Eene vrouw over de hoogste belangen van hare sekse. De Heer Loyson, of als mea wil de gewezen pater Hyacinthe, heeft verleden week in zgn meesterlijk sermoen te Amsterdam een quaestie aangeraakt, die zeker nog dikwijls daarna in menig huisgezin en vriendenkring besproken is. 't Is een vraagstuk van groot gewicht, zóo gewichtig, dat 't boven de galanterie verheven is; 't betreft niet onze dames, maar onze vrouwen en moeders, h de vrouw van nature, godsdienstiger dm de man? Leidt haar gemoedsgesteldheid van zelf tot vroomheid en, als de zaak verkeerd wordt aangepakt, tot dweeperij? Is daarentegen de man meer de volstrekte eigenaar van het nuchtere verstand? Wordt hij door aanleg en neiging gedreven tot twijfel, zoo al niet tot ongeloof? Zij, die den Heer L. gehoord hebben, weten hoe scherp hij hier de grenzen trok, hoe zijn geheele theorie van het huwelijk op deze tegenstelling rustte. Manen vrouw moeten elkaar aanvullen. Als hij haar aan haar zelf o verlaat en zich niet voegt naar hare behoefte aan godsdienst, dan most zij de prooi van andere invloeden worden, die niet altijd ten zegen van haar zelf en haar gezin zullen zijn. Haar, waar de man als priester in zijn huis afstand deed van rang en waardigheden, daar gaat de heerschappij op naam der vrouw in andere, dikwijls onheilige handen over, al heeten die handen ook gewijd. Ziedaar, de quaestie. 't Is waar, de gevolgtrekkingen die er uit kunnen gemaakt worden, zijn niet ten volle toepasselijk op ons land en onze verhoudingen, maar ze kunnen 't worden, en in elk geval geldt het beginsel hier evengoed als elders. Ofschoon een onderwerp, waaraan reeds duizenden hi'd r krachten hebben besteed, is de vraag naar de eigenaardigheden van het vrouwelijk karakter nog steeds een uiterst gewichtige. "We hebben haar noodig bij de opvoeding onzer dochters. Ze is onmisbaar, willen we niet een belangrijk, iaat ons mogen zeggen, het belangrijkste deel van onze taakonafgedaan laten, 't Is daarom een allergelukkigst toeval, dat het Meinommer van de Tijdspiegel juist eea artikel over dit gewichtig onderwerp bevat en wel, wat hier alles afd c, van de hand eener verstandige, verlichte en beschaafde vrouw. Wij weten niet of de onderteekening Anna de bekende letterlievende dame aanwijst, die als dichteres een paar malen de aandacht van alle deskundigen tot zich trok, dan wel eene ons gansch onbekende, maar den lof, die in de bovenstaande bijvoegelijke naamwoorden ligt, verdient zij. Anna is 't met den Heer Loyson eens en niet eens. Zeer nadrukkelijk verklaart zij er niet aan te denken der vrouw le beau role in het godsdienstige toe te wijzen. Zij acht de meening, alsof hare sekse van nature godsdienstiger zou zijn dan de mannen, eene dwaling. „Het wordt dikwijls beweerd" zegt ze; maar zoolang Jezus hoog boven allen uitsteekt, zoolang er mannen opstaan als Paulus, Luther, Schleiermacher, Parker en velen in onzen tijd, acht ik het de oppervlakkigheid zelve, hierover met éen enkel woord uitspraak te doen." Toch wenscht ook zij, dat man en vrouw elkaar zullen aanvullen, doch zoekt de kenmerkende eigenschappen van beiden meer in de hulpkrachten dan in het beginsel. „Heeft de man" meent zij „meer ernst en diepte en kracht van ziel dan de vrouw, — zij overtreft hem in geduld en veerkracht, in levendigheid van gevoel en verbeelding.'* Haar rustiger omgeving komt haar daarbij uitnemend te stade. De man wordt door zijn strijd met het ruwe leven vaak geprikkeld tot vertwijfeling en twijfel t Is de taak der vrouw hem het voorhoofd te verkoelen, als hij vermoeid en afgemat te huis komt. 