Tweede Kamer der Staten-Generaal. Zitting van Vrijdag, den 20 December. JB.s ingekomen een verzookschrift van in-jeiotencn nit Moordbra» band, nopens den vrijdom van novae tienden. — Daarna zijn de beraadslagingen over de leeningswet voortgezet. Twee leden, do heeren d' Escury van Heinenoord en van Sytzama, voerden daarover nog kortelijk het woord. De heer d' Escury meende, dat het in het algemeen belang wenscbelijk is, dat de Begering ih staat gesteld worde , om aan hare vcrpligtingen jegens de Handelmaatschappij ta veldocn. De schuld was met bezwaar aangegaan; zoodanige gesteldheid moest ophouden , en de regering in staat gesteld worden, van do producten dor Oostindiën te kunnen ge'bi-uik maken. Do spreker was dus geneigd, tot dat einde zijne toestemming aan de 4-0 millioen te geven. Hij vond zich echter bezwaard nopens do overige aanga vraagde millioenen; hij was niet overtuigd dat dezelve noodig zijn. Hij znl dus do nadere inlichtingen van den minister afwachten. Worden zijne bezwaren ten deze niet uit den weg geruimd, dan zou hij zich moeijelijk met de voordragt kunnen vereenigen. Ue beer vah Sytzama zeide, door een treurig verlies in zijne familie zich niet geschikt te hebben gevonden , gedurende de discussien over de tegenwoordige voordragt, het woord to voeren. Na de krachtige taal, eergisteren en gisteren gevoerd, na do edele en zoo gemoedelijke woorden van een' afgevaardigde uit Utrecht, die eed enpligt zoo duidelijk voor oogen had gesteld , vond bij aich echter genoopt te verklaren , dat, zooeral bij hem nog eenigo twijfel nopens de voordragt had bestaan, die thans bij hem geheel was opgeheven. Slij verklaarde do woorden van dien afgevaardigde geheel voor de zijne. Hij meende, dat hij, zich den plegti**;cn eed voor den Almagtigcn God gezworen "foor oogen stellende, tegen zijnen pligtzpu handelen door de wet aan te nomen. Geene beloften, geene vermindering van cijfers, zoo die mogt plaats hebben, niets zou hem vau de vcrpligtingcn door zijnen eed opgelegd , afbrengen. Niemand der leden meer het woord begeerende , is hetzelve aan Z. Exc. den minister van finantien, die zijne rede aanvangt met de opmerking, dat hij gewenscht had, dat toen wij van Belgic gescheiden waren, wij dit ook van do Belgische beginselen zouden ïijn. Dat beginsel, bestaande in zoogenaamde grieven, vond tijdens de vereeniging, bij alle getrouwe leden afkeuring, niet alleen om het onderwerp zelve, maar omdat aan bet herstel dier grieven verbonden werd de toestemming van gelden; een onderwerp geheel vreemd aan de zaak. Be gevoelens des Ministers ten deze waren niet veranderd. Dit meende 'L. Exc. vooraf te moeten doen gaan. En thans tot de behandeling der zaak zelve overgaande, zeide Z, E-ccelK, dat hij slechts de hoofdzaken zou behandelen, daarbij, ¦wilde hij alle ondergeschikte punten beantwoorden, zijne rede eindeloos zou worden. — Onder de menigvuldige geopperde bedenkingen , hadden twee de bijzondere aandacht des Ministers tot zich getrokken : I°. Dat er gelden gebezigd waren buiten toestemming der Staten- Generaal , en 2°. Nujrens het jaarlijks te lort van hot Amortisatiesyndicaat', waanlimr or jaarlijks eene vermeerdering van uitgaven plaats heeft. Mon heelt van ilo opneming der 10 millioen met zoo vee! kracht en gemoedelijke laai gesproken, dat die als eene gewetenszaak is •voorgedragen. Het is den Minister voorgekomen , dat men twee •taken van ongelijken aard met elkander vermengd en dooreen verward heeft. De eerste heeft betrekking tot hetgeen in 1835 en 1833 is geschied, waarbij ook een lid het jaar 1834 gevoegd heeft; het andere tot latere jaren. In het voorbijgaan merkte 'L. Exc. aan , dat het jaar 1034 er ten onregte bijgevoegd is, omdat in de buitengewone behoeften van hetzelve door eene wet is voorzien, waarbij niet alleen de uitgaven, maar ook de inkomsten uitgedrukt werden. Wat nu de jaren 1835 en 1836 betreft, het is waar, dat er gelden buiten toestemming der Staten-Generaal zijn gebezigd, maar liet was aan dezelve vier jaren lang bekend, dat de buitengewone oorlogsbehoeften zonder hunne toestemming uit de Oostindische geldmiddelen werden gevonden. De Minister ontkent of verbloemt de daadzaak niet. Dij zon misschien bobben kunnen volstaan met niets to zeggen , daar zulks niet onder zijne administratie was geschied. Maar, behalve dat het onedelmoedig zou zijn. een blaam op de nagedachtenis van zijnen •voorganger te werpen, gevoelde hij zich als Minister des Konings gedrongen , oplicldering nopens de zaak te geven. — Wat er ook van algemeene them-ien nopens constitutionele regeringsvormen gezegd was, hij meende, dat elk land zijn eigen maatschappelijk bestaan heeft. Naar die staatsregeling wordt hot land geregeerd, Ia eve en ter gemoctkoming van de Oostindische Bezittingen, welke toen in ongunstigen stand verkeerden, toen gaven vele leden hunne schroom te kennen, in die leening toe te stemmen, omdat dit buiten de bemoeijingen der Staten-Generaal lag, omdat dit ecnc inbreuk op 's Konings-opperbestuur over de koloniën maakte, en dat het aan den Koning moest worden overgelaten in den noodbuiten middelen der Staten-Generaal to voorzien. In 1835 en 183 G wierpen de 0. I. bezittingen baten af. Ten gevolge van zijn opporbestuur begreep de Koning die baten te mogen: aanwenden, ter bestrijding der buitengewone behoeften van oorlog. Be Minister treedt vervolgens in eene breede ontwikkeling, hoe voor 25 jaren, na de afwerping van het vreemdejuk, de Koning als een verlosser in den nood geroepen werd tot redder van Nederland, eerst als Soavereine Vorst en naderhand a.ls Koning. De uitroeping als Souvcrein had plaats gehad vóór het bestaan der constitutie, en toch had men Hem plegtigdeneed van hulde en getrouwheid gezworen. Na 1336 zijn er buitengewone uitgaven aan de Staten-Generaal gevraagd en vau dezelve verkregen, met uitdrukkelijke bepaling, dat zulks zou zijn buiten bezwaar der ingezetenen. Dit was een hewijs van de eerbiediging der Regering voor andere gevoelen*. Wat or ook van de volharding mogt gezegd zijn , de Staten-Generaal hadden daartoe medegewerkt. Waarom hadden zij gelden toegestaan, daar zij er het doel van kenden ? Waarom de ligtingen der nationale militie toegestaan , terwijl men wist dat vroegere ligtingen niet ontslagen waren. Te uitgaven van 1837 en volgende jaren zijn toegestemd, in het bewustzijn van hetgeen er in 1835 en 1833 was geschied: lu 1837 en 1838 hadden de Staten-Generaal, buiten bezwaar dei- ingezetenen , liet buitengewone voor oorlog en marine toegestemd. In het laatste jaar had de Oost niet genoegzaam daartoe afgeworpen. Di, zoowel als een voorschot der schatkist van 1839, moest gevonden worden. Of die geldon uit het fonds van spoorwegen of van een ander kanaal, bijv. uit 's Konings eigene middelen, afkomstig