NATIONALE MILITIE. PUBLICATIE. Burgemeester en wethouders der stad 'sgravenhage brengen, bij deze, ter kennisse van de belanghebbenden, dat, ten gevolge van het besluit van den heer Staatsraad, Gouverneur der provincie Zuidholland, van den 17 Januarij 1845, en nadere kennisgeving van den heer Militiecommissaris, de tweede zitting van den Militieraad zai plaats hebben op WOENSDAG, den 26 Maart 1845, des morgensten tien ure, inden Nieuwen- of Schutters Doelen, voor de lotelingen der eerste klasse of van dit jaar, die getrokken hebben van n°. 514 tot 700, benevens de bij de eerste zitting van den Militieraad geadjourneerden der vorige klassen ; Op DONDERDAG, den 27 Maart 1845, des morgens ten tien ure, voor de lotelingen, die getrokken hebben van n°. 701 tot 930; Op VRIJDAG , den 28 Maart 1845, des morgens ten tien ure, voor de lotelingen, die getrokken hebben van n°. 931 tot 1164. En roepen Burgemeester en Wethouders, dien ten gevolge, bij deze Op alle bovengemelde personen, hetzij dezelve zijn getrouwd of ook we! andere redenen van vrijstelling mogten hebben , om op gemelde dagen en uren, ieder op den tijd voor hen bepaald, in persoon te compareren voor den Militieraad, ten einde derzelver belangen aldaar in te brengen, en herinneren tevens de belanghebbenden aan art. 38 der wet van den 27 April 1820, houdende: t Dat alle geloot hebbende personen, welke voor den Militieraad « niet zijn verschenen, gehouden worden, geenerhande redenen tot • vrijstelling te hebben, en finaal tot clen dienst greclesigneerd blijven.» Burgemeester en Wethouders geven verder arm de lotelingen bij deze kennis, dat degene, welke, onverhoopt, drie dagen vóór den dao-, op welken hij voor den Militieraad moet verschijnen, zijn bijzonder oproepingsbiljet niet mogt hebben ontvangen, hetzelve bij clen Secretaris zijner wijk, of wel, indien dezelve het niet meer onder zioh had, ler Secretarij dezer stad zal kunnen bokomen. En, opdat niemand hieromtrent eenige onwetendheid zou kunnen voorwenden, zal deze worden afgekondigd en aangeplakt waar zulks gewoon is te geschieden. Aldus geaaresteerd ter kamer van Burgemeester en Wethouders den 17 Maart 1845, en afgekondigd ten zelven dage. G. L. H. HOOFT Ter ordonnantie van dezelve, M. Ejiarts. BURGEMEESTER en WETHOUDERS der STAD 's GRAVENHAGE brengen, bij deze, ler kennisse van de belanghebbenden, dat bij Hun Edel Achtb. ingekomen en aan de Ontvangers verzonden zijnde suppletoir halfjaars kohieren, voor cle belasting op het personeel der beide afdeelingen dezer stad , en een voor de wijk G , of Scheveningen , dienstjaar 1844—1845, op den 11 Maart 1845, door Mijnheer den Staatsraad, Gouverneur der provincie Zuidholland , invorderbaar verklaard , en dat van heden af de termijn van drie maanden ingaat, binnen welken de reclames tegen dezelve behooren te ziin ingediend. J G. L. H. HOOFT. Ter ordonnantie van dezelve, C. VAN DER HaER. 's Gravenhage, den 17 Maart 1845. --- TWEEDE KAMER DER STATEN-GENERAAL. 's Gravenhage, den 18 Maart. De centrale afdeeling heeft thans opgemaakt haar voorloopiV verslag ten aanzien van het wetsontwerp, strekkende tot regeling en aanvulling van het fonds voor het Muntwezen : Met groote en algemeene belangstelling is in al de afdeelingen dit wetsontwerp ontvangen, als hetwelk bestemd scheen ,om eindelijk te voldoen aan eenen reeds vele jaren gekoesterden wensch, de algeheele invoering namelijk van een Nederlandsch muntstelsel en °de daarmede verbonden intrekking der oude gesnoeide en verminkte munt. Algemeen is men van de noodzakelijkheid daarvan zoo zeer overtuigd, algemeen houdt men het er zoo zeer voor, dat iedere dag uitstel een wezenlijk verlies veroorzaakt; dat het geheel tegen de bedoeling der Kamer zou strijden, indien de bedenkingen, welke mvMZi°h verPliSt rekent omtrent het ingediende wetsontwerp in het midden te brengen, aan de verwezenlijking van het gezegde doel eenige vertraging zouden kunnen in den weg lego-en. En echter die bedenkingen zijn gewigtig, sommige zijn veelomvattend , zy zijn ook veel in getal. § 1. In alle afdeelingen is de voorloopige vraag behandeld, of het raadzaam is, thans zonder eenig nader onderzoek, zonder eenige