Binnenlandsch Nieuws. — 3 Mei. — Thans leest men in de St.-C(. N. 101 het volgende omtrent 'sKonings reis naar Engeland: «Blijkens een bij het Departement van Marine ontvangen telegram is Zr. Ms. raderstoomschip Valk, aan boord hebbende Hunne Majesteiten den Koning en de Koningin en gevolg, en onder bevel van Zr. Ms. adjudant in buitengewonen dienst, den kapitein ter zee J. W. Binkes, den 2 dezer, 's morgens te 8 u. 15 m., in goeden weistand te Vlissingen aangekomen.» De ge wo ne audiëntie vanden Minister van Koloniën zal op Vrijdag 5 Mei a. s. niet plaats hebben. De luitenant ter zee der 2e klasse P. Scholten, uit Oost-Indië in Nederland teruggekeerd, is op nonacliviteit gesleld. De benoemt n g van den gep en s. kapt. der infanterie J. Coster tot kapt.-adj. bij de schutterij te Amsterdam, is nog niet geschied. Dit stond in het gisteren gtplaatst bericht wel uitgedrukt door de woorden «wordt benoemd», maar om alle misverstand te voorkomen zij nog uitdrukkelijk verklaard, dat die benoeming volgens een onzer berichtgevers aanstaande werd geacht. De 2e luitenant Van Lilaar, van het depot escadron le regt. huzaren, is van Amersfoort naar Den Haag vertrokken om bij de Normaal-sohietschool gedetacheerd te worden, terwijl de 2e luitenant Mengelo, die bij de Rijschool te Venlo is gedetacheerd geweest, in d'ians plaats naar Amersfoort is overgeplaatst. Eerstgenoemde officier wordt, na zijne detacheering te 's Gravenhage, overgeplaatst naar het gedeelte des regiments, te Zutphen garnizoen houdende. Van de 139 soldaten, die op het oog enblik bij het algemeen depot van discipline aan de strengere krijgstucht zijn onderworpen, behooren 5i tot de infanterie, 44 tot de cavalerie, 27 bij de artillerie, 5 tot het korps genietroepen en 9 mariniers. De audiëntie van den Minister van Waterstaat, Handel en Nijverheid zal Donderdag 4 dezer niet plaats hebben. Door den eerstaanwezend ingenieur te Utrecht is aanbesteed het maken van grondtlepöts ter verbetering van sommige werken in de Hollandsche waterlinie, in 3 perceelen: perceel a. A. Hackers te Werkendam, 119 ten 100 of 19 pCt. boven het tarief; perceel b. B. C. Troonhof te Wijk hij Duurstede, 97 ten 100 of 3 pCt. beneden het tarief van het bestek; perceel c. G. de Hoog te Giesendam, 891//» ten 100 of 103/4 pCt. beneden het tarief. Het verbouwen en vergrooten van de openbare school aan «liet Kalf», te Zaandam, is gegund aan W. Greven, te Buiksloot, voor ƒ12,292. De hoogste inschrijver was de lieer H. Wiepjes, te Zaandam, voor ƒ14,970. Bij de publieke ïnsch rijv i n g naar de bediening van de buffetten aan het station Meppel zijn bij de Exploitatie-maatschappij 7 biljetten ingekomen. De hoogste was J. J. C. Adams, te Amersfoort, voor eene jaariijksehe pachtsom van ƒ2BOO, en de laagste H. A. Bobert, te Velp, voor ƒ1625; terwijl de tegenwoordige pachtsom bedraagt ƒ1155. Het telegraafkantoor der Rhijnspoorweg-Maatschappij aan hare halle te Vleuten, dat tot heden gedurende een half uur vóór de aankomst van eiken aldaar stilhoudenden trein open was, uitsluitend voor de aanneming en verzending van telegrammen in de Nederlandsche taal, zal zich, te rekenen van 15 Mei, op dezelfde wijze belasten met de ontvangst en aflevering' van telegrammen, voor de gemeente Vleuten bestemd. De De venter-Stoom boot maatsc h a p p ij keert over 1881 een dividend van 5 percent uit. Ook de Kamer van Koophandel en Fabr. te Nijkerk heeft zich per adres tot den Minister van Buitenl. Zaken gewend, om pogingen te doen dat levend rundvee weer in Engeland mag worden ingevoerd. I n »d e Greveni : s in de groote v cc n d e r ij het aceoord tussclien veenbazen en trekkers