Een weeklacht van een huisvader. Zijn er nog jongens '? Ik meen van die echte, ietwat baldadige, in den grond eenvoudige, bescheiden jongens, die, al zijn ze 14 a 15 jaar, nog big zijn met een goed woord, als ze mama pleiiier deden ? Van dat soort, dat de pet wat scheef draagt, niet om 't scheeve, maar omdat ze op de pet niet letten, evenmin als op de kuif, die om 8 uur zoo netjes was en vóór schcoltijd al een verwoesting is ? Van die jongens, die onsgrooten over 't hoofd zien, als ze binnen kongsi, die heuscb vergeten u te groeten,^M zijt ge misschien professor, want ze hebben één doel en stormen er op los, vragend^:* Och toe pa, nog een half uurtje knikkeren? Maar zien ze dan „meneer" niet? Ja, mamai ergert er zicb aan. Haar jongens zijn ook altijd zoo lomp. Ik vraag: zijn er zulke jongens nog? ?Ze zijn er wel," zegt mevrouw Adelphi, „maar de mijnen zijn gelukkig zoo niet. Die gij daar schetst, zijn onbeschaafde, ongemanierde jongens, wier lof op het papier moge verkondigd worden, maar die in huis een kruis zijn, op straat een ergernis en in gezelschap toonbeelden van bosrschheid. Let maar eens op, zulke josgens geven er ook niets om of ze met een gat in kiel of pantalon loepen, gij ziet ze meestal zonder handschoenen en ze weten op concert of bal met hun figuur geen raad. „Mijn oudste is een mooie, blonde krullebol van 14 jaar. Hij gaat op de hoogere burgerschool. Zijn boord en manchetten zijn altijd ongekreukt en onbesmet. Hij zal geen sneeuwballen gooien, want hij soigneert BJjn handen. In gezelschap beweegt hij zich' gemakkelijk en op 't laatste concert deed hij zijn handschoenen maar even uit, om zijn das wat in orde te brengen. Ik gewen hem asn geld, hij krijgt niet te veel, maar heeft 's weeks zijn twee kwartjes wel noodig, want hij zorgt voor zijn eigen sigaren. In Artis kijkt ieder hem na. Hg is een lieve dandy en chapronneert zijn zusters met groot gemak. Papa heeft natuurlijk geen tijd om op hem te letten'"..... Over smaak valt niet te twisten en ik spreek niet graag eene vrouw tegen, of 't moet hoog noodig zijn. Maar, naar mijn bescheiden meening, doet "zich dit gevat hier werkelijk voor.'t Is, dunkt mij, meer dan een punt van smaak, 't is een quaestie van opvoeding. Ik ben tegen lompheid. Ik help mijn vrouw trouw in 't toezicht houden op ons volkje, als 't 's morgens schoolwaarts of Zondags kerkwaarts trekt,... want ook die laatste gewoonte houden wij aan. Maar ik zie ons bedreigd met een gevaar en onze jeugd met een gemis, waartegen ik optreden wil met allen ernst en waarvoor ik, als 't kan, haar bewaren wil. Het gevaar dat ons dreigt, is dat onze jongens een leeftijd zullen overspringen, als wij niet oppassen, en waarljjk, dat kan niet; het leven is te kort, wij kunnen niets missen. Immers, als we goed opletten, dan komen er hoe Janger zoo minder groote jongens; van kleine kinderen, worden ze in eens kleine menschen. Het gevolg er van «al zijn, dat de wereld op een oude-mannenhuis (de vrouw laat ik er vandaag buiten) gaat lijken. Een jongen van 14 jaar, moet tegenwoordig ten minste het Zevengebergte gezien hebben, en wie 20 jaren telt, is soms al zoo tamelijk teu van de wereld. In 't Oosten gold 80 jaren voor den leeftijd van volle mannelijke kracht; 't is onder ons bij eenigen eervol, als dan 't haar begint te vergrijzen, en die op zijn 40ste nog |geen kale kruin heeft, brengt 't ver. Ouders laat ons oppassen. Een jongen moet lang jong blijven, zal de maatschappij gesteund worden door krachtige mannen en wakkere grijsaards. Ik ben voor beschaving maar tegen dressuur. De jongen titt het beschaafde gezin, zal sich als jongeling van 18, 20 jaar gemakkeligk bewegen in eiken kring, omdat hij slootje gesprongen en ge# hoepeld heeft, toen hij reeds 14 was,... ja jnist omdat hjj dat gedaan heeft. Het bewaart zi|n frisebbeid en geeft hem later een bevallige gïjmakkelijkheid van manieren. 