nadere inlichting, door de aanneming van dit wetsontwerp te bekrachtigen en ten uitvoer te leggen het muntstelsel, zoo als hetzelve bii dc wetten van den 28 September 1816 en 22 Maart 1839 is bepaald geworden. In alle afdeelingen is die vraag algemeen ontkennend beantwoord. Men heeft daarbij in aanmerking genomen, dat algemeen en overal de slotsommen van wetenschap en ervaring leiden tot het aannemen van één enkelen standaard , hetzij van zilver*, hetzij van goud, en tot afkeuring van het bij de bestaande wetten van 1816 en 1839 aangenomen stelsel der beide standaards. De ondervinding niet alleen van andere volken, maar ook eigene ervaring heeft hier ïl__rtll^?.,?eende' reeds tot leerin» ve'sfekt. d*at»r toch de wet van 1839 blijkbaar een uitvloeisel was en gedeeltelijke erkenning bevatte van de dwaling, bij die van 1316 begaan. Men beeft opgemerkt, dat onder zaakkundigen daaromtrent geen verschil meer schijnt te beslaan, en dat zelfs zij, die den dubbelen standaard no»- wel willen behouden, dien niet voorstaan als op zich zelven goed en°op rationele gronden te verdedigen, maar als een stelsel, hetwelk, hoezeer min I'iist, echter weinig vrees voor aanzienlijke bezwaren zou opleveren Men heeft zich herinnerd, dat de bij Koninklijk besluit van den 15 April 1836 benoemde Staatscommissie , in haar rapport van den 23 November van dat ja.ir, — dat de toenmalige heer essayeur-generaal in eene daarbij gevoegde afzonderlijke nota , — dat het college van raden en geueraalmeesteren van de Munt in een gelijktijdig advijs allen eenstemmig waren in het voorstellen van één enkelen standaard met dit onderscheid alleen, dat het rapport der Staatscommissie een' zilveren, de beide andere nota's een' gouden standaard hebben aanbevolen. De leden meenden ten aanzien'van dit verschil van gevoelen geene bepaalde keuze le moeten doen, hoezeer bij velen de neiging werd bespeurd, ora tot den gouden standaard over te gaan Men heeft gemeend, dat, waar het zulke gewigtige en in de meest beschaafde landen van Europa besprokene onderwerpen betreft de eer van Nederland mede vordert, om dezelve niet zonder nader onderzoek te laten voorbijgaan. Men heeft bij dit alles no» geoordeeld dat thans, bij de behandeling van dit wetsontwerp, de"laatste gelegenheid zich voordoet, om dit gewigtig puntte onderzoeken. Tot dus verre is de zilveren munt, zoo als die bij de genoemde wetten is omschreven, met met der daad algemeen ingevoerd; zij vormt hop* niet het algemeen circulatiemiddel. Nog dus is het tijd, op een vroeger bepaald stelsel, waarvan men later de verkeerdheid moo-t hebben gaan inzien , terug te komen ; doch is eenmaal, mede krachtens het aanhangig wetsontwerp, de munt werkelijk vol. ens het wettige stelsel ingevoerd, zoo zou het als eene aigemeeim volksramp moeten beschouwd worden, indien men later de noodzakelijkheid inzag hetzelve te wijzigen. Alle welke redenen in alle afdeelingen geleid hebben tol het uitdrukken van den eenparigen wensch aan de Regering, om ten aanzien van üit hoogst gewigtig onderwerp al die mededeelingen en inlichtingen te mogen ontvangen (en daaronder vooral de bovengenoemde verslagen en nota's), die tot het vestigen van een bepaald gevoelen by de leden op dit punt zullen noodig wezen. Door vele leden was het verlangen te kennen gegeven, om bijzonder bekend te worden gemaakt met cic meening van bet bestuur der Nederlandsche Bank op dit onderwerp. Het zal aldus onvermijdelijk moeten peacht worden, dat het vraagpunt van den dubbelen of enkelen standaard, en zoo de enkele, welke ? vooraf in bepaalde overweging genomen worde, aleer tot een besluit over de bijzondere hier voorgedragen wetsbepalingen kunne worden overgegaan. Velen is daartoe het vooraf houden van een comité -generaal, eerst na de mededeeling der bedoelde stukken eu inlichtingen, zoo als dit bij het beraadslagen over de wetboeken plaats had, het geschiktst voorgekomen. § 2. Het ontwerp heelt zich stellig gehouden aan "deszeifs opschrift: Regeling en aanvulling van fonds voor 31untwezen. Hierdoor mist men in hetzelve onderscheidene voorzieningen, welke echter nuttig werden geoordeeld. Het is zoo. dat het art. 5 der wet van den 