FEUILLETON. De Noord-Oostelijke Doortocht. REISVERHAAL VAN LUITENANT PALANDER, COMMANDANT VAN DE „VEGA”. Pb Engelschen hebben het land genoemd naar hun landgenoot Kellet, bevelhebber van het Engelsche oorlogsschip llerald, waarmede hij in 1849 beproefde daarheen door te dringen. Maar Kellet slaagde evenmin in zijne poging ais Wrange!. Hij kwam aan een eiland dat den naam van Herald Eiland ontving, van waar hij, onder de atmospherische toestanden, waarop zooeven gezinspeeld is, meende hel.'Wrange! Land te zien. De Amerikaansche wal visch vaarder-kapitein Long (van het barksehip de Nijl, in 1867) is de laatste die iets zag en ook goede opnemingen deed van de Zuidkust van het Wi'angel Land, waar hij op eon afstand van twaalf mijlen langs voer. Óp den ochtend van den „en September, na des nachts getracht le hebben door te dringen, vonden wij onzen weg naar het Noordoosten geheel versperd door sterk, vast (irijtljs, dat door nieuw gevormd ijs van twee duim dik aan elkaar verbonden was. lor zat niets anders op dan te beproeven op het land aan te houden, 't welk wij dan ook des nachts en met groote moeite ten westen van Kaap Earonof bereikten. Mier vonden wij een vrij breed kanaal, van zeven k acht vademen diep en vrij van ijs. Wij deden in 't vervolg geene pogingen meer om noordwaarts koers te zetten, waar wij gedurig ondoordringbaar ijs ontmoetten, maar bleven altijd zoo dicht mogelijk aan de kust. Dat is werkelijk het zekerste middel om te vorderen, omdat aan de kust de strooming van grootere of kleinere rivieren is, die èi' het" water daar vrij van ijs ót de gebroken ijsvelden in gestadige beweging houden, zoolang zij niet door nieuw ijs verbonden zijn. Den sen September liepen wij langs de kust in een bevaarbaren stroom. Des namiddags voeren wij met stoom en volle zeilen bij gunstigen wind Tchaux Baai voorbij. Dit was de laatste maal in 1878, dat wij gelegenheid hadden om zeil te voeren. Hierna werd het ijs zóo dicht, en was onze koers zóó belemmerd dat wij niet zeilen konden. De nacht van den Oen September was de eerste nacht waarin de duisternis ons verhinderde voort te gaan. Voorlaan moesten wij gedurende het donkerste gedeelte van de vier en twintig uren, óf bij een ijsveld, öf beter nog, bij eene streek grondijs het anker werpen. Den Oen September, over dag kregen wij het hooge land van Kaap Shelagskoi in 't gezicht, die wij, na eenige uren met zwaar drijf ijs gekampt te hebben, bereikten. Aan de oostelijke punt daarvan zagen wij voor 't eerst de inboorlingen, die in twee booten, van robbevellen gemaakt, kwamen aan roeien. Zij konden ons echter volstrekt geen inlichting geven aangaande de kust of de gesteldheid van het ijs, omdat zij geen andere taal dan de hunne, Tchuktchis, spraken. Daarna kwamen wij dagelijks een paar dorpen van inboorlingen voorbij en ontvingen van dit goedaardig volk bezoeken. Op Kaap Shelagskoi schenen de mo.eielijkhcden van de expeditie eerst te beginnen. Van daar af ontmoetten wij stevig, vast ijs en konden nauwelijks twee scheepslengten vooruitkomen zonder er mee in botsing te geraken. Dea 7cn September kwamen wij kaap Vakan voorbij, en den Bsten, Oen, 10en en Hen baanden wij ons een doorgang door dicht, sterk drtjfijs, dat soms zoo ondoordringbaar was, dat wij genoodzaakt waren er bet anker in te werpen en eene verandering in zijn toestand al te wachten. Alleen op die wijze was het ons mogelijk vooruit te komen. Soms vorderden wij een paar mijlen, maar gewoonlijk slechts eenige scheepslengten. Gedurig onder stoom, waren wij gereed om van elke gunstige gelegenheid, dien het ijs ons