Een oude maar altijd Iselijke tactiek. _. I. De Ultramon tanen (zooals iedereen weet 'ets anders dan de Roomsch-Catholieken als Soodaa*':) de Uitramontanen ziin slimme lui. «_ w^ten wat ze willen. Zij weten ook wat 2e doen. Als hunne plannen desniettegenstaande nu en dan schipbreuk lijden, dan kunnen .ij 't niet belpen. De zedelijke wereldorde, het gezonde verstand van de tegen - party, de kracht van den vooruitgang kunnen de baas zijn,... hun ijver, hnn beleid, hun sbiwheid big ven boven bedenking. Eerewien eere toekomt, al zou geen eerlijk man met «ca willen ruilen. Eer. merkwaardig staaltje van de tactiek deaer heeren vinden wij in eene reeks van *olksb{ vertellingen voor den grooten boop, die in den laatsten tijd in Duitschland onder den aangenomen naam van Conrad von Bolanden het licht zagen en een buitengewonen opgang hebben gemaakt, ten minste to een ongewoon groot aantal exemplaren verspreid zijn. leder, die weet wat een stel knappe colporteurs doen kan als zij lange leeren dragen, begrijpt dat opgang ©n debiel: hier niet dezelfde ooraaak hebben. Er zij ii rnenschen die koopen en lezen op gezag, gelijk zij op gezag gelooven. Wij willen hier alleen het j ongste volksboek] e v&n Conrad Von Bolanden ter sprake brengen. } Is getiteld Die Siaattg on, dat is m 't Hollandsch, De Eoogverrad'-rs, de. Sa- r&em.v.- of iets derselüks, Bic gevaar_"ï c *t • i * «Jfcen, welke de rust van den Staat bedreigen, zija de eerste Christenen te Rome, de martelaren Gnder 'Nero, de getuigen der Waarl dd en van het Heidendom. Men gevoelt dus dadelijk dat de titel ironie is. ¦^•&n ofd staat de Apostel Petrus. Zooals uit een verdicht officieel verslag in _t blijken moet, noemt hij zich ¦Bisschop van Rome, beet de secte der Christenen kortweg de Kathüeke Kerk, worden 2a bijeengehouden door de onbepaalde gehoorzaamheid aan het geestelijk opperhoofd. Petrus matigt zich rechten aan, die alleen den Keizer toebehooren. Derhalve is hij Stacu h. Me an welken aard de gesprekken tusschen Nero en Petrus zijn, zoodra deze, door een paar vertrouwden van den Keizer aangeklaagd, in diens tegenwoordigheid gefc wordt Al wat dienen kan om den Apostel in zijne zedelijke grootheid te doen uitkomen, wordt rechtstreeks gebruikt om zijn recht op het hoogste geestelijke gezag te tetoogen. Een teeken zijner wondermacht den Romeinschen geweldenaar de schrik °*ö het hart slaan en de stoute profetie van de majesteit der kerk, op he_, Petrus, als den eersten Paus gegrondvest, dwingt Nero eerbied af. Toch is het einde van het kleine drama, waarbij met onmiskenbaar talent een schitterend decoratief is aangebracht, dat de Apostel gekruisigd wordt. Doch zijne waarschuwingen en voorspellingen blijven den tiran vervolgen. Als deze zich straks in zijn zwaard stort, omdat de trawanten van Qalba hem op de hielen zitten, triumfeert de Bisschop van Borne over hem, door de wroegingen van 's Keizers geweten. Het hoofdmoment van de handeling, of laat ons liever zeggen van dit pleidooi in het belang van de Roomsch-Cathoiieke aanspraken op het erfdeel van den H. Petrus, vinden wij in de schets van de laatste bijeenkomst der gemeenteleden te „ome. Petrus draagt zijn opperpriesterschap over aan Bisschop Linus, die geknield voor hem ligt. zoo begint de Heilige Apostel. # Gelijk u allen bekend is, stelde onze Heer Jezus Christus priesters en bisschoppen over zijne kerk aan, opdat deze de geloavigen zouden onderwijzen, besturen en de sacramenten uitdeelen. Als opperste herder over ! de geheele Kerk heeft de Heer mij, onwaardige, verkozen, En deze door God zelf ingestelde regeering zal ten allen tijde in de kerk blijven bestaan. Daar nu mijn dagtaak ten einde spoedt, draag ik alle van God ontvangen volmachten over