't Is de roeping der moeder om aan hare kinderen mee te deelen van de kracht die zij zelve uit de bron van het innigste gemoedsleven heeft geput. „Daarom wil ik" zoo lezen we „dat de vrouw, die als moeder en opvoedster zulk een onberekenbaren invloed op de toekomst uitoefent, al hare kracht aanwende, om het godsdienstig leven bij de jeugd op te wekken, — dat zij hare zonen en dochteren de wereld inzende, toegerust, met een rijken schat van eden niet alleen, maar ook van gemoedsleven, van zedelijke kracht en edele beginselen; — en dat zrj daarom aanvange met dat alles in haar ! eigen hart aan te kweeken/ Voortreffelijk. Maar 't is natuurlijk niet onverschillig, welke godsdienstige begrippen onze vrouwen en moeders op deze wijze tot haar eigendom maken en aan onze kinderen in te prenten, ja, niemand zal tegen spreken, dat daar alles op aankomt. Liever geen godsdienstig element in de opvoeding dan een dweepziek, een ziekelijk, een verlammend. De godsdienst, die de zinnen prikkelt, de zenuwen overspant, de spieren verlamt, is eea vloek bij het heiliga werk der liefde. Terwijl hij geen ander gevolg heeft voor het gemoedsleven dan de opium voor het bloed, vernielt die godsdienst den Staat en het huisgezin, doodt hij, onder den naam van al wat heilig is, het beste en edelste in ons hart. Doch van dien valschelijk dusgenaamden godsdienst wil onze schrijfster iv de Tijdspiegel niets weten. Zij zegt, na een helder betoog van den zegen voor de vrouw in beter onderwijs gelegen, het volgende, wat wij overnemen om er tevens mee te besluiten, aangezien wij in deze materie niets beters en behartigenswaardigers weten uit te spreken: „Een ontwikkelde geest, een verfijnd schoonheidsgevoel, hoezeer ook onmisbare bestanddeelen in het wezen der vrouw, zij zijn op zichzelf niet in staat, haar zedelijk leven te versterken. Eer het tegendeel. Want, hoe meer beide ontwikkeld z;jn, des te menigvuldiger komen zij in botsing met de soms ruwe werkelijkheid. Pijnlijk aangedaan, trekt men zich terug in een kleinen kring, waar alles wordt gedaan om die botsingen te vermijden, en men eindigt met een volslagen egoist te worden. Evenmin als de meest verfijnde schoonheidszin, de Grieken voor zedelijke verbastering heeft kunnen bewaren, evenmin zal hij het ons kunnen doen, zoo hij niet door een hooger beginsel wordt geleid en beheerscht. Dat hoogere beginsel nu vind ik in den godsdienst. Niet in een angstvallig vasthouden aan de eene of andere geloofsleer, of in een somber veroordeelen van de wereld, als bedorven, en een droomend wachten op eene toekomstige zaligheid. Maar ook niet in den godsdienst van sommigen, die aan plichtgevoel „genoeg" hebben. Plichtgevoel — dat klinkt schoon! — Maar hebben zij het dan nooit ondervonden, hoe dat plichtgevoel — dat den mensch met zich zelf alleen laat tegenover eene wereld, waarin voor hen geen hoogere geest woont, — dat niet gesteund wordt door het zien van den Onzienlijke, en door het bewustzijn van in gemeenschap met Heru te leven en:te werken, — hoe dat plichtgevoel menigmaal onbekwaam is om den wil te besturen, onmachtig om dien te buigen tot het heroisme der zelfverloochening'? — Neen, plichtgevoel alleen kan niet genoeg zijn. Slechts daar, waar het wortelt iv geloof, in godsdienst, slechts daar kan het een levende kracht in den 'mensch, een veilige gids op zijn weg worden. De godsdienst nu dien ik bedoel, is die, welken wij in Jezus zien, en waartoe de behoefte iederen mensch is ingeschapen. Het is een levendig gevoel van eerbied, bewondering, dankbaarheid, vreugdevolle toewijding jegens God, dien wij overal iv de schepping aanschouwen, en wiens tegenwoordigheid ons hart gevoelt. Het is cci.c hartelijke Kefde tot onze medemenschen, ook de diepstgevallenen, als kinderen van dien God, door Hem met edelen aanleg en voor een heerlijke toekomst geschapen. Het is een vurige begeerte om mee te werken tot het doel an vooruitgang en volmaking zoo voor de menschheid :n haar geheel als voor elk in het bijzonder — het erkennen van een hoogere orde, die de zinnelijke wer-' 1 beheerscht, doordringt, en