Maatschappelijke zonden. Ze zijn er aan gewend. „'t Is voor iemand die gewoon is armoede te lijden, lang zoo erg niet, wanneer hij eens honger heeft, als voor ons, die 't beter gewend zijn. Een koetsier, die avond aan avond op den bok van zijn vigilante zit te wachten tot het bal of het concert afgeloopen is, voelt den snerpenden noordenwind of de snijdende Torst niet zoo pijnlijk als wij, die toegang tot de verwarmde balzaal zouden hebben, indien we wilden. Eene hoogbejaarde baker, die hare diensten blijft aanbieden, al zou het besjeshuis precies voor haar geknipt zijn, heeft geen slaap noodig. 't Is veeleer een misdaad, als zij naast het wiegje van onzen jongste zit te knikkebollen. Er is geen ellende, geen gemis, geen beproeving, of ze is dragelijk... als men er maar aan gewend is. „En mag men 't, op den keper bekeken/ niet een zegen noemen, dat 't zóo is en niet anders ? Waar zou 't heen, als alle menschen even gevoelig waren, als de noodzakelijke afstand tusschen het levensgenot van den eenen en dat van den anderen, niet voor een groot deel werd ingekrompen door de goede 'moeder natuur, die zich in alles weet te schikken. We hebben immers ook niet allen dezelfde of ook maar gelijksoortige voelhorens op het gebied van smaak, kunst en beschaving! Waarom zouden de grovere indrukken van het zinnelijke leven dan voor allen geljjk staan t* . , Al wel. 't Is meer dan genoeg. Ik wil over de feiten niet twisten. Maar ik kom, met al de kracht die in mij is, tegen uwe onmenschelijke gevolgtrekkingen op. Omdat er zijn, die het gemis van veel, wat ons verwend heeft, niet kennen, hebben wij geen recht ons gevoel te verstompen door zulke hondsche redeneeringen, 't Is waar, de man die tegen de kou gehard werd, bezit een pels van lager prijs en toch beter stoffage dan uw dubbel gevoerde jas; 't is waar, de oude baker van uw jongsten lieveling heeft feitelijk minder slaap noodig dan gij .. . Maar nu zult ge ook voor de rest uw mond houden. Al zegt gij er uitdrukkelijk hij, dat de meerdere zegeningen, welke gij geniet, extra'tjes van de goede Voorzienigheid zijn, zoo verzoek ik u toch, u niet met de quaestie te bemoeien. Uw toon, uw blik, het voornaam optrekken van uw neus bevalt mij niet. Ze maken mij zeeziek. De sociale quaestie valt n niet lastig. Laat gij van uwen kant haar ook met rust en spaar ons uw ongevraagd advies. Laat ons ondertusschen mijne lezers! elkander beter verstaan. Goedhartigheid behoeft geen weekheid te zijn, maar zij behoort vergezeld te gaan van een betamelijke dosis meewarigheid. Eerst dan zullen wij kunnen vorderen, dat de minder bedeelden naar ons luisteren. Terwijl het een dwaasheid zou wezen als ieder man met een winterjas zich uitkleedde om een stevigen broeder uit de volksklasse een weelde te bezorgen waar de man nooit om gevraagd heeft en die hij best kan ontberen, is er niets wat de onderscheiden standen der maatschappij meer van elkaar verwijdert dan geringschatting van de zijde der bevoorrechten. En daartegen wordt vaak zelfs door menschen, die geen vlieg de vleugels zouden kunnen uittrekken, zeer erg gezondigd. Ik kan mij voorstellen, dat jonge meisjes, die recht pret hebben, den verkleumden koetsier vóór de balzaal vergeten. Zij zullen 't straks met een dubbele fooi wel weer goed maken, en de man zal zich herinneren, dat hij zelf ook eenmaal jong is geweest. Maar ik vind 't ergerlijk als menschen, die zich toch vervelen, hun vigilante een minuut langer laten wachten dan noodig is, omdat 't nu eenmaal goede toon is 't laat te laten worden. Ik beweer volstrekt niet, dat onze philantropen verplicht zyn alle diné's en soupé's plat te schieten, of hun naam onwaardig zouden wezen wanneer zij een slot op hun wijnkelder laten maken opdat de vrijer van de meid zich geen roes drinke ten koste van hun beurs. Evenmin denk ik er aan van iemand te vorderen, dat hij de oude baker, van zijn jongsten telg naar bed zende en zelf op haar post blijve schilderen. Er is niemand die zulke gekheden vorderen zal, tenzij hij zelf een gek is. Maar wat ik wél vorder is, dat alle baldadigheid bij ons oordeel over dergelijke dingen zorgvuldig worde geweerd. 