Een „Carthago delenda" op belasting-gebied. Op de plannen tot het aanbrengen van "r rheieringen in ons zoogenaamd belastingsicisel schijnt inderdaad een te rusten. Tui van bekwame mannen namen gedurende 6en lange reeks vanjaren achter de mini sterstai'ei plaats en dienden voorstellen in, die in menig opzicht goedkeuring verdienden; maar de meesten hunner moesten heengaan, alvorens iets noemenswaardigs te hebben tot stand gebracht; en nu laatstelijk heeft weerde oud-hoogleeraar Vissering, een onzer verdienstelijkste staathuishoudkundigen, een man, op wiens uitgebreide kennis en onbetwistbaar talent velen in den lande de grootste verwachtingen bouwden, zich verplicht gevoeld, de portefeuille van financiën neer te leggen, alvorens het hem gegeven was, zijne voornemens, zelfs maar in zeer bescheiden mate, te verwezenlijken. Hier nogmaals de oorzaken na te gaan, Waaraan dit ailertreurigst verschijnsel te wijten is, zou schier ffuilen naar Athene brengen' 7 zijn. Aan ieder, die de jongste geschiedenis onzer politiek (vaak niet anders dan eene historie van partij-krakeel van de ellendigste soort) aiet eenige aandacht gevolgd heeft, zullen die oorzaken voorzeker en gewis zonneklaar voor de oogen staan. Wij meenen ons derhalve te kunnen bepalen tot het constateeren van het feit, dat naast enkele redenen, die voortvloeiden uit principieel verschil van gevoelen (dat óok van de zijde des tegenstanders eerbiediging eischt) velerlei andere te vinden zijn, dié op dergelijke bejegening geen aanspraak kunnen maken, die niet zelden in verband staan met onedele hartstochten en tot wier uit den weg ruimen iedereen, die het wél meent met het algemeen belang en met de toekomst van Nederland, naar de mate zijner krachten moet medewerken. En bij dit alles vergete men vooral niet de zeer onpractische wijze van arbeiden in onze Tweede Kamer, — een groot gebrek, dat gelukkig de leden zelve meer en meer beseffen, en tot wegruiming waarvan enkele hunner onlangs het initiatief hebben genomen. Al die verschillende invloeden hebben er toe bijgedragen, ' dat Vissering's rente-wet, na een schriftelijk en mondeling debat, dat een eerlijk man soms wrevelig maakte, ten slotte van de baan geschoven is. Aan dit feit valt niet meer te veranderen. Wij geven trouwens gaarne toe, dat ook voor den vurigsten vriend van de directe belastingen in het algemeen, en van eene i'ente-belasting in het bijzonder, de droefheid aver laet sneven van deze rente-wet, zoo deerlijk gehavend en uit iiaar verband gerukt, niet onvermengd behoeft te zijn. Doch er is een ander voorstel van den I Minister Vissering afkomstig, dat velen raet ons zeer zeker gaarne tot wet zouden hebben verheven gezien. Wij bedoelen het ontwerp tot herziening onzer zoo duistere, zoo ingewikkelde en in menig opzicht voor de oeconomische belangen des lande, zoo sei: ddelijke registratie-wetgeving. Gelijk men weet, had indertijd de Minister Van der Heim deze herziening reeds ter hand genomen. Na zijn aftreden werd het van tam afkomstige wetsontwerp ingetrokken, doch door den Heer van Houten werd later een in hoofdzaak daaraan volkomen gelijk ontwerp tijdens het Ministerie-Kappeyne ingediend. Na het optreden van het tegenwoordig Kaoinet trok hij het weder in, teneinde de Regeering in de gelegenheid te stellen zeJve van hare plannen in deze te doen blijken. Zij deed dit bij het voorstel waarop zooeven door ons werd gedoeld. Of dit voorstel dan volkomen onze goedkeuring wegdroeg'? Of naar ons gevoelen, vooral de rechtmatige wenschen der landbouwers er voldoende bevrediging in vonden? Dit tweetal vragen beantwoorden wij, zoo stellig mogeüjk, in ontkennenden zin. Doch niettemin zouden wij de aanneming er van, nadat het hier en daar eenigszins gewijzigd ware, met vreugde hebben begroet, en als een belangrijke schrede voorwaarts beschouwd hebben. Vooral de voorgestelde, gedeeltelijke afschaffing en gedeeltelijke vermindering der zoogenaamde mutatierechten lachte on? sijzonder toe. Dat deze belasting in hooge mate onbillijk werkt, dat zij de kleine boedels enhetkleinbezit veel meer drukt dan de groote boedels en het groot-bezit; dat zij den landbouw en verwante takken van bedrijf soms groot nadeel toebrengt; dat zij ïn hooge mate ontduiking bevordert en dus een zeer onzedelijke strekking