Een lang gewenschte dag. De Treek die wij thans ingaan, zal in de geschiedboeken des lands een belangrijke bladzijde beslaan. Aanstaanden Woensdag zal het kanaal, dat Amsterdam tot een havenstad maakt, geopend ¦worden voor schepen van ongeveer vijf nieter diepgang, de scheepvaart, den ongeluks-profeten te Bchande, die altijd bleven beweeren dat het een dwaasheid was, op onze open, vlakke kust een haven te maken die bestand is tegen de onberekenbare kracht van de Noordzee. Wij zullen de eersten zijn om toe te stemmen, dat nog jaren zullen voorbijgaan, dat nog millioenen geofferd moeten worden, eer men kan zeggen, dat de nieuwe haven en het kanaal 't welk die haven met Amsterdam in verband brengt, aan de eischen van de scheepvaart en veiligheid volden, maar het groote probleem is opgelost: de zaak der uitvoerbaarheid van de doorgraving van Rolland op zijn smalst is geen vraagstuk meer. Daarin is voor ons het gewicht gelegen van de gebeurtenis, die op den lsten November zal plaats §riJpen. 't Is een zuivere geld-quaestie geworden, en waar de Staat en de hoofdstad de handen ineen hebben geslagen om een groot en grootsch werk tot stand te brengen, daar zou het, nu de technische bezwaren te boven zijn gekomen, een beleedi _ns zijn, aan een goed eind te twijfelen. Wij mogen met rechtmatigen trots neerzien op het tot dusver verkregen resultaat, en in den vreemde brengt men hulde aan den moed en ondernemingsgeest van het Nederlandsche volk, dat nog altijd blijkt het voorgeslacht waardig te zijn. Voor korten tijd althans, zal men onzenaijverige bureD, ook aan de overzijde van 't kanaal, niet met die kleinachting over Nederland hooren spreken, als waaraan wij zoo langzamerhand gewend worden, en welke, ons toch telkens ergert. Een wakker Nederlander in den vreemde heeft dezer dagen de taak op zich genomen, om in een paar buitenlandsche bladen op de belangrijkheid van het -werk der doorgraving van Holland op z\jn smalst te -wijzen. Wij meenen toch in de artikels van den Moniteur des Interets materiels en "1 de Augsl. JUgm. Zeitung den schrijver te herkennen, die reeds herhaalde malen de eer van Nederland in de buitenlandsche pers ophield. M. **• v. L(ee) brengt o. a. in laatstgenoemd blad ln herinnering, hoe in den aanvang van onze eeuw de volle zee voor Amsterdam slechts bereikbaar -was door de Zuiderzee, 't Ondiepe vaarwater m°eielijkte de scheepvaart, naarmate de schepen grooter van afmeting werden, en zoo werd in 1819 oesloten tot de graving van het Noord-Hollandsehe in D?a -^et denkbeeld was goed, maar men faalde ten \ u^VOering. Allerlei lokale belangen werden, _ oste van het groote doel, in aanmerking gemeteei\ e Ten slotte was het kanaal TVtim 78000 die 6Ï *> geworden, dank zij de vele bochten kana^611 aankra°hk Niet alleen dat daardoor het zakel vmeer an c lle^i' *an§er werc* an noodbelem Blaar °°k e scheepvaart werd er zoo door _ mmerdi dat reeds in 1851 bij 't Gemeentebe- stuur van Amsterdam sprake was van een nieuw kanaal, voorziende in de behoeften van de toenmalige scheepvaart. Er werd toen eenige verbetering aangebracht, door het verbreeden van een sluis en het afgraven van eenige bochten, maar 't bleek onvoldoende, en zoo trad van lieverlede het denkbeeld op den voorgrond, om het kanaal naar Wijk aan Zee te graven en daar een nieuwe haven te bouwen. Concessie werd reeds verleend in 1858, maar ten gevolge van allerlei zwarigheden, daaraan verbonden, kon de tegenwoordige Kanaalmaatschappij eerst in 1865 de hand aan 't werk slaan, en nu, na twaalf jaren, is de zaak zoo ver gevorderd, dat een geul bestaat bijna zoo diep als het Noord-Hoil. kanaal, dat 5.60 m. diepte heeft. * * -s Dat er heel wat moest gebeuren om 't zoover te brengen, behoeft nauwelijks gezegd. P.eeds de werken te Scheliingwoude zijn op zich zelf merkwaardige proeven van waterbouwkunde. Als 't ware midden in zee een sluizenrij te bouwen, die op ongeveer 9090 palen rust, is reeds een groot werk. In 1870 werd door Willem de derde daartoe de eerste steen gelegd, in de door Gorter zoo voortreffelijk beschreven //put//. Van veel grooter afmetingen nog zijn de sluizen in de nabijheid van Velzen, daar waar het kanaal op het punt is van in zee uit te loopen. De kamer van de groote of hoofdsluis heeft eene lengte van 120 meter. leder der beide ijzeren deuren weegt 60.000 kilogram. Het kanaal is 25.000 meter lang, de 9 verschillende zijkanalen tot