De uitvoering der wet voor de voltooiing van het vestingstelsel. Na de offers, die de natie reeds bracht om onze doode weermiddel'en afdoende te verbeteren, en met het oog op die welke nog geëisciit zullen worden, is het zeker van belang eens na te gaan, wat ai zoo werd verricht en vooral hoe. Ook hier is uit 't verleden voor de toekomst te leeren. De reeds besteede sommen kwamen voor het grootste gedeelte ten bate van de N. H. Waterlinie, ook voor den Helder en de stelling van de Willemstad. Of het rationeel was de stelling van den Helder geheel af te werken alvorens aan de Amsterdamsche linie te beginnen, wordt door sommigen wellicht terecht betwijfeld. Ik zal nu hier niet nagaan of de N. 11. W. met dezelfde middelen niet op meer afdoende wijze had kunnen worden verbeterd : of sommige werken niet achterwege hadden kunnen hhjven en andere hadden behooren gemaakt te worden, nog minder de détails der verbeteringen nagaan. In de eerste plaats treden daarbij de algemeene krijgskunst en de techniek op den voorgrond, ten andere, deze "wetenschappen zijn Uiet positief; er kan sprake zijn van opinie, ook met eerbiediging van door de wetenschap gestelde algemeen erkende eischen. Maar wel kan men gemakkelijk een ieder doen inzien 0f het al of niet mogelijk was, dat de wijze van uitvoering beeft kunnen leiden tot het doel. Laat ons zien. Het moet iedereen duidelijk zijn, als men een positie als b.v. een geheele N. IL W. wil gaan verbeteren, «at men beginnen moet met zicb ..ilve af te vragen: wat wil ik met die positie; welke middelen staan den verdediger ten1 dienste, hoe zal dus die verdediging wezen, met welke krachten, waar op deze, en waar op die wijze'? Hoe ongelooflijk het nu ook schijne, lezer: uit zeer goede bronnen heb ik dikwerf vernomen dat een dergelijk plan niet bestond. Doch aannemende dat dit wel het geval was, dan is dit, zooals wij zien zullen, toch niet jr* 't minst van invloed geweest. In elk geval "*-d het dan aan ontwerpers en uitvoerders van werken enz. moeten medegedeeld worden, doch dit gebeurde nooit; een ieder gaat t°t nu toe maar volgens eigen inzichten te Werk. Hij vooronderstelt iets of ook wel bij vooronderstelt niets en ontwerpt wat, alleen naar e-en nauw begrip van het directe doei Van het werk in engeren zin — hetgeen yoora] lastig .is, zoo het doel voor een ieder 111 't duister ligt, zooals wel eens gebeurt. ¦ Tn de eerste plaats zal dus voor het geheel Stenen vastgesteld te worden: waar ong weer Jurken moeten komen en van welken aard in 't algemeen moeten zijn, opdat door ;';,'i! onderling verband en met het oog op de ' 'nomen wijze van verdediging het voor"(-su'M.. doe! te bereiken zit,? Voorts in plaats van individueele inzichten omtrent de meer juiste ligging en inrichting der werken ler zijde te stellen, moet zooveel mogelijk van de werkkracht, de bijzondere bekwaamheden van ontwerpers en uitvoerders worden partij getrokken, doch deze moeten allen van den geest, die in het algemeene plan heerscht, doordrongen zijn, want deze kan tot in betrekkelijk nietige détails doorstralen en waar slechts sprake kan-zijn van verband, daar moest men zich met eikaar verstaan. Het spreekt verder vanzelf, dat men het terrein nauwkeurig béstüdeeren moet op het terrein zelf.... Niets van dat al nu