't Communisme is uit den booze maar een aardigheid als die welke wij hier bespreken, is evenmin in den hemel uitgevonden, al vouwt menig deftig en weigezeten man, haar in de breede plooien van een psalmvers, of tooit hij haar met al de versierselen van spreuk of spreekwoord. „Ze zpn er aan gewend* is een aardigheid van slechte gehalte, die in fatsoenlijke kringen nooit moest opgaan. Ik bid u: denkt er om als t ooit te pas komt. Ziehier een anecdote die ter zake dienen kan. Ze is zeer leerrijk voor ieder die leeren wil. Ze is zelfs classiek. Phocius vertelt haar. Het tooneel der handeling is de beroemde Areopagus te Athene. De Areopagieten hielden eene bijeenkomst. . r was zitting, zouden wij heden ten dage zeggen. De plaats der vergadering was het plat van een berg, waar zij niets boven zich hadden dan den hemel. Op eenmaal vliegt daar een vogeltje dat door een havik vervolgd wordt midden onder hen. 't Arme beest zoekt een schuilplaats. In zijn doodsangst bergt 't zich in de plooien van het kleed van een der leden. Doch deze was ongelukkig juist een havik als die andere, ja erger. Niet omdat hij honger had en 't vogeltje hem als 't ware in den mond gevlogen was ... alleen omdat hij een ellendeling was, greep hij het beestje en smeet 't tegen den grond, zoodat 't oogenblikkelijk dood was. Doch toen ging er tegelijkertijd een rilling van toorn en verontwaardiging door de geheele vergadering. Als een eenig man rezen allen op en zonder vorm van proces werd hij, die deze la^e daad gepleegd had, met schande weggedreven uit een vergadering, die de roem en de glorie der grijze Qudheid gebleven is. ' Beschaving en baldadigheid behooren niet bij elkaar. Zelfs als zij kiezen moeten tusschen de wreedheid die doodt zonder nut of voordeel, en de philantropie, die het verwijt verdient dat ze te week, te zoetsappig is, dan kiezen mannen en vrouwen van goeden huize de laatste. ,Als ik alles doen kon wat ik wou," schrijft Addisson, „dan zou er noch pijn, noch armoede in de wereld wezen.* Dat is een phrase, misschien wel een holle phrase, die bewijst dat 't zeer goed en gezegend is, dat menschen als Addisson niet de hand hebben gehad in het groote wereldplan, volgens 'twelk het eene wezen het andere vernietigen moet, zal het geheel behouden blijven... maar dat is in elk geval een vrome en edele gedachte, die opwelde uit een hart van goud. En zulke gedachten moet men niet smoren. Ze geven de richting aan, waarin de menschheid zich behoort te bewegen. Ze zullen ons straks wellicht bewaren voor den smaad, dat alle weidenkenden ons den rug toekeeren, want er bestaat nog altijd een Areopagus, die niet velen kan dat kleine weerlooze vogeltjes vermoord worden door havikken in menschengedaante... uit baldadigheid ! --- FEUILLETON. Gij zult niet stelen. EENE VERTEELING VAN WILHELN FISCHER. XL „Wij moeten afstand doen van de noodlottige penningen, om den w_rkdag van tien uur te kunnen behouden." Kuhn zweeg hardnekkig. „En dan, ongelukkige," zeide de geheimraad met een kluchtig pathos, „wat helpt u de dankbaarheid van da directie. Waarom hebt gij u de ongenade van den geduchten heer hoofdopzichter, ridder enz. op den hals gehaald." .. „Gij hebt