heeft, — dit alles wordt door deskundigen, practici en theoretici, met groote eenstemmigheid, meer en meer erkend. Voorzeker, ook bij aanneming van het ontwerp-Vissering, zou ons ideaal, in deze, nog geenszins zijn bereikt. Tot dat ideaal behoort o. a. volkomen afschaffing van het mutatierecht. Maar we trachten altijd het leerrijk beeld voor oogen te houden van den man, die het onderste uit de kan wil hebben. Wij begrijpen tevens, dat ons ideaal thans waarlijk nog niet te bereiken is. Men vergete toch niet, dat de mutatierechten c. a. vele millioenen 's jaars opleveren. De schatkist kan die bate niet missen en een doelmatig aequivalent voor zoon aanzienlijk bedrag is hoogst moeielijk te vinden, althans op dit oogenblik. Bovendien is iiet niet mogelijk, de, voor de hand liggende, vraag, of het aequivalent, dat door verschil- lende deskundigen aangeprezen werd (de conversie der mutatierechten in grondbelasting) aanbeveling verdient, thans reeds te beantwoorden. Een dergelijk antwoord zal slechts, met voldoende kennis van zaken, op genoegzaam deugdelijke gronden te geven zijn, nadat het schattingswerk voor de herziening der grondbelasting (ongebouwde eigendommen) afgeloopen is. Intusschen — wij herhalen het — zou eene wet in den zin van het ontwerp-Vissering ons voorloopig reeds zeer kunnen baten, en wij hopen derhalve, dat de onlangs opgetreden Minister van Financiën het voorstel van zijn ambtsvoorganger in hoofdzaak onveranderd zal handhaven. Ten slotte, in verband met het voorafgaande, nog een woord tot onze landbouwvereenigingen, die, door het doen verzamelen van een groot aantal, wel gekozen feiten, aantoonende de nadeelige werking der mutatierechten, veel kunnen bijbrengen tot het slagen van latere pogingen ter geheele afschaffing. in de algemeene vergadering der //Vereeniging tot ontwikkeling van den landbouw in Hollands noorderkwartier,»; gehouden 26 November 1879, heeft de Heer Mr. W. K. van Dedem reeds dit denkbeeld geopperd, en tevens aangeraden, op kadastrale kaarten, door kleuren enz. de verdeeling der perecelen aan te wijzen, om te doen biijken, hoeveel er aan eene doelmatige indeeling ontbreekt. Dit denkbeeld heeft, toen en later (óók elders), veel bijval gevonden, doch wij betwijfelen, of het met de tenuitvoerbrenging reeds ver gevorderd is. En toch, het komt ons zoó practisch voor. Door het in toepassing te brengen kan, naar ons oordeel, oneindig meer ten goede verricht worden, dan door de sierlijkste pleitrede, door het meest klemmend betoog. --- FEUILLETON Eene idylle uit het Salzkammergut VAN BETSY C. „Kom Hdnsl, luie jongen!" De woorden klonken hard, nu het zich sterk inspannend bergpaard slechts enkele tellen stilstond om adem le scheppen. Want de weg ging steil omhoog, Qe zon brandde en de drie reizigers, blijde het klimmen met rijden te kunnen verwisselen, verkozen ditmaal niet uit te stappen. Hdnsl liet zicb ecbter niet foppen; hij kende den Icon van zijn me sters stem, en wist zeer goed, dat Cic bestraffing hem slechts ter eere van het vrachtje werd gegeven, llij haastte zich dan ook niet, over•uigd dat de zweep als altijd in rust zou blijven, of «echts als eene vriendelijke streeling over zijn huid Zo« glijden. En waarlijk het dier misbruikte de goedheid zijns heesters niet; zoodra het op adem was gekomen, Jelte het krachtig aan, en ging, den nek sterk gekromd, met vasten, langen bergtred de steilte e" ziy:«g op. Onophoi.d dijk richtte de koetsier, die bij elke naast het rijtuig ging, het woord tot de rei„¦*>ers> noemde de namen der hooge spitsen in het roemde de eigenaardigheden van Ilansl, of Qecd verhalen uit zijn dagelijksch leven. „'vn aardige babbelaar!" merkte een der reizigers rot zijno vrouw op. .Ad is liij, maar hij leidt mij af van mijne bewonei-intr: ik zou liefst ¦'maar zwijgend turen naar de «ei-gw, rc-l.i om mij'heén." '"'¦ '—*¦•¦; *.-:.