aan onzen beminden broeder Linus, wien ik, zooals gij weet, reeds tot bisschop gewijd heb. „De Apostel hield eenige oogenblikken op, | legde vervolgens zijne beide handen op het s hoofd van Linus, sloeg de oogen naar boven ! en sprak op plechtigen toon: „Ik Simon Petrus, een Apostel van Jezus | Christus en de opperste herder der geheele kudde, draag naar Gods bestel en wil, a_i j u Bisschop Linus al die geestelijke macht { over, welke ik zelf van den Heer ontvangen 1 heb. Ik geef u de volledige sleutelmrcht, zoodat wat gij binden zult"'op de aarde in den hemel gebonden, wat gij ontbinden zult ep de aarde in. den hemel ontbonden zal ziin. \ Aanvaard niet slechts den frsacho^stnf van Rome, maar ook den herdersstaf over de kudde op den ganschen aardbodem, de schapen en de lammeren. Amen/ . . . Klinkt dat niet alsof een stenograaf woord voor woord uit den mond van den Apostel opgeteekend heeft? Bij de goegemeente d _ dit best, kan de vraag niet meer opkomen, ot t ook soms nog bewijs beboeft, dat Petrus werkelijk vrjf en twintigjaar Bisschop van Rome geweest is. Hier zijn ziine laatste woorden. Er ontbreekt geen tittel of jota Ook komt de vraag of 't zoo maar gaaf- weg uitgemaakt is, dat de vormen van den ' eersten eenvoudigen eeredienst in de Christe- j lijke kerk dezelfde waren, welke de ïtoomsch j Catholieken van later eeuwen huldigen, niet \ ts pas. „Daarna", vertelt Von Bolanden ,;trad I Petrus voor het eenvoudige altaar, deed een | blinkend wit kleed aan en begon de viering j van de heilige mis. Bij het communiceeren ) ontvingen allen uit de hand van den Apos- ! tel het lichaam, dcs Heeren, waardoor hunne ' verontruste gemoederen wonderdadig gesterkt i .werden en opgewekt." Wie zou bij zooveel nauwkeurigheid naar historische bewijzen durven vragen? De gloed ' der geloofsovertuiging verschroeit elke twij- ] feling. De schare kijkt niet verder dan haar neus lang is. Dat weten die heeren uitramontanen, beter dan gij en ik. --- FEULLETON De Doorbrenger. EENE GESCHIEDENIS HIT 'T BEERSCHE, DOOR HERMANSCHMID. XyTII. „Wat, wilt sij weg*>" vroeg do rechter in de grootste verbazing. „Wilt se uw buis verlaten en niet meer naar den Lindtamerisof temt;?" - „Wat zou ik clasr doen ?" antwoordde Wolf. „Zou ik "nij als een wonderdier laten bekijken en door do arbeiders uitgelachen worden, of zelf een knecht worden waar *k heer moest zijn? Ik heb geen tehuis meer, ik ga de wijde wereld in." „Broeder 1" riep nu Dirk, die begreep toch ook iets te moe ten zeggen. „Broeder, doe dat niet! blijf bij ons! Wij zullen heel goed samen kunnen loven. Gij gelooft met boo het roij spijt dot 't zoo gelocpon is!" t je iroiijk in, dat geloof ik zeker Rist," < 'iüm Wolf, die lachend de oen op nam om het projocol to ouderteekenen. „Maak het je' maar niet moeilijk, 74», rT wer"sch je gerafe met den Lindhamerhof. _»„?!. _voegde hij er bij toen hii met vaste hand zijn zHn'l f ,P;:-rayon: »Gad -«Sen'je, buisje, Wij beide g_ g8g^f,er kh;;r- Ni" & «kwalfesafgelopen en terde/tf "J!_ w^rho_*D>" g^ óerechteiwopttinacha^n U? -anUvnmd\ "als daar nietl meer to nen hebt, zijt ge zoo vrij ais een _gel in de luch» " ,'a zeker, vogelvrij!" zeide Wolf lachend en Mkeerde ach naar de deu,, doch bij de eejjstesehrlweds>bteef »ij staan om een blik te werpen op zi-n v__• f had ¦LU&ÏU&ftS te spreien, en zooveel mede toegezien. Een gevoeT v_l 1 _ • , weekheid on van aandoening dat bij bom opgerezen was j haa hvj terstond onderdrukt; hij had zijn steil ten?eS | schoven en stond uu in öe're houdin^hij was Zï 7ezelfde heer en meester als toen hiji gistererfden ongei hooszaroen «jon bestrafse. h \ ,Of ik nog iets ta doen heb?" herhaalde Wolf aarzelend emand zijn *e mij iets mee ta geven h?d op _ijn weg... Hij scheen een Klank, een gebaar tot afscheid j te verwachten, doch de «tik man deed alsof hlnlXbèmerkte en wendde z.cü kalm tot dea rechter. Hutf het ra|ine beurt wel zijn om te f_kenen " _ide hr ! Hierop keerde Wolf zieh'eensklaps om "rliet da & i reer terwijl de oude man met onzekerén blik en bevende hand zijn naam schreef. De rechter, die hem daartoe de' ; Plaats aanwees, bekeek het schrift van Wolf en riep on; willekeur.