toch mijn laatste verslag gelezen, mijnheer .' „Ja, zeker, maar de man is verwend, hij neemt veel vrijheid. Wat kunnen wij anders doen dan het koetshuis goedkeuren, als hij, door zijn invloed, de werklui weer tot rede brengt?" „Nadat hij ze eerst opgestookt heeft," zeide Kuhn norsch. „Kunt gij dat bewijzen?" vroeg da geheimraad vol ijver. ,#Gij hebt ook in uw toespraak aan de werklui toespelingen van dien aard laten invloeien, die" —hy lachte weder —„..door het hoofdbestuur zeer ongenadig zijn opgenomen." „Een nauwkeurig onderzoek zou de waarheid aan het licht brengen." „Onderzoek! dat is langdradig, dan hangt het een aan het ander, men roert niet graag in de brij. En daarom komt de geschiedenis Hentze ons ook zeer ongelegen. Als zijn „doode man" maar stil begraven wasgewbrden! Als hij maar stil zijn ontslag had genomen, dan was het ped w maar hij laat zich aanklagen en dat hebben wij hoogst ongaarne. Waarom aan de grofte klok hangen, wat nO eenmaal toch met te vermijden is. Onder ons gezegd, de opzichters worden te slecht betaald, de gelegenheid is gunstig', de verleiding groot-7» en gaat het dan met te erg dan drukt men ffla_r een ódgje fife." "*(?.? moest hun inkomen verhoogen." m_'n_lll Vat?" er zo° beter biJ- Er z_n °°k noS eerlijke menschen, bijv. die weinig behoeften hebben of een klein aI ?|en Tan zich zelA tUa binden het voldoende —en ue anderen stelen toch, zelfs al verdienen zij het dubbele, w. Rl_™fm!?e. ,kleine vallen er toch van ieder 'in,™ „lnkSeU. '"koop van wijn, proeven, uitnoodi„Hip..!. ... . , ..Men moest een yagte bepaling daarvoor hebben-.. blii'vpn Kl. iff" Struik. Quieta non movere — laat het _mna.ktJ m ondf-' Werkelijk heeft Hentze het te grof vercevin- ™ als hiJ nu beterschap belooft en u om een h^gMin^ V°°r Z'jn onbeschaamdhe'd; de man heeft vo^soannTl58 «-«Mik, terwijl de geheimraad hem r_m_Kkgal^gna STeke»d aanzaS: *«* *™* 111] L k?-r' wat h.i doen zal, dan heeft hij toch dmSgen tel^,^ "ÏJ?"™ "fr"!'f «T™' lirhfp trillinrr _.••- 03n sPrak hlJ met «onder eene SSvriK -hrspre..i va_zeif da\ik lü-^l_flS£lrar9P • "nitw dni.7aTheid te Ze^en' had ik deze bedaarde s?nie^e^estek:WaChte"' ™* „Gewoonlijk zyn?" hielp Kahn hem lackfind voor[_ ..Nu.ab gij .mij «elf dwingt om door te gaan, dan moet gij het my ook niet kwalijk nemen. Gewoonlijk zijn de jonge heeren, de h^thoefden, een weinig stijftoofdig, als zij meenen, dat hun gezag 0p het spel staat. Bij ieder bevel echter is, de stierlijke opvolging slechts de helft, de blijmoedige, volkomene vervulling waarborgt den goeden uitslag. Ik bedank u hartelijk " „Mijn gezag," zeide Kuhn trotsch, „rust hoop ik, op vaster grondslagen, dan dat het slechts dan kon bestaan als alles wat ik de__ van hooger hand goedgekeurd werd. Maar over iets anders maijk ik mij bezorgd. Ik vrees, dat ik te onpraktisch ben vS&r zulk één stelsel Van schik- king, van kiesche toegevendheid tegenover dat, wat toch altijd verboden is. Ik houd van zuivere toestanden, en als ik die niet kan krijgen, dan is het beter dat ik mijn ontslag neem." „Dan toch nog!" riep de geheimraad ontevreden uit „Ik heb mij te vroeg vroolijk gemaakt. Het hinkende paard komt toch nog achter aan. Als men meent eens met een verstandig man te do3n te hebben, dan neemt hy zijn ontslag." „Het is nog niet zoo ver, en als " „Geen als! Het zal ook zoo ver niat komen, niet waar mijn waarde inspecteur? Laat mij onze verhandelingen in die verwachting eindigen. Uw eenig gebrek, uw overdreven nauwgezetheid, slijt langzamerhand af in de ruwe praktijk. Leven en laten leven. Wie van ons is dan zoo geheel zonder schuld? Heeft niet zelfs een voorbeeldig ambtenaar ons soms een half uurtje