-¦ ;:; Haar wensch was verklaarbaar! De smalle pas en de bruisende, groene stroom waren eng ingesloten tusschen de hooge rotswanden. Door krommingen om den bergrug onttrok zich de weg gedurig aan het oog; jat scheen of elke doorgang werd afgesneden door de in elkaar sluitende lijnen, of het dal werd gesloten door ginrtsche kale rots, die zich in reusachtige afmeting dwars achter de voorste bergen verhief. Heldere stroompjes ritselden van de hoogten tusschen het groen, en snelden langs de helling om zich tè vereenigen met de onstuimige rivier aan den voet. Deze bergstroom, woest, in overeenstemming met de omgeving, krulde zich, als uit verzet tegen de macht die hem voortstuwde, al schuimend over de steenen op zijne bedding en stortte zich met donderend geraas van de rotsblokken neder. De teeder groene kleur der golven had men aan vriendelijk .kabbelende beekjes toegewezen. Langs de helling waren tal van gevelde boomstammen neergelegd, die wachtten op de voorjaarsstroomen, door de smeltende sneeuw versterkt, om naar het dal te worden afgevoerd. Maar helaas, niet alleen tot heil van den bergbewoner waren die natuurkrachten. Herhaaldelijk getuigde eene opeenstapeling van reusachtige rotsblokken hoeveel meer daar werd meegesleept in het ruwe seizoen, hoe die steenen vermorzelen konden als zij, door het bevroren water gespleten, losraakten van den harden bodem. Gelogenstaft werd dan de spreekwoordelijke onwankelbaarheid der rotswanden! „Goddelijke natuur!" riep de reizigster uit, na een tijdlang dit tafereel in zich opgenomen te hebben. „Zielloos liefelijk en redeloos wreed!" citeerde haar man. „De natuur," sprak haar broeder, en hij wendde zich om op den bok van het rijtuig, wordt door mij bewonderd in onzen voerman, en," voegde hij er snel bij, na een blik in de verte, „in de drie boerinnetjes die ons achterop komen." 'J;Lustig babbelend éngekschereridkwamen de meisjes' aangestapt; het was marktdag, dus waren zij in feest - kleedij. De zwart zijden hoofddoek, achter in sierlijken knoop gelegd, vormde een kap, die den nek beschermde tegen het branden der zon en de jeugdige gezichtjes voordeelig deed uitkomen. De collier van twaalf snoeren paarlachtige kralen, nauwsluitend om den hals, hield door het breede slot onder de kin het hoofd fier omhoog. De slippen van den bont, gekleurden halsdoek scholen weg tusschen het zwart fluweelen keurslijf, dat tot op het midden met hangende snoeren kralen was versierd. Do witte mouwen en het groen zijden boezelaar staken helder af bij den donker wollen rok, die kort genoeg was om den voet, met stevige berglaarzen geschoeid, eene vrije beweging te gunnen. De meisjes kenden den voerman voorzeker, want zij wezen hem elkander aan met het hoofd en giebelden onder elkaar, terwijl zij voortdurend den blik gevestigd hielden op den forsch gebouwden jongen man, die met elastischen, krachtigen tred voor haar uitging, den hoed met veder vlug en scbuin op 't hoofd gezet. Hdnsl stond weer even, en de stilte maakte het onderdrukt gesnap der meisjes hoorbaar. Haastig wendde de voerman zich om, en ondeugend plooiden zich de rimpels naast zijn oog, terwijl een lach als groet de helder witte tanden onder den knevel deed schitteren. De meisjes stietten elkaar weer gichelend aan; zij herinnerden zich gewis menige grap en vleierij haar uit dien mond in 't oor gefluisterd. Zij waren echter gedwongen tot zwijgend voorbijgaan, en het viertal dorpelingen zag zich tegenover de „Herrschaften" beperkt tot een hoofdknik en een glimlach der verstandhouding. „Mooie meisjes!*' zei de heer op den bok, de boerinnetjes nastarende. „Bij ons zijn alle meisjes mooi," verzekerde de voerman, lustig klappend met de zweep. „Ik zou ook wel mooi, en dus een meisje willen zijn." „Heeft men je ooit gezegd, dat'ge leelijk zijt?' I „Neen," klonk het met sterk hoofdschudden, en met begrijpelijk zelfbehagen draaide hij den blonden knevel op. „Ge hebt zeker eene goede keus gedaan? Ge zult dunkt me ongeveer dertig jaar wezen en zijt dus I stellig getrouwd?" 1 De voerman keerde het gelaat af en sprak op vasten toon: „Tiroler Jozef heeft nooit de eer gehad. ! Hij houdt van de vrijheid." Met die woorden sprong hij op den bok, want de hoogte was bereikt; draaide den remmer tegen het. wiel, en nu ging het voorzichtig omlaag. Onwelluidend krasten de vastgezette wielen over de puntige steenen. Met schokken sleepten zij het rijtuig over het oneffen pad. Sinds het laatste halfuur had de zon zich verscholen achter zware "onweerswolken: de eerste regendruppelen vielen neder, dikke, parelende druppels, die zwaar tikten op de opgestoken parapluies. Daar rolde een donderslag en trok al rommelend en dreunend van berg tot berg. De dame vroeg met