afwatering hebben eene lengte van 21.600 meter, terwijl voor een en ander ongeveer 10 millioen kub. meter zand is verplaatst. De hoofden in zee eindelijk, 1600 meter lang, bij het strand 1290 meter van elkander verwijderd, naderen elkander tot op een afstand van 260 meter, die den ingang der haven vormen. De vereischte diepte, 8 meters, is nog niet bereikt, maar veel verschilt dit niet meer. De 300.000 kub. meter beton daartoe aangewend, wordt nog met ettelijke duizenden vermeerderd, die terzijde van de hoofden in zee worden geworpen, ten einde de kracht der golven op do havendammen te breken en zoodoende het werk een duurzaamheid te verschaffen, die -in verhouding staat tot den reusachtigen arbeid en de schatten er aan ten ko3te gelegd. Sedert men tot dien maatregel is overgegaan, zijn, ofschoon 't aan stormen niet ontbrak, geen belangrijke schaden meer voorgekomen. . Het geheel zal, indien het eenmaal voltooid is, den mannen die het plan ontwierpen en de uitvoering bewaakten, tot eer verstrekken. De Heer v. L. begroot de tot dusver uitgegeven som voor de werken op ongeveer 40 millioen gulden, bijeengebracht door subsidicn, aandeden, öbligatien en de opbrengst der drooggelegde gronden? Wij kunnen de juistheid dezer som voorliet tegenwoordige niet controleeren, maar waarschijnlijk is hij in deze niet ver van de waarheid. Het ligt niet in ons plan thans de grieven in herinnering te brengen tegen de wijze, waarop de zaak is opgezet en behandeld tot op den huidigen dag. Evenmin willen wij thans spreke» over het al of niet wenschelijke, om de zaak nn verder aan den Staat over te laten. Daartoe zal nog gelegenheid te over zijn. Wij hopen van ganscher harte, dat men, door te voldoen aan de aangegane verplichtingen jegens den Staat en de stad Amsterdam, geen te hoog spel spele. Onberekenbaar zou de schade zijn aan de zaak toegebracht, indien het bleek, dat de vereischte diepte en bodembreedte van de geul niet voorhanden waren. De nieuwe haven zou daardoor in 't buitenland in een zoo kwaden reuk komen, dat jaren zouden noodig zijn om de goede opinie te heroveren. Vooral tegen den tijd dat de winterstormen te wachten zijn, en dus verplaatsing van zand waarschijnlijk wordt, moet men wel berekenen wat men doet. De Minister van Binnenlandsche Zaken neemt de verantwoordelijkheid op zich; moge hij door zijne ambtenaren goed zijn voorgelicht. * * Wij behooren tot hen die groote verwachtingen koesteren van het vertier en de handelsbeweging, die de nieuwe haven brengen zal. Onder ééne voorwaarde echter. Dat n.l. Amsterdam zijn tijd goed begrijpe. Wij weten zeer goed, dat niet reeds de eerste dagen na de opening een mastbosch, tegenwoordig ietwat prozaïscher een rij van schoorsteenen, zich op het IJ vertoonen zal, maar toch reeds spoedig zou zich een groote verandering kunnen voordoen. Is Amsterdam gereed de nieuwe gasten te ontvangen? Neen! Men is in verzuim. Er had stellig zeker meer kunnen en behooren gedaan te zijn. De leden van het dagelijksch bestuur, in een geheel andere omgeni.z en werkkring gewoon, kennen de behoeften van den handel niet; maar dit is geen vereischte, indien zij slechts te rade gaan met hen, die uit den aard der zaak in de onmogelijkheid zijn zitting in dat bestuur te nemen, maar die goed op de hoogte zijn. Er zijn er velen in Amsterdam die geraadpleegd kunnen worden. Intusschen, de vele stemmen in den jongsten tijd over deze aangelegenheid opgegaan, zijn zeker een spoorslag geweest om het verzuimde zooveel mogelijk in te halen, althans is er, volgens mededeeling van den Wethouder van openbare werken, uitzicht dat spoedig in de bestaande leemte zal worden voorzien. En de Amsterdamsche handel? Zal lnj het oude spreekwoord, geheel echter van onzen tijd,: //een klein winstje, een zoet winstje,// gedachtig zijn? Amsterdam wordt om twee redenen door de buitenlandsche kapiteins gemeden: vooreerst omdat het moeielijk en kostbaar is het te bereiken, en ten andere omdat het kostbaar is hier te lossen, laden enz. enz. Het eerste gebrek wordt nu verholpen, maar 't helpt niet, indien het tweede blijft bestaan. De ma3sa ongelden, die een schipper hier aan allerlei mogelijke en onmogelijke berekeningen moet betalen, komen in geen vergelijking met het weinige, dat in Hamburg en Bremen moet betaald worden en 't welk die havens gezocht maakt. Indien Amsterdam zich in deze niet naar de elders veranderde omstandigheden