gebeurt. De N. H. W. bestond reeds voor jaren uit een groot aantal werken. Deze heeft men nagenoeg alle zonder te vragen of zij al of niet noodig waren, of hunne ligging goed was — hetgeen trouwens zonder vooraf gereedgemaakt plan van verdediging niet uit te maken was — behouden en in détails verbeterd en daardoor werkelijk zeer in kracht verhoogd. Verder heeft men op sommige plaatsen nieuwe werken aangelegd, eenige naar de inzichten van deze, andere van gene en met jaren tusschenruimte terwijl de ontwerpers zelve nauwelijks het doel er van kenden, lk zal feiten noemen. Ik deelde vroeger mede waarvoor de groote forten Vechten en Rijnauwen dienen, die in lsten aanleg ruim anderhalf millioen kostten. Oorspronkelijk moesten er 3 forten komen, maar die zouden te veel kosten. Die forten' waar tusschen vóor alles verband moest bestaan en die aan de hoogst gestelde eischen van onzen tijd moesten voldoen, daar zij op de meest krachtige wijze te belegeren zijn, werden in 1863—69 aangelegd; ik herinner mij hoe men reeds kort na de voltooiing den kadets op de akademie leerde dat die forten uit een arliHerisüsch oogpunt vooral onbruikbaar waren. Zij werden in 1877—80 verbeterd (+ f 675.000), doch zeer natuurlijk werd, bij de aanvraag van gelden daarvoor aan de Kamers, door sommige leden de verwondering uitgedrukt, dat deze reeds zooveel gekost hebbende forten weer zooveel ter verbetering eischten. De Min. v. O. verklaarde, dat de verbazende veruitgang der techniek, vooral der artillerie, in onze dagen verbetering dringend noodzakelijk maakte. Dat kan werkelijk een reden zijn tegenwoordig, maar of zij hier mocht gelden'? ieder, ook menig leek, weet reeds sedert Sebastopol, dat een open wal, zonder bom- en granaat vrije schuilplaatsen, munltietnsgazijntjes, remises, bergplaatsen, seherfweren en traversen, niet te gebruiken is; men kan 't er geen oogenblik uithouden. Dit wist, dit zeide dan ook iedereen van die werken, want daar ontbrak dat alles. — Zij zoudon dan verbeterd worden, gebouwd in tweeën, wat natuurlijk veel méér kost dan in eens, en mem moest ontwerpen maken. Op zekeren dag kom ik hij een ontwerper. ,/fs u aan Rynauwén bezig?'* — ,/Zooals ge ziet/ — „Wat denkt u aan Vechten to doen?* — (.Vechten? Daarvan weet ilc niets. Daaraan werkt een ander/ — -Zoo! wie dan ? Heeft u reeds over dit en dat met hem gesproken?''' — j/Neen, want ik weet niet wie daaraan bezig is \" — Twee werken die voor hetzelfde doel dienen! — Die forten zijn nu verbeterd. Het uitgezainigde 3e fort is thans door _ andere moeten vervangen worden, maar om die niet zoo sterk en dus duur te moeten maken, legde men ze ergens op een weinig blootgesteld plekje, waar zij dus niet behoorden.. De vorige Min. v. O. kwam eens op een van beide (Hoofddijk) tijdens den bouw inspecteeren: „dat ding had hier nooit moeten liggen, 't is treurig/* zeide de Min. v. O. Een andermaal werd ik bij mijn chef geroepen. „Er moet een fort aan de kust komen, op dit gestreepte stukje rijksgrond (op een schets) moet het gepast worden. Er komen zooveel van die en die kanonnen op; vooruit maarl* — „Eh , majoor, moet dat fort aan de overzijde van den riviermond, dat dezen eveneens moet verdedigen, en waarvan ik in 't Ontwerp v. d. Voltooiing van het Vestingstelsel las, er ook nog komen en zou dit van hetzelfde kaliber zijn?" — .Dat weet ik niet. Bekommer u daarover niet. Dat zal zeker een ander na u doen 0f.... niet doen." — „Moet het dan een groot werk zijn, dat in zich zelve kracht bezit om 't lang te kunnen uithouden, of wel een batterij of wel een samenstel van deze'?