heiligt. Waar die gevoelens in het hart van de vrouw worden aangekweekt, daar zal het onderwijs van den tegenwoordigen tijd haar tot een zegen zijn waar dit verzuimd wordl, is het haar ten vloek. Waar de godsdienstige ontwikkeling met de verstandelijke gelijken tred houdt, drar krijgt het leven de,- vrouw verhoogde beteekenis en w?arde, daar kan zij de plaats innemen, die haar in de maatschappij toekomt. Waar dit niet plaats heeft, daar wordt zij een halfslachtig wezen, dat of het medelijden of den lachlust opwekt." --- FEUILLETON. Tusschen Marsaille en Alexandrië. (Uit het Fransch van X. FEYRNET.) 6) _ //De heer Ssrvient nu was volstrekt niet onbe* leefd. Eerst antwoordde hij aan de tante, toen, aan de nicht, — en naar het mij voorkwam, maakte hij geen haast het gesprek af te breken. Waarover het liep? Ik weet het niet. Ik zat te ver af Trouwens wat kan het mij schelen? Miss Olivia ziet er niet onaardig uit, zelfs niet dom, maar wat al ta blozend, — iets van een zuigeling 1 Die jonge dame moet om negen uren gaan slapen en om zes uur 'smorgens opstaan. Eelaehhjk niet waar? Bij ons te Parijs zou zoo iets onmogelijk zijn, maar 't schijnt dat er nog landen gevonden worden waar 't gebeurt. •— En wie hset er dan ook nog Oiivia? Toen het gesprek afgeloopen was, wandelde Mijnheer Servient weder voorby mij. Ik weet waarlijk niet hoe 't kwam, maar mijn kluwen vond goed nog eens te vallen en voor zijne voeten te rollen. De kommandant was nu niet bij hem. Om niet te onbeleefd te zijn moest Mijnheer Servient zich nu wel opofferen. Hij bukte, raapte het kluwen op en overhandigde het mij met een lichte buiging. Ik heb hem toen eens goed opgenomen, beste! ca ik zweer u dat zijn gelaat niet de minste verlegenheid uitdrukte en zijne hand niet in 't minst beefde. Ziezoo, de wonde heelt dus! Zij zal wel geheel genezen ziju nog voor dat hij vau het Maangebargte terugkomt, — daar ben ik zeker van. Bonso'r!// V. . Den volgenden dag had Mistress Robinson wel tien minuten lang niefc gesproken en dat was verwonderlijk lang voor de goede dame. Maar eindebjk zeide zij tot Mijnheer Bernardet, terwijl zij hem op de eindelooze zee wees: . "Welk een buitengewoon grootsch schouwspel, niet waar Mijnheer?,/ De Heer Bernardet was een weinig bevangen door de middaghitte en ontwaakte met eenigen schrik uit zijne dommeling. //Buitengewoon grootsch!// antwoordde hij bij wijze van echo. De dame had er buitengewoon slag van het gesprek levendig te houden. Weldra was dan ook de Heer Bernardet in een druk gesprek mét haar gewikkeld, waaraan ook de Italiaansche dokter deelnam, die een ondeugend spotter bleek te wezen. Hij stat den draak met alles wat naar gevoelen gemoedelijkheid zweemde, tot groote ergernis van Mistress Robinson. Ze vond zijn redeneeringen meer dan afschusrelyk. Maar toen de dokter ten laatste ook het goed recht der zenuwen wilde betwisten en beweerde dat men die geheel en al aan zrjn wil kon ondergeschikt maken, werd het haar toch te erg. -— //Ge zijt de booae in persoon, geloof ik!v riep ze verontwaardigd. //Dan heeft Mevrouw al een zeer treurig idee van Zijne helsche Majesteit!,/ hervatte de dokter. Maar de Heer Bernardet dacht er geheel anders over. //Voortreffelijk! voortreffelijk dokter!// — riep hij uit. //Laat ik u de hand mogen drukken!// //Mevrouw zou waarschijnlijk //de klauw// zeg gen,// zeide de dokter, terwij lhij glimlachend zijn hand aan den bankier toestak. Camilla werkte ijverig door, doch haar ontging geen woord van het gesprek en ze luisterde blijkbaar met belangstelling. De dokter had juist op zijn gemak een snuifje genomen en maakte zich gereed tot een nieuwe tirade toen op eens het geluid van eene mandoline hoorbaar werd, een van die instrumenten welks alle omwentelingen in Spanje overleefd hebben. — Sst! zeide Mistress Robinson. Luister! Na een kort voorspel zong een heldere stem het eerste couplet van een lied, waarvan woorden en muziek waarschijnlijk afkomstig waren van een muilezeldry ver of van een of anderen aguador, dichter en componist bij de gratie Gods, — een lied, geboren onder een azuren hemel en een heerlijke zon. De zanger bevond sich op het voorste gedeelte van 't schip en de eerste kajuit-passagiers konden hem niet eens zien; maar de heldere tonen van zijn frissche stem drongen duidelijk tot hen door. 