Nog eens over Oplappen. Wij hebben beloofd de vraag te overwegen, of do neiging tot oplappen, waar radicaal hervormen beter zou wezen, alleen in onze geschiedenis, in de eigenaardige ontwikkeling van ons staatkundig leven wortelt.... dan wel in ons bloed zit. Is dit laatste nu het geval? Wij twijfelen of iemand het zal durven ontkennen. De vrees voor het radicalisme vindt haar oorsprong wel degelijk in onze kleingeestigheid en bekrompenheid op beperkt gebied. Waar wij het oog ook wenden, overal is de//oplapperij//aan de orde van den dag, Let op onze handelswereld. Hoeveel zaken van schijnbaar grooten omvang bleven jaren lang bestaan, alleen doordat ze van tijd tot tijd eens werden opgelapt! Er kwam geen nieuw bloed in; er werden geen flinke maatregelen genomen om den werkkring der firma uit te breiden» faen maakte niet schoon wat er schoon te maken was. Er werd een beetje geraagd en uitgehaald en gepleisterd. Daarna ging 't weer een paar jaar ! voort op denzelfden voet, ondanks de mathematische zekerheid, " dat het eind den last zou dragen. Menige zoon erfde op deze manier een barak of een ruïne en zag ai eb. door zijn broers en zusters op den koop toe nog benijd, alsof hij een paleis gekregen had. Ook gebeurde 't en gebeurt 't nog, dat menig klein kapitaaltje, waarmee een jongen van talent en energie op vrij terrein heel wat zou kunnen doen, letterlijk aan kalk, verf en vernis voor een oude vermolmde firma opgaat, zonder dat iemand er door gebaat wordt. Als onze Kamers van Koophandel zich met een jaarlijksche statistiek over dat ondsrwerp wilden belasten, zouden zij een goed werk doen. Let nog eens op onze gemeentelijke aangelegenheden. De aanzienlijkste steden in Nederland begrepen voor weinige jaren nog niet, dat //oplapperij// een dure manier van huishouden is. Zij lieten bij het uitvoeren van publieke werken gwag iets voorde nakomelingschap over, maar kozen daartoe liever vermolmde bruggen en vervallen kaden dan de rente en aflossing van een leening, die dienen moest om radicale verbeteringen in te voeren, waarvan ook het nagelacht pleizier zou hebben. Daarin is verandering, verandering ten goede gekomen. Men ziet de zaken wat dit betreft nu beter in. De straten en grachten getuigen ervan en troosten ons over den inhoud onzer belastingbiljetten. Doch er bleef nog heel wat van denvroegeren geest zitten. Als hij zijn kans schoon ziet, dan kijkt deze nog om het hoekje. Cordaatheid in het groot paart zich dikwijls aan des te grooter angstvalligheid in 't klein. Dat men spoorwegen en kanalen durft aanleggen in de hoop op een handelsbeweging, die nog in de toekomst ligt, bewijst in geenen deele, dat men al de verouderde en verouderende misbruiken in de huishouding der gemeente onder de oogen durft zien. In dat opzicht heerscht nog maar al te veel slentergeest en menschenvrees in onze Baadhuizen. Onderzoek eens als gij in de gelegenheid zijt, hoeveel ongelijkheden en onrechtvaardigheden er hier en daar bijvoorbeeld nog bestaan op het kt tikel precario, recognitie en dergelijken; waarom menige quaestie van erfpacht en van eigendom onbeslist blijft, dat is ten nadeele van de gemeente toegepast! Ge zult stuiten op de vrees voor radicale hervorming, die de mogelijkheid van procedeeren openstelt, op den geest van: //Laat maar loopen,// die bij het eerlijkste beheer de kas toch aanmerkelijk kan benadeelen. Ook op het stuk der openbare veiligheid, rein. heid en armexen zult gij heel wat verrassingen ontmoeten, 't Kan gebeuren, dat een burgerij jaar en dag aan de genade en ongenade van de heeren dieven blijft blootgesteld, omdat het stelsel niet deugt, omdat de autoriteiten 't samen niet eens kunnen worden over een beter, omdat de heeren die tot controle geroepen zijn, zich met een kluitje in 't riet laten jagen. Ge hebt o. a. op dit oocrenblik in de hoofdstad op het stuk //na.htpolitie// voor deze studie de prachtigste gelegenheid, die zich misschien in jaren zal voordoen. De burgerij leeft daar in even groote onzekerheid van personen en goederen als de onderdanen van de verheven Porte in. Bul.garije. Toch is zij een gehoorzame, geduldige en zeer lijdzame burgerij. Dat zij evenwel op den duur niet het slachtoffer wil worden van het o-e--kibbel of de twijfelmoedigheid of wat dan ook harer overheden en hoofdambtenaren in deze is noch te verwonderen noch te misprijzen. Of is 't troost genoeg, dat de Burgemeester in afwaehtin°van betere dagen den versleten mantel van het nachtwachtswezen zit te //lappen?