// — //Dat weet ik niet een fort.... enfin " — „Maar hoe denkt men daar de kust te verdedigen; moet dat fort tot steun van operatien aldaar kunnen dienen of niet;, of zou alleen onze marine daar moeten optreden? Met welke macht, op welke wijze; waar denkt men dé rivier te versperren, en hoe."* —• „Ja... dat we: - ik heusch niet." — „Maar, majoor!... welke andere wérken moeten met het fort meewerken? Komen daar en daar ook de batterijen waarvan sprake was?" — „Ja, ziet u, dat weet ik niet, daarvan schrijft men mij niets. Maar wilt u maar wat voortmaken; er is haast bij; u begrijpt nu wel de bedoeling." — „Jawel, majoor, nu begrijp ik 't wel/ —of liever, ik begreep 't toen nog niet—nu wel. Hoe kan nu zulk een wijze van werken tot het doel leiden? Hier: oplappen van bestaande werken, welker bestaan niemand zou willen verdedigen (de zoogenaamde stelling a/d Lek b. v. I), daar een voor een maken van werken eener nog niet bestaande positie, met groote tusschenruünte, nu naar geen enkel Jiooi'ddeukbeeld, dan naar dit en dan naar dat, doch dat nimmer den ontwerpers i is, die dan ook in 't blinde rondtaste tot er toevallig eindelijk iets voorgesteld wi rdt wat aan hoogerhand bevalt. Is dat leiding? Is er sprake van arbeidsverdeeling? Wordt 'zoj geen tijd en geld te vee} besteed? Fai krijgt men zoo goede waar voor dat vele geld? Laat ons echter niet jammeren over hetgeen geschied is en niet meer te veranderen valt. Liever voortaan 't beter gemaakt! Er moet nog eene geheele stelling van Amsterdam komen, die ontzaglijke oniiée-mbai e veste, het palladium onzer onafhankelijkheid. Wil men goed werk, met duurder dan noodig is, dan behoorde men als volgt te handelen: I°. Door een aantal officieren van den generalen staf, genie, artillerie en infanterie worde vastgesteld een algemeen plan van verdediging der stelling, in elkaar grijpende met een-plan van ligging, uitgebreidheid en inrichting in hoofdtrekken. Daarbij moet door zooveel hoofden als mogelijk is gedacht worden, dus gebruik gemaakt worden van de speciale kennis van officieren, burgers des noods, die van die terreinen in 't bijzonder hun studie maakten of daar lang werkzaam waren. Den gewonen hierarchisehenwpg volgende, voorkomt men van zelf het gevaar,'dat de aangegeven wijze van werken tot een verwarde mengeling van verschillende denkbeelden zou aanleiding geven. Uit de banden van den oppersten leider komt ten laatste het ontwerp voor het geheel als een plan uit één stuk. 2°. Er is één algemeen bureau, waar onder leiding van genoemde ontwerpers van het algemeen plan gewelkt wordt. 3". Aldaar zijn werkzaam alle met de uitvoering belaste genie-ofücieren, verder generalestaf-, artillerie- en infanterie-officieren. 