eenige angst of de buien in deze streek veel kwaad aanrichtten. „Er is niets geen kwaad bij," lachte Jozef, „als Petrus uit den hemel schiet," en geruststellend voegde hij er bij: „de bliksem treft altijd de toppen der bergen; die zijn zeer magnetisch." De druppels waren niet meer afzonderlijk te onderscheiden, maar vielen in lange stralen neer. Tot aller blijdschap hield weldra de helling op, zoodat Jozef den remmer kon losdraaien, en men in snellen draf langs den tamelijk effen weg voortspoedde. De heer op den bok gevoelde en sprak het uit hoe bezwarend het verkeer is in een bergland. Als antwoord klonk het vroolijk: „Ik zou wel een duivel willen zijn om onder de bergen door te kunnen." „Öf een engel om er over heen te vliegen." I „O neen, een duivel heeft het beter in de wereld!" len ondeugend trokken weer de rimpeltjes naast Jozefs oog zich saam. Glimlachend vroeg de heer: „van morgen wildet .ge een meisje zijn en nu een duivel — ziet ge dan overeenkomst tusschen die twee?" Jozef's forsche schouders schudden van 't lachen dat de druppels er afspatten. „Ik herroep het niet," hield hij vol, „zij hebben macht over ons als een duivel," en opgewonden klonk het: „Voort HanslV' voor het paardje voldoende om den draf nog sneller te nemen. Deze haast was waarlijk niet 'overbodig, want hoewel de donderbui aftrok, zij liet den regen achter, die in onverminderd sterke stroomen den weg weldra blank deed staan. Met vreugde vernamen de reizigers, dat een kwartier vertier een goede herberg was om eenigen tijd te schuilen. Juist maakte Jozefs buurman de opmerking dat de wegen in deze streek weinig bewoond en lieriaan werden, toen bij eene kromming van den -we°- een landmeisje voor hen uitging, in angstige aorg de groote katoenen parapiuie vlak boven het hootd houdende om hare nette kleedij te beschutten. „Zie dat deerntje eens nat worden!" nep Jozet medelijdend uit, „zij hoort niet in onze streek thuis en heeft zeker nog een lang eind te loopen." „Neem haar meê," was de goedhartige raad. „Als de andere „Herrschaften" het goed vinden? en Jozef keerde zich tot het tweetal achter zich. „Welzeker!" was het antwoord, en weldra stond het rijtuig stil naast het meisje, dat blozend Jozefs _aanbod aannam. Het was 't raadzaamst haar op den bok in 't midden te nemen, en nadat de krachtige hand van den voerman haar bad opgetrokken, nam zij zwijgend en verlegen het nauwe plaatsje in. De .dame binnen in het rijtuig had ruimschoots gelegenheid haar aardig kostuum en haar dracht te bewonderen. „Zie," merkte zij op, „de vlechten zijn met gekleurd lint dooreengestrengeld en de hoed met breeden, platten rand schijnt wel gemaakt om voor zon en regen beide te beschermen." »En ik heb pleizier," fluisterde haar echtgenoot 'haar toe, „in de steelsche blikken die Jozef telkens op haar aardig bakkesje werpt." Hoe behoedzaam trok hij het wollen kniekleed hooger om haar feestrok te bedekken. Zij had de parapiuie neergeslagen op raad van den heer naast haar, die nu zijne buurvrouw meteen beschermde. Jozef nam haar met hoffelijke beweging het druipend voorwerp uit de hand en plaatste het naast zich aan de buitenzijde, waarvoor hij beloond werd mst een korten, maar dankbaren blik uit hare zachte oogen. En zoo liet zij zich, veilig geborgen, meevoeren, zwijgend voor zich uitstarend. Zij waagde het niet ter rechter- of ter linkerzijde op te zien, en wanneer een harer buren een woordje tot haar sprak, was een verlegen maar vriendelijk glimlachje haar antwoord. „Een lief madonnakopje met haar zedig, maagdelijk gelaat," merkte de dame fluisterend op, zich de heerlijke vrouwentypen der Italiaansche meesters herinnerend, nog zoo kort geleden bewonderd in de museums der naburige steden. „'kZou wel eens willen weten," klonk het naast haar, „of hare bedeesdheid niet zou vluchten na ons verdwijnen." „Gij achterdochtig mensch!" plaagde zijne vrouw_, „ik zou er al ons reisgeld om verwedden dat zij even schuchter bleef in het enkele gezelschap van Jozef en Hcinsl." „Nu ik wil 't graag aannemen," lachte de realist, „gij vrouwen hebt een scherp oog voor het kwaad in uwe zusters; als gij dus het goede ontdekt zal het wel proef houdend zijn." De proef zou geleverd worden. 