aanbood, gebruik te maken. Mist, ondiepten en grondijs waren nu aan de orde van den dag. Dagen achtereen in drie vademen water, soms met niet meer dan eenige duimen onder onze kiel, moesten wij ons een. weg banen.door drii.f- en arondüs. Deze I laatste, massa's, grooler en zwaarder dan da Vega, moesten, weggenomen worden. Als dat niet gelukte door den drang van al de kracht onzer machinerie, moesten wij een uitval doen en er met volle vaart legen aan loopen. Alleen een zoo sterk efi goed gebouwd schip als de Vega kon tegen zulke schokken bestand zijn. In volle vaart legen grondijs aan te loopen, staat gelijk met tegen een vast voorwerp te stooten. Bet schip oi' het ijs moet wijken. Onze Vega kwam er echter zegevierend en ongedeerd af. Dikwijls zaten wij tusschen grondijs vast, en was er geen andere mogelijkheid om los te komen dan het door middel van buskruit te Jalen springen of met ijsbijlen er zooveel van af te hakken dal het weer aan schotsen kon drijven. Den 12en September, des voormiddags, kwamen wij aan de Noordkaap, waar wij zes dagen door het ijs werden opgehouden. Do Noordkaap bestaat uit twee voorgebergten, eenige honderde voeten hoog, die van het vasteland vooruitsleken. Zij omsluiten eene ondiepe baai, omstreeks eene halve mijl lang, met een ingang tusschen het Noordoosten en Koord westen. In deze baai lag de Vega, door het drijfijs ingesloten. Op de lage zandbank, die deze voorgebergten verbindt, was een ÏCitukichi dorp.- Wij vonden het opperhoofd Tcheborin een bijzonder aardig man' 't Was kluchlig zijne verbazing te zien toen wij hem eens met zijne vrouw, Atanija, in het salon --- Binnenlandsch Nieuws. Bij de overweging in de afdeelingen van liet ontwerp betrekkelijk de regeling der militaire pensioenen bij tle landmacht — waarvan reeds roet een enkel woord is gewaagd — werd ernstig te volde. getrokken tegen de behandeling van zulke partieel» wijzigingswetten bij de Kamer. "" Er waren leden die verre de voorkeur zonden gegeven hebben aan algeheele herziening der wetten op do militaire pensioenen, die van deliiiitieven aard zou zijn ; zoodat ook voor goed eon einde werd gemaakt aanbel voortdurend streven om voordcelen, aan de officieren der zeemacht toegekend, mede oen de officieren der macht te verleouen, en omgekeerd. Se wensch om aan dat streven een einde te zien komen, wee verschillende zijden beaamd. U April. V e.ee.eldeee e e aanmerken, dat de aandrang op Oet ei-eennen van gelijke aanspraken voor de beide groote enderdeelen der gewapende macht zeer natuurlijk is en uit den aard der zaak voortvloeit. Zeer vele leden meenden, tiet door deze voordracht gebundeld zou worden in strijd met de verklaring van den vorigen Minister van Oerleg, dat de aanneming ven bet ontwerp tot reder militaire pensioen* n bij de zeemacht geen aanleiding kon zijn ot worden om opnieuw de pensioenen bij de landmacht te herzien. Dit gevoelen vond echter tegenspraak. Een ander hoofdbezwaar van zeer vele __an was hierin gelegen, dat het Depe,_tement _n öoriog eene. poging aanwendt om tic Tweede Kamer op hare beslissing van il April 1877 te doen terugkomen. Van deze zijde was men nog van meening, dat er geen enkele reden bestond om liun, die in bet vooruitzicht van de toelagen der wet van iïS6_ tijdelijk in Indisclien dienst getreden waren, hoogere toelagen te verleenen. In het oog van vele andere leden was dit hoofdbezwaar tegen de thans voorgedragen wet niet overwegend. Zij zagen niet in waarom, nis liet der Kamer naderhand bleek, dat zij vroeger niet eene billijke beslissing genomen had, z;j daarop nietzou mogen terugkomen