1 't Is voorts een verblijdend verschijnsel, dat onze jongens tegenwoordig de huishouding van den Staat wat lexifti begrijpen op school; dat is nuttig tegen fl| invoering van 't algemeen stemrecht,... maar eenjongenskrans, waar onder manillageur de koloniale quaestie behandeld wordt, is mij een walg, en toen ik laatst op een publieke plaats een 15 jarigen politicus hoorde doorslaan, toen kookteer iets in niijn binnenste. Als gij misschien in uw onnooielheid niet weet wat vermouth is, vraagt't dan aan menig jong en hij zal 't u zeggen, met een ietwat minachtenden glimlach. Ik ken er in kleine en groote steden, die, gesteund door hun ouders, aan geen godsdienstonderwijs deelnemen. Zij geven de brui van den heelen boel. Ze willen met „de kerk* niets te maken hebben. Godsvrucht is femelarij. Maar ik ken er ook die vóór 20 jaar zoo spraken en die nu bij femelaars en in conventikels zitten, bigotte roomschen zija en hyper-confessioneele hervormden. Ouders, nog eens, ik bid u, laat ons oppassen. Bewaart uwe kinderen, boven al wat te bewaren is. Dat ze blezen mogen van gezondheid en niet van schaamte. Laat ze leeren, maar als ze vrijen tijd hebben, stuurt ze dan in de vrije natuur, laat ze de frissche lucht der velden inademen en bewaart ze voor de bedorven dampkringslucht onzer sociëteiten en zalen, totdat ze die verdragen en weerstaan kunnen; ze hebben voorloopig genoeg aan 't schoollokaal, dat vaak ook al te duf is. --- FEUILLETON. FANTASIE. IV. //Ik wou, zco waar als ik hier voor u en voor Gods^ co» sta, dat het anders was; ze had maar éen wcord te spreken en ik zou ze met liefde ontvangen ik zau nu alles doen om te probeeren of we elkaar konden verdragen; maar ik zelf kan er niet van beginnen. Ik heb geen ongelijk, dat zal * u me toestemmen; en als ik niet al zooveel had gedaan en me zelven tot zooveel toegevendheid gedwongen, dan zou ik het nog doen. Maar nu kan ik het niet meer, en ik zal 't in Godsnaam maar afwachten. Ik ben nu bij mijn ouders thuis en heb 't goed; als nu mijn jongen maar weer beter wordt, en goed opgroeit; och, dan zal ik mijn leed wel dragen." Tot zoover de mededeelingen van den armen kerel. Ik had mededocgen met den fatsoenlijken, eerlijken werkman, die zulke gezonde begrippen bver eer en fatsoen, over huiselijke oneenigheid en over kwade trouw had. Hy vertélde me nog veel meer, tij wou klaarblijkelijk zrjn hart eens uitstorten en 't zal hem goed gedaan hebben. Wie onzer zal het in hem laken, dat hrj hat initiatief tot toenadering niet neemt? En hoe menig anderzou in een andereuvel vervallen zijn, vergoeding voorzijn leed hebben gezocht bij den drank of misschien nog erger! Hoe menigeen uit den stand van mijn bezoeker zou hard tegen hard gekeerd hebben en liever alle dagen met zijn vrouw gevochten hebben dan haar met verstand en zachtheid behandeld? Voorwaar de echte adel was bij dien man. O, had die vrouw met haar verstand Ie rade gegaan, had ze haar hartstochtelijke aard betoomi en zichzelve niet voor onfeilbaar gehouden! Had ze niet op het eenmaal aangenomen thema: //ik word achteruit gezet om den wil van zijn ouders" doorgedraafd en niet van die meening afgedaald tot consequente gevolgtrekkingen, langs den deductieven weg! Had ze liever uit de feiten, die haar oog en haar oor konden opmerken, een andere meening afgeleid, en van het bewesene tot het onbekende opgeklommen, in plaats van met het onbekende te beginnen en tot hypothesen af te dalen f' Ware zij vrouw geweest in den volsten zin dss woords, voorzeker, er had een gelukkig gezin meer bestaan op dit aardrijk vol jammer en verdriet, een echtelijke hemel te meer op de wereld, een middelpunt te meer van waar, als van detrillsnde molekulen der lichtvelden bewegieg was medegedseld aan anderen en beweging van nog anderen onderhouden! Deze eenvoudige geschiedenis leert ona tal van merkwaardige dingen. Nieuw of vreemdsoortig is ze niet; elk zal, in zijn eigen