ALLERLEI. Een Grieksche Sage verklaard. p,. f- f 4 S°w°ae lot van vele schoone verhalen der S die de bewondering opwekten van oud ¦«¦jong en -n de zangen der dichters verheerlijkt, w^men, dat zij door de onverbiddelijke geschiedvor.sc.>ers van den nieuweren tijd tot niets meer dan lW* a en sagen gemaakt werden, tot scheppingen -van den dichterlijken volksgeest. Ons gemoed komt »*r tegen op, maar ons verstand moet hun gelijk :Sey?iVen b.v. erkennen dat een Wilhelm Teil, zooals ruimer en ÜbJanct hem schilderen, wel niet bestaan «u "ebben, en dat de sage van het appelschieten bij r, heidens volken, vooral bij de Noordsche, gevon!°BO wordt. *ij^e2_3o griat hei met ds sagenschatten der oudle"ti - -u*len b. v. velen zijn die niet kunnen deetëoci 'i' naïeve geloof van Dr. Schliemann, dat de -, « hem opgegraven kostbaarheden rechtstreeks uit 'af- ,scll;*ik'in'er der Trqjaanscbe koningin Hecuba I>j!'"J.imst*S zijn, die ze eigenhandig begroef op de tUr-h Waar Kil* =evonden werden. En ook de romanhetr tocllt der ArSonauten en de geschiedenis van 'ïu -¦, den Vl*es worden door niemand meer als "ivere historie aangenomen, ter *oc!lt <*er Argonauten is door de nieuwere we- It-Sf , R en wel door de vergelijkende taalsludie, ,;-el van zijn historische kern beroofd. v '''-«Duitsch geleerde, Dr. Adaïbert Kühn, heeft, door *kr'S~ ¦¦km 3 van de oudo taal der Indiërs, het Sanso«m >met de daaruit voortgekomen Grieksche taal ïBvfl» dat vcr*laa*- oorspronkelijk een natuur' r>c.., !e' een -"nnebeeldigp voorstelhag van den mor»-'stond was, die langzamerhand den vorm van een B» f>.e!scWederos heeft aangenomen. *-'r* Kühn toont uit verscheidene Grieksche, Indische en Ctertnaansche mythen aan, aat schapen en lamnieron als zinnebeelden van den dag gebruikt werd.-jii, eu dal de schapenvacht, het vlies, zoowei om ii ta. wit als ora liaar goud, als een beeld vaa het heldere daglicht beschouwd moet worden. De schoone Helle, die bij haar vlucht op den gouden ram hst leven verloor en aan den Hellespont haar naaün gaf, is de zon; de vacht van den ram, die. met haar broeder Phrixos eindelijk in Colekis aankwam, liet daglicht. De boom, waaraan het vlies werd opgehangen, en de draak die het bewaakte zijn beelden vaa den nechtelijken nevel en de heerschappij der nachtelijke duisternis. De laatste taak die Jason, in zijn vaderland teruggekeerd, verrichten moest is, zooals men weet, de strijd tegen de gewapende mannen, die uit de door hem gezaaide drakentanden voortkwamen. Dit is, volgens Kühn, het licht dat eerst in enkele flikkeringen (drakentanden), maar weldra in lange stralen (lansen der gewapenden) doorbreekt, en door de dichterlijke mythe tot een schaar geharnarste mannen is gemaakt, die uit de gezaaide drakentanden te voorscliijn schoten. Onder die aldus ontsproten strijders' slingert Jason den steen, dat is de zon, en vernietigt hen daardoor. Wij kunnen hier niet uitvoeriger de scherpzinnige verklaring der schoone mythe mededeelen. Alleen willen we nog ér op wijzen, hoe ook de namen aantoonen, dat' het tooneel van dezen tocht aiet op de aarde, maar aan den donkeren nachthemel ts zoeken is, daar argos in het Sanskriet ragds donker, en artjo in het Sanskriet rdgani, nacht beteekent. --- Ook een vervalsching. Onder de opgezette dieren, die als merkwaardigheden vertoond worden, schuilt soms meer bedrog dan men wel denken zou. Een leverancier van opgezette dieren heeft een New-Yorkschen verslaggever eens verhaald, dat hij een order kreeg om een zee-slang te leveren van honderd voet lang, vier voet dik, en met „eene ware geschiedenis.'