en de eens begane dwaling te herstellen. Die onbillijklieid nu geloofden zij, met den Minister yan Oorloge dat in dit geval aanwezig was. Van deze zijde bleef men dus aandringen op volkomen gelijkstelling der militairen van de landmacht met die der marine. Eenige leden wenschten verder te gaan en de onbillijklieid weg ie nemen ten aanzien _yan de militairen der landmacht, die ven at' 1877 tot heden zijn gepensionneerd. noodigden, waar hij een aantal dingen zag, die hem wonderbaarlijk voorkwamen. Onder anderen kreeg hij eene oud gouden koord ten geschenke, dat hij zijne vrouw om het hoofd bond met den strik als een diadeem op haar voorhoofd. Groot was zijne verrukking toen er voor hem op een draaiorgel werd gespeeld. Eerst begon hij over al zijne leden te beven, en weldra danste hij uit al zijne macht. Uren lang kon hij zijn bruinachtig geel gezicht in den spiegel bekijken. Hier beproefden wij eenige peilingen te doen, die echter door het stuiten van ons dieplood op het ijs onvoldoende waren. Het grootste verschil was van vijf tot zeven duim. Eindelijk, op den middag van den 18en September, verspreidde het ijs zich in zooverre, dat wij langs de zandige kust in drie vademen water uiterst langzaam de koers naar ons doe!, de Behring Straat, konden voortzetten. Het jaargetijde was nu zoo ver gevorderd dat wij, wetende hoe plotseling de overgang van zomer tot winter in de Poolstreken is, elk oogenblik konden verwachten dat de koude met strengheid invallen en ons allen verderen voortgang onmogelijk zou maken. Van nu aan was de temperatuur onveranderlijk onder nul. In den avond van den ISen in de duisternis, terwijl wij door het grondijs heen braken, raakten wij aan den grond; maar den volgenden ochtend te vier uur waren wij weder ongedeerd op weg.- Den 19en September gelukte het ons vijftig mijlen ver door te dringen. Den 20n, 21n, 22n, 23n, 24n en 25n zetten wij onzen strijd met het ijs voort en vorderden zeer langzaam. Den 26en voeren wij kaap Wankaren om, waar wij het water tamelijk vrij van ijs vonden, door de snelle strooming der rivier van dien naam. Dienzelfden avond voeren wij kaap Onman om, en den volgenden dag stevenden wij recht op Kolintchin Baai aan, dicht langs het eiland Kolintchin. Des avonds wierpen wij het anker ten westen van de Noordoostelijke landtong der baai. Den 28n September was het een koude maar heldere ochtend, in den nacht was de zee bedekt geworden met eene ijslaag van een a twee duim dik. Wij voeren de landtong om, maar konden daarna niet verder dan vier mijlen voortgaan; toen moesten wij weer ankeren. Weinig dacht ik den ochtend van dien dag dat ons schip voor de laatste maal in 1878 zijne voorwaartsche beweging voortzette. Wij hadden wel sterker ijs ontmoet en zwaardere moeilijkheden bestreden; en om Behring Straat te bereiken hadden wij nog maar 120 mijlen at' te leggen van de 1400, die de lengte van de kusten der oude wereld uitmaken. Eerst wilde niemand geiooven dat wij genoodzaakt zouden zijn hier te overwinteren; ieder hoopte op verandering van weder en op een storm, die het ijs breken en verstrooien zou. Maar de koude nam integendeel toe, het nieuw gevormde ijs, dat de schotsen verbindt, werd sterker, en het weder bleef even kalm. [-1 er moesten wij overwinteren — hier, waar de Amerikaansche walvischvaarders jaarlijks, verscheidene weken later dan den 28sten September, goed bevaarbaar water vintien. De ligging van onze overwinteringsplaats was volgens onze waarneming 67°7' Noorderbreedte en 173 __' Westerlengte, 4500 voet ver van een vlak, zandig strand, geheel onbeschut tegen alle