kring, wel eens een dito geval hebben ontmoet. Maar leerzaam is de zaak zeker. De oppassende werkman, die na een doorgezwoegden dag een vriendelijk tehuis vindt, een tevreden vrouw ziet, en een hartelijk goedenavond krijgt, zal zich niet gauw in de armen van het oproer werpen, — om een minder sterke uitdrukking te bezigen — niet ontevreden worden. Ontevredenheid met maatschappelijke toestanden wortelt het gemakkelijkst in ontevredenheid met het eigen persoonlijk lot. De brilleglazen, waardoor we de wereld en baar licht en schaduw bekijken, worden in ons zelven geslepen^ dragen op de voorwerpen buiten ons altijd hun eigene kleur over. De arbeidzame man, die het ongeluk heeft van een onzindelijke vrouw te bezitten, of eene dié praatziek is en haar huishouden verwaarloost, zoon man vindt in . zijn Dauaidenwerk aanleiding genoeg om met de verdeeling van het eigendom ontevreden te wezen; de kiem van het coiemunisme, eiken m.ensch aangeboren, geraakt bij hem tot een begin van ontwikkeling. En daar hij nist gewoon is het gansene netwerk van drijfveeren der menschelijkc maatschappij zich voor te stellen en te bestudeeren, kemt hfj in diezelfde ontevreden stemming zeer gemakkelijk tot het dwaalbegrip, dat het beter zou zijn als de werkgevers eveneens als de arbeiders het werk verrichtten en alle menschen eveuvee.l Icon kregen voor hun werk. Niet gewoon om hersenarbeid mede in rekening te brengen, en alleen oordeelende naar de inspanning der handen, en daarenboven, met zijn rechtzinnig geloof en zijn blind vertrouwen op de algemeene strekking zijner bijbelteksten, indachtig aan de spreuk: Gy zult in hst zweet vws aanschijns uw brood verdienen, houdt hij het niet alleen voor -een rechtvaardigen, maar zelfs voor esn natuurlijke, goddelijke wet dat iedereen even hard de handen moet reppen en naar die mate zijn aandeel in het algemeen eigen- ¦ dom krijgen moet. Dan wordt tot waarheid het woord van dea. dichter: Gefabrlich ist's, den Len zu wecken, Verderblich ist des Tigers Zadui; 3eioch, der schrecklichste der Scbrecken Das ist der Mensch, in seinern Wahn. De man uit het volk, opgeruid tot verzet door ontevredenheid en nijd, wanhopig omdat hij niets te verliezen en daarentegen alles te winnen heeft, geeft aan zijn roofiust toe en maakt amok. En in het heetste van den strijd van woest, dom geweld tegen recht en wet, mengt zich de vrouw met al haar hevigen hartstocht en haar blinde voortvarendheid, en doet de vlam des oproers feller onhoog gaan. {Wordt vervolgd). --- Buitenlandsch Nieuws. AMSTÉEDAM, 15 Maart 1878. In Engeland duurt de Miniaterieële crisis nog steeds voort. Getrouw brengt de telegraaf ons alle geruchten over, die omtrent deze quaestie worden verspreid; onze lezers zullen ze hierachter vinden. Dasruit blijkt alleen dit, dat Disraeli nog niet gereed is. Sommigen willen dat hij wanhoopt ooit gereed te komen, anderen — o. a. de conservatieve Globe — dat hij tijd moet hebben om zijne vrienden te raadplegen. Weer anderen gaan zoover van ie beweren dat Disraeli reeds bedankt heeft, dat toen Gladstone weer ontboden is, maar dat ook deze heeft geweigerd en dat nu Lord Derby belast is, of zal worden met de samenstelling van het kabinet. Wat hiervan ia zal spoedig blijken. Gladetone is aan 't roer gekomen den 2den December 1868, den dag waarop Disraeli het bewind nederlegde. Vier jaren, drie maanden en elf dagen heeft hij dus het land bestuurd, alzoo veel langer dan esnig ander kabinet van Koningin Victoria die er, sedert 'ze in 1837 aan 't bewind kwam, niet minder dan twaalf heeft verbruikt, welke gemiddeld hoogstens twee en een half jaar aan het roer bleven. De studenten van Trinity-College te Dublin hebben hunne vreugde over GladstoneVaftreden te kennen gegeven op eene wijze, die duidelijk toont dat een weinig hervorming hun geen kwaad zou gedaan hebben, 't lersche grauw en de lersche Spes palriae trekken één lijn, wanneer ze verontwaardigd of verheugd zijn. 