HOOFDSTUK VI. VERANDERDE OMSTANDIGHEDEN. «Roep uw hond terug, Mijnheer.... Mijnheer, houd dat groote monster bij u!« >Hij zal u geen kwaad doen,<_ antwoordde Frank lachend. Hubert Darnley deed weinig denken aan een romanheld en geleek zelfs op den dichter van zoo menige ridderlijke middeneeuwsche ballade, waaraan hij een deel zijner populariteit te danken had, toen hij angstig bevend de wijk nam achter een boom, bij het binnentreden van den tuin van Zee-zicht, terwijl Sancho hem in den weg stond en een lang niet vriendelijk gebrom liet hooren. »Houd hem bij u, roep hem terug!« schreeuwde Darnley nogmaals. »Kijk, kijk, het is Adèles dichterlijke vriend !« zeide Frank zachtjes bij zichzelven. »Nu, om haar genoegen te doen, zal ik beleefd tegen hein zijn, al heb ik meteen kunnen zien, dal moed niet tot zijne hoofddeugden behoort.« En zijne stem verheffende, riep hij: »Kom hier, Sancho!... Vergeef mij, Mijnheer Darnley, ik herkende u niet aanstonds. Ik wist niet, dat gij nu nog zoudt komen, want men had u veel vroeger verwacht.« » Zulke honden moesten eigenlijk niet zonder muilband mogen rondloopen; het is te gevaarlijk^ zeide Hubert, zonder op Frank's begroeting te letten en nog steeds angstig omkijkende naar Sancho, die snuffelend achter hem*voortliep. Doch hij herstelde zich spoedig, toen hij Adèle Ellicott gewaar werd, die hem, met oogen stralend van blijdschap en met vluggen tred, door den tuin tsgemo^tvloog. (Wordt vervolgd.) ---