winden behalve den Zuidewind. Tusschen de Vega en de kust waren twee zandbanken, waarvan de naastbijzijnde tien voet water had en de andere nog mini ier. Bij het begin van de expeditie bad ik gemeend dat wij, om den Noordoostelij ken doortocht te vinden, de grootste moeielijkheden zouden ontmoeten bij het omzeilen van kaap ïchilynskin en mogelijk van de kusten ter wederzijde daarvan — namelijk van Taimyr Eiland tot Khatanga Baai. Alle vertrouwbare opgaven komen hierin echter overeen, dat de kust tusschen kaap Vakan of de Noordkaap en de Behring Straat in den zomer en den herfst geheel vrij van ijs is. Toen wij met goed gevolg kaap Tchilynskin omgezeild en 'kaap Vakan den 7en September (dus in den goeden tijd) voorbij waren, berekenden wij met zekerheid nog datzelfde jaar de Beliring- Straat door te komen. Onze groote moeielijkheden begonnen integendeel bij kaap Vakan, en in plaats van te verminderen naarmate wij verder oostwaarts gingen, werden zij hoe langer hoe grooter. Wij hebben alle reden om het er voor te houden, dat de toestand van het ijs in 1878 bijzonder ongunstig was, en dat wij, onder gewone omstandigheden, de Behring Straat zonder moeite bereikt zouden hebben en dadelijk daarna de Zuidzee. Nu moesten wij ons vergenoegen met in den eersten zomer tot clen ingang van de Behring Straat gekomen te zijn. Als een bewijs van den toestand dier wateren in andere jaren, haal ik het volgende aan uit de statistiek door de Admiraliteit der Vereenigde Staten geleverd : 10. Den 21 September 1867 kwam het Amerikaansche barkschip Massachuzctts, kapitein Williams, tot op 74 „0' Noorderbreedte en 173° Westerlengte (dezelfde lengte als de streek waar wij overwinterden), vanwaar geen ijs in elke richting van het kompas te zien was. Kapitein Williams, een oude walvischvaarder en welbekend met die wateren, voegt er in zijn verslag bij overtuigd te zijn dat er in het midden van Augustus tot den lsten October ten zuiden van 70° Noorderbreedte en ten Westen van 170° Westerlengte geen ijs komt, en dat er zelden een jaar is geweest wanneer 't niet mogelijk was in de maand September tusschen de Noordkaap en de Behring Straat in bevaarbaar water te zeilen. (Wordt vervolgd.) --- Eerste blad. Dit nummer bestaat uit drie bladen. Niet bij jaren, maar bij eeuwen. Laat pessimisten beweren, dat de gouden eeuw achter ons ligt, dat tegenwoordig dit niet deugt en dat verkeerd is; wij zeggen niet allen, die geiooven aan de toekomst: de wereld gaat vooruit! -Uit den nevel zal de dag eenmaal zeker rijzen». Ja, die dag is verrezen ! De zon koestert ons, het is groeien en bloeien om ons! Of zullen wij beweren, dat het groote licht niet schijnt, als enkele malen zijn stralen onderschept werden? Zullen wij zeggen : de natuur is dood, als ze zich toerust met nieuwe kracht? De geschiedenis zet zich voort in de gebeurtenissen Van den dag. Als het waar is, dat het groote historieboek ons den vooruitgang van ons geslacht doet zien, dan moeten wij het aanrijpen der eeuwen ook in die feiten van den dag kunnen lezen. En met den besten wil gelukt het ons somtijds niet te constateeren, dat de menschheid in een lange reeks van jaren éen stap gevorderd is. Het tegendeel schijnt dan waar: stilstand, achteruitgang wijzen de feiten dikwerf aan over een niet te lang tijdsverloop. "V.ranneer men in strijd met de wetenschap, met beginselen, met het gezond verstand, tijdelijke begrippen ziet gehuldigd, die voor geen enkele rechtbank bestaan kunnen, dan zou men haast gaan wanhopen aan voortdurende volmaking en ontwikkeling. 