schikt, en verzuimt de bakens te verzetten, dan zal 't blijken, dat van al die scnoone en gegronde verwachtingen niets wordt verwezenlijkt, dat de millioenen, aan eennieuwer, waterweg besteed, niets zullen baten. ( Botterdam heeft dit in 1870 niet begrepen, en tis op den duur niet tot voordeel van zijn handel geweest. --- FEUILLETON. Slimme dieven. Berinnering van een Engelschen detective. de °^e^ ad my opgedragen in Duitschland ?;<•,, B*i?re-n te gaan oPzoeken van eene bende die sels ?fgHeld met het maken van valsche wis- Wt'st verva^sching van cheques was in den ïiaflr,»6^1 } enorm toegenomen, en onze bankiers geloop^ E all° voorzichtigheid groote scliade ontdekt ' m r M?reH nu wel eenige vervalschers zoozeer 'bedre^ i kwaad dat het kredietstelsel geroeid. elSae> was op verre na nog niet uit- een dat er een kon men opmadie het op de fciv lnBeriohte bende bestond, verrichtingen met f"3 g ,munt Lad en bij hare liatigheid te Werk !£?""? Bto Goedigheid als bende een hoofd had ,V S,ohem zelk dat de leidde, zonder dat de 'se„l , _,gaaS van zaken De dieven die men i/w^ led?n hem kenden. kenden dat zij met anderen in h!, 3^611 had> be" maar weigerden hunne nam™ » stoll(le". inlichting te geven welk.? Vol PTen °f eenige bruikbaar kon zijn. r eene vervolgi„g Op aandrang van vele bankiers h_, * chef, twee detectives naar het vasteland te^ijn Aan mij werd de eervolle, maar moeil^*& opgedragen in Duitschland en Oostenrijk nas™ ringen te doen; po~ //Mijnheer Brown,// had mijn chef gezegd, //doe uw best om dien onbereikbaren hoofdman in handen te krijgen. Denk er om, ge moet toonen dat de Engelsche politie den naam verdient van üe beste ter wereld te zijn.'/ In die dagen genoot ik juist een verlof _ van zes maanden, nadat ik bij de inhechtenisneming van een gevaarlijken inbreker verwond was geraakt; maar ofschoon ik het thuis zeer wel kon stellen bij mijne liefhebberijstudiën in wiskunde en plantenkunde, verlangde ik toch meer naar de uitoefening van mijn beroep, dat voor mij iets onuitsprekelijk bekoorlijks had. Ik maakte mij dan tot vertrek gereed. Ik kreeg een wissel van 000 pond, van de firma Wüson brothers en C,e_ voorts werd ik voorzien van aanbevelingsbrieven aan onze gezanten en aan de chefs der politie in die landen waar ik werkzaam zou zijn. Mijne komst was hun bovendien reeds bericht, en als men huni antwoord mocht gelooven, waren zij zeer verblijd, dat een Engelsch detective hen in hunne nasponngen zou helpen. . . •• Ik zou den dag, nadat ik het gesprek met mijn chef had gehad, op reis gaan. Nog eenmaal ik in den tuin bij mijn huisje waar ik van myn arbeid placht uit te rusten; ik mocht «fff™ zijn, want het tuintje bevatten vele schoone en zeldzame planten, die het oog van een kenner zouden verrukt hebben. Door een .^« *>°™" haag was mijn plekje grond gescheiden van den tuin mijns buursmans, die een zeldzaam schoon asterbed bezat. . ?, ? „ „ Mr. Taylor, mijn buurman, hield buitengewoon veel van asters en verstond veel van de bloemkweekerij. Door het spreken over bloemen waren wij met elkaar in kennis gekomen; altijd groetten wij elkander zeer beleefd, maar ofschoon ik reeds een paar keeren bij hem het ontbijt gebruikt had, siraken wij bij onze ontmoetingen in den tuin niet veel en dan nog meestal over planten, zelden over iets anders. Hij woonde sinds ongeveer een jaar in het huis naast het mijne; ik hield hem, naar zijn accent te oordcelen, voor een Schot; hij mocht al niet rijk zijn, maar had toch zeker genoeg ora ongehinderd aan zijne liefhebberijen te voldoen. Hij leefde stil, zooals mijn bediende zeide, die het weer van den knecht van Mr. Taylor had gehoord, en hij was een geleerde, die den ganschen dag bij zijne boeken zat en veel schreef. Op den dag vóór mijn vertrek kwam ik dan in mijn tuin en zag aan den anderen kant van de haag Mr. Taylor, die juist met bewondering en voldoening een prachtige variëteit onder zijne bloemen bekeek. Toen hij mij zag, naderde hij de haag, stak mij twee vingers van de rechterhand toe en zeide: //Goeden morgen, Mr. Brown; komt ge eens naar uwe planten kijken ? We hebben een goeden nacht gehad; mijne asters zijn prachtig opgeschoten." //Eigenlijk kom ik afscheid nemen van mijne lievelingen," antwoordde ik, //want ik ga naar het vasteland." . De trekken van Mr. Taylor, anders meestal kalm, bijna lusteloos, werden levendiger toen hij dit hoorde. Hij keek mij met zijne grijze, doffe oogen doordringend aan en antwoordde met ongewoon veel vuur: //Naar het vasteland! Morgen met de eerste boot zeker ? Ik gaf een bevestigend antwoord //Dan reizen we saam, Mr. Brown, ik ?a ook een reisje op het vasteland doen om eenige bibliotheken te bezoeken. Ik hield mets van gezelschap op mijne tochten, doch vermoedde niet dat hij ook Duitschland in wilde en wilde hem ook niet beleedigen door het voorstel bepaald af te wijzen. Evenwel meende ik toch te moeten opmerken dat ik voor beroepsbezigheden uitging. ' Het gelaat van Mr. Taylor had nu weer een even kalme uitdrukking als vroeger. //O, als iku hinder, Mr. 8r0wn....