't Wa 3 6en minneiiedje dat hij zong. Dit kon men al dadelijk hooren aan de zangwijze, die nu eens levendig en teeder was dan weer langzaam en zwaarmoedig. — //Allerliefst!// riep Mistress Robinson, toen het couplet uit was en ze klapte met verrukking in de handen. — //Niets dan gevoel en hartstocht \u mompelde de dokter. //Die Spanjaarden zijn werkelijk onverbeterlijk!// — //Vertaal liever voor ons de woorden van het liedje,* zeide Mistress Robinson, //in plaats van zoo te profaneeren!// Maar de dokter kende ongelukkig geen Spaansch. Juist evenwel kwam Servient uit de hut van den kapitein en Franclieu riep hem toe wat de dames wensohten. Servient trachtte vruchteloos zich te verontschuldigen. Kij was niet erg vast meer op zijn Spaansch, — zeide hij, — hij had het eerste gedeelte van het lied niet gehoord, enz. en*:. Maar Franclieu liet hem niet los, en Servient, die zag dat er toch niets meer aan te doen was, schikte zich in de omstandigheden en begon, toen de man op het voorschip zijn derde couplet aanstemde, de woorden te vertalen al naar mate de Spanjaard ze zong. Ze luidden aldus: //O Carmena! wier zwarte oogen in glans de sterren evenaren en alles betooveren wat ze ontmoeten, — zal dat zwarte oog nooit een blik hebben voor hem die u mint en voor wien u hef te hebben het leven is? //Uwe lippen zijn rooder dan de bloesem van den granaatboom. Vroolijk glimlachen ze tegen hemel en aarde. Zullen die lippen, Carmena, nooit een glimlach hebben voor hem die u mint en voor wien u lief te hebben het leven is? *Uwe stem is zoet als muziek. Liefelijk spreekt ze tot de bloem en den wind en den echo. Zal die zoete stem nooit een woord hebben vcor hem die u mint en wien u lief te hebben het leven is? //Helaas! ±üet haar zwarte oogen heeft Carmena mij aangestaard, met hare lippen...* (Wordt vervolgd). --- Buitenlandsch Nieuws. AMSTERDAM, 7 Mei. Lord Russell, de 82jarige grijsaard, heeft Maandag, gelijk reeds kortehjk door de telegraaf werd gemeld, in het Engelsch Hoogerhuis tot den Mnister va:i Buitenlandsche Zaken, Lord Derj>y, het verzoek gericht om overlegging van correspondentiën, welke met de Oostenrijksche, Russische en Fransche gouvernementen over de handhaving van den Europseschen vrede gevoerd zouden zijn. Schijnbaar, zeide Lord Russell, was de toestand van Europa op het oogenblik vreedzaam en bedaard, maar iedereen wist toch, dat het geheele Fransche leger bezield was met den wensen wraak te nemen op Duitschland. Bespeurde de Regeering ook eenige kenteekenen van een naderenden storm? Of meende ze, dat rust en vrede voorloopig nog zouden gehandhaafd blijven? Voorts wenschte Lord Russell te weten of de Regeering, indien werkelijk de vrede van Europa gevaar mocht loopen, den grooten invloed van Engeland zou aanwenden tot behoud van den vrede. Op al deze vragen antwoordde Lord Derby ongeveer het volgende, — en men zal moeten erkennen dat hij zich uiterst voorzichtig uitliet. Op het oogenblik bestond er geen ernstige reden om te vreezen, dat de vrede van Europa zou worden verstoord. Maar een feit was het, dat reden tot bezorgdheid bestond. Immers de Franschen verlangen te herwinnen wat ze verloren hebben en de Duitschers daarentegen willen het gewonnene met alle macht behouden. Doch voor het oogenblik bestond er zeker geen ernstig gevaar. Wat Engeland betreft, het