zijn, doet niets ter zake. De schatkist had voorhanden zijnde penningen tijdelijk gebezigd, en die moesten worden aangevuld. De ïïlinister was geluk gewenseht, dat er hier te lande geene ministeriele verantwoordelijkheid bestaat. Hij nam dien gelukwensch niet aan. Hij zou zich, bij het bestaan dier verantwoordelijk heid, evenals thans, openhartig verdedigen. Wanneer men gelden uitgeeft tot betaling der verdedigers van het Vaderland, tot betaling der rentheffers, die ter goeder trouw hunne penningen voorgeschoten hebben, dan behoeft men voor geene verantwoording to vreeien ; wel wanneer bij het tegendeel had gedaan; dan bad dit een frauduleus bankcroct geweest. De Minister beklaagt den schuldenaar, die uitgeput van middelen, aan zijne verbindtenissen niet kan voldoen; doch hij die de middelen heeft en niet betaalt, is schuldig. Nopens het aangemerkte vnn het Amortisatiesyndicaat, zegt de Minister, dat -de gemaakte gevolgtrekking nopens de 4 millioen niet juist is. Vóór 1040 heeft dat ligchaam zoodanig een te kort, doch dit is geen bewijs, dat er daarom jaarlijks zoodanig to kort zal zijn. öij do wet tot opheffing van het Amortisaticsyndicaat, zullen die belangen begrepen kunnen worden. Op de begrootingen voor volgende jaren , zouden die te korten genoegzaam geheel verdwijnen. Indien er mot 1341 en volgende jaren aanzienlijke bezuinigingen kunnen worden ingevoerd, wat zou dan beletten , daarmede met 1340 een' aanvang te maken. De aangevraagde som is niet dan eone credietwet. De hoogere uitgaven van 1840 zijn een gevolg van die zoo groote krachtsinspanning der laatste jaren. De spreker brengt tot voorbeeld bij het jaar 1781 na den Eiigolschcn oorlog, en vroeger het jaar 1748, na den vrede vah Aken; hoe toen vele jaren later nog buitengemecne sommen hebben moeten uitgegeven worden. Evenmin is het nu, na negen jaren spanning, mogelijk in eens alie wenschelijke bezuinigingen in te voeren. — Bij do begrooting bestaat geen te kort. Er wordt niets bnitengowoons aangevraagd dan vier millioen voor het Syndicaat, eu daarbij is de vermindering lier opcenten behouden. — Mag dan de regering niet zeggen, dat zij zulke gunstige omstandigheden naauwelijks heeft durven verwachten? Hen had van waarborgen gesproken; men had die noodig geacht, daar de Regering, onder anderen, niet voldaan had aan hare belofte, om de 4 per cents obligatien, bij de wet van 26 April 1836 bepaald, niet benoden de 93 percent nit te geven. Z. Excell. tracht door cijfers te bewijzen , dat die beschuldiging ongegrond i«, cm dat integendeel, zij die dit fonds tegen 1)4 por cent bodden ontvangen, bij de overbrenging tot 5 per cent, dezelve tot 93 hadden moeten afstaan. Omtrent de redactie van art. 4 der voordragt, merkt de Minister aan, datdellogcring dezelve nu reeds tweemalen veranderd heeft, en dat men nu ook met regt mogt verwachten, dat de Staten-Generaal ook eens zouden toegeven. De vraag was maar of de redactie goed was. Dit moest Z. Exc. bevestigend beantwoorden. In plaats van om do vijfjaren, zal er jaarlijks de meest mogelijke opening gegeven worden. Er waren nog andere waarborgen gevraagd: veranderingen der constitutie; opheffing van het Amortisatiesyndicaat; herziening der Rekenkamer; overlegging van den staat van 's Rijks finantien. De zaak der Grondwet was aan het onderwerp geheel vreemd. Intusschen moest hij zich vereenigen met het gevoelen van een' der