* De leverancier, die Roome heette, schreef aan de directie van eene groote haaienvisscherij, en bood een cent (_% ets. lloll.) voor eiken vierkanten voet haaienvel, dien hij maar krijgen kon. Daar de haaienvellen anders toch weggegooid zouden worden, kreeg lüj alles wat Inj verlangde. Toen maakte hij een geraamte van hout, overtrok het met doek, weekte de vierkanten stukken haaienvel, en lijmde ze er op, over elkander liggende als schubben. Hy maakte de kaken als die van een alligator, maar veel groóter, en stak er walvischtanden in; van binnen was de bek van rood geschilderd vischvel. De vertooner maakte goede zaken met zijne .zee-slaDg," want de kaken gingen open en dicht, en hij had een meisje gehuurd om in den bek te staan. Een ander kunststuk van Boome was, dat hij eens van zes zwarte berenhuiden een goriUa van vijftien voet lang heeft gemaakt. Hij bad een uithangbord, waarop stond: „Uier worden meerminnen gemaakt en gerepareerd." Dit werk moest zeer voorzichtig gedaan worden, om de kunst geheim te houden. Hij doodde een wijfjesaap, zette de bovenste helft "op, nam de onderste helft van een visch, in Amerika bekend onder den naam van „grouper", stroopte het vel gedeeltelijk er af, en maakte dit staarteinde aan het apenbovenlijf vast, waarna hij het geheel met een sterk zuur bestreek om het oud en natuurlijk te maken. De eenige moeielijkheid was dan nog maar om te bewijzen, dat bet eene echte meermin was. Zoo had hij eens een van die kunststukken aan een vriend gegeven, die gezagvoerder was op een schip, dat naar China ging. Te Yokohama werd de bemanning dronken gemaakt; de zoogenaamde meermin werd stil over boord geworpen en opgevischt onder het luid hoera van de gefopte bemanning, waarvan ieder eene verklaring toekende, dat hij haar om het schip had zien zwemmen en getuige was geweest, dat de stuurman haar doodde en. aan boord ophaalde. --- Schopenhauer over het kaartspel. „Het kaartspel," zegt Sehopenhauer, de grooto pessimist, „is tegenwoordig het voornaamste tijdverdrijf .der gezelschappen geworden. Dat geeft de maatstaf hunner waarde aan, en bewijst dat zij bankroet zijn op het punt van gedachten. „Want daar zij geen gedachten .met elkander te wisselen hebben, wisselen zij kaarten en zoeken elkander -guldens af te nemen, dat armzalig geslacht! Maar om ook hier niet onrechtvaardig te zijn, wil ik de gedachte niet onderdrukken, dat men, ter verontschuldiging van het kaartspel, het een oefening voor het leven in de wereld en de maatschappij zou kunnen noemen, in zooverre als men er door leert, de door het toeval onveranderlijk gegeven omstandigheden (kaarten) verstandig te gebruiken, om er van te maken wat men kan, met welk doel men zich dan ook gewent om zich goed te houden, en bij een slecht spel een blij gelaat te toonen. „Maar juist daarom heeft aan den anderen kant het kaartspel een demoraliseerenden invloed. „De geest van het spel is namelijk, dat men op aUerlei wijzen, door listen en streken, een ander het zijne tracht af te winnen. „De gewoonte om bij het spelen aldus te werk ta gaan wordt ingeworteld, strekt zich uit tot het prac- «sche leven, en men komt langzamerhand er toe, in aangelegenheden van bet mijn en dijn evenzoo te handelen en ieder voordeel dat men in de hand heeft voor geoorloofd te houden, als de wet het niet bepaald verbiedt. In het dageUjksch leven treft men hiervan telkens voorbeelden." In Duitschland denkt men er over, het kaartenzegel te verhoogen. Maar een hoogere belasting op de speelkaarten is weer een belasting die op de armoede drukt, namelgk op de armoede van gedachten. --- Gas uit kurk. üit proeven, onlangs te Parijs genomen, blijkt