getroffen. Het loon is met 5 cents verhoogd. De werkstaking is dientengevolge gelukkig niet van langen duur geweest. De Duitsche Regeering heeft bij den Rijksdag een ontwerp ingediend tot wijziging van het Duitsch tarief van invoerrechten. De daarbij voorgestelde wijzigingen komen in hoofdzaak op het volgende neder: Aan meelfabrikanten wordt voor den uitvoer der door hen vervaardigde meelfabrikaten, in dien zin eene tegemoetkoming verleend, dat hun het inkomend recht voor een aan dien uitvoer evenredige hoeveelheid van het naar den molen gebrachte buitenlandsche graan niet in rekening wordt gebracht. Van de onderstaande artikelen wordt het daarbij vermelde recht, alles per 100 kg., geheven : Geplet metaaldraad voor de kaardendraadfabrikatie op een bewijs van vergunning onder controle M. 0.50. Asbest (bergvlas) en voorwerpen van asbest: Asbestvezels ook gereinigd, asbestcement en asbestpleisterniassa vrij. Bordpapier en papier van asbest in vellen, rollen of bladen: 1. ongevormd M. 10; 2. gevormd, ook met gaten voorzien, M. 24. Garens, koorden, strengen, touwen en kabels van asbest, ook in verbinding met andere spinstoflën, M. 24. Asbeslweefsels, ook in verbinding met andere spinstoilen, M. 40. Waren van asbest, met elders genoemd, ook in verbinding met andere zelfstandigheden, voor zoover zij daardoor niet onder N°. 20 van het bestaand tarief (galanteriewaren) vallen, M. 60. Paarlemoer in stukken, bewerkt om te dienen voor voorwerpen genoemd in N°. 20 b. 1 van het tarief (galanteriewarenj, M. 30. Kabels, touwen, koorden, ook gebleekt of geteerd, M. 10. Kaarsen, M. 18. (Dus verhoogd met M. 3 per 100 kilo, zie Memorie van Toelichting pag. 11). Honig, M. 20. Stearine, palmitine, paraffine, spermaceti, was M. 10. (Dus verhoogd met M. 2 p. 100 kilo). In de plaats van N°. 83 van het tegenwoordige tarief (steen) treden de volgende bepalingen: N°. 33 steen en steenwaren: a. Steenen, ruw of gemalen, vrij. Aanmerking bij a. Tot ruwe steenen behooren ook zulke ruwe blokken, die hoogstens aan twee niet evenwijdige zijden met de zaag zijn bewerkt, b. Enkel gehouwen steenen, vuursteenen, gehouwen of gesneden molensteenen, ook met ijzeren hoepels, alle soorten van slijp- en aanzetsteenen M. 0.25. c. Gezaagde blokken, grof steenhouwerswerk (b. v. vensterbanken, gedeelten van kroonlijsten, plinten) eenvoudig en zonder versierselen bewerkt, met uitzondering van grof steenhouwerswerk van albast of marmer; de klei, ruwe leibladen en ruw schrijflei, M. 1. Aanmerkingen bij b en c. Enkel gehouwen steenen, gezaagde blolïken en grof steenhouwerswerk, voor zoover deze artikelen onder c vallen, uit zee ingevoerd wordende, vrij. rf, Gesneden platen uit steenen van alle soorten, ongesiepen, steenhouwerswerk, voor zoover niet onder c genoemd, ongesiepen M. 3. Aanmerking bij d. Platen van meer dan 15 c-M. dikte worden als blokken beschouwd, e. Edelgesteenten, ook nagemaakte en koralen, bewerkt, paarlen; al déze artikelen oningezet, bewerkte halfedelgcsteenten en daaruit vervaardigde artikelen, voor zoover zij niet onder n°. 20 (galanteriën) vallen, M. 60. f. andere waren van steen, met uitzondering vau beelden en waren van edelgesteenten en lava: 1. zouder samenstelling met andere zelfstandigheden of alleen in verbinding met hout of ijzer, zonder politoer en lak: a. van albast, marmer, graniet, sijeniet, porfier of dergelijke harde steenen M. 15. b. van andere steenen, ook leien in gepolijste of gelakte houten lijsten M. 6; 2. in verbinding met andere zelfstandigheden voor zoover zij niet onder n°. 