuft en voortreffelijke hoedanigheden, echter ook vele grove dwalingen en wonderspreukigis leeren verkondigd heeft, noch door de aangehaalde bepalingen der portugosche constitutie. Integendeel bevestigt deze constitutie het algemeen beginsel , dat , zoo deswege geene verordening bestaat, het oppergezag daarin in zijn geheel gebleven is. Trouwens , de proeven , welke inde laatste tijden genomen zijn , met de balancering der staalsmagten , hetwelk altijd zijn zal een heerlijk theoretisch beginsel , zijn in de praktijk grootendeels bezweken- Ten voorbeeld , onder vele anderen , moge strekken de Behoedende Senaat , a contrario aldus genoemd , om dat zij niets behoedde , en soortgelijke meer ; ook in ons vaderland, bij de constitutie van het jaar 1801 , het alstoen geschapene syndicaat. Het is dus , mijns inziens , ook eene hoofddwaling , wanneer men beweert.dat de Koning regterlijk gezag uitoefent, zou door d.>. regering de bolsing der overige staalsmagten wordt geregeld. Het is uit dien hoofde eene dwaling, wanneer men gelooft, dat de onafhankelijkheid der regtsmagt, volgens het ontwerp, lijden zoude. Deze onafhankelijkheid bestaat in eigen beslissing, op eisch van partijen , zonder ander bevel dan het voorschrift der wet , zonder andere verantwoording , dan aan God en het geweien , over rea-len en belangen , aan hare beslissing , volgens de Grondwet , onderworpen; doch zoo zij de grenzen daarvan overschrijdt , zoo zij dan zelve hunne grondwettige attributien overschrijdt , zoo zij de regering lot verantwoording roept , of haren gang beoordeelt en hindert , dan moet er toch wel een gezag bestaan tegen eene aanmatiging en overtreding van grenzen , die de constitutie bewaart' tégen alle aanranding, en r.OO wel i.et administratief gazag als het regterlijke , in den toom houdt. Maar dit middel bestaat nooit tegen het hoogsle gezag, om dat, eo ipso, het denkbeeld daarvan zoude worden vernietigd. De regterlijke magt is onafhankelijk in de uitvoering der wet , daarom is het een overdreven denkbeeld , dat deze botsing van raagt kan geacht worden ook aanwezig te zijn in de uitvoering der criminele wetten , en in "het straffen der misdadigers , dien overeenkomstig. Niemand heeft immer gedroomd van confliden in materie tsrltninèel', of staande gehouden, dat aan hel adaiihisiratief gesag'de bevoegdheid moest worden toegekend , den loop der justitie te hmderen en het regterlijke gezag te verlammen door uitsluiting van het regtei'lijk oordeel en cpdragt fan zoodanige strafzaken aan een ander, dan aan tiet regterlijk gezag. Daarom is ook, uitdrukkelijk * bij deze voordragt, de tusschenkomst des Konings alleen voorgesteld in kwestien, die over de grenzen Van de administratie en justitie alleen kunnen bestaan. De verzekering van het Gouvernement, dat dezelve in den eersten aanleg moeien worden opgeworpen, waarborgt de' toekomstige wet op de wijze van procederen. En is deze tusschenkomst der regering, bij botsing der magten , dan indedaad zulk een groot bezwaar, of reilen , omj de wet te verwerpen. liet oppergezag zal toch wel, noch met, noch Bonder deze bepaling , nooit gedoogen , dat de justitie op hare regten inbreuk make , of den gang der regering hinderei Wat moet in dat geval plaats hebben ? Zoo de wet niet vastst'elle en regele hetgeen als dan behoort te geschieden? Een coupri'état? En is dit dan verkieslijk boven eenen regelmatigen gang van zaken , bij de wet zoo veel mogelijk met genoegzame waarborg omgeven? Moet de regterlijke magt, even als te voren bij de souvereine Staten der provinciën zoo dikwerf het geval was , want de zaak is niet nieuw , binnen baro grenzen telkens wórden terug gebragt door brieven van silentium. Is dit dan zoo zeer verkieslijk boven, eene regelmatige erds , of is de kampstrijd zoo gelukkig en benijdenswaardig geweest in Frankrijk , tusschen de parlementen en den troon. Moeten zulke uitkomsten werden terug gewenscht , wanneer de natie in de Stateu-Generaal Volkomen is vertegenwoordigd. De tegenstanders der gedane voordra„t afronden hun stelsel in de optelling der koninklijke attributien bij de Grondwet , waaronder dit regt van hoogste beslissing niet wordt aangetroffen. Ik verschil van deze wijze van zien, en houdc het niet daarvoor, dat deze optelling van attributien onvoorwaardelijk uitsluitend is. Ik geloof, dat daarvan nimmer zal kunnen wezen uitgesloten de algemeene zorg der regering ne qilid res publica detrimenli capiul , Ac hooge staatspolitie, en wat dies meer is, hoezeer niet uitdrukkelijk vermeld. Trouwens deze zelfde tegenstanders der voordragt zijn inconsequent genoeg in hun raisonnemcr.t, door toe te stemmen , dat er buiten de justitie , eene magt behoorde te bestaan , en ook buiten den Koning , om de botsingen te regelen. Men heeft te dien einde beoordeeld de instelling onder het fransch bestuur der sectie van den Staatsraad , welke hier over beschikt. Men heeft nog van eenen anderen voorslag gesproken van een gecombineerden raad le dien einde. Ik meen , dat beide deze middelen zijn onaannemelijk , niet alleen otn dat dezelve geen haar meer waarborg opleveren tegen verkeerdheden , maar vooral , om dat ik niet van gevoelen bon , dat , ofschoon men nog zoo vele voordeden daar voor mogt kunnen aanvoeren , de Koning zich ontdoen en ontslaan kan of mag van eenig gezag , of hetzelve bevoegt was te alié'neren aan eenig ander kollegie , om dat hij geen deelgenootschap kan of mag daarstellen van dat oppergezag, hetgeen Hoogstdenzelven bij de Grondwet gelaten en daarvan niet is afgezonderd. Trouwens kan bij deze overweging nimmer de kwestie zijn , eene gaping aan te vullen der Grondwet , zoo men ai mogt; oonloelen , dat dezelve op dit stuk daarin aanwezig was. (Het vervolg in een volgend -nommer.) NB. In de redevoering van Z. Exc. den Minister vanjustitie , te vinden in de Bijvoegsels tot de Nederlandsche Staats-Courant , van zaturdag den 2lsten april , n°. 95 , bladz. 1, kol.'l, regel 42 van onderen, staat: rector universae civitalis , men leze : tutor , etc. Op autorisatie van Z. Exc. den Minister voor de Marine en Koloniën , wordt bij de boekhandelaars Arbon en Crap , te Rotterdam , uitgegeven : Haamlijst en Rangschikking van het vaste korps Zee-Offlcieren der Isederlandsche Marine. Prijs 40 cents. Dezelve is insgelijks verkrijgbaar te Amsterdam , bij de Gebroeders van Cleef en C. C. L. van Staden ; Delft, P. de Groot; 's Gravenhage , de Gebroeders van Cleef tn A. J- van Weelden; Middelburg, de Gebroeders Abrahams; Ylisskigen, A. J • Mestdagh ; Brussel , Brest van Kempen. , ---