't Gepeupel neemt een stroopop die Keogb. voorstelt en verbrandt hem in effyie, da studenten —'t waren er 220! — gaan heen sm doen desgelijks met Gladstone. De groote Staatsman is werkelijk eergisteren door de academische jeugd van Dublin in effigie verbrand. Toen Glad»tone zijn besluit Donderdag in 't Lagerhuis had medegedeeld, vroeg Bernal Osborne het woord en drong er op aan dat de Premier zou zeggen wien hij aan de Koningin had aanbevolen, terwijl hij verder duidelijk deed doorschemeren — hetzelfde deed, gelijk men zien zal, Markies Salisbury in 't Huis der Lords — dat hij Gladstone's herrijzing niet tot de onmooglijkfaeden rekende De Premier verklaarde echter hierop niet te kunnen antwoordden. Daarop las het lid Gilpin eene motie voor, die hij had willen voorstellen, van dezen inhoud: //Het votum van Dinsdag ie niet geweest een bewiJ3 van gebrek aan vertrouwen in H. M.'s Kegeeriag en het Huis neemt de eerste gelegenheid waar om zijn vertrouwen te kennen te geven in de algemeene staatkunde van het kabinet." In 't Huis der Lords, waar Granville de mededeeling deed, stelde Markies Salisbury voor de zittingen niet te schorsen, maar over te gaan tot de behaudeling der wet, die strekt om de bepaling op te heften dat een man niet in den echt mag treden met de zuster zijner overleden vrouw. Toen in 1851, zeide hij, Lord Eussell was afgetreden, om na een paar dagen weer te verrijzen — deze woorden brachten algemeene hilariteit teweeg — had men ook zoo gedaan en zich door de crisis niet laten weerhouden van den arbeid. Dienovereenkomstig werd besloten. De i/DiCeased~wifes-sistar-bill werd in behandeling genomen ca als altijd, na esn langdurig debat, verworpen, ditmaal met eene meerderheid van 25 stemmen. Het debat leverde niets op, wat, na al 't geen men reeds zoo dikwijls heeft gehoerd, vermelding . verdient. Te. Londen heeft zich eene commissie ge vorm 1 tot ondersteuning van Plimsoll's bemoeiingen ter opzichte der zeelieden. In de provincie zullen afdeelingen worden opgericht. De Pruisische Landdag heeft gisteren het wetsontwerp betreffende de opleiding en aanstelling der geestelijken in tweede lezing met groote meerderheid van. stemmen aangenomen, met bijvoeging der bepaling dat de wet eerst in werking zal kunnen treden, wanneer de, nu ook door 't Heerenhuls goedgekeurde, wijziging der constitutie zal zijn afgekondigd. Terstond daarna zijn de beraadslagingen begonnen over het ontwerp betreffende de Kerkelijke tucht en de instelling van een Hoog Gerechtshof voor Kerkelijke Zaken, 't Is door de leden Donath en Eeiehensperger bestreden. 't Hcerenhuis heeft in zijne ritting van gisteren de verbooging van de vacatie-gelden der leden van den Landdag goedgekeurd. Er had een gerucht geloopen, dat het Huis, door een onbestemd gevoel van wraak tegen den Landdag gedreven, de wet waarin bovengemelde bepaling is vervat, niet zou aannemen. Trouwens het advies van den rapporteur luidde ongunstig, maar de Graven Lippe ca Munster hebben de wet in bescherming genomen. Met het voorstel der Fortschritts-'pa.Tti) van den Bijksdag betreffende de parswet, heelt de nationaalliberale fractie en de zoogenaamde liberale Düitsche Eijks-partij zich reeds vereênigd. De leden van 't centrum zullen zich slechts dan met de voordracht vereenigen, wanneer ze overeenstemt met die, welke zij zelven hadden willen indienen. De Spenersche Zeitung maakt een schrijven openbaar, waarin het Ministerie vau Koophandel zich, Wat betreft de bekende zaak der spoorweg-concessies, tracht te rechtvaardigen, 't Is nog slechts een eerste gedeelte. Het overige van 't stuk zal in de latere nummers volgen. Wederom zijn twee onruststokers het nieuwe Eijksland uitgezet, namelijk de Straatsburger rentenier Heimburger en de wisselagent Morin, beide hoofden der ultramontaansche partij. Het misdrijf dat hun ten laste wordt gelegd, — en men heeft