'Motto tle weg naar hooger is" een zigzaglijn, die ja, voor korten tijd dalen kan, doch over hel geheel slijpt en naar boven leidt. In de geschiedenis telt men niet bij jaren, maar bij tientallen van jaren, bij eeuwen. Wat voor korter of langer verloop donker en onverklaarbaar was, dat wordt licht en helder na voldoende tijdsruimte. Wij moeten bij het beoordéelen der historische verschijnselen ons onttrekken aan het huidig oogenblik, ons op een hoogte stellen, waarop wij de vele kleine tijdstroomen in eene breede bedding kunnen zien samenvlieten. Dan is het ons gegeven, niet over de oorzaken, de feiten, de gevolgen ieder afzonderlijk te oordcelen, maar over al die dingen le zamen in hun onderling verband. Wat tijdelijk stils'and scheen, zal dan in samenbang vooruitgang blijken. Er is in het heden veel, wat ons half twijfel meed iq doet vragen welke onweders uit deze en die zwarte wolken zullen voortkomen en waar ze zich zullen ontlasten. Wat zal het miliiairisme, wat zullen de antioeconomische wellen uitwerken in het groote Duitsche vaderland? Aan het succes in den krijg dankt dat land zijne eenheid en samenwerking. Dat is een zegen, die door niets anders te verkrijgen scheen, 't Heelt den eenigen vrijheer Von Stem voor ruim een halve eeuw het leven verkort, dat hij dit groote levensideaal niet verwezenlijken kon. Toch is hij cle man geweest, die het beloofde land, 't wok hij niet mocht binnentreden, gezien heeft in de verte. De groote Von Scharnhorst heeft daarnaast de grondslagen gelegd na den ongelukkigou vrede van Tilsit voor het Pruisisch alverpaogen. Kleinheid en bekrompenheid traden vu jaar den staatsman en den veldheer in den weg. Hun werk scheen met hen begraven en vergeten, het jonkerdom opnieuw alles te zullen regeeren en in verkeerd vaarwater te schuiven; maar Bismarck en Von Moltke werden geboren toen Von Stem en Von Scharnhorst voor goed het hoofd ter ruste legden, veel worstelens en strijdens moe. De beide groote mannen hadden dus toch niet te vergeefs geleefd. Zal Richard Cobden, de apostel van den vrijen handel, vergeefs geleefd hebben, voor Duitschland len minste? Tijdelijk kan men tegen den stroom inroeien, de waarheid in het aangezicht slaan; maar de stroom zal machtiger blijken dan de armen fan den hardnekkiger! roeier, de waarheid sterker dan de leugen. Als straks de mannen van het succes door de geschiedenis zullen geoordeeld worden, ja,zeer waarschijnlijk nog veel vroeger, zullen hun scheppingen te niet gedaan voorden door. de wétenschap, door de ervaring en om strijd govonnisd. Dan :>.¦ verbroken evenwicht hersteld, zullen dè knellende banden verscheurd zijn. Het constitutioireële Engeland heeft in de laatste jaren nul van constitutioneele feiten te boeken. De binnen- en buitenlandsche politiek maakte de liberalen schier wanhopig, wier stem, als die des roependen in de woestijn, doodgezwegen werd. Was er dan geen recht voor den klager? Geen middel om den premier te doen begrijpen, dat de volksstern gehoord moest worden ? Doch ziet zonder dat men schier wist hoe, werd tot de bijeenroeping van een nieuw parlement besloten. Op de actie zal nu reactie volgen, gezond leven, dat voedsel vindt en zich kan doen gelden, zal ook aan de meest kranke deelen worden ingeënt. Sommige ongerechtigheden mogen nog jaren voortbestaan, als we uit het verleden tot de toekomst kunnen besluiten, dan moeten ze opgeruimd worden. De waarachtige liberaliteit zal ook in Albion gelijkstelling in kerk en school moeten geven zoo goed als in den Staat. Nog geen tiental jaren geleden teekende de statistiek in het verlichte Frankrijk op: bij de 271000 huwelijksparen 