dat er goed gas voor verlichting te stoken is uit afval van kurk. Oude flesschenkurken en stukken van de schors van den kurkboom werden bij die proefneming gebruikt, waarvoor een bepaalde retort noodig was. --- Een heilige als veldheer. In 1706 benoemden de Portugeezen, die zelven moesten erkennen dat zij geen .goed veldheer hadden, den heiligen Antonius van Padua tot Geneiulissimus. Hij werd in een draagstoel voor het leger uit gedragen, en moedig volgden de geloovigen. Toen het leger aan de G-uadiana kwam, stiet het op den Hertog van Barwick, die het met kanonschoten ontving, hetgeen evenwel niet verhinderde dat de Portugeezen zich in slagorde schaarden. Plotseling geraakte echter het geheele leger in wanorde en sloeg op de vlucht De Hertog van Barwick vermoedde een krn'gslist en ging niet dadelijk tot vervolging over, maar zond de vluchtelingen lichte ruiterij achterna, die eenige gevangenen maakte. Deze deelden mede dat een kanonskogel het hoofd van hun generaal-veldmaarschalk, dat wil zeggen het beeld van den heilige, die voor zijn post 150 dukaten per maand kreeg, bad afgeschoten. Niettegenstaande dit ongeluk, bleef St. Antonius gedurende de geheele vorige eeuw Portugeesch generaal, die zijn traktement geregeld ontving. --- Schaakprobleem No. 14. Zwart. Wit speelt en geeft in 3 zetten mat Wit. Swart. H 1 op A 8 B 8 speelt. A 8 op f 8 E 6 op F 8 H 4 op 6 5 en mat of H 1 op A 8 B 5, C 4, F 5 of H 3 speeH. A s °P A i Onverschillig. A 1, G '1 of II 4 geeft mat. Goede oplossingen ontvingen w-g van: D. v. II te L. — Emilie, te Franeker. — Anne, te Veenendaal. — P. A. v. d S.. to O. — ï. H_ te V — H, D. B. M., te A. — P. C. K... te E. — Croes, te Velp. —C. II B, te XV. — Elisabeth. —C.T_ U Eb, bij N. — _._ te it- R- te A. — Henri, te A. — A. A., te N. — Friso, te W. — De Burgerweezen, ta Alkmaar. — J. F., te D. — Schaakclub ,De BurE'' to Leiden. — D. S., ta XV. Oplossing van Probleem No. 12. L. 't H-, te Sliedrecht Niet goed! Zwart speelt — 2de zet — D 6 op F b, of F 6 op F 5, en hoe volg! dan het mat 1 --- INGEZONDEN MEDEDEELINGEN à 25 Cents por regel. Ontvang mijne eerbewijzen voor Uwe Siroop-Bgpophospite van kalk. lk gebruik ?.e dagelijks bij volwassenen en lüoderen, welke met long en lever ongesteldheden zipt___gehaald; zij overtreft alle hedendaagsche toebereiifeelea. J. H. LANG, Geneeskundig arts. Lake Keilambite, Zerang, Victoria. (3) --- Gepast antwoord. Toen Cromwell tot lord protector van Engeland verkozen was, zond de koning van Denemarken hem als zijn gezant den jongen Rosenkranz, wiens bovenlip nog maar door een teer dons versierd werd. Cromwell, die juist niet uitmuntte door beleefdheid, zag er iets minachtends in, dat de gezant geen man van rijper leeftijd was, en gaf hem zijn misnoegen in krachtige bewoordingen te kennen, waartoe de knevel van den jeugdigen Rosenkranz destofleverde^ Droog gaf deze ten antwoord: .Mylord, oud is mijn knevel nog niet, maar toch reeds ouder dan uwe republiek." Cromwell was verbluft en behandelde voortaan den Deensche» gezant met de meeste heuschheid. --- Een zangeres van God's genade. In een zijner jongste geschriften geeft de bek-ecdé Weener muziek-criticus Hanshek een bewijs van de onfeilbare zuiverheid, waarmede de groote zangeres Adelina Patti steeds intoneert. Men gaf onlangs in Weenen te harer benefice don Faust van Gounod. Na hare voordraetit van de bekende «juweelen-aria» in de derde acts (ah •' je ris de mevoir si belle) wordt haar een applaus vaneenige minuten gebracht, gevolgd door eene stormachtige ovatie; het regent kransen en reuzenbouquetten uit de loges, ja zelfs uit het orkest duikea groote manden met bloemen op; en nadat de gevierde zangeres onder tallooze buigingen alle die goede gaven in ontvangst genomen heett, en de storm eindelijk wat tot bedaren zal komen, klinkt steeds dringender het geroep — da capol Zonder bet orkest een teeken te geven, zet Patti den triller op b in, van welke noot het thema al huppelend naar de sext stijgt, het orkest valt in de volgende maat jn, eu .