geëerde sprekers uit Holland (den heer do Jonge), dat daartoe nog veel tijd vereischt werd. De wet tot opheffing van het Syndicaat zal worden voorgesteld, maar ook daarmede moet eenige tijd verloopcn. Zoo veel kan de Minister zeggen, dat de staal van dat ligehaaHi niet zoo ongunstig zou zijn, indien do baten van België niet buiten deszelfs boreik hadden gestaan. De Minister erkent de noodzakelijkheid eener herziening van de Algemeene Rekenkamer. Dit behoeft echter rijp overleg, en kan dus de onderhavige wet niet voorafgaan. Wat de blootlegging van 's lands finantien betreft, do Regering heeft zulks gedaan en zal daarmede voortgaan. Op het Syndicaat terugkomende, zegt de minister, dat, zonder de gebeurtenissen van 1830 dat ligchaam zulke uitkomsten zou opgeleverd hebben, dat, in plaats van voonwrdeel en verachting in te oogsten, het den zegen der Natie zou verworven hebben. Ten slotte raadt de minister de aanneming der voordragt aan. Hij wil op al de schromelijke gevolgen eener verwerping niet denken. Bij eene aanneming zal alles geregeld worden. Men had van staatsbankroet gesproken: de verwerping der voordragt zon daartoe welligt de eerste stap kunnen zijn. En dan vraag ik, wanneer een vertegenwoordiger over eene wet le stemmen heeft, of hij dit moet doon om de hartslogtelijke gevoelens buiten de kamer, dan wel voor de waarachtige belangen der Natie. <** Als lid der kamer (aldus eindigde de minister) stem ik voor de wet.. De heer van Dam voert nog hot woord. Hij antwoordt op hetgeen de Minister gezegd heeft nopens de uitlegging van art. 60 der Grondwet. Wie hadden hetzelve aldus verklaard? De Belgische afgevaardigden, de vijanden van handel en welvaart der Nederlanden. En wat is het antwoord der Regering geweest? Dat die leden zich vergisten; dat do koloniën eigendommen van den Staat waren; dat het Moederland dezelve moest ondcrsieunon ; dat later bij het geven van voordcelen ook het Moederland die zou trekken. Een ander punt van 's Ministers rede aanroerende, zegt de spreker, dat Z. Exc. al zeer ongelukkig geweest is in zijn voorbeeld nopens een' frauduleusen bankeroetier, want dat juist hij dien naam verdient, die de onder zijn vertrouwen gestelde gelden tot andere einden bezigt. Hij deed echter to veel hulde aan do goede trouw des Ministers , om hem dit persoonlijk te wijten. En ten derde antwoordde de spreker op de beschuldiging des Ministers, nopens de grieven. Hij zeide, dat dezelve niet eens de verdk-nste had van nieuw to zijn ; want dat zij reeds heden morgen in den Avondbode had gestaan. De spreker-geloofde echter, dat dit niets gemeens had met de hulde van getrouwheid aan den Koning, en dat hij integendeel moest blijven volhouden, dat juist zij een bewijs van liefde aan den Koning eu zijn Huis zouden geven, die tegen de wet zullen stemmen. De Ministor van Finantien zegt nog in weinige bewoordigon, dat hij nog nooit of nimmer een letter aan een openbaar dagblad heeft gegeven, vóór dczelvo te hebben uitgesproken, en dat het berigt in den Avondbode volstrekt niets gemeens met zijne woorden heeft. Z. Exc. de .Vimster voor de Koloniën heeft vervolgens het woord gevoerd. Iv den aanvang zijner rede betoonde hij zich gevoelig voor den lof, dien men hem had toegezwaaid, en verklaarde hij, dat de blijken van goedkeuring, welko bij ontvangen had, hem dierbaar waren. Het kwam hem voor , dat het wezenlijk belang des