'Men had de herberg bereikt en het meisje werd uitgenoodigd mede te schuilen, om straks weer hare plaats op den bok in te nemen. Het snelle vervoer gunde haar daartoe den tijd, zij nam het aanbod dankbaar aan. De „ Herrschaften" werden in de pronkkamer gelaten, waar men hun den disch bereidde. Jozef verdween met zijne beschermelinge in de gelagkamer, waar vroolijke stemmen verkondigden dat hier meer land- volk te zamen was. Met eene grap trad de jonge voerman op den drempel, en het luide geschater daarbinnen bewees dat men die toejuichte. De drie reizigers deden zich te goed aan de spijzen en begrepen uit het gerinkel van messen en vorken in de andere kamer, dat ook het volk zijn middagmaal gebruikte. Het ging gepaard met drukke verhalen, afgebroken door luid gelach om de ondeugende invallen van Jozef. Maar hun maal was eerder afgeloopen, en nu ontstond er tot verbazing der reizigers eene plotselinge stilte. Kort duurde het zwijgen, dat verbroken werd door liefelijke muziek van cither en guitaar. Het was een zacht praeludium, tot weldra mannen- en vrouwenstemmen invielen met ingehouden kracht om het zwak accompagnement niet te overstemmen. „0 hoe liefelijk!" riep de reizigster uit, terwijl zij opstond en op het gezang afliep. Zij werd weerhouden door haar echtgenoot die meende dat deze stoornis het zou bederven. „Neen, ik zal wel zorgen dat mijne verschijning niet afschrikkend werkt!" „Afschrikken?" riep hij, en stal gauw een kus, „te grooten eerbied wokken, dat is de indruk dien ik vrees." „Geen nood," was het lachend antwoord, „als ik juist hun mijn eerbied toon,» en op de punten van de voeten trad zij over den drempel, met zooveel omzichtigheid en aandachtige bewondering, dat bet gezelschap slechts even den blik wendde, om daarna met verdubbelde bezieling het lied te eindigen. Het was een aardig groepje, dat om de lange smalle tafel op houten banken zat geschaard. Jozef, naast zijne gezellin geplaatst, had op de cither de hoofdpartij vervuld, en wendde zich na het slotaccoord tot zijne buurvrouw: „Gij hebt eene lieve stem; toe, zing het volkslied, ik zal het begeleiden." „Ik alleen?" vroeg zij met een blik op de overige vrouwen. „Neen wij samen," klonk het dringend. „Ik durf het waarlijk niet," was het fluisterend antwoord. „Ik zal je moed geven," klonk het zelfbewust uit Jozefs mond. „Ja, ja," viel het publiek in, „Maria moet een lied voor ons zingen." „Hoort ge 't?" wendde zich de reizigster tot de beide heeren, die haar gevolgd waren, „zij heet Maria." „Wat vindt ge daar voor bijzonders in? Bijna all* vrouwen hier dragen dien naam." „Maar niet alle mannen heeten Jozef.' „O gij koppelaarster!" plaagde haar man. Na eene korte inleiding op de cither hief Maria met trillende stem aan. „Bah," fluisterde de luisteraar zijne vrouw in, „dat afgedreunde Oostenrijksche volkslied!" „Gij zult nu juist eens hooren hoe jammer het is als leelijke stemmen het afdreunen." En het hed klonk zoo frisch en krachtig, toen weldra Jozef, tegen zijn plan in, haar ook zingende begeleidde; zoo liefelijk en helder toen zij door zijne huip den moed had herkregen, dat de ontevredene bekende: „welk een heerlijk ensemble!", mevrouw de tranen in de oogen kreeg en haar broeder uitriep : „idyllisch, aardig volk!" Toen de muziek zweeg ging er een lui 3 „bravo!" op, ook uit den mond der reizigers, en - Mevrouw merkte op welk een langen, ernstigen, bewonderenden blik Jozef op de zangeres lie\t rusten. Zij bloosde ouder de toejuiching en zocht in hare verlegenheid even het gelaat van hem, die haar hed zoo vasten steun had gegeven, 't Scheen dat Jozef hierna voldaan was ; hij lei cither en guitaar op zijne plaats en liep het diepe, lage vertrek eenige malen op en neer. Een der mannen, die de muziek te spoedig geëindigd vond, neuriede een deuntje op luchtigen toon, waarvan de woorde» voor de vreemdelingen verloren gingen. Josef liep op den zanger toe en klopte hem op den schouder. „Nu niet," verzocht hij naet een snellen blik op Maria, „wacht daauneè tot wi) -nannen alleen zijn." De reizigers stonden in aandachtige beschouwing Van de groote steenen kachel en den diepen brood°ven, toen Jozef hun kwam vragen of zij ook wenschten dat bij inspande. De regen had opgehouden en dus keurde mèn het plan goed. Nauwelijks had Jozef zich naar den stal begeven of luide stemmen deden zich aan den ingang der herberg hooren. „De