* uit: „Toea is en blijft het eenmerkwaardige ! jongen, kijk eens wat eens hand, menig sohoolmees'er zou hem benijden. * * | Wolf was rm bui ton feet gebouw, hij sloeg den weg in ; welke langs de kerk ca eenige huisjes rechtstreeks naar | buiten voerde. Hij tep voort langs graaivelden waar de ; wind reeds over stoppels voer, en bereikte weldra het bosch waarheen htj in den vreegen morgen van dien dag ; was gevlucht. Hier wierp hij zich weer óp de plek »eer i welke 's ochtends getuige was geweest van zijn strijd en zijne i voornemens. Rijk, gesterkt, hoopvol was hij heengegaan, arm ¦ gebogen, hopeloos keerde hij weer, — kalmte en vertrouwen i hadden hem op zijn weg begeleid, nienwe stormen en onze • i kerbeid doemden we,der voor he?.i op. Wat moesthij begin! nen?'tWas als bat ware of hij bij de bron eener beek stond, 1 die naar gelang van de s - in zij zfch spljtst, au • j d»re 'enden ca andere besternsgin^en tegomoetgaat De i eene arm stroomde kalm en gelijkmatig tussehen be-1 bouwde akkers en langs molens, dia hij in beweging feoeat I brergen' dese scheen heen uit te noorïigen zich ergens te ¦ vestiaen als meesterknecht of bouwofeter en daar, in i kalme onbekendheid, een sti',.werkzaam leven te leiden; — I een ander klotste en klaterde vronlrjk over rotsen langs boorden vol tuinen, lusthoven en uitlokkende herborgen; 't was een beeld van het leven dat hem wachten kon wanneer hij gehoor gaf aan de verleidingen dir sehaone danseres ca oen doelloos zwervend leven aanving; —¦! weder een andere tak slingerde zich in lange bochten door ' steed3 vlakker, steeds moerassiger land om tea slotte te niet te gaan in de stilstaande wateren vau een poel, waar nists dan onunt riet ruischte, — dat kon zijn lot zijn als • hy '¦'¦'.'- makkers van den vorigen dag opzocht om met i . her. i gaan werken en eiken dag dezelfde slemppartijen ! : te houden! j | Na het gebeurde op de jaarmarkt en ia de g§rechts- i ' zaal was hot reeds ver in dea namiddag geworden; de ïon verhief zich niet ver meer boven de heuvelen en | i wierp van de toornen lange schaduwen op het veld. ; Wolf echter was nog steeds "tot geen ander bestuit gekoj men dan dat hij naar Roseoheim moest gaan om da zaak in handen van zijn advocaat ie stellen; daartoe was 't nog ; altijd tijd genoeg, ook kostte het hem veel van die plek : te s: anttusscJken de denneboomen boven het lage I struikgewas lag in een schoon verschiet een metboomén I begreside hoogte welke gemakkelijk herkenbaar was. De I liadenhaag van bet ouderlijk huis scheen zich hooger te j verheffen als om den vertrekkenden zoon na te oogen en j I te smeeken hem niet geheel en al te vergeten. Midden ! I tusschen die groene toppen scheen een gedaante te zwe- j ; ve;?, welker oogen hem* ais op do plaats bonden, ofschoon ] | hij haar in de laatste dagen niet anders dan met wreve- j : ligen blik had aangezien. Kij bleef staaroogen in de verte naar de hoogteenden J weg die van daar naar liet dal voerde; hij verscherpte \ ' zijn blik, wreef :;isa _, staagdronken de oogen uit en j naeenda to droomeo, — de gedaante die hij in de verte ; als m cc >_[_ bad zien zweven, was werkelijk- ! heid gewerden en naderde hem... Geea twijfel —langs den weg kwam Trees geloopen, met langzame schreden, ! vaak stilstaande on omkijkende, alsof zij