// antwoordde hij koel. //Wel zeker niet," liet ik er snel op volgen. //Uw gezelschap zal mij veel genoegen doen." Mr. Taylor noodigde mij uit bij hem te ontbijten, waartegen ik geen bedenking kon hebben. Hij was nog al een lekkerbek en hield een goede tafel. Onder het ontbijt spraken wij natuurlijk in het algemeen over reizen en over het vasteland Hij zelf sprak niet veel maar wist door eenige vragen mij aan het spreken te brengen. Het was wel nnjne gewoonte niet over mijn beroep te praten, maar toch liet it mij verleiden het een en ander over het doel mijner reis te vertellen en sprak daarbij onwillekeurig ook over de listigheid der dieven. Mr. Taylor geloofde niet dat ze er gemakkelijk in slagen zouden wissels na te maken. Ik bestreed die meening en merkte ook op dal sommige bankiers uit voorzichtigheid geheime kenteekenen hadden. Dat had hij niet geweten, zeide hij, want op reis maakte hij geen gebruik van cheques, maar nam altijd banknoten mede. Hij zon echter gaarne eens zoon gewaarmerkten cheque zien. Toevallig had ik mijne kas-aanwijzing bij mij en wilde nu mijn gastheer eene beleefdheid bewijzen. Ik gaf ze hem over en noodigde hem uit, te zien of hij het geheime kenteeken kon ontdekken. Hij bekeek het papier met aandacht en verklaarde ten slotte dat hij er niets bijzonders op zag. Toen wees ik hem aan dat het teeken der bank, een klein Griekseh dubbel kruis, op mijn cheque in de eerste letter van het woord Cic was aangebracht. Dit teeken was bekend aan de firma, waarmede de bank zaken deed, doch het werd op elke cheque van groote waarde op een andere plaats aangebracht. Zoodoende had het huis aan 't welk de cheque aangeboden werd, slechts te vragen in welke letter het teeken moest staan om zeker te zijn van de echtheid. Aan dit middel had de firma Wilson brothers & Cic te danken, dat zij nog nooit was opgelicht. Mr. Taylor dankte mij op zijn gewone beleefde, maai- koele wijze en gaf mij den wissel terug. We spraken nog over verschillende dingen en bepaalden ook het uur van ons gemeenschappelijk ver- Toen wij reeds op de stoomboot naar Calais waren, deelde mijn reisgenoot mij in den loop van het gesprek mede dat hij toch maar mijn voorbeeld gevolgd had en zich ook voorzien had van een wissel V3n het huis Wilson brothers & Cie. Bij onze komst in Calais vond ik eene depuche van mijn chef, waarbij mij gelast werd onmiddellijk naar Weenen te vertrekken om daar met mijn werk aan te vangen. Dit viel zeer in mijn smaak, want ik had reecis lang verlangd de bekoorlijke stad aan den Donau te leeren kennen. Met Mr. Taylor had ik reeds vroeger afgesproken dat wij ons niet in Calais zouden ophouden, maar terstond naar het station zouden gaan. Nog steeds had hij er niets van laten bemerken waarheen hij reisde, zoodat ik dacht dat hij eenigen tijd in Parijs zou blijven. Ik achtte het niet beleefd hem er op den man af naar te vragen, 't Was nu evenwel tijd om hem te zeggen, dat wij van elkander zouden scheiden. //Ja, Mr. Brown," liet hij er onmiddellijk op volgen, //we zullen moeten scheiden, want ik ben voornemens rechtstreeks naar Weenen door te reizen." //Wat?" riep ik ten hoogste verwonderd uit, //gaat gij naar Weenen?" '/Dat is mijn plan, ja," gaf hij eenvoudig ten antwoord. //Wel, Mr. Taylor, dan zullen wij niet scheiden, want ik moet er ook onmiddellijk heen." Hij betoonde zich geenszins verwonderd, maar gaf met eenige beleefde woorden te kennen, dat het hem genoegen deed nog langer mijn gezelschap te genieten. We kozen den kortsten weg naar Oostenrijks hoofdstad en kwamen er twee dagen later aan. Toen we op Duitsch grondgebied kwamen, bemerkte ik dat hij perfect goed Duitsch sprak, nog wel zoo vloeiend als ik, geloof ik. Ik maakte eene opmerking daaromtrent, maar hij antwoordde dat