22 Maart 1839 de beschikkingen omtrent de daarsleliing en uitgifte van de nieuwe zilveren munt aan de Regering opdraagt'; doch vooreerst is de inwisseling der oude munt daar niet vermeld, en verder is het zonder twijfel, dat bepalingen omtrent die inwisseling en uitgifte, ook in dit ontwerp opgenomen , de leden meer in cle gelegenheid zouden gesteld hebben, om ook cle al of niet toereikendheid en het doeltreffend besteden van cle hier uitgetrokken sommen met zaakkennis te beoordeelen. Onderscheidene punten zijn dan ook te dezer gelegenheid in de afdeelingen besproken. Zoo is bijv. het denkbeeld overwogen, ont de nog gave en gerande munten met een' stempelslag te voorzien onder de voorwaarde, dat zoodanig geat. mn,*.* ~ ....* •- bet nieuw gemunte geld, niel zou worden aangenomen in den omloop, wanneer hetzelve op eenige wijs besnoeid of verminkt was. Men voorspelde zich van zulk een' maatregel veel gemak en besparing, omdat die stukken aldus voor 's hands in omloop konden blijven, en dan tevens een einde zou worden gemaakt aan verdere verminking van zoodanige wigtige geldstukken. Een ander denkbeeld was, om, bij het aannemen van één zilveren standaard, ten minste tijdelijk maatregelen le nemen, ten einde de in omloop zijnde gouden munt als zoodanig in stand te houden, bijv. door in iedere week op eene officiële wijs van staatswege den koers te doen bekend maken, volgens welken gedurende de volgende week de gouden munt in de openbare kassen zal worden aangenomen. § 3. Na deze algemeene bedenkingen overgaande tot eene meer bijzondere beschouwing der bepalingen vau het wetsontwerp, zoo heeft men in de eerste plaats zijne aandacht gevestigd op het bestaan van een afzonderlijk Fonds voor muntwezen. Bij vele leden scheen het bestaan van dat fonds geen bezwaar te ondervinden, die jijist hier het bestaan van een bijzonder fonds tot liet tot stand brengen van eene bijzondere zaak doeltreffend,keurden, te meer , daar moeijelijk vooraf het juiste bedrag cler voor elk jaar benoodigde sommen zou kunnen worden aangewezen. De groote meerderheid echter verklaarde zich daartegen en verjongde, dat de voorgestelde uitgaven met de middelen tot dekking op de gewone tweejarige begrooting zouden worden gebragt. Men meende dat èn de Grondwet èn een ordelijk beheer der geldmiddelen clie handelwijs dringend vorderden. § 4. Ten aanzien van het eigenlijk onderwerp cler wet, miste men met leedwezen op zeer vele punten cle noodige toelichting. Men vindt, wel is waar, verscheidene hooge sommen opgegeven, betrekkelijk het inwisselen en aarimunten, maar zonder opgave van eenigen grond, waarom men zooveel en niet meer of minder meent noodig te hebben. Ten aanzien van de hoeveelheid munt, welke in omloop is, ten aanzien van de hoeveelheid welkeer in onze huishouding ongeveer noodig zal zijn, verkeert men geheel in onzekerheid. Het ontwerp zelf schijnt ook vele bepalingen te missen, die hetzelve behoorde te behelzen. Men mist bij voorbeeld in de wet eene stellige bepaling, dat het oude geld zal worden ingewisseld en door nieuw geld vervangen, en dus inwisselen en hermunten het doel is. Ook treft men geenerlei bepaling aan omtrent den tijd , binnen welken zulks zal moeten zijn tot stand gebragt. Een tijdperk van drie jaren, 1845—1847, schijnt wel in de bedoeling der voordragt te liggen, art. 2; echter ware het wenschelijk dit alles uit te drukken. Ook ten aanzien van de uitvoering, die werkelijk reeds aan de wet van 1839 moge gegeven zijn, blijft men geheel in het onzekere. De Regering heeft wel te kennen gegeven, dat het nieuw gemunte geld niet in omloop kan gebragt worden, maar de wetenschap, hoeveel er van geslagen is en wat daarmede is gebeurd, kon tot nuttige slotsommen leiden. Op de artikelen van het wetsontwerp bebben zich onderscheidene bedenkingen opgedaan. Men meende eenige justificatie te mogen verlangen van al de hier uitgetrokken posten. Ten aanzien van art. 3 heeft men met bevreemding gezien, dat de 1000 actiën in de Nederlandsche bank nu als verkoopbaar worden voorgesteld, daar bij de baten van den achterstand over 1840, enz. (staatsrekening over 1842, bl. 81), deze actiën pro memoria zijn uitgetrokken, «uit hoofde 's Rijks schatkist de vrije beschikking niet heeft over de 1000 actiën,» enz. Het is wel waar, dat art. 7 van het verlengd octrooi der Nederlandsche bank van den 21 Augustus 1838 (Staatsblad n°. 