4°. Het algemeen vastgastelde plan moet door ieder der officieren grondig worden gekend. s°. Aan het bureau of in de nabijheid is steeds een voldoend aantal rijpaaiden beschikbaar, ten einde genie-officieren in de gelegenheid te stellen hun ontwerpen, soms in vereeniging met generalestaf- en andere officieren, in hoofdtrekken op het terrein zélf vast te stellen en dit zoo dikwijls te kunnen bezooken als noodig is. 6°. Leiders zorgen dat ontwerpers zich steeds met elkaar in verbinding stellen, dat door op eischen te wijzen, waaraan noodzakelijk voldaan moet worden, geen noodeloos werk verricht wordt en staan toe, dat zij sommige détails van elkaar overnemen. Artillerie-officieren bespreken met de ontwerpende genie-officieren de bewapening, détails van lokalen voor artilleristisch gebruik, enz. 7°. De uitvoerders worden zooveel mogelijk uit de ontwerpers genomen. Over de geheele uitvoering houdt dezelfde opperste leiding toezicht, als die het ontwerpen leidde. Deze wordt eerst, na voltooiing ontbonden. Zó"ó krijgt men eenheid, en de decent; n! isa I ie geeft tevens de resultaten van 't denken, en werken vau velen. — Apropos ! Eenige weinigen, die eveneens in 't h der zaak meer eenheid wenschten, me toen: dat is gemakkelijk te verkrijgen, wij zullen alles alleen doen. En ministers le aan hen 't oor. Maar daardoor verviel men in een zeer gevaarlijke fout: centralisatie. Dat monster zal—zijn wij wel ingelicht—• ook bij de aanstaande uitvo damsche positie haar offers eischen, zoomen *t niet bij tijds weert, lk stel mij voor er spoedig op te wijzen hoeveel kwaads het al wrocht en tevens de middelen aan te geven dit in de toekomst te voorkomen. A. A. B. --- FEUILLETON. Iznak Satanow's drie heldenfeiten VAN SACHER MASOCII. ?.' (,;:im-->n .Tarnopol was een bescheiden, tevens een verstandig man; bescheiden, ."••dat hij zich vergenoegde met stil te gaan ri: ef ZOodra hij in den graanhandel eenaar()',*! *japilaaüje verdiend nad; verstandig, om:li zich .niet aan. spcculaliën. waagde. Maar hij Was een braaf man ook; want 5 had. hij het kleine landgoed Wieniza ó^-'-oelit en er zich gevestigd, of zijne geheele wieme kwara ]lcm op ,lon ha!s; zusterSj oroeders, zwagers, neven, ja zelfs ooms en ' van Abrahamszijde; en wie in ziju '"'s geen plaats meer konden vinden, zetten nor* V 1 !,*3t dorp lie;'r' Ms^j niet braaf, maar - ol vrekkig geweest was, zou hij hun c. ,'U,,fe '!eur gewezen hebben; maar hij was ' ':(u[;'; Irotsch op, dat zij bij hem kwamen, ' zat.-in bun midden, als een patriarch mi-ren on kindskinderen omring!. ' waanden ze bij elkaar als musschen ii' '.'(il ooievaarsnest; Tarnopol,-zijne vrouw "m hunne hindei'-cn, vijf dochters cd twee ; °"f' 'Je moeder van mevrouw ¦Tarnopol, ¦-"¦''-¦'.'¦' DranJoiics, de zwager van Ttk'nopol, de Talmudist iUtben Fenüm niet zijne vrouw, de zusier van rnévrc-öw Tatoopol mét vier kleine kinderen, en in het dorp^ee;. ¦/:-. met' vroit'w en zeven kinderen" die kleermaker was; twee broeders van mevrouw Tar-* nopol, waarvan de een kramer en de ander herbergier was, en nog eenige verre bloedverwanten: een beestensnijder- een veekopper en een bontwerker, ieder met vrouw en kinderen. Allen haalden den goeden, meêiijdenden ïarnopol geld ai', en op' zekeren dag kwam er nog een neef van Tarnopol, Izaak Satanow genaamd, aanstappen, met eene oude pistool iv zijn gordel en eene viool onder den arm. Hoewel reeds het huis vol volk was, werd er voor hem ook nog een plaatsje gevonden. Ditmaal behoefde Tarnopol er echter geen spijt vau te hebben, dat hij aan