ieraaul zocht. | VvOlf sprong op en snelde fels op vleugelen gedragen ] den heuvel af tot daar waar een schoone boomgroeo den ' ¦ weg snijdt Juist stond Trees stil en keek om zich heeii; ' deer bet gedrüisch verschrikt, keerde zij zich om, zoodat ! ; hij haar thans vol in hat gelaat kon zien. Zij was het j inderdaad, doch geheel veranderd. Geen zweem van scherp- I heid of trots lag op haar gelaat, haar oogen zwommen | in tranen. Na was zij het niet die aarzelde; terwijl Wolt | haar nog altijd verwonderd aanstaarde, liep zij snel ep i hom toe en bood hem met een gioet de hand. ! Hij draalde niet die hartelijk te drukker!. ' „God zegene- n ,ook!" antwoordde hij ; „maar dat is ; vreemd dat wij elkander hier ontmoetea. Hoe komt gij I zco hier 1" | „Dat kunt ge wel begrijpen," gaf zij ten antwoord, | „na alles wat voorgevallen i 5..." „Ja, dat is merkwaardig genoeg geweest," riep hij uit. ' „In den tijd van een half uur ben ik van een rijken boe| renzoon een arme drommel geworden, en nu heb je ze; ker gedacht dat je 't ook eens probeer;!! moest om mij \ te overhalen mij een halsband te ïaten omdoen als on': zen Tiras." j „Neen," sorak zij haar schort tegen de oogen drnfe- I kende, „dat wilde ik niet! Toen ik hoorde wat daar ginds ] voor het gerecht was voorgevallen, dacht ik eerst dat de ! grond onder mijne voeten moest wegzinken, niet echter j omdat het zoo droevig geloopen is en dat ik nergens een • middel zag om alles v/eer terecht te brengen... Neen, ! het is wel hard en zwaai' dat gij arm geworden zijt en ! den rug moet toekeeren aan uw huis, — maar he> hard' ste is nog dat gij de wijde wereld gaat intrekken en | nooit zult terngkeeren, — niet eens voor zoolang o_ een ! „God zegen je" te zeggen." • „Is dat waar ?" vroeg Wolf in ontroering. „Is u dat ' zwaar gevallen 1" . „Hoe kunt ge dat vragen?" gaf zij vol innige hartetijkheid tea antwoord. „Dubbel zwaar is h< . mij gevallen i teen ik er aan dacht hoe wij va ler gescheiden i zijn, en dat gij. misschien in toorn zijt weggegaan en ge! troffen tent door hetgeen ik u gezegd heb." I j "( Wordt vervolgd.) \ I --- Buitenlandsch Nieuws. AMSTERDAM, 2 September 1873. Le Temps, die niet. als het Journal des .Débais ' wanhoopt aan de Republiek, deelt brieven uit de ; provinciën mede, die alleszins bemoedigend zijn voor I de Republiek, zcoals do Heer Thiers die wilde yes- ' tigea. Do ex-President is populairder dan ooit en | als een stemming moest gehouden worden tussehen hem en Hendrik V, dan zou de uitkomst niet twijfelachtig zijn. Intusschen ook dio brief getuigt van de ongerustheid van den schrijver, juist omdat de liberalen zich te zeker van de overwinning wanen. Fitussehen gaan de Ministers voort met het nemen van maatregelen dip elke vrijheid buitensluit en zco lang do groote liberale meerderheid met zekere apathie de handen in den schoot legt, zoodat de Regeering als 't ware alleen tegenover mannen van de richting van Gambetta en zijne nog meer geavanceerde vrienden staat, is het miscohien voor Frankrijk beter, dat het absoluut wordt geregeerd; daardoor zullen de gematigden zich misschien opgewekt gevoelen, handelend op to treden; de Temps vreest echter, dat het dan te laat zal zijn. De Ilepuplikeinen hebben nu spijt dat zij Thiers niet beter ondersteund hebben en beschuldigen Ga_j bbita daarvan de oorzaak te zijn. B reigen en op- S ruien als zwijgen zaak was, on omgekeerd, daarbij | altijd de kracht zijner par lij in den lande overschattende, heeft hij den tégonwoordigea toestand in 't leven geroepen. Hij is geen st-xatsman, evenmin ais Picard oi' Jules Simon. Thiers en de Remusat zijn o.id, hoe zal men dan de zege behalen over eene coalitie, die met al hare innerlijke verdeeldheid, ten slotte dcor