20 vaUen M. 24. De beslissing van den Rijksdag omtrent deze voordracht zal nader worden bekend gemaakt. --- FEUILLETON. De Industrieel van Pont-Avesnes. GEORGES OHNET. Naar het Fransch van 50) «Misschien vindt gij het dan niet aangenaam, dat wij ons intusschen van uwen echtgenoot meester maken ?« vroeg de Hertogin met geveinsde meewarigheid, en vervolgde toen schertsend: »Ik wil toch niet hopen dat gij ja! oer sch zijt!...« »Neen,« antwoordde Clara met vaste stem. In het aangezicht harer vijandin wilde zij hare smart en hare machteloosheid tot het uiterste verbergen »Dat verheugt mij!« riep Athénaïs, en als vreesde zij dat langer dralen haar wellicht de overwinning weer zou doen ontgaan, riep zij rroolijk: «Komaan, mijne heeren, te paard!» Clara zag hoe haar man zich gereed maakte om in den zadel te stijgen. Een oogenblik gevoelde zij behoefte om hem terug te roepen en hem te smeeken bij haar te blijven en zich aan het gezelschap harer gevaasiüke mededingstér te onttrekken. • - «Philippe * riep zij met gesmoorde stem. Derblay wendde zich om en kwam oogenblikkelijk bij haar. »Wat deert u?« vroeg hij. «Gevoelt gij u niet wel'? Of kan ik u op eenigerlei wijze van dienst zijn?« Het zou Clara op dit oogenblik slechts een enkel woord hebben gekost, en haar echtgenoot zou dadelijk bereid geweest zijn bij haar te blijven. Het zou gelukkig geweest zijn en hem velerlei kwellingen hebben bespaard. Doch Clara's trots was altijd nog sterker dan hare ontwakende liefde, en zij weerhield de woorden, die haar op de lippen brandden. Zij schudde het hoofd en zeide op onverschilligen toon: »Neen, dank u, ik heb niets noodig.... Ga maar gerust heen !...« Philippe verwijderde zich. Clara zag hem na, en haar machtelooze woede tegen Athénaïs steeg tot zulk een hoogte, dat zij in dit oogenblik werkelijk in staat zou geweest zijn een moord te begaan. De Hertogin de Bligny had zich een weinig voorovergebogen en wees Philippe met de band naar een harer rijsporen, die losgeraakt was. Derblay boog zich en hechtte de spoor weder vast. Terwijl hij dit deed, liet Athénaïs in haren overmoed den knop van haren karwarts op zijn schouder leunen, als zichtbaar teeken van hare overwinning. Toevallig keek Sophic de-Préfont de jonge Mevrouw Derblay van ter zij.Ie aan en zag hoe Clara plotseling doodsbleek werd. Met zekeren angst vroeg zij: «Wat scheelt u? Gij trekt het u toch niet aan, wat die lage intrigante in haar schild voert ?« Doch Clara antwoordde niet, en de uitdrukking van haar gelaat was zoo strak, dat Sophie niet verder durfde vragen. Athénaïs had zich door Philippe Derblay in den zadel laten lichten. Zij nam de teugels iri de hand, wenkte met de linkerhand een afscheidsgroet naar hare verslagen mededingster en zette haar paard in galop. Met éen sprong was zij over de sloot heen, welke de open ruimte van het kreupelhout scheidde. Een oogenblik later was zij reeds uit het oog verdwenen, gevolgd door Philippe. »VVilt gij mij vergunnen u gezelschap te houden ?« vroeg eensklaps een zachte en vleiende stem in Clara's nabijheid. De ongelukkige vrouw had de beide rijders zoo lang mogelijk nagestaard, met een gevoel alsof zij met deze twee ook geheel haar toekomstig geluk voor goed zag verdwijnen. Verschrikt keerde zij zich om en ontwaarde Gaston de Bligny, die naast haar stond. Zij weerhield een uitbarsting van toorn, die haar op de lippen zweefde; zij trok zenuwachtig aan hare handschoenen en antwoordde met gedempte stem: »Laat mij met rust, ik wil alleen zijn.