dm inspraak vam zijn meelijden:! hart gehoor bad gegeven: want Satanow pakte alles flink aan en was weldra voor allen 'm huis onmisbaar. Zoo zouden zij zeer vergenoegd geleefd bebben als er niet één kwelling was geweest, die zij zich zelven aandeden. Zij waren namelijk allen zeer vreesachtig van aard, zagen in alles gevaar, en bij de minste aanleiding was bel heele huis in opschudding. Tarnopol moest dikwijls heen en weer trekken. Hij bezat een oude sabel, doch daar stelde bij geen vertrouwen in, on dus had hij ook nog een paar pistolen gekocht. Eens werd hij werkelijk 'snachts in het bosch doorroovers len en tot op zijn hemd ui Toen hij halfdood thuis kwam, vroeg zijn zwager hein: „Waar had je 'dan de pistolen?" //Waar zou ik gehad hebben de pistolen? thuis gelaten heb ik ze," was het antwoord, -t'fluie gelaten? "Waarom niet bij je?,, ,/Als ik "ze bij me had gehad, hadden de roevers me toch ook afgenomen- de pistolen." Zulk een man was Seligman Tarnopol, n zoo bang als zijn vrouwsmoeder was hij toch niet. Deze kon schrikken nis er een vlieg op haar schoot viel, als iemand haar 'onverwachts goeden avond wenschte, en beefde over haar gansche lijf als zij in donker de .oogen van de kat zag glinsteren. Voor deze goode, vreesachtige' lieden, was het eene verschrikkelijke gebeurtenis toen op een heeten Julidag een vreemde groote hond, met de tong uit den bek, door den tuin voor het huis kwam. -Een dolle hond!" riep de grootmoeder, en stormde het huis binnen óm'hare kleinkinderen in'veiligheid te brengen, en ters daarop klonk het rechts en links, en boven en benaden door het huis-. „Ken dolle hond!" en in een oogenblik waren alle deurei sloten en alle jaioezien neergelaten. Terwijl mevrouw Tarnopol door de lallen van eene jaloezie- naar den hond keek, die voor het huis uitgestrekt lag, beraadslaagden de anderen. „Ik zal klimmen boven op liet dak," Tarnopol, „en smijten hem mcl eén grooten steen op zijn kop." ?-/<:'." riep __ grootmo I ? —. als'hij bijt in den si. een —" „Wat meen je dan, dat de steen dol zen wórden?" viel de Talmudist ha; „Neon, maar wie den steen aa ffDan-xalikhemtoegootenvergiftigd-s leesph.' „Heb je vergift?" riep de »Vergift heeft hij; lieb je 't gehoord, kind'-^ Ak ik had ; in hui?, zou ik ge. Te juister uur kwam lz. i>or de achterdeur binnen; Tam 'po bern en ging met bern in ¦ ner. „lzaak, zou je.durven schieten?*.-aarom zou ik niet dun „Zou je durven schieten op een dollen bond?" „Waarom- zou ik niet durven schieten op een dollen bond?" -Neem dan het geweer dat van mijn br ieder is, lzaak —" Op dit oog inblik !. a en rouw Tarnopol tegelijk -normen. „Wat voor een g mama. „Wie wil schieten me! een g ¦weer?'* En zij snelde de kaïm r uit en borg het geweer, de twee pistolen en d weg. „Ga er nu maar uit, uls je zoo moedig bent," sprak Marjem, gekrenkt,'en jaag den hond weg als je durft." „Moei ik dan hopore (zoenoiïer) wezen voor allen?