zou de verplichtingen waardoor het gebonden was, getrouw nakomen. — Lord Russell eindigde met zijn verzoek om overlegging der stukken in te trekken. In 't Lagerhuis is het debat voortgezet over Hanbury's voorstel, om de Goudkust toch vooral niet aan zich zelf over te laten. De Heer Lawson bestreed het voorstel met alle kracht. Hij veroordeelde in 't algemeen de Ashantijnsche expeditie en beklaagde er zich zeer over, dat men alle discussie over dit onderwerp trachtte te smoren. Drie middelen waren er, zeide hij niet onaardig, om elk debat over de aanleiding tot een oorlog te verhinderen. Over den oorlog te spreken vóór hij begint, is — zeide Lawson — de onderhandelingen bemoeilijken die gevoerd worden om den oorlog te vermijden; over den oorlog spreken als hij is verklaard, wordt genoemd: de militaire operatiën benadeelen; over een oorlog spreken wanneer hij ten einde is gebracht, is: zich beklagen over gedane zaken, die geen keer hebben. — De gewezen Minister van Koloniën, de Heer Knatchbull- Hugessen verdedigde met nadruk het gedrag der Eegeering op wier last de expeditie was ondernomen. Behalve Wilson voerde nog de Heer Richard het woord om de expeditie en het handhaven van Engeland's macht op de Goudkust te veroordeelen. — Het debat zal later worden voortgezet. Vindépendance Beige maakt een stuk openbaar wearuit op nieuw blijkt, dat de Duitsch-Fransche oorlog voornamelijk is ondernomen op instigatie van de ex-Keizerin Eugéaie en haar partij, 't Is trouwens bekend dat ze dien oorlog haar li3velingsoorlog, i/nta petite guerre// noemde. Napoleon 111 zelf was in 't begin niet ongeneigd den vrede te bewaren, maar dank zij den invloed van Eugénie — door het aangehaalde blad //le mauvais génie de la France// genoemd, — werd later toch de oorlog verklaard. De legitiimstische 'dagblad-rédacteurs te Tours hebben onderling geschil gekregen. Ongeveer 20 van de 60 aanwezige redacteurs hebben geweigerd de aarts-legitimistische verklaring te onderteekenen, welke door ds meerderheid was goedgekeurd. Da Pruisische Landdag heeft gisteren de wet betreffende de administratie van vacante bisdommen in tweede lezing goedgekeurd en wel in de redactie der commissie. Alleen het artikel, waarbij de Regeering wordt gemachtigd beslag te leggen op het salaris der leden van het Domkapittel werd verworpen. In cm Beichsanzeiger is gisteren de wet gepubliceerd betreffende de renitente geestelijken. De Bondsraad heeft de drukperswet, gelijk ze door den Rijksdag is tot stand gebracht, goedgekeurd, en haar aan den Keizer opgezonden. Het door den Rijksdag aangenomen voorstel van Völck en Hinschius evenwel, strekkende om de wet betreffende het burgerlijk huwelijk tot eene Rijkswet te maken, zal naar alle waarschijnlijkheid niet de toestemming van den Bondsraad kunnen verwerven. De Raad is van oordeel dat het voorstel aan gebreken mank gaat, die het onmooglyk maken den maatregel op alle Staten van het Rijk toe fe passen. Waarschijnlijk zal nu tot den Rijkskanselier door den Bondsraad het verzoek worden gericht een ander ontwerp samen te stellen en bij den Rijksdag in te dienen. Von Bismarck neemt voortdurend in beterschap toe en zal, zoodra het wat warmer wordt, naar zijn buitenverblijf Varzin vertrekken. De Norddeutsche Allgemeine wijdt een afzonderlijk artikel aan den Czar van Rusland, 't Blad noemt Z. M. Duitschlands besten vïiend en verklaart verder, dat d 8 vreugde der Berlijners bij de komst van den Czar wortelt in dankbaarheid voor datgene, wat Keizer Alexander voor Pruisen en Duitschland onder moeilijke omstandigheden geweest is. — In een tweede artikel wijst het officieuse orgaan met bijzonder genoegen op het feit, dat de Czar aan Von Bismarck ean bezoek van anderhalf uur heeft gebracht. De Czar, zegt het blad, heeft daarmede een nieuw bewijs gegeven van zijne sympathie