Jagers!" klonk het, en allen spoedden zich naar een opgewonden groep, en juichten toen een zestal jagers eene schoone gems, zoo pas geschoten, voor de buitendeur neerlegden. Druipende van den regen, en verhit door het torsen van het zware dier langs de sterke hellingen, Veegden zij zich het zweet van -het voorhoofd. Maar vermoeienis gevoelden zij niet door den trots op de overwonnen bezwaren. Schilderachtig was de groep in hationale kleederdracht. Aller hoofd gedekt door den los opgeworpen punthoed met opstaande veder; het Srijze buis met groen afgezet; de korte broek, die de knieën ongedekt liet; de wollen beenstukken met fijn horduursel tot even boven de laars, die, met zware Rijkers bezoold, den voet vastzette op den scherpen bergsteen. Da lange stok met ijzeren punt en de weilasch over den schouder volmaakten het costuum. ™jna allen hadden een schoon, mannelijk voorkomen, "jn besneden gelaat, slanke gestalte en fiere houding. : T waardin had intusschen haastig aangerecht, en luidruchtig verkondigden de jagers hoe groot hun longer en dorst waren. Het glas aan den mond, wier- Pen zij een blik om zich heen en knikten de boerinnetjes tevreden toe. „Kom," zei een, en omvatte zijne buurvrouw, „ge t'v_.met ons mee! w*i noodigen allen tot onzen maals? ? , *^en kus na onzen arbeid!" En voor den schijn "'echts tegenstribbelend, was zij weldra naast den jaëer gezeten. „Komt deerns", en ieder greep een meisje CIJ de hand. Maria had eerst op den donkeren achtergrond gelaan, maar toen ullen gezeten waren trad zij naar buiten om met meewarigheid het schoone dier te bekijken, welks vlugheid nog te kort schoot voor de stoute bergbeklimmers. De tong hing smartelijk uit den spitsen bek en de slanke leden waren gebogen door het samenbinden der fljne pootjes. „Het zal toch weldood wezen?" en zij boog zich met teederen angst over het wild om de hand op de huid te leggen. Daar voelde zij zich opeens omklemd door den arm van een jager, die haar ophief en lachend toevoegde: „de schoonste mag niet ontbreken aan onzen feestdisch!" Een blos van schrik en schaamte kleurde hare wangen. Zij wilde zich loswringen, maar hare poging mislukte, toen op eens een krachtige greep den arm van den overmoedige ver weg stiet, en zij Jozef in uitdagende houding tegenover zich zag. „Vergeef me," zei de jager, „ik wist niet dat zij je aanstaande was." „Dat is zij ook niet!" riepen luid plagend achter den spreker de meisjes, die door Maria's zedigheid hare eigen vrije houding in sterker licht zagen. „Aha! dan zult ge mij haar niet ontrooven!" En andermaal wilde hij toetreden op Maria, die op den open weg dicht bij het rijtuig stond. Jozef trad hem in den weg en zei beslist: „je moeite is te vergeefs, wij reizen verder," en hij hielp Maria op den hoogen bok te klimmen. „Goede reis! goede reis!" spotte men hen achterna, op een toon die opnieuw een donkeren blos over Maria's gelaat joeg. — „Ik houd niet van die ruwe jagers," sprak zij verontwaardigd voor zich heen. Wat Jozef zijn best deed om zich niet ruw voor te doen! De wachter voor zijn mond maakte hem tot een geheel ander mensch. Stil en ernstig zat hij naast haar en Hdnsl had moeite zijn meesters stem te herkennen in den gemoedelijken toon waarop hij , toegesproken werd. De reizigers die, op den straatweg heen en weer wandelende, getuigen waren geweest van het tooneel, waren 't er over eens dat Jozef lang zoo vermakelijk niet meer was. Mevrouw echter, die in 't begin een stillen argwaan tegen hem had gekoesterd, miste gaarne zijne jolige invallen voor de overtuiging, dat zijn hart op de rechte plaats zat. Het einddoel, een station, was vóór donker bereikt, en het „hol" van Jozef brak zijn zacht gekeuvel met Maria af. De reizigers vereenigden zich in de wachtkamer en Jozef volgde met hunne kleine bagage. „Wel?" vroeg Mevrouw haren broeder, die naast het paar had gezeten en blijkbaar met belangstelling had toegeluisterd, „waar had hij bet zoo druk over met haar?" „Hij vertelde haar zijn levensgeschiedenis en zijn dagelijksch bestaan. Ook bekende hij haar met eene aardige verlegenheid, dat hfl eens om eene domme streek drie dagen gevangen had gezeten, maar slechts om een „domme streek," herhaalde hij bezorgd." „OI" juichte Mevrouw, „die eerlijke bekentenis is de voorbode van eene