ontstelen, en dat toegewijd aan een zeker voornaam heer hier in do nabmirschap of liever aan diens schoone dochter?" • Kuhn kreeg een kleur tot achter de ooren. „In dacht dat als ik door hard werken, eens een paar minuten vrij had — maar gij hebt gelijk, ook de tijd behoort u. Het zal met weer gebeuren — uw verwijt is rechtvaardig." „Onzin! — maar neem mij 't niet kwalijk, uw ernst stelt zelfs het geduld van oen heilige op de proef. Wilt gij mijn scherts verkeerd verstaan? Wie heeft er dan wat tegen te zeggen? Gij dost immers alles haast al to nauwgezet. In tegendeal; rijdt ei- nog meer en voor nog langer tijd heen, en schrijf daarvoor een verslag minder. Ik wensch uhet beste gevolg. Gij zijt vermetel, maarden vermetele behoort de wereld. En als gij zeker zijt van het dochtertje, haar papa weigert haar niets. Ik kom toch op de bruiloft?—-Wie denkt er over u iets te verwijten ?" — Zoo vloeide het van de lippen van den ouden heer, die de zaak gaarne tot een vroolijk einde wilde brengen. Kuhn zag verlegen voor zich en het klonk bijna kluchtig toen hij als vervolg op de laatste woorden eindelijk stamelde: „Maar ik wil mijn verwijt hebben!" „Een straf zult gij hebben," riep de geheimraad met nadrukken dat wel dadelijk: Hier raakt gij vtör van daag mets meer aan, gij Vergezelt mij naar den _.ar.n 'l Prakosch —• entre nous wij zijn met hem in onderhandeling over den aankoop zijner mijn, ja, van zijn geheele bezitting, en gij krijgt daar ook nog meê te doen." Op Kuhn's ziel drukte het zware gevoel, dat iets in zijn omgeving niet in orde was, dat de scheur slechts was overgeplakt, en de beslissing maar verschoven. Toch schikte hij zich vroolijker in zijn tegenwoordig lot dan men onder andere omstandigheden had kunnen verwachten. Nadat de oude heer, die goed onderricht was, zijn teeder geheim zoo helder en koelbloedig onthuld had, kregen zijn onbestemde gedachten en verwachtingen ook voor hem een vaste gedaante. Het is wezenlijk een dwaasheid, dacht hij bij zich zelf; ik ben door een niet te dempen kloof van Ina gescheiden; maar waarom zou ik die paar gelukkige uren niet aannemen, die het lot mij naast zoa veel droevige uren schenkt! De beiden heeren gingen alzoo na het eten samen naar het slot, en werden door den baron, die den geheimraad reeds sedert lang persoonlijk kende, zeer vriendelijk ontvangen. Zij doorliepen vluchtig de verschillende instellingen, gingen ook de mijn voorbij, waar prachtige steenkool door hen naar waard* geprezen werd en terwijl Kuhn naar de dames toeging, gingen de baron en de geheimraad over tot hun geheime conferentie.-„Er is een wolk op uw voorhoofd," zeide Ina terwijl zij Kuhn oplettend aanzag, „zal ik trachten die te verdrijven." „Dat gelukt u altijd freule maar wat helpt het? Daar buiten, in mijn huis komt zij dubbel donker terug." En zachter waagde hij er bij te voegen: „Gij moest altijd bij mij zijn." Ina bloosde en als las zij in Pauls ziel reciteerde zij het schoone vers van Byron Mijn hart is droef, o sjtem de snaren! Mijn ziel dorst naar der toonen koor. Och, laat ze van de snaren klinken. En smeltend ruischen in mijn oor! „Wilt gij zoo goed zijn mij de cither te geven, m'aviie?" {Wordt vervolgd.) --- Buitenlandsch Nieuws. AMSTERDAM, 19 April 1873. Wanneer men de correspondenten der Indépendance mag gelooven, begint de candidatuur van De Rémusat te Parijs meer en meer veld te winnen. In de kiezers-vergaderingen kunnen hier en daar do redenaars, zonder terstond te worden uit. gefloten, een woord ten zijnen gunste zeggen, en de toon der radicale pers wordt merkelijk bedaarder. 