de Jezuïeten wor.k ssamgehon| den en in het vuur gevoerd. Be diplorraten die Frankrijk in den vreemde i vertegenwoordigen, zien eik oogenblik eea groote j mutatie onder het corps te gemoet. Be heeren i Lanfrey te Bern en Fournier te Rome zullen ver- S vangen werden; aan het Weener hoi is gevraagd of I de lieer Chaurlordy daar welkom zou wezea. | Met den Maarschalk Bazaine en zijn prcees wordt ! nog altijd gesold. Thans is weder in dea mimster| raad besloten liet proces in Coro.piègv.e te voeren, \ terwijl eenige dagen geleden Grcot Trianon was aanwezen. Ook de tijd wanneer het preses zal aaneen is nog onzeker. ! Volgens den Moniteur is de vijfponder bij het | Fransche leger gekozen. Aan de gieterij van Tar- I bes is bevel gegeven terstond een batterij voor ieder : der dertig artillerie-regimenten te vervaardigen. Het dagblad Le Soir, onder Thiers een officieus I orgaan der Regeerinp:, zal met 1 October overgaan |in handen der royalisten. Be Heer Hervé van het i Journal de Paris zal de hoofd-redactie aanvaarden. I-i Havre is de cholera vrij hevig uitgebroken. ! In het hospitaal stierven aan die ziekte 20 perso- • | nen, in de stad is het aantal dooden veel grooter. j Men vermoedt dat de cholera aangebracht is door ; een schip uit Hamburg. Aan alle zeehavens in i Frankrijk, met uitzondering van Honfleur, Trou- I ville en C'aen, is bevel gezonden geen schepen uit i Havre toe te laten. Omtrent het conflict tusschen den bevelhebber van het Engelsch escader voor Carthagena en de Junta aldaar, wordt aan Daily News getelegrafeerd: Het schijnt dat Donderdagmorgen de Junta van Carthagena, vernemende dat de genomen schepen naar Gibraltar zouden worden gebracht om daar ter beschikking gesteld te worden van de Spaansche Re; geering, Sauvalle, Minister van Finantiën heeft j gezonden naar den. Engelschen admiraal met de be» ! dreiging, dat. op zijn schip zou gevuurd worden en I de bezittingen der Engelschen verbeurd zouden worden verklaard ; de Engelsche onderdanen gevangen zouden genomen worden indien de schepen vertrokken. Tengevolge van deze bedreiging zijn de Engelschen midden jn den nacht gevlucht, eenige minuten vóór bevel werd gegeven geen hunner de stad uit te laten. Eenigen namen de wijk in En| gelsche koopvaarders, anderen werden door Sauvalle j naar de Lord Warden begeleid. Be Engelsche adj Eüiraal zond door Sauvalle een boodschap terug, j waarin hij te kennen gaf, dat zijne orders waren ide schepen te Gibraltar over te geven. Aan de ' Junta liet hij 24 uren tijd om het besluit van j vijandelijkheden jegens de Engelschen in te trek; ken, na dien tijd zou hij represailles nemen. In j den namiddag ontving de Junta door den Eaj gelschen consul bericht, dat de admiraal latere | instructies via Gibraltar had ontvangen, o_ de i schepen niet zonder toestemming van de Junta weg •te zenden. Tengevolge van die tweede bood-:chap ; werd Sauvalle verdacht een valsche boodschap te ; hebben overgebracht, teneinde een conflict tusschen | het canton en de Engelschen in 't leven te roepen, '; teneinde zoo doende de opstandelingen te verstrooien. j Bit gevoegd bij de verdenking van verraad ten j gunste der Carlisten, was oorzaak dat men hem ge; vangen nam, zoomede Contrer%s, die echter weer ! spoedig Werd vrijgelaten. Volgens brieven uit Madrid beginnen de opstan[ delingen te Carthagena gebrek aan levensnr'ddclen krijgen. Eenige aanvoerders staan onder verdening de vesting in handen der Carlisten te willen I leveren. Het Alphcnsistisehe blad Tiempo beweert dat de ; Junta der Carlisten, belast met de staatkundige or\ ganisatie der partij, reet een meerderheid van zes ! stemmen besloten heeft tot wedeiinvoering der >. inquisitie. Volgens de jongste berichten hebben