// vroeg Satanow. .Zooals je wilt/ antwoordde Marjem, de schoutiers ophalende, „maar boud je niet alsof je heel wat durft. Zoo moedig als jij ben ik ook nog." „Zoo? Ben je dat zoowaar?" zeide Satanow, spottend. „Nu zal je dadelijk zien of ik hart in mijn lijf heb." Hij wilde de achterdeur uitsluipen, maar mevrouw Tarnopol klemde zich wanhopig aan hem vast. . „lzaak, Izaaklief, wil je me straffen met op te offeren je jonge leven?" „Laat me gaan." „Seligman, houd hem, hoor je niet." Het hielp niet; lzaak Satanow rukte zich uit de zachte armen van zijne knappe, welgedane tante los, die, terwijl hij wegliep, half in zwijm op een stoel nederzonk. Het duurde niet lang, of de Talmudist riep: „Daar is hü, hij heeft tienduizend duivels in /.ijn lijf'; hij komt aanrijden met een kanon, lijkt het wel.// ' Allen snelden naar het venster om te zien. „Dat is de brandspuit, die hij daar heeft," zeide Tarnopol. „ik kan het niet aanzien," jammerde grootmoeder, en ging bevend met het gezicht naar den wand staan. Werkelijk kwam Satanow met de brandspuit aan, en bij den eersten krachtigen straal,, die hem raakte, sprong de hond huilend op ca nam met den staart tusschen de pooten de vlucht. Satanow stond als een zegevierend veldheer naast zijne brandspuit. Langzaam I werd de deur geopend en de Talmudist stak .zijn krommen neus er door. „De hond was toch niet zoo heel erg dol/ zeide hij. „Als hij toch is weggeloopen voor het water,'' antwoordde Satanow, „had hij watervrees." In den oogsttijd gebeurde het op een Zaterdagavond, terwijl Seligman de Sabbathviering met de gebruikelijke plechtigheid besloot, dat de hoeren, die in de week voor hem gewerkt hadden, hun loon kwamen eischen en door grootmama op Zondagochtend besteld werden. Allen namen zij daar genoegen meê; alleen zekere Koninschko, die soldaat was geweest en de brandewijnflesch wat te sterk had aangesproken, wilde niet heengaan, maar begonte razen en te tieren, en toen de deuren en jaloeziën gesloten waren met zijn stok er tegen aan te slaan. Terwijl Tarnopol, zijn broeder en zijne vrouw alle toegangen versperden en grootmama naar gewoonte alles wat naar een Avapen geleek wegborg, riep de zuster van Tarnopol: „Maar, lzaak, jij bent zoo moedig, spreek jij met hem." „Voor wat zal ik met hem spreken ?" zeide Satanow, „ben ik een redenaar*? Ben ik een rabbi, die wonderen kan doen, en met éen woord een mensch stom kan maken, of met éen blik hem kan verbranden tot asch? Moet ik weer kapore wezen voor allen?* „lzaak, je kunt toch spreken met dien boozen man," fluisterde Marjem, terwijl zij hem bevend omhelsde. „Izaaklief, ik ken je." Satanow zeide niets meer. Eenige oogenblikken later verscheen hij, onder algemeene spanning, aan een der sterk getraliedevensters, met een glas in de eene en eenefleschbrandewijn in de andere band. „Wat sta je te schreeuwen, Koninsehko," riep hij luid. „Je hebt zeker dorst V' „Hou me niet voer den gek, Jeodï» „Voor den gek? Is dat gekheid wat er ia die flesch is?" ging Satanow voort. „Proef eens." „Geef op maar," bromde de boer. Satanow schonk f het glas vol, zette er zijne lippen aan, en reikte het hem door de traliën toe. „BlijK gezond," zeide hij. Koninsehko ledigde het in éen teug. „Jij ook," antwoordde hij reeds vriendelijker. Satanow schonk weder in, „Wat zie ik?" riep hij uit. „Brandt je pijp •niet, en ben je daarom zoo uit je humeur." Hij reikte hem zijn tabakszak toe, en Koninsehko begon zijne pijp te sloppen. „Zeg me nu eens, wat wil je eigenlijk, maniiei".;" „Mijn geld wil ik hebben." „Dat krijg je, vriend, morgenochteitd zal je *t hebben tot op den laatsten Krevtzer." „Goed dan, morgenochtend, maar als ik het dan niet krijg, zal ik jelui allemaal afranselen. 