Vaderlands de aanneming der voordragt vorderde, en dat de verwerping derzelve de sohnmielijkste gevolgen zouden kunnen doen ontstaan, ja den ondergang des lands zou kunnen berokkenen. Van de Vaderlandsliefde der kamer verwachtte hij dan ook nog do aanneming vau het ontwerp. Het hei! van den staat moest toch aller doel zijn. Tot wederlegging van eenige der tegen de voordragt gemaakte bedenkingen overgaande, trachtte de Minister aan te toonen, dat de regering, door de invoeging en verandering van art. 4 van het ontwerp, aan billijke wenschen was te gemoet gekomen,- dat de Indische geldmiddelen, in 1840, 25 niiliioeiien ten behoeve van het land zouden afwerpen; dat het geene verwondering moest baren, dat men in de moeijelijke tijden , die wij doorgeworsteld bobben, bezwarende verbindteuissen mist de Handelmaatschappij heeft moeten aangaan; dat men in allen gevalle daardoor goene staatsschulden heeft aangegaan, dat de Koning dit vei mogt te doen, uit kracht van het Hem uitsluitend bij de grondwet opgedragene opperbestuur over de koloniën ; dat zelfs de gouverneur-generaal van Neêrlands Indië , krachtens den hem toevertrouwden last, dit zonder de toestemming des Konings bou hebben mogen doen ; dat, de redenen die men heeft bijgebragt, om aan te toonen, dat dit onwettig had plaatsgegrepen, uit onkunde met den aard der zaak voortvloeide; dat wanneer men niet de hand leende om zich van de verbindtenis.scn met de, Handelmaatschappij té ontslaan, en zulks in het belang des lands, men geen vertrouwen aan Jen d.ig legde ; dat bij zoovele jaren gewenscht beeft, dit plah te verwezenlijken en het thans aan den vorm niet moest worden opgeofferd, en dat daaruit groote voordeden voor de schatkist zonden voortvloeijcn; vurig wenscht hij uit dien hoofde do aanneming dezer voordragt. Dezelve is tot bevordering van den bloei der finantien van den Staat en van de Oost ton dringendste noodzakelijk. Nooit zijn de finantiële hulpbronnen en vooruitzigten zoo gunstig geweest, als op dit oogenblik. Men lette op onze talrijke en zoo schoone koopvaardijvloot, op den bloei en de bedrijvigheid in onzo koopstcden, op den vooruitgang der industrie in onze steden en ton platten lande, enz. —Wordt de wet aangenomen, dan zullen do bloei en welvaart des lands en onze finantiële vooruitzigten nog gunstiger worden dan ooit te voren. De Oost zal nog grooter voordeden afwerpen. En het is daarop, dat de hoop en de verwachtingen des Ministers voor de toekomst gevestigd zijn. Uit verschillende becijferingen toont de Minister aan, dat in vroegere tijden nooit zoo weinig voor onze Rentebetalingen is opgebragt, als op dit oogenblik, en dat, niettegenstaande al hetgeen er vroeger is voorgevallen, en ondanks den Belgischen opstand, en het daaruit voortgevloeide, de lasten der Nalis niet hooger zijn dan in 1829, namelijk 45 millioen. Ook Z. Exc. tracht te doen zien, dat do 10 millioen waartegen zoo vele klagten zijn aangeheven , niet uitgegeven zi\\\ zonder toestemming der Staten-Generaal, en dat bet onverschillig is waaruit het te kort, dat bestaat, tot dusverre is gevonden. Mogt het hem gelakt zijn, do vergadering tot de aanneming der wet te hebben overgehaald! Zonder dit, zou het goede, dat hij gesticht mogt hebben , welligt voor altijd vorloren gaan. Aan de afbreking van hetgeen met zoo veel moeite en kosten is tot stand gebragt, kan hij niet medewerken. Wordt de