die veel liefelijker zal zijn!" Maria trad even de kamer in en knikte de reizigers vriendelijk toe. Op hunne vraag hoever zij nog van huis was, antwoordde zij: „nog een half uur gaans," en zij wilde met een handdruk van Jozef afscheid nemen. „Dat is helaas maar een kwartier rijdens," en zonder op hare bescheiden tegenspraak te letten leidde hij haar naar den wagen terug. Daarna voegde hij zich bij de reizigers om zijn loon, en de oude vroolijke trek kwam weer als een zonnestraal over zijn gelaat, toen een der heeren ondeugend vroeg: „Hdnsl zal wel te moè zijn om morgen al terug te gaan?" Mevrouw reikte hem de hand en zei: „De macht van een engel is toch grooter dan die van een duivel, niet waar?" Jozef nam in eerbiedige houding hare hand aan en zijne linker lichtte met hoffelijke buiging den boed bij den bol van het hoofd. Hij zei niet „Ja" en niet „JNeen." Maar de drie reizigers waren er zeker van, dat het laatste kwartier rijden, met sneller pas dan dien van Hdnsl, hem het „Ja" tegemoet ging voeren. --- Nederlandsche Gezelligheid. De lange avonden komen weder aan. en daarmee de meer geconcentreerde gezelligheid. Wat des zomers verspreid leefde, vereenigt zich des winters gemakkelijker bij één kachel en rondom ééne lamp; en het minder aantrekkelijke wandelseizoen brengt menigeen er lichter toe om zijne vrienden te bezoeken, 't AV3S van oudsher zoo, en het zal in ons klimaat zoo blijven, zoolang de aarde op dezelfde wijze om de zon blijft wentelen. Doch zou het werkelijk ook precies even lang moeten duren, dat voor velen de vriendschappelijke gezelligheid een soort van drukkende heerendienst is, niet een genot, maar een maatschappelijke plicht; iets waarvan de lasten volstrekt niet door de lusten worden goedgemaakt? Gezelligheid is zulk een heerlijk ding; ik acht haar zóó hoog, ik heb haar zóó lief,dat liet mij eene grief is als zij miskend wordt of beleei digd, als men zich van haar. terugtrekt, omdat men j tegen hare kleine eischen en inspanningen opziet. K Gezelligheid loont in den regel ruimschoots de moeite, die men aan haar ten koste legt. Maar zij is eene kunst, die aangekweekt wii worden als elke andere. Het is eene doorgaans uit volle borst toegestemde stelling, dat «Nederlanders in bet algemeen de gave der causerie niet bezitten«. Gaat uw bekenden na. Er zijn er misschien onder die haar hebben, en in hooge mate de gave om te praten en te laten praten, om te vertellen en uit te lokken, om altijd het juiste woord te pas te brengen, dat het gezamenlijk onderhoud maakt tot een feest, waarbij ieder iets krijgt en iets geeft; zoodat, naar een niet onaardig beeld, het gesprek gelijk wordt aan een dominospel, in hetwelk ieder, door op zijn beurt een steen aan te zetten, voor de anderen nieuwe gezichtspunten opent. Maar verreweg de meeste bezitten haar niet, of slechts onder bijzondere omstandigheden. Er zijn een aantal menschen met wie men recht aangenaam van gedachten kan wisselen ... onder vier oogen, doch wier gezelligheid regelmatig vermindert, naarmate het gezelschap zich uitbreidt. Er zijn er ook die zeer gezellig zijn te midden van een kring van oude kennissen, maar die daarin geen vreemde kunnen velen, zonder dat hun tong verlamd schijnt. Er ziju er, die graag spreken met en tegen hunne minderen, en desnoods met hun gelijken, maar die liefst het. zwijgen bewaren, zoodra er iemand in de buurt is in wien zij hun meerdere erkennen. Er zijn er velen, op wier gezelligheid nooit staat le maken is, omdat ze afhangt van hun zeer veranderlijke stemming, en wier vlagen van vermoeidheid, lusteloosheid en dofheid minstens even talrijk en steeds even weinig te voorzien zijn als hun uren van verkwikkelijke geestigheid en bezieling en scherts. — En indien dit alles voorkomt in wezenlijk beschaafde kringen, hoeveel te meer dan heeft men met dergelijke dingen rekening te houden onder Ueden, wier beschaving in hoofdzaak negatief is? Beschaving toch, de goede fee, die, waar zij waarlijk heerschappij voert, èn gelijkelijk verfijnt, verruimt, verdiept, eene vrijmakende kracht is, èn de ongezochte aanrakingspunten tusschen menschen en menschen vermeerdert, — in de oogen van bonderden en duizenden is zij slechts de lastige grootmeesteres, wier eindelooze wetten en geboden, — en vooral verboden, — noodzakelijk misschien ja, ter beteugeling van ruwheid, maar dan ook tegelijk een vloek zijn voojr de eigenlijke hartelijke vroolijklieid en spraakzaamheid.'