hij veel aan taaistudie deed, waardoor ik versterkt werd in mijn gevoelen dat-hij een geleerde was. Gewoonlijk sluiten menschen op reis zich nauwer bij elkander aan, maar met Mr. Taylor was dit niet het geval. Hij bleef zijn beleefde, maar koele houding bewaren en vermeed elke nauwere toenadering. Ik had daardoor onwillekeurig gedacht, dat hij voor geen indrukken of ontroering vatbaar was, maar vergistte mij daarin toch. Toen we te Weenen aankwamen, bleek het dat zijn bagage er niet was. Hij werd zeer toornig, en daar de beambte hem niet al te beleefd en zeer onverschillig opmerkte dat de bagage waarschijnlijk bij vergissing ergens was Wijven ligo-en of een anderen kant opgezonden, werd mijn disgenoot zelfs grof en onbeleefd. Ik moest tussehenbeide komen, want de beambte betoonde zich beleedigd, ofschoon hij zelf begonnen was beleedigend onverschillig te zijn. Ik riep den stationschef en kreeg de verzekering dat naar de verdwenen bagage een ernstig onderzoek zou ingesteld worden. . De zenuwachtige prikkelbaarheid van MJr. Taylor, die een beangstigenden indruk maakte daar ze mij onnatuurlijk voorkwam, duurde den geheelen avond. In ons hotel betrokken wij twee kamers, die aan elkander grensden en door eene middeldeur met elkaar in verbinding stonden. Toen ik een weinig toilet gemaakt had, kwam een bediende het vreemdelingenboek aanbieden; ik was bezig mijn naam in te schrijven, toen Mr. Taylor binnenkwam en mij vroeg wat ik deed. Ik verklaarde hem de wijze om controle uit te oefenen op de in Oostenrijk logeerende vreemdelingen, waarop hij mij verzocht ook hem in te schrijven, daar zijne hand nog te veel beefde. Ik za" in dit verzoek niets vreemds, en voldeed er gaarne aan. Gedurende het souper was Mr. Taylor zeer stil en verstrooid. Hij betrok spoedig zijne kamer doch ik deed nog eene wandeling om de prachtige Eingstrasse te bewonderen. Den volgenden morgen liet Mr. Tavlor mig verzoeken bij hem te komen. Ik vond hem nog te bed; hij klaagde dat hij zich volstrekt niet wel gevoelde, hetgeen ik toeschreef aan de opwinding van den vorigen dag. Hij verzocht mij zijn cheque bij een bankier in te wisselen; hij had het geld noodig om nieuwe kleederen te koopen, zeide hij, want hij kon niet wachten totdat zijn bagage terecht was. Hij gaf mij eene aanwijzing voor een bedrag van vijf duizend pond, en ik beloofde aan zijn verzoek te voldoen. Uit het hotel ging ik dadelijk naar het hoofd der Weener politie, die mij op de beleefdste wijze ontving, maar hij verzocht mij 's namiddags terug te komen daar hij juist aan het Hof geroepen was. Van daar ging ik naar een groot bankiershuis om de chèqueaante bieden. Men zeide mij daar, hetgeen ik eigenlijk ook wel verwacht had, dat men per telegraaf advies zou vragen, maar dat ik over drie uren het geld zou kunnen krijgen, Nadat ik mijn naam genoemd had, verliet ik de bank en png in dien tusschentijd in Weenen eens rondkijken; o. a. bezocht ik de werken voor de wereldtentoonstelling, die in vollen'gang waren, want twas in den herfst van het jaar 1872 dat ik in> Weenen kwam. De drie uren vlogen snel om; ik liet mij in een van die gemakkelijke Weener rijtuigen, dié «loor de bekwaamste koetsiers der wereld bestuurd gorden, Haar de bank rijden, waar men mij terstond het geld op den wissel van Mr. Taylor uitbetaalde. Ik dacht er nog over ook mijn wisdoen 1 gellle te brene 3n> maar ik was nog volzeer tt Van specie voorz'en en heb het daarom, In 1 f t?" scllade> n»aar nagelaten. Mr. ïay10.61 *e.mSSekeerd gaf ik het geld aan °P mijn vr' „ bedankte mij en verklaarde beter gevoelde*3 -m*™ z^n. toeatand, dat hij zich volgens afsnraaV llet middagmaal begaf ik mij me* bern een lanrr hoofd der Politie ca had snede wat hij VaS esPre^- Hij deelde mij alles vervalschers Wiaj.n Werkzaamheden der bende invloed te mijner'hPeni,-it,elcle ziJne macht en zijn vast, en daartoe hcW i 'e' We stelden een plan ner heaii-monde zou ken •°° dat ik met den Wee' seJvervalschers hielden maken, want de wisbewegen. De chef der poli*? I™ï ?,ok daar te kon; hij bood mij zelff ÏL fQt i^ aan, Hetgeen ik niet weige^ lose ln de °Pc™ 't Was reeds laat toen i\- ;„ ,_«• ¦_¦«* . . ,eerde; ik wilde daarop -%%£*& atoren en begaf mij ter ruste. Tot mijn overgroote verbazing hoorde ik den volgenden morgen dat Mr. Taylor reeds vertrokken was. Hij had zijne rekening voldaan, doch geen enkel bericht voor mij achtergelaten. Ik was over