de bewijzen in handen dat ze zich werkelijk daaraan hebben schuldig gemaakt —is dat ze 14 knapen ter opleiding hebben gezonden aan een comité te Parijs. Niet onbelangrijk is het te weten dat, bij de jongste stemmingen in de Pransche Nationale Ver* gadering, radicalen en legitimisten bijna altijd zijn samengegaan; .de gematigde Linkerzijde heeft nu eens voor, dan eens tegen een artikel gestemd, soms ook zich geheel onthouden. De uiterste Linkerzijde heeft als éen man gestemd tegen de alinea betreffende de Tweede Kamer; maar de gematigde Linkerzijde was verdeeld. Het voorstel van Decazes, dat in zich sloot de beantwoording der vraag : Eepubliek of Monarchie, verwierf slechts 180 stemmen, die van de aller onverzoeulijksten der Be;hter- en Uiterste Bechterzijde, benevens de cleiicalen en Bonapartisten. Dat van de Kerdre!, onze lezers bekend, verwierf er 185. Niet te verwonderen scker dat Union en Univers buiten zich zelven zijn van woede. Te Avignon is een persoon die gedurende eene tooneelvoorstelling: «rite Ie roü* had geroepen, tot eene boete van éen franc, en een ancier die gedurende diezelfde voorstelling geschreeuwd had: /rviae la Républiquel" tot 4 francs boste VBTO??desld. Het belangrijkste r^g gpanje J, _djfi dat de stad-. Vich en j^ __e drie ïh Oaialoniö, die voor eenigen tijd door de Carlisten sm staat van blokkade" waren gesteld, wijlde aan den onzichtbaren Koning Karel geen belasting wilden betalen, door Generaal Contreras, als men 't zoo noemen mag, — want zeer ernstig gir,g het niet toe — zijn ontzet. De Generaal b.»ft Vich bezet en in de naburige dorpen ganr'.eoen gelegd. Dit Madrid wordt gemeld dat een C-irUstisch blad, —'t welk op den openbaren v/eg WOrdt verkocht — 8 realen soldij per dag uitlooft aan elk soldaat, die zich voegt bij Don C,arlos. 't Heet verder in ditzelfde bericht, dat de ïabecilla Cucala een telegrafist heeft laten fosiiJ.eeren en dat de pastoor van Santa Cruz, die zolf deze straf reeds dubbel en dwars heeft verdiond, eenen gevangene een dracht stokslagen heeft laten toedienen, waaronder de ongelukkige is bezweken. iiA la guerre coimne ala guerre^" —is ook hier zeker weer de verontschuldiging der ultramontaansche dagbladen. In de Portngeesche Kamer der Pairs is door den bekenden Bisschop van Vizeu het voorstel gedaan dat geen Minister en geen lid van een der beide Kamers directeur zal mogen wezen van eene vereeniging of maatschappij, die afhankelijk is 'van het gouvernement. 't Is zoo goed als zeker dat dit voorstel gericht is tegen twee leden van 't Ministerie, die directeuren zijn van een spoorweg-maatschappij. De gevaren, die zouden kunnen voortvloeien uit den toestand waarin Portugal, tengevolge vaa de gebeurtenissen in Spar>je, tegenwoordig geplaatst is, moeten bij de verschillende Europeesene Begeeringen nog steeds een punt van ernstige overweging uitmaken. De Indépendanee behelst dienaangaande eene mededeeling, die men zal vinden hierachter onder de telegrammen. Een gedeelte van het, wegens zijn bibliotheek en archief beroemde, seminarie te Santarem, is door brand vernield. De Eegeering en de autoriteiten hebben alles gedaan wat in hun vermogen was om de verspreiding van het vuur tegen te gaan. Volgens berichten uit Honolulu bestaat het kabinet van den nieuwen Koning der Sandwichseüanden, Z. M. Willem Lunalilo, uit vier personen, nl. den Heer Bishop, Minister van Buitenlandsche Za^en, gewezen bankier en te New-Tork geboren; den Heer Hall, Minister van Bhmenlandsehe Zaken, mede een New-Yorker; den Heer Sterling, Minister van Financiën, een geboren Schot, die reeds onder Koning Kamshameha in dienst is geweest, en eindelijk den Heer Judd, Minister van Justitie, den eenigen //inboorling" van 't kabinet, die in den vreemde zijne opleiding heeft genoten. De drie eerstgenoemden hadden, voor ze tot Ministers werden beooemd, geruimen tijd — Hall b. v. 37 jaren — te Honolulu vertoefd. ---