wet verworpen, hij keert als ambteloos burger in de maatschappij terug. Eed en pligt gebieden hem dan eene betrekking vaarwel te zeggen, toaarin hij geen nut meer kan stichten. Hij is dan voor het minst innig bewust , zoo veel in hem was, de rampen te hebben afgewend, die hij van het vallen dezer wet voorziet. De heeren «*» Asch van Wyck, Gevers en van Alphen hebben verklaard , dat de ontvangene inlichtingen der Ministers hen niet hebben overtuigd, dat zij in hun gevoelen over de voordragt der wet dwaalden ; dat zij met leedwezen en smart de verdediging hebben gehoord ; dat zij zich van do verwerping der wet, die pligt en eed hoii geboden, niet konden laten afschrikken door de droevige omstandigheid , die zij vernomen haddon, dat een der Ministers zich door govoeligheid scheen te laten wegslopen en zijn ontslag wilda nemen; dat zij Zijne Exc. deden opmerken, dat men voor hem do hoogste achting gevoelde, en de grootste en regtmatigste hulde aan Zyne Exc. had bewezen; dat zij niet weigerachtig waren, om bij nader onderzoek , tijdelijke voorzieningen goed te keuren , 'en dat zij zich alzoo vleiden, dat de Minister van Koloniën, hij bedaarde overweging der zaak, van het door heiii opgevat voornemen zou afzien. Zij hebben inzonderheid trachten te doen blijken, dat do verantwoordelijkheid van hetgeen er plaats vond, niet door'de kamer, maar door de Regering moest worden gedragen, en schroomden geenszins voor de gevolgen, die de verwerping der voordragt zon kunnen doen ontstaan, omdat dezelve iv het wel begrepen belang dos lands plaats vond. Van allo zijden der kamer worden deze gevoelens ondersteund. Z. Exc. de minister van koloniën gaf te kennen, dat hij in izijn besluit moest volharden, omdat hij zich in eene zeer moeijelijképositie bevond, eu bet hem niet gegeven was tusschen de uiteenloopendo gevoelens van den Koning aan do eeno zijdo, en de kamer aan den anderen kant, ecnc overeenstemming tot stand te brengen. Z. Exc. de Minister van finantien heeft, tot nadere .uitleg.*;,,^ dezer woorden, te kennen gegeven, dat de regering niet Vermeende aan het verlangen der kamer to kunnen voldoen, om de 10 millioen uit het ontwerp weg te laten, daar dezelve eene wettige schuld was, welke op de Ooslindiën was gelogd. Het ontwerp wordt vervolgens in hoofdelijke stemming gebrast," waarvan het gevolg is , dat hetzelve, met eene meerderheid van 39 tegen 12 stemmen , wordt verworpen. Voor hebben gestemd de heeren Snouck Ilurgronje, van Hemert ' de Jonge van Gampons Nieuwland , Tuyll van Hoezo en Leende' Boddaert, Frets, van de Poll, van Hoorn van Burgh, Druyvesteyn' Weerts, Beelaerts van Blokland en van Swindercn. Tegen hebben gestemd de heeren van Sytzama, van Nagel, Kniphorst, Verweij-Mejan, Dyckmcester, van der Gronden, van Dam van Isselt, Lnyben, Rommo, van Rappard, Wynaondts, van do Mortel, Cats, Schimmelpenninck, Vijfhuis, van den Velden, d'Escury van Heinenoord, Gouverneur, Tromp, Rommo, Bruce, Cliflbrd, van Meeuwen, Sandberg, Röell, Hacker, Binkes, Repelaer, van Akerlaken, Star Busman, Rengers, Gockinga., Corver Hooft, van Asch van Wyck, Hinlopen, Gevers, Warm , Luzac en van Alphen. Do voorzitter geeft kennis, dat hij, ten gevolge der verwerping van de voordragt, de beraadslagingen der begrootingswetteii bepaalt op aanstaanden Maandag. Die over de eleenkolen en turfwetten zullen morgen plaats hebben, op nader te bepalen uur. ---