29), het bezit der 1000 actiën voor den Staat als facultatief scheen te stellen ; maar niet alleen de Regering in de reeds genoemde staatsrekening, ook de wetgeving heeft de onvervreemd baarheid dier actiën blijven aannemen in de wet op den achterstand van 1840 en vroeger, van den 10 Februarij 1844, n°. 10, waar, bij art. 3 der baten, lett. ƒ, de meening is uitgedrukt, dat de Staat steeds moet blijven bezitten de actiën, enz. Die wet, meende men, heeft aldus aan de Nederlandsche bank de zekerheid gegeven , dat de Slaat steeds zou blijven bezitten. Die instelling, zou men kunnen meenen, heeft aldus eenigen grond verkregen, daarop te rekenen, enz. Andero leden echter twijfelen, of eene zoodanige uitdrukking, geplaatst in eene tabel, behoorende bij eene wet, attributief van regt zou kunnen wezen. Doch, hoe dit wezen moge, men twijfelde, of het oogenbiik dier vervreemding gelukkig gekozen was, nu juist bij de invoering der nieuwe munt de Nederlandsche bank van belangrijken invloed zal kunnen wezen op de ten uitvoerlegging der beraamde maatregelen, terwijl ook over het aigemeen het niet onraadzaam is geoordeeld, dat de Slaat, door een voortdurend bezit dier actiën, van zijne belangstelling doe blijken in die gewigtige inrigting. Het fonds, in art. 3, litt. d, vermeld, heeft tot onderscheidene bedenkingen aanleiding gegeven. Op de Staatsrekening van den 1 Januarij 1842 komt dit fonds voor met een saldo van ƒ 197,406.39. Hoe kan dan nu hetzelve zoo vele millioenen opleveren ? Men verklaart de gronden niet te kennen van zoo aanzienlijke opbrengsten van verkochte domeinen in zoo kort tijdsbestek. De domein -losrenten, die als koopprijs in betaling werden ontvangen en daarna vernietigd, zijn nu afgelost, of wel in 4 per cents schuld overgegaan, maar immers die waarden, over vvelke de wet reeds heeft beschikt, kunnen regtens daarom niet in dit fonds worden overgebragt? Hadden zij niet onder de toevallige baten moeten worden opgenomen ? Dit fonds zal op die wijs nog vrij wat toenemen , nu de betaling voor verkochte domeinen alleen in geld geschiedt. Bij de beantwoording der Regering, ter gelegenheid der wet houdende goedkeuring van het traktaat met België 1843, bladz. 29, is de verzekering gegeven, « dat het bedrag der nog ten laste van Nederland overgebleven losrenten (circa 16. millioen) kon geacht worden door de waarde van de inkomsten der nog voorhanden domeinen en te goed zijnde kooppenningen gedekt te zijn.» Men meent dus, dat uit deze bron nog wel meer dan 10 millioen guldens zal vloeijen, na aftrek der hier genoemde|s millioen. Dit leidde ook tot de opmerking, dat de uitdrukking, voorkomende in de memorie van toelichting, dat de in deze wet a«n*re- wezene sommen gevonden werden zonder verhoóging der Staaisbegrooling, in zoo ver als min juist moet beschouwd worden, daar aldus sommen, waarvan de oorspronkelijke bestemming is aflossing en vernietiging van schuld, tot dat einde niet worden aangewend, doch besteed tot het vinden van Staatsuitgaven voor de behoeften van liet muntwezen gevorderd. Ten aanzien van den prijs der verkochte domeinen , vau de hoeveelheid der daarmede afgeloste losrenten, van de hoegrootheid der nog te verwachten opbrengst, van de besteraming aan het overschot te geven, werden met verlangen inlichtingen te gemoet gezien. Eene opheffing van het geheele fonds kwam velen wenschelijk voor. Eindelijk nog is het minder raadzaam voorgekomen (zoo als hier door de aanwijzing der 5 millioen geschiedt), de gewigtige en spoed vereischende zaak der hermunting afhankelijk to maken van het voortgaande, steeds toch wisselvallige inkomen van de koopprijzen der domeinen. Men beschouwt dit als een bezwaar tegen bet stelsel der wet, wat de inkomsten betreft. Het doel der wet zal het best bereikt worden met de geheele zaak te brengen op cle Staatsbegrooting, met daar de uitgaven vast te stellen en in de middelen te voorzien, naar gelang die noodig zullen worden bevonden. ---