't Heet zelfs dat Gambetta berouw gevoelt dat liij eene campagne heeft geopend ten voordeele van Barodet. Behalve met de zaak Barodet-Rémusat^ die trouwens het hoofdpunt blijft, houden de Parijsche bladen zich bezig met den toast, door Generaal vsn Manteuffel onlangs uitgebracht op Thiers. Dit toespraakje luidt als volgt: //"Wanneer ik Eransch kende zon ik een toast slaan; daar ik het evenwel niet ken, zal ik slechts den naam uitspreken van den doorluchtigen burger, wiens gezondheid ik wensch in te stellen; maar zijn naam alleen zegt meer dan eene lange redevoering, ik drink... enz." —Er is sprake van dat deze Generaal benoemd zal worden tot GeKant te Parijs. Het eenig overgebleven lid van den LyonSchen gemeenteraad heeft thans ook bedankt. Treurige berichten zijn door den Londenschon Times ontvangen omtrent den afloop der expeditie van Sir Samuel Baker. De onvervaarde reiziger zou namelijk met zijne echtgenoot en al zijn manschappen door de wilde Afrikaansche stammen zijn vermoord, 't Blad voegt er evenwel bij dat het slechts een gerucht is, 't welk bevestiging vereischt, maar vreest het ergste. Bij de Regeering is geen bericht ingekomen, maar men heeft onmiddellijk naar Egypte 'getelegrafeerd. Weer i's te Londen een meeting gehouden van tegenstanders der inkomsten-belasting. Men besloot eene deputatie af te vaardigen naar de Regeering, om haar te verzoeken de belasting met twee stuivers te verminderen in plaats van met één en dan de suiker-invoerrechten te behouden. Het Bijbelgenootschap heeft van zijne Japansche Bijbelvertaling reeds het Evangelie van Johannes in 't licht gegeven. Een groote voorraad is op weg naar Japan. In Oost-Pruisen heerscht, vooral tengevolge der emigratie, groot gebrek aan geschikte arbeiders, zoodat de grondbezitters, schoon ze hooge loonen geven, nauwlijks hun land kunnen laten bebouwen. Die 't land verlaten zijn meest flinke en spaarzame lieden. Ze trekken niet alleen naar Amerika, maar ook naar de groote steden, terwijl het platteland en de kleinere plaatsen worden ontvolkt. Alleen de Kreits Demmin zag, .innen den tijd van nog geen 20 jaren, hare bevolking met ruim 3000 personen verminderen. Als hoofdoorzaak wordt ook hier opgegeven 't ontbreken van klein grondbezit. Te Mannhcim zijn drie groote bierbrouwerijen vernield. Een vierde kon slechts door de militaire macht gered worden. De ongeregeldheden hebben zich niet herhaald, dank zij een grooten brand, die de aandacht van 't volk afleidde, en 't besluit der brouwers, om den prijs van 't bier weer iets te verlagen. Met 4 Mei a. s. dreigen te Weenen drie werkstakingen te zullen uitbarsten. Zoowel de „.uurkoetsiers als do kellners en de timmerlieden vinden namelijk dat ze te weinig geld verdienen, 't Behoeft niet te worden gezegd dat, met het oog op de aanstaande tentoonstelling, al het mooglijke gedaan wordt om de strike te verhoeden. Uit St. Petersburg wordt geschreven datdeNetschajeff, die zich onlangs van 't leven heeft be- roofd, niet is de bekende, wegens moord tot deportatie veroordeelde socialist. Deze bevindt zich nog m Rusland en zal eerst tegen den zomer worden getransporteerd. Onderscheidene bladen brengen de mededeeling dat in Siberië een twintigtal goudvelden zijn ontdekt. De Neue Freie Preste ziet in deze mededeeling den voorlooper van eene .nieuwe leening. Volgens berichten uit Khiva hééft hetgeen onlangs van daar is gemeld (terugzending der gevangenen, ter dood brengen van eenige raadslieden van den Khan) volstrekt niet te beteekenen dat de Khan zijn vijandelijke gezindheid tegenover Rusland heeft laten varen. De anti-Russische part j heeft nog altijd de overhand. De Paus —- aldus heet het in een telegram aan de Kölnische Zeitung — houdt nog voortdurend het bed en