die laagte onachtzaamheid niet zeer gesticht, daar ik ze van een gentleman als Mr. Taylor niet verwacht had, doch voor mij zelf trachtte ik hem te verontschuldigen, door te denken dat hij misschien maar een uitstapje van een paar dagen deed of dat hij| ter wille van zijn bagage naar een of ander station was gereisd. Ik had nu eenmaal eene soort van zwak voor hem, 't geen mij later onbegrijpelijk genoeg voorkwam. Men zegt wel eens van lieden van mijn beroep, dat ze in ieder mensch een boosdoener zien, dooh dat is onjuist. We hebben wel zekere vooringenomenheid, waaraan wij hardnekkig vasthouden. De ervaring leert helaas, dat van de menschen die ons belang inboezemen de meesten boosdoeners zijn; men zou dus misschien ook kunnen zeggen, dat wij alleen belang stollen in misdadigers. Met evenveel volharding als wij een verdacht persoon vervolgen en hem niet loslaten voordat de slechtheid van zijn karakter.bewezen is, met evenveel hardnekkigheid blijven wij iemand, dien we Hcfgekregen hebben, voor goed houden. De schuld ligt aan de eenzijdigheid van J_e men schelijke natuur, voor wie niets moeilijker is dan objectieve beschouwingen. .. b rf In de eerstvolgende dagen hield ik mn bezi met het doen van waarnemingen in ?«M^™ kringen, waarin ik door middel van den chef der politie was binnengeleid. Wel vond ikgelegenheid de aandacht te vestigen op eenige dier twij- felachtige lieden van wier sluwheid de hotelhouders en kooplieden zoo dikwijls het slachtoffer worden maar met het eigenlijke doel van mijne reis vorderde ik niet, en de rest kon mij niet interesseeren. Er was nu reeds eene week verloopen en nooaltijd was Mr. Taylor niet teruggekeerd. Op zekeren dag, vroeg in den morgen, kwam een beambte van den chef bij mij en verzocht mij onmiddellijk bij den chef te komen. Ik was nog niet geheel gereed met mijn toilet en zeide den man dus dat ik binnen een kwartier zou komen. De man vertrok echter niet, maar verklaarde dat hij wel op mïj wachten zou. Snel als de bliksem drong zich de gedachte op bij mij: //Zou ik soms verdacht worden?// In het volgende oogenblik echter lachte ik zelf om het zotte denkbeeld; ik haastte mij dus zooveel mogelijk, want er was blijkbaar iets gewichtigs aan de hand. (Slot volgt). --- Oostersche vraagteekens. Zekere vraagstukken verkeeren dikwerf in zulk eene phase, dat men die, inzonderheid in een weekblad, slechts met een zekere huivering tot onderwerp eener bespreking maakt. Het is 't oogenblik, waarop de zoowel officieel verkondigde, als telegraphisch gelogen feiten als de waggons van een sneltrein voorbij het oog van den nieuwsbladlezer trekken, als de periodieke pers, evenals de tooverschijf onzer kinderjaren, den krijgsman toont, die het geweer //bij voet» houdt en een oogwenk later hoe hij het wapen aanlegt. Wanneer de journalist zulke quaestiën wil behandelen, zou hij schier moeten aanvangen met nïet alleen uur-, maar zelfs minuut- en secondewijzer van zijn uurwerk te raadplegen, ca de aanwijzingen aan het hoofd van zijn opstel te plaatsen. In die phase verkeert het Oostersche vraagstuk op dit oogenblik. Ik vat mijne pen toch op, terwijl wij de vruchten der bespreking tusschen den Sultan Abdul Hamid en den generaal Ignatieff nog niet kennen en niemand zoodoende nog met zekerheid zou kunnen zeggen, of wij ons al of niet op den vooravond van een nieuwe bloedige botsing bevinden. Een oppervlakkige beschouwing zou er ons dus, naar het voorbeeld van alle nieuwsbladen, toe moeten voeren, de ooriogskansen der beide partijen op te tellen. Wij zouden, zooals zij, op de oproeping van 140,000 man uit Klein-Azië door de Porte en op de omstandigheid dienen te wijzen, dat het Turksche leger zoodoende eene sterkte van bijna een millioen manschappen zal bereiken. Evenals zij, zouden wij aan de dure, doch, zooals nu blijkt, niet nuttelooze liefhebberij van den sultan Adnl-Aziz -— hij ruste in vrede —¦ voor gepantserde schepen behooren te herinneren. Wij zouden er voorts de klaarblijkelijk officieuse mededeelingen der Independance omtrent de Eussische krijgsmaatregelen tegenover moeten plaatsen. "Wij zouden eindelijk, naar datzelfde voorbeeld, moeten toonen, hoe de Kumenen en zelfs de Grieken, ten laatste het masker hebben afgeworpen en luide verklaren, dat ook zij op een aandeel van de Turksche nalatenschap rekenen. Zouden wij ons aan voorspellingen willen wagen — immers deze kunnen nog onder het afdrukken