84.000 bruigoms en 125.450 bruiden, die lezen noch schrijven kunnen! De genius der menschheid zuchtte bij de vermelding van dit treurige feit. Geen verandering, geen licht in deze duisternis! Zoo leek het wel in het land der revoluties en verlichting, waar helgrootste volksbelang aan geestelijke broeders en zusters was toevertrouwd, wier leus het was, dat bidden beter is dan arbeiden. Het land, tegen zichzelf verdeeld, ook na de zwaarste slagen, kon niet bestaan. De miliiarden stroomden over de grenzen, en een staats - bankroet scheen niet verre meer! Zoo dacht en schreef men. Maar er waren andere stemmen, die van goeden moed en hope gewaagden. In het leven der volken als in dat der individuen is lijden en strijden de weg tot heerlijkheid en overwinning. De trage handen en slappe knieën werden opgericht, het zuiveringsproces heeft uitstekend gewerkt, de milliarden worden binnen weinige jaren weer verdiend, ernst wordt de grondtoon des levens. Op de vraag, wat het meest noodig zou zijn voor de toekomst, was het antwoord van alle verstandigen in den lande: onderwijs, door den Staat verstrekt en betaald! Hebben we te veel gezegd, toen wij beweerden dat men in de geschiedenis der volken bij eeuwen telt. Voor een eeuw werd het groote beginsel voor alle grondwetten der 'toekomst gedecreteerd: »Alle menschen gelijk voer de wet! „ en dat in hetzelfde Frankrijk, waar we thans pas dat beginsel op ruime schaal in het onderwijs zullen toegepast zien. -!.ct:ub':ek en militair despotisme, legitii en republiek, keizerschap en nogmaals republiek hebben in dat land elkander afgewisseld; het ging er vóór en tegen stroom, maar toch bestendig vooruit: de som der individueele vrijheid werd steeds grooter. 't Oude en volgens sommigen afgeleefde Europa scheen zich te verjongen aan gene zijde van den Atiantischen Oceaan. Op Amerika was het oog gericht van allen, die hier niet vonden, wat ze zochten. Daar was vrijheid, gelijkheid, daar kon men door arbeid en energie, door de macht der individualiteit de grootste hoogte bereiken, die in de oude wereld steeds een zwevend ideaal moest blijven ! De werkelijkheid, van naderbij gezien, bleek ook daar onvolkomen! Onvolkomen, zooals alles op dit ondermaansche! Meer dan een halve eeuw werd daar het nuttig metaal niet tot kanonnen en geweren, maar tot ploegschaven en machines verwerkt. Niet het recht van den sterkste, maar het recht van kennis en arbeid stroomde naar het land, door zijn Washington en Franklin vrij gemaakt! Daarheen ontmoedigden en teleurgesteiden, daarheen mannen van kloeken wil en daad En toch ook daar weer de/.elide onvolkomenheid! Daar de scherpe afscheiding der rassen. Do blanke vertreedt er feitelijk nog altijd den kleurling! de geldaristocraat den arme' De vrede, daar voor allen bovenal behoefte, verkeert in Echtelaaien burgcrkrijg. De oorlog gees.lt die oorden der hope, waar velen hel schoone droombeeld van den eeuwigen vrede verwezenlijkt meenden te zien. IJet weinige gevoel, dal doe v de dollars verstikt was, dreigt geheel uit te sterven! Moet dan het menschdom eeuwig in denzelfden kringloop rondgevoerd worden ! zucht de menschenvriend. Neen! Goddank neen! Ook daar rees het licht uit de duisterni. Als een levenwekkende adem voer de herfstwind;door de takken. Het dorre hout scheurde hij weg: het levende bleef. Wat ons stilstand toescheen, bleek vooruitgang: Frankrijk maakte alle staatsburgers gelijk voor de wet; Amerika de menschen rassen. En aldus zien we links en rechts bewezen, dat men, om billijk en juist te ooi'deelen, niet bij jaren maar bij eeuwen rekenen moet. ---