// De neiging tot //oplappen// vertoont zich ook in onze letterkunde. Ge kunt u niet voorstellen hoeveel talenten daardoor te gronde gaan. Als iemand zich de moeite gegeven heeft een opstel, van welken aard ook, te vervaardigen, offert hij liever zijn leven dan dat hij het manuscript ten vure doemt en een nieuw schrijft. In dat opzicht zweren allen bij het: Daar staat geschreven, vordert men dat de critiek met dien afkeer van het radicalisme rekening zal houden. Van haar wordt niet gewacht, dat zij het geheele werk afkeure, maar slechts de aanwijzing van enkele gebreken. Vergeet de critiek dit, zegt zij eerlijk tot den een: //Vriend, gij leert 't nooit// en tot den ander: //Och, schei er maar uit. Ge kunt uw tijd veel beter besteden,// dan wordt zij onmenschelijk en onbarmhartig genoemd, dan is ze valsch en partijdig. Gelooft 't daarom nooit, als een jong schrijver u zegt, dat gij hem een dienst «loet door de stengels van zijn letterkundigleven tot den grond toe af te snijden, ja, al is die hij eene zij en haar plechtige verzekering de vriendelijkste bede om de waarheid en de geheele waarheid te zeggen, gelooft 't nog niet. Zij mis- leiden zich zelven en u. Ze willen uw advies bij het //oplappen//. Aan radicaal verbeteren of afbreken denken ze niet. Hoeveel //oplapperij// is er niet bij de opvoeding! Schier dag aan dag kunnen wij ons zelf elop betrappen. Menig kind ziet er uit als een muur, die over en over gewit werd, of als een kamerwand, die de sporen van allerlei patronen van behangselpapier vertoont. En toch gaat men maar door met pleisteren en beplakken. Bijvoorbeeld: Papa en mama hebben zich in 't hoofd gezet, dat zoonlief dit of dat in de wereld moet worden. Ze blijven in die richting voortwerken, ofschoon 't dag aan dag duidelijker wordt, dat de jongen volstrekt geen aanleg heeft voor zijn gedwongen bestemming. Maakt in die omstandigheid elk vak van wetenschap niet het effect van een lap, die ergens wordt opgezet? Papa en mama zijn 't volmaakt eens, dat het karakter van hun zoon bedorven wordt door den kring, de omgeving waarin hij zich beweegt. Zij bezitten de middelen om hierin verandering te brengen, maar vreezen dezen en genen, die erbij betrokken is, te kwetsen. Ze laten alles dus maar loopen en vergenoegen zich met de ergste invloeden ten kwade te bestrijden door vermaning en gebed. Maakt zelfs de ouderliefde in dit licht bekeken niet het figuur van een misdrijf? Papa en mama zijn overtuigd, dat de voet waarop hun huishouding ingericht is van hun kinderen, kinderen der weelde maakt en keuren dit in beginsel af. Toch veranderen zij niets aan dien voet, maar stellen zich tevreden met een enkele ondoordachte onthouding of een paar even ondoordachte zedespreuken. Zou een beetje radicalisme hier niet onberekenbaar veel goeds doen? Doch waartoe meer? In het gesprokene is aanleiding te over, om het onderwerp nader te overwegen en uw eigen huis en levenskring er aan te toetsen, 't Zij voor heden genoeg, dat het bewijs geleverd is, dat de neiging tot /coplappen// ons in 't bloed zit. --- FEUILLETON. Eene Dames-Historie van vóór achttien eeuwen, 5) , Thans komt de beurt aan Kypassis, eene atgerigte negerslavin, die hare meesteres door en door kent, en hare wenken steeds weet te voorkomen. Z.ij Staat dan ook zéér hoog aangeschreven in babina's gunst. — Aan haar is het voornaamste deel van 't kapsel toevertrouwd, om de haren m de sierlijkste vlechten achter, roni en over het hoota heen te leggen, in een Nodus, strik of knoopseigelijk de Romeinsche schoonen het noemden, die op tallooze wijzen afwisselde, maar altijd vol sierlijkheid en smaak. door Dr. WAP. Onze Morin had ook in bewaring het elegante toiletkistje met de 12 kostbare haarnaalden, naar gelang der verschillende kapsels en kostumes van de Domina te kiezen, en waarin deze soms, gelijk nu het geval was, om raad vroeg aan haar kamenier. Kypassis was slim genoeg, om aan heljeest van den dag te denken, en sloeg dus nederig voor, om de keuze te vestigen op de prachtige IsisnaaM, met het beeld van den overvloed (Abundantia) in top, een geschenk van Neef Saturmnus, bij gelegenheid, van een met hem afgelegd bezoek m den lsistempel, en waaraan ookKyJ)assUTt\et.bare Domina deelgenomen had. — Sabiaa billijkte