van dit opstel ten eenemaie overbodiogemaakt en gelogenstraft worden —¦ wij zouden ronduit verklaren, dat al die feiten wellicht slechts tot één doel zijn bestemd, namelijk om de Porte vrees aan te jagen. Die oorlogsplannen op het papier schijnen echter, naar ons bescheiden inzien, eveneens aan te duiden, dat Rusland slechts noode tot het openen van een krijg zal overgaan. Niet dat wij onwankelbaar geloof hechten aan de liefde voor den vrede van Keizer Alexander; wij letten integendeel in de eerste plaats op de hinderpalen, die Rusland bij een oorlog tegen Turkije op zijn weg zou ontmoeten en waarvan een kenner van het land, Julius von Wickede, kortelings zulk een treffend tafereel ophing. Wij houden voorts rekening met de omstandigheid, dat, zoo men weleer onder Lodewijk XVI, in Frankrijk geene Zwitsers zonder geld kon bekomen, ook geene Eussische soldaten zonder roebels kunnen worden onderhouden. En Bumenie en Griekenland ¦— al beloofde de minister van financiën van het laatste land ook kortelings in de wetgevende Kamer, dat hij aan de regeling der uitgestelde schuld zou gaan denken — Bumenie en Griekenland bezitten toch waarlijk noch dadelijke middelen, noch zelfs crediet, om zich meëwariger dan Baring brothers te Londen opzichtens Ruslands verlegenheid te toonen. Zeer zeker, ik weet wel dat men de pressie der zoogenaamde Russische oorlogspartij als correctief naast Alexanders liefde voor den vrede pleegt te plaatsen, als wilde men immer recht behouden, hetzij de Russisch-Turksche verwikkelingen met of zonder behulp van het zwaard worden ontward. Ik weet eveneens, dat men die partij als het hoofdelement der openbare meening in Rusland tracht voor te stellen. Maar het is mij tevens niet onbekend dat, zooals Keizer Nicolaas weleer slechts het bevel //knielt" behoefde uit te spreken, om de samengezworen soldaten aan zijne voeten te zien, het arsenaal der Russische wetgeving thans nog rijk genoeg is voorzien, om aan die zoogenaamde openbare meening, die overigens slechts bij een deel der gegoede klasse, en dat wel uitsluitend in de hoofdstad van het rijk bestaat, en aan hare organen het stilzwijgen op te leggen. En waartoe sou Rusland overigens de straks aangeduide menigvuldige hinderpalen trotseeren? Waarom zou het zich als de lastgever van Europa opwerpen, waartoe het van geen der Mogendheden eenig mandaat ontving? Met welk doel zou het den reeds tamelijk berooiden Staat nog grooter schuldenlast opleggen? Toen men na de onttroning van Napoleon 111, de vraag opwierp, of het huis van Orleans niet zou trachten 's Keizers nalatenschap meester te worden, antwoordde een van de vertrouwden der nakomelingen van Louis Philippe, dat wie zoo spraken, hen kwalijk kenden. //Zij zullen integendeel wachten tot de vrucht rijp is en van den boom in hunnen schoot valt.// Die gedachte komt onwillekeurig bij ons op, wanneer wij den blik naar het Oosten wenden. Wij zijn volkomen geneigd de turcophilen op hun woord te gelooven, wanneer zij op de welwillende bedoelingen van Abdul Hamid en diens raadslieden stoffen. Wij kunnen dat de 3te eerder, nu wij zelfs den tekst der voorloopige kieswet bezitten, krachtens welke den December a. s. het eerste Turksche parlement zal bijeenkomen. Wij nemen zelfs aan, dat, zooals men verder van die zijde verzekert, de definitieve kieswet voor beide Kamers reeds wordt ontworpen en eerlang zal verschijnen, zooals wij verwachten dat, al is het wellicht ook met eenige wijzigingen, de Russische voorstellen ten slotte genade in des Sultans oog zullen vinden. Doch indien de wapenstilstand ook niet over zes weken, maar over vijf maanden worde uitgestrekt, indien ook van Turksche zijde de administratieve onafhankelijkheid van Bulgarije, Bosnië en Hcrzegowina -wordt beloofd, indien Turkije zelfs waarborgen, niet alleen voor die, maar voor al de andere hervormingen belooft, die in het befaamde memorandum van Berlijn werden opgesomd, zal dan het Ottomanische Rijk bij machte -wezen al die sehoone toezeggingen gestand te doen? De buitenlandsche nieuwsbladen — ik weet het zeer goed — scharen zich of onder Ruslands ot onder Turkijes banier. Het belang van geen dier partijen brengt zoodoende mede, die vragen nevens elkander te plaatsen en op te lossen. Eu toch, heeft de Porie niet reeds duidelijk en dikwerf genoeg hare machteloosheid getoond? Heeft zij zich niet èn staatkundig èn financieel bankroet verklaard? Op