weigert het te verlaten, ondanks dat zijne artsen hem verzekeren dat hij zich daarmede nog zwakker maakt. Aan Daily News wordt geschreven dat de zaak zeer geheimzinnig wordt behandeld en besproken; 't heet dat Koning Victor Emmanuel naar den toestand van den zieke heeft laten informeeren. Verscheidene kardinalen hebben vergeefschepogingen gedaan om hij Z. H. te worden toegelaten; alleen aan eenige generaals van geestelijke corporatiën gelukte het toegang te verkrijgen. Volgens 'tJournal de Rome zijn reeds door Antonelli maatregelen genomen tot_ bijeenroeping van het Conclave. Als eventueel opvolger van den Paus schijnt vooral te worden genoemd Kardinaal Monaco La Valetta, geboren 1827, en speciaal vriend van den Paus. Een onderzoek zal worden ingesteld tegen verscheidene godsdienst-onderwijzers, die op de openbare scholen het portret van Victor Emanuel, — 't welk ia elk lokaal moet aanwezig zijn, - in tegenwoordigheid der leerlingen hebben bezoedeld of beschadigd, Dezer dagen zijn te Rome van wege de Protestantsche propaganda twee lokalen geopend, waar, voornamelijk voor soldaten, voorlezingen zullen gehouden worden over godsdienstige en andere onderwerpen. De lezingen worden goed bezocht. 't Bevestigt zich dat Cabtcïila Lizzagaray door de Spaansche troepen is verslagen en 30 man aan dooden verloren heeft. De officieele Gaceta maakt ook gewag van nederlagen, geleden door 0110 en Dorregaray. Daarentegen heet het in eene Carlisti-che depêche dat deze laatste de belangrijke stad Ognate heeft genomen. Uit Barcelona schrijft men dat Velarde met kracht zijn operatiën is begonnen en de Carlisten in de bergen vervolgt. Er word gesproken van een /rijzeren cirkel,« die men om de opstandelingen trekt en die steeds nauwer wordt. Gevallen van insubordinatie komen nog steeds voor. Een muitziek sergeant is met een 'soldaat van zijn compagnie tot de Carlisten overgeloopcn. De Rood-Republikeinsche gemeenteraad van Cadix koelt tegenwoordig zijn geavanceerdheid aan do namen der straten. Allen die naar heiligen heeten worden herdoopt en ontvangen de namen van Voltaire, Mirabeau e. a. De Turksche Minister van Buitenlanlandsche zaken heeft aan de gezanten en agenten van Turkije in het buitenland doen weten dat de benoeming van den nieuwen Grootvizier volstrekt niet in zich sluit eene verdeanring in de algemeene staatkunde van Turkije. Van zijn kant heeft de nieuwe Grootvizier als zijn programma bekend gemaakt: bevordering van het onderwijs, bevestiging van 's lands krediet, het tot stand brengen van eenige noodige publieke werken en reorganisatie van het provinciaal en gemeentebestuur. Gelijk reeds met een enkel woord per telegraaf is gemeld heeft te Colfax in Louisiana verleden Woensdag een hevig gevecht plaats gehad tusschen blanken en negers. Aanleiding gaf natuurlijk een verkiezings-quaestie. De blanken beweerden dat hun candidaat de overwinning had behaald, de negers dat hun man had gezegevierd. Laatstgenoemden verschansten zich toen op het stadhuis, 't welk ze versterkten en gedurende verscheidene dagen tegen de aanvallen der blanken verdedigden. Voorraad verschaften ze zich uit de naburige huizen, die ze leegplunderden. Ten laatste staken de blanken het stadhuis in brand en schoten allen neer die het trachtten te verlaten. Een honderdtal negers moet zijn omgekomen. De overigen zijn gevlucht naar de bosschen. Volgens een bericht van den ¦ Times hadden de negers eerst de witte vlag geheschen en toen verraderiijk op de blanken, die naderden, gevuurd. — Eerst toen stak men 't huis in brand en vermoordde men de negers. In een telegram hicrac liter zal men zien dat het de Modoc-Indianen niet beter gaat. ---