„. beide stemmen met onberispelijke zuiverheid I Al bet getiruisch en de vermoeienis van dit kwartier stoornis waren niet in staat, om Patti bij het inzetten den juisten toon te doen missen. --- Wat men ziet en niet ziet. Eugejiie Goblin, de gevierde en beroemde balletdanseres, liet na haren dood de volgende garderobe na: 83 Perzische en Turksche sjaals, 116 Fransche cachemirs, 52 mantels., 874 costumes, 600 geborduurde zakdoeken en 365 paar handschoenen, — doch slechts 5 paar kousen, 3 hemden en eeno enkele nachtmuts! --- Restauratie. »Naast het Museum ontmoette hij in eene restauratie den schilder, die met de restauratie van de groote schilderij uit den tijd der Restauratie belast was." --- Waarom? Bejaard man: „Waarom hebt ge naar mij omgekeken, mijnheer?" Jonkman: „Neen, gij hebt naar mij omgekeken." Bejaard man: „Ja, m-ar ik keek alleen maar naar u om, om te zien of gy naar my omkeekt" Jonkman: „En ik keek alleen maar naar u om, om te zien of gij naar mij omkeekt als ik naar u omkeek." Met deze zeer voldoende opheldering, buigen zij en verlaten elkander. --- Uit de school. Om duidelijk te maken wat men door een wondes te verstaan heeft, vroeg een schoolmeester aan tea zijner leerlingen: „Als iemand van een toren valt zonder zicli ta bezeeren, wat is dat?" „Hm, ja, dat kan men zoo wel opvatten. M<:ar ala bij nu nog eens valt zonder zich te bezeeren, wat is dat dan?" „Toeval," antwoordde de leerling. „Geluk," zeide de leerling. „Jawel! Maar als bij nu voor de derde maal, hoort ge wel, voor, de derde maal naar beneden valt zonder letsel te krijgen, waar moeten we dan aan denken?-„Aan oefening," was het antwoord. --- Regel of uitzondering? _G_ hoopt dus eenmaal iemand lief te hebben ca met hem te trouwen" — dus schrijft eene vrouw valeeftijd aan eene jonge vriendin. «Nu, dat is goed, dat i 3 zooals bet behoort; m3ar maak toch nooit zoovesl haast om spoedig .groot" te wezen en dan bet ouderlijk huis te verlaten. Het leven zal u ac-rat iets zoeters, iets beters, iets gelukkiger» geven das gij nu bezit: geen reiner liefde dan die uwer moeder; geen hartelijker zorg dan die van uw vader; gee_ omgang als die met uwe broeders en zuster». Zelfs voor den man, die u bemint, zult gij niet ds kleine lieveling zijn, die leerde loopen en praten, eiliever dan eenig ander kind was; het meisje dat zaüc een verbazend genie was toen zij hare eerste noteis op de piano speelde of haar eersten boskleggar maakte. Hij, die. verliefd op u wordt, zal twintig andere aardige meisjes gezien hebben en op de beft daarvan verliefd geweest zijn. In sommige opzichten znS gij te kort komen bij dez3 of gene, die hjj gekend heeft. Uwe oogen ziju misschien niet zoo schoon a_s die van eene zijner vroegere vlammen, cc gij kunt niet zulke lekkere gebakjes maken als zijne moe-der. Tehuis vond men u volmaakt, al weerhield voorzichtigheid uwe ouders ook van bet te zeggen; eg kunnen niet gelooven dat een ander meisje zoo aardig is als „onze Marie." Blijf dus nog liefst èenigea tijd waar een ander den last op zijne schouders neemt en u al het gemak geeft, waar de liefde eene üefiSs is, die niet verandert, waar gij des te meer bemind wordt hoe teederder gij zijt... " ---