.... Een groote reden nu, waarom zoo dikwijls de gedachte: xik moet van avond uit,« vergezeld gaat vam een zucht, een geeuw of nog iets ergers, is, m. i. dat ondanks het genoemde feit, de meeste menschen hunne gasten ontvangen op een wijze, alsof Nederlanders in den regel de gave der causerie wel bezaten. In de voorkeur door zoovelen aan publieke vermakelijkheden boven gezellige kringen gegeven, ligt,dunkt mij, een duidelijke wenk, welken ieder, die zijn Imis aantrekkelijk wil maken, ootmoedig in het oog dient te houden. Naar eenen sebouwburg, van welken rang die wezen moge, naar een café-cbantant, een paardenspel of wat ook, gaat men om zich te laten boeien en vermaken, en betaalt daarvoor gaarne zijn entree. Een Indisch vorst, als hij bezoek ontvangt, neemt dezen wensch van ieder uitgaand mensch in aanmerking, en trakteert, behalve op ververschingen, op het spel van zijn gamelang ol' van slangenbezweerders. Op Europeesche receptiën van verschillende soort daarentegen onthaalt men zijne gasten wel min of meer weelderig op stoffelijke bijzaken, maar laat de zorg voor hetgeen,eigenlijk de hoofdzaak is, bijna uit- sluitend over aah het toeval van hun eigen stemming. Dit is nu in een zekeren zin zeer vereerend voor de gasten, maar meestentijds te veel gewaagd. Zal het gesprek vlotten? Zal A. »en veine,« of wel »op zijn praatstoeltje« wezen? Zullen B. en C, die men op goed geluk te zamen bracht, met elkander op gang kunnen raken? Zal een kleine aanmoediging opgaan? In plaats van 't antwoord op die vragen geheel lijdelijk af te wachten, zou men stellig doorgaans wijzer doen door de noodige maatregelen te nemen ©m desnoods zelf handelend in de zaak in te grijpen. Hier en daar geschiedt dat. Ik wil nu niet spreken van de whist-, hombre- en quadrille-tafeltjes, voor sommigen een waar genot, maar voor verreweg de jneesten een grief en een verveling, óf omdat zij niet van kaartspelen houden, óf omdat zij dat tehuis 'evengoed kunnen doen, óf wijl zij te fijn spelen om )iet graag te doen met minder goede spelers. Doch er zijn gezellige kringen, waarin andere middelen te Jbaat worden genomen; en wie dat doen, bevinden Bieb daar wel bij. Zij gaan uit van het besef dat ieder, die zijne vrienden of buren bezoekt, zich graag vermaakt, verfrischt, in elk geval iets anders doet dan in de eigen huishoudkamer op het oogenblik 't geval zou wezen. Voorts meenen zij bemerkt te hebben, dat ieder, - als bij in gezelschap is, zich gaarne min of meer doet gelden; en dat bijna ieder iets tot dat vermaak kan bijdragen, maar in negen van de tien .gevallen daarvan wordt weerhouden door de angst zich te veel op den voorgrond te plaatsen, een dwaas figuur te maken en uitgelachen te worden. De groote kunstgreep dien ik meen bestaat nu daarin, om, Jzoodra de bronnen der natuurlijke welsprekendheid niet vlug genoeg vloeien, die algemeene medewerking verplichtend te stellen. leder, die zich vertoont, moet er dan op voorbereid wezen, om desgevraagd geregeld een handje te helpen. Wie muziek kan maken, doe tiet. Wie iets bijzonders te vertoonen heeft, doe dat. Wie iets nieuws gezien heeft, geve daar een goed "verslag van, en deele zijne indrukken mee. Bejaarde dames mogen opzettelijk familiereliquien meebrengen, en de er bij behoorende legenden vertellen. Wie er slag van heeft, moet met een paar anderen eene cliarade of een tableau-vivant organiseeren. . . . Soms :Zal er natuurlijk wel wat kaf onder dat koren schui- JÏen; maar, idtstekend of niet, er gebeurt in elk geval >iets op zoon avond. Men wisselt van gedachten, men krijgt, elkaar eens uit een ander oogpunt dan het alledaagsche te zien; men neemt eene herinnering mede naar huis. En voor de gewone praatjes is altijd 'nog tijd genoeg tusschen de bedrijven: 't is, uu men niet meer het drukkende bewustzijn heeft, een paar uur vol te moeten praten, of aller geest levendiger wordt! . . . Ik herhaal: indien het Nederlandsche volk in 't algemeen de gaaf der causerie bezat, dan was dergelijke vriendelijke dwang niet noodig; dat niet zoo zijnde, zou de gezelligheid er zeker bij winnen, indien "hij hier en daar wat moediger toegepast werd. ---