de Carlisten der eenige voordcelen behaald. Berga wordt | opnieuw geapproviandeerd. Het daartos bestemde i transport is met 800 man versterkt. Het Centraal Comité der Zwitsersche cud-Katholieken heeft in eene vergadering van gedelegeerden voorgesteld om geen ingrijpende hervormingen in de kerk in te. voeren, voor dat de kerkelijke organisatie . ¦¦; tot stand gekomen. Deze organisatie zal een democratisch karakter dragen. Zoodra zich een genóegzaam aantal oud-Katholieke gemeenten hebben georganiseerd, zal de -Zwitsersche nationale kerk in overeenstemming met de Bonds- en canton-autori- | teiten worden gevestigd. De. bisschop zal door af- j gevaardigden der autoriteiten, der geestelijken en der gemeenten gekozen werden. Tegenover deze afgevaardigden legt hij den eed af. Verplichtingen aan te gaan tegenover Eome is hem verbeden. De toenemende landverhuizing van Duitschers taart der Eegeering zorg. Thans wordt dcor agenten van stoombootmaatschappijen verspreid, dat tengevolge van de groote branden gebrek aan werk- Jieden vooral te Boston bestaat, zocdat de loonen tot 5 a 6 dollars daags gestegen zijn. De Ministers van Biimenl. Zaken en Koophandel logenstraffen öit bericht en hebben bevel gegeven gerechtelijk tegen de verspreiders daarvan op te treden. Tusschen het bestuur der Belgische Staatsspoorwegen en. de Engelsche Ccntiuental-agentuur is een overeenkomst aangegaan tot het vervoeren van leine paketten via Ostende. Duitschland is in die overeenkomst begrepen. Voor den handel belooft dit vele gemakken. De stiefdochter van John Stuart Mill is niet alleen erfgename zijner roerende en onroerende tezittingen geworden, maar ook de letterkundige nalatenschap van den beroemden man is' aan hare zorg toevertrouwd. Teneinde te voorkomen, dat .de een of andere onhandige vriend zijn levensbeschrijving zou geven, heeft hij die zelf vervaardigd, het aan zijne erfgename overlatende die uit të geven en aan te vullen, want, zegt hij in zijn testament, zij, en zij alleen, is in 't bezit van al de gegevens, geen ander is in staat mijne bicgraphie te geven. De uitgave van die levensbeschrijving zal vermoedelijk niet lang op zich laten wachten. Het bericht over den opstand in Khiwa, door den correspondent van Daily Telegr. in de wereld gezonden, "blijkt onwaar te zijn. Het tribunaal der inquisitie heeft de Persevercnza en eenige andere gematigd liberale, Italiaansche bladen in den ban gedaan en de excommunicatie uitgesproken over ieder die deze bladen leest. De Perseveranza zegt niet te begrijpen wat deze nienwe excommunicatie beduidt; reeds sedert -186 C fo_dereen die medegewerkt had. tot de annexatie van de Eomagna en de Marken, geëxcommuniceerd, daartoe behooren toch zeker alle liberale bladen. Het blad «hter dankbaar vcor de reclame. Men meldt uit Eome dat de jongste ongesteldheid van den Paus een gunstiger, invloed op ziin gestel heeft uitgeoefend. Zijn corpulentie is sterk afgenomen en dagelijks is hij nu in staat wandelingen in deituin van het Vaticaau te maken. Ook Napels zal thans zijn paardenspoorweg bekomen; de gemeenteraad heelt concessie verleend voor een uitgebreid net .zoowel door de stad als in de omstreken. Sen regeeringsbesluit te Konstantinopel verklaart t_ beurs voor een staatsinstelling. Deze wordt voortaan gebracht onder het toezicht van den Minister vau Finantiën. Een regeeii^gs-commissaris zal de beraadslagingen van het beurs-eomité bijwonen. Er zal een gemengde commissie worden benoemd, om nieuwe-statuten te Vervaardigen. Be hoofden vau de Vorstendommen brengen besteken aan Weenen; natqurlijk komt de Oostersche quaestie, daardoor weder, op het tapijt. Oostenrijk sou minder dan vroeger geneigd zijn de integriteit van Turkije te beschermen. ---