dit oogenblik zelfs, nadat men nog kortelings hoog had opgegeven van de stoffelijke ondersteuning, die door de Turksche overheid aan de ongelukkige slachtoffers in Bulgarije wordt verleend, verzekert de Bulgaarsche correspondent van den Daily Neies, wiens vroegere mededeelingen zoo schitterend door officiëele verklaringen werden gerechtvaardigd, dat die ondersteuning den Christenen wordt afgeperst, die minder dan de overigen van Cirkassiërs en Bachi-bazouks hadden te lijden. Maar bovendien — een ideaal van armenzorg en financiekunst! —¦ moeten de aldus ondersteunden zich schriftelijk verbinden het ontvangene, niet aan de gevers, maar aan de Turksche schatkist terug te betalen! En indien de machteloosheid der Porte ook minder duidelijk ware, dan nog is er waarlijk niet veel doorzicht toe noodig om te raden, waarheen de zoogenaamde //administratieve onafhankelijkheid" van Bulgarije, Bosnië en Herzegowina ten laatste noodzakelijk moet voeren. Waartoe dan zou Rusland, tenzij het er door de Ottomanische verblindheid toe werd gedwongen, niet geduldig het oogenblik afwachten, waarop, zonder den boom te schudden, dus zonder het verwijt op zich te laden, den Europeeschen vrede te hebben gestoord, de rijpe vrucht voor diens voeten zal vallen! Dr. Braun, van Wiesbaden, waarschuwde nog onlangs —- en terecht — in zijne Turksche reisbeschrijving, tegen de meening, als ware de verdeeling van Turkije met eene oplossing der Oostersche quaestie, die eeuwenoude nachtmerrie der staatkundige wereld, op ééne lijn te plaatsen. Behoefde die stelling bewijzen, de tegenwoordige houding der overige Europeesche mogendheden zou die leveren. Het schijnt waarlijk als huiverden zij als °m strijd, zich nu reeds werkdadig met de Oostersche quaestie in te laten, als zochten zij, evenals de ooievaar, den kop onder de vleugels te verbergen, ten einde de gevaren niet te aanschouwen, die eene meer of minder verwijderde toekomst in haren schoot bergt. Want, wij voor ons, wij zijn overtuigd, dat die gevaren zich noodzakelijk zullen moeten doen gelden, zelfs dan wanneer de drie Russische eischen door den Sultan mochten worden aangenomen. Immers, wij duidden daareven reeds aan, dat zelfs die uitslag der zending van den generaal Ignatieff geen redding aanbrengen, maar slechts dienen- zal om het bouwvallige Turksche gebouw voorshands te bepleisteren. Duitschland, zeide de National-Zeitung anderdaags, in een klaarblijkelijk door de Regeering ingegeven nota, Duitschland blijft geheel onzijdig tegenover de quaestie van den wapenstilstand. Maar zal het oogenblik niet komen, waarop men zelfs te Berlijn kleur bekennen en eene keuze zal moeten doen tusschen het gevaar, de verwachtingen der Duitsche Slaven door Ruslands vestiging aan de Donau-oevers te zien aanwakkeren en de belofte te laten logenstraffen, dat het Duitsche Rijk in de allereerste plaats ten doel heeft den Europeeschen vrede te handhaven? Of zal Duitschland Rusland den rug toekeeren, en zoodoende de lonkjes tot een practischeu uitslag — een Russisch-Fransch verbond. — voeren, die men den Czaar sedert 1871 te Parijs toewerpt? Engeland besloot voorloopig neutraal t«= blijven. Doch zou het waarlijk dulden, dat Rusland zich, wij spreken nog niet eens te Constantinopel, maar in Bulgarije nestelde? Niettegenstaande men te Weenen even goed als overal elders moet weten, dat de Russische eischen vrij wat minder het verbeteren van het lot der Turksche Christenen dan het grondvesten van een Zuid-Slavisch Rijk op het oog hebben en die stichting noodzakelijk tot eene afbrokkeling, niet alleen van Transleithanië, maar zelfs van Cisleithanië moet voeren, en Oostenrijk-llongarije, zoo als de Lloyd van Pesth zegt, in geen geval en onder geene voorwaarde van de plichten van zelfbehoud en zelfverdediging afstand zal doen, — verlangen 115 leden van de constitutioneele partij van het huis der afgevaardigden, dat ook de Regeering van Frans Jozef zioh onzijdig houde. Doch zijn dat niet altemaal pogingen tot uitstel, en zullen deze niet, even weinig als de Russische eischen, de Oostersche quaestie tot oplossing brengen ? In één woord: zullen niet èn Duitschland èn Groot-Brittannii-, èn Oostenrijk, wellicht zelfs Frankrijk eenmaal — wie weet hoe spoedig —¦ naar het zwaard moeten grijpen? Kortom, vormt zelfs de aanneming van de Russische eischen door Turkije, niet veeleer een palliatief, dan een geneesmiddel ? ---