« Zij stond op en nam den arm der Barones, met wio zij een eind opwandelde naar den i-and van den vijver. De Bligny steeg weder te paard en sloeg ook den weg in, wel::on zijne gasten waren gevolgd, in de richt ing van het hoorngeschal, dat men op verren ¦ & stand nog kon hooren. Terwijl dit alles geschiedde, waren Oelava en Suzanne langzaam voortgewandeld la; gs den zoom van het bosch. Zij vonden mee» behagen in elkanders nabijheid dan in het drukke rumoer der jacht. Hunne paaiden stonden vreedzaam naast elkander te grazea en deden van tijd tot tijd een poging om eenige laag overhangende boombladeren at te knabbelen. Op eenigen afstand van hen zat de Baron de Préfont, die ook weinig lust had in het jachtvermaak en bezig was met een klein hamertje eenige steentjes stuk te slaan, welke hij aan den rand van den weg had gevonden en opgeraapt. Dat kwam beter overeen met zijne wetenschappelijke liefhebberijen, en hij hinderde daarmede niemand. Clara en Sophie waren zwijgend voortgegaan tot bij den Chineeschen koepel. Zij gingen zitten op een der bunken, die daarbuiten stonden. Het was nu in den omtrek stiller geworden. De bladeren der boomen wiegelden zachtjes heen en weder, en eenige insecten dwarrelden gonzend in hare nabijheid. De Barones zag nogmaals hare vriendin ernstig in het gelaat, doch Clara had nu weder een kalm uiterlijk weten aan te nemen. Alloen een lichte trilling harer lippen bewees, dal hare zenuwen nog geenszins in rust warenj Eij vreesde, dat de Barones haar geheimste gedachten zou kunnen raden en durfde daarom ie oogen niet tot haar opslaan. Zg staarde jroor zich uit op den grond, terwijl zij met «en voet allerlei figuren in het zand trok. »Zeg mij nu toch eens wat ik van dit alles moet denken k begon de Barones eindelijk, omdat dit voortdurend stilzwijgen hare nieuws- Eengheid op een al te zware proef stelde : kom bij u logeeren, meenende twee men«chen te zullen ontmoeten, die bedaard hun leven weten in te richten, en in plaats daarvan zit ik op eens te midden van allerlei verwarringen en verwikkelingen. Uw man gaat rijden met Athénaïs, en Gaston komt u zrjn gezelschap aanbieden «t »Juist als in de quadrille,« zeide Clara met «en pijnlijk lachje, «wanneer men van dame verwisselt....« De Barones werd eensklaps ernstig. Zij nam Clara's hand in de hare, en vroeg op vertrouwelijken toon: . «Waarom doet gij toch zooveel moeite om mij opzettelijk te misleiden? Denkt gij dan, dat ik zóo blind ben dat ik niets zou begrijpen Van hetgeen er in uwen geest omgaat'? Clara, gi] zrjt niet gelukkig « »Ik niet gelukkig? Waarom dan niet? Ik oel> immers alles om mij heen wat ik vereng ik leef midden in de nitgezochtste £n?n f' •.-L bfTginS 6n afwisseling. Mijne y-tltL •*»*"•* voor mij, ik heb een aantal vuenoen, en m,3n man laat mij volkomen vrijheid ïn alles... Dat is immers juist zooals ik het vroeger heb gedroomd. Waarom zou ik dan niet gelukkig zijn?« »Juist, maar ïk durf wel zeggen, dat de vervulling van uwe vroegere wenschen u thans ongelukkig heeft gemaakt. Uw echtgenoot heeft u de vrijheid gelaten, maar hij heeft natuurlijk ook zijn eigen vrijheid behouden. Telkens wanneer gij hem in gezelschap van eene andere vrouw ziet, wordt uw hart verscheurd door bittere spijt..... Neen, ik weet het wel, uwe fierheid verbiedt u dat te erkennen, maar ik heb het toch begrepen. Gij zijt niet gelukkig; gij kunt het onmogelijk zijn, want in het binnenste van uw hart zlJt gij jaloersch « «Jaloersch!....« riep Clara toornig uit, »hoe kunt gij...« { Doch hare stem, die in het eerste oogenblik als een schaterlach klonk, veranderde eensklaps en ging over in een hartstochtelijk snikken. Hare oogen vulden zich met tranen, zij wierp zich in de armen harer vriendin en verborg beschaamd haar beschreid gelaat. De Barones liet haar geduldig uitweenen, en eerst toen Clara weer hare uiterlijke kalmte had herwonnen, durfde zij het gesprek weder ' opvatten. Met