voor Duitschland en deszelfs nationale politiek. Ook in het buitenland — meent het blad — zal deze, den Rijkskanselier te beurt gevallen, onderscheiding op haar juiste politieke waarde worden geschat en als een nieuw bewijs worden beschouwd van de tusschen Rusland en Duitschland bestaande harmonie. In de Belgische Kamer wordt nog steeds gedebatteerd over de algemeene politiek van het tegenwoordig Kabinet en 't laat zich aanzien dat men daarmede nog verscheidene dagen zal voortgaan. Maandag en Dinsdag is de liberale Afgevaardigde Bara aan 't woord geweest. Op krachtige wijze, schoon in vrij gematigde bewoordingen, heeft hij de clericale politiek der Regeeringen van de meerderheid \ eroordeeld en zijne beschuldigingen aldus geresumeerd: //De clericale politiek heeft aan geen harer beloften gestand gedaan en is een gevaar voor het land.* Gisteren moet de Heer Dumortier van de Rechterzijde het woord hebben gevoerd. Op zijn voorstel is besloten afwisselend aan een lid der Rechter- en der Linkerzijde het woord te gunnen. Gisteren heeft het Oostenrijksch Heerenhuis het wetsontwerp betreffende de erkenning van godsdienstige corporatiën zonder discussie goedgekeurd. — In de Kamer van Afgevaardigden is breedvoerig gedebatteerd over de wet betreffende de landweer, welke door den Minister van Oorlog op krachtige' wijze werd verdedigd. Met algemeene stemmen heeft de Kamer besloten tot de artikelsgewijze behandeling van het ontwerp over te gaan. Volgens een telegram van heden (zie hierachter) heeft de commissie uit den Hongaarschen Landdag zich met het beginsel van het burgerlijk huwehjk vereenigd. De Zweedsche Tweede Kamer heeft met 96 tegen 82 stemmen besloten tot den Koning het verzoek te richten drie der tegenwoordige Ministers te ontslaan. In de Noorweegsche Eerste Kamer is dezer dagen, bij de behandeling van eenige voorgestelde wijzigingen in het strafwetboek, de afschaffing der doodstraf ter sprake gekomen, 't Bleek bij die gelegenheid dat een aantal leden in beginsel met de afschaffing waren ingenomen, maar dat men haar ontijdig achtte, deels met het oog op de openbare meening, deels omdat men de voorgestelde wijzigingen voorshands voldoende achtte. Door de Carlisten wordt thans eindelijk erkend niet dat Bilbao door Serrano is ontzet, maar dat het beleg van Bilbao door de Carlisten is opgeheven. Ze geven tevens de reden daarvan op. Tweemaal — zeggen ze — zijn uitgevaardigde orders van veel gewicht door Carlistische onderbevelhebbers niet uitgevoerd, tengevolge waarvan de linie der Carlisten werd verbroken en eenige stellingenmoesten worden ontruimd. Men wilde toen nog eerst zich op een tweede verdedigingslinie concentreeren, maar liet dit plan weldra varen. Immers 't was niet geraden het ten uitvoer te brengen, daar de vijand van Krupp-kanonnen was voorzien, die bijzonder ver droegen. Achtereenvolgens werden twee krijgsraden gehouden en het eind van de zaak was, dat men besloot het beleg op te breken. 't Heet, dat het gros der Carlistische strijdkrachten zich thans te Ripoll bevindt, met Don Alphonsus aan het hoofd. Saballs is nog altijd in Frankrijk. Ze willen een aanval richten op Berga in de hoop de Republikeinen derwaarts te lokken, en verwachten dat ze, wijl het terrein hun daar gunstig is, hen zonder veel moeite zullen verslaan. Uit Madrid wordt aan den anderen kant geschreven, dat de Republikeinen naar Durango oprukken, waar, gelijk men weet, Don Carlos, toen bet hem te Bilbao te warm werd, zijn hoofdkwartier vestigde en werwaarts een deel van zijn leger hem volgde. Nog steeds komen, gehjk verder gemeld wordt, troepen Carlisten zich bij het leger aanmelden en hunne onderwerping aanbieden. Bilbao schijnt gedurende de vier maanden van het beleg uiterlijk slechts weinig te hebben gele- den. Be schade bepaalt zich tot een paar van de voorsteden. ---