7 „Ranselen kan je ons raorgea, doodslaan mag je ons, maar drink nu nog eens." „Ja. maar jij moet ook meedrinken bnx-ri:!<::// 1 {stotterde de boer; „op je gezondheid, lzaak; j zoon Jood bevalt me nog cc si" Satanow j deed hem uit de flesch bescheid. „Nu moet je gaan slapen," zeide Satanow, „versta je, beste vriend?" „Ik ga, broertje," riep Koninsehko, lachend, „maar jij — jij meet me een deuntje voo* spelen — haal. je viool." Te vergeefs zochten acht vrouwenarmen Satanow tegen te houden; hij haalde zijn viool en ging, een dansje spelende, de deur uit. Dadelijk begon Koninsehko te dansen, met de armen te zwaaien en met de voeten te stampen, terwijl Satanow hem met de viool voorging en hem zoo met een zoet lijntje het landgoed afbracht. Dat was de tweede heldendaad van lzaak Tegen het. najaar vertoonden zich movere iin den omtrek, ca men. hoorde het eea ca i ander, dat de bange zielen op het landgoed Wieniza nog veel angstige*" maakte, in een kouden en helderen nacht werd er eensklaps zacht getikt aan het venster van de kamer waar de vrouwen sliepen. Allen werden | wakker, en van schrik verlamd, durfden zij I rjiet eens schreeuwen. Mevrouw Tarnapoi i maakte haar man en Sataaow wakker, eu : gruotraaraa vergenoegde ____ ditmaal niet niel üsHte wapeas to ver-te-g^i, maar nam van het . geweer en de beide yistyien ds hanen af es ' tsdk het gevest van de a-acte sabel. „Het zijn zeker roevers/ fluisterde deTab ! 'n;:;li«t «r&eef hun wat eten en drinken/ sprak '«'napol, „en wat geld, dan znllen zij ons wm kwaad doen." /•/lzaak, ga jij eens zien," smeekte Marjera /^yiaar teedersten blik. aïi *¦ an maar altijd kapore wezen voor -jen?» mompelde Satanow. Maar hij sloop '_wr et venster en keek door de gordijn. erS660 kegon hij lu*d te lachen. Het waren ha li roovers die aan net venster geklopt te» ' maar een gröote nnehtvlinder, die er '&<-aaan was gevlogen. *__._ ste/d-, -zich ge'St, en de nacht verliep zonder moord of ruol'. en Volgenden ochtend zocht Satanow de -,v .P,ens; bijeen en ontdekte in welk een ont'¦-;.; derden toestand de grootmoeder ze had fc--nracht; eindelijk vond hij ook de hanen en net gevest van de sabel, maar de schroe. " waren spoorloos verdwenen. Hij besloot * avonds naar Miadus, den smid, te gaan, aaar alles weer m orde te laten brengen. t * , a? ie toch te verliezen je jeugdig leven, **««*, jammerde grootmama. „Die Miadus is wnr.ufen Jood' maar hi3 heeft gediend als vvaentmeester bij de kurassiers, en slaat ¦iedereen half dood, die hem maar durft aant. 'en zlJne dochter, There, is nog woester en erger dan hij." Mn waarschuwden hem; maar 's avonds e-p" !,anow net geweer over zijn schouder, de sabel om, stak de twee pistolen "* Z-JQ gordel, en stapte heen. Mevrouw Tarna*«H riep hem nog eens terug. De haard TOite' en dien moest hij in orde brengen. Dit deed Satanow, en nu ging hij op weg; en daar het zweet hem langs het gezicht hep, wischte hij het met zijne handen af, maar hij had niet gezien dat zijne handen vol roet waren en wist dus niet dat hij er zijn gezicht zwart meê maakte. De anderen wilden niet gelooven, dat hij den moed had naar den forschen woesten smid te gaan, en eindelijk stak mevrouw Tarnapol de lantaarn aan, en met hare kinderen, hare zuster, haar zwager, Tarnapol's broeder en zuster en al de dienstboden volgde zij Satanow. Alleen Tarnapol en grootmama bleven t' huis. Toen lzaak Satanow door het dorp liep, stond hij een verschrikkelijken angst uit, want al de wolfshonden sprongen rechts en links te voorschijn en blaften hem aan. Eindelijk kwam hij gelukkig aan de smederij en keek door het venster naar binnen. Miadus en zijne dochter, de schoone, wilde Theré, zaten aan de Mcl en aten. There zag Satanow's zwart gezicht en den loop van zijn. geweer, door het vuur in de smederij helder beschenen. /Talel (vader) een roover/' sprak zij zacht; „kijk maar, hij heeft zijn gezicht zwart gemaakt en een geweer heeft hij ook." „Bedaard, mijn kind/ antwoordde de smid, „er zijn zeker nog anderen bij hem; wij moeten hen goed ontvangen, anders schieten zij ons dood." Toen Satanow de smederij binnentrad, kwam Miadus hem vriendelijk tegemoet, en reikte hem de hand, terwijl de schoone There hem uitnoodigde met hen te eten en te drinken. „Dank je,« zeide Satanow, »ik heb alleen maar drie schroeven noodig.•* Juist keek Tarnapol's broeder door het venster en de smid zeide zacht tot zijne dochter: „Zie je, de anderen staan buiten.« There zocht gedienstig de schroeven en Miadus hielp Satanow de hanen vastmaken. „De sabel zal ik morgen komen halen,* zeide Satanow „en dan betaal ik meteen.* f/0, van u neem ik geen geld aan/ •Je bent een man naar mijn hart, Miadus,-* zeide Satanow, „maar als je toch zoo vriendelijk bent, zal je me misschien wel iemand willen meegeven, die ia ij tot het einde van het dorp met de lantaren vooruitgaat..! „Ik zal zelve wel meegaan,'' sprak de moedige There, sloeg een manteltje om, stak een lantaren aan en ging hem voor. „Weet jo wel, dat ik toch niet bang voor ie ben, al heet je vinnig," zeide lzaak; „ja, je bevalt me beter dan eenig ander meisje." „Je bent de eeoste man die niet bang voor mij is, en dat bevalt mij oolc," was het antwoord. Aan het einde van het dorp bleven zij staan en bood There hem tot afscheid de hand; maar hij sloeg de armen om haar heen en drukte haar aan zijn hart. jr/Wüt ge mij dooden?* zeide zij bevend. ,Wat denk je? Kussen wil ik je, schoone There," en hij kuste haar tweemaal op den rooden mond. -Ik dank u," sprak hij daarna, J naar het landgoed wijzende, „hier ben ik thuis." „Wie ben je dan?" „Ik ben lzaak Satanow, de neef van mijnheer Tarnopol. Goeden nacht, There!' There stond hem als verstomd na te staren, en kon maar niet begrijpen, hoe zij zoo bang voor hem was geweest en zich zoo. bedaard door hem had laten kussen. Te huis werd Satanow met bewondering ontvangen. De anderen waren kort vóor hem thuis gekomen en hadden alles gezien eu verteld. -Hij is een held, een leeuw/ zeide Tarnopol. „God heeft hem mij gezonden en ik laat hem niet meer gaan!* Den volgenden avond kwam There de sabel brengen. Men schrikten van haar verschijning; Satanow alleen niet. „Hier is uw sabel,* zeide zij zacht en bedeesd; „maar," liet zij er beschaamd op volgen, „weet je wel, dat het heele dorp er over spreekt, dat je mij gekust hebt? Wat moet ik doen?" „Zeg liever, schoone There, wat ik moet doen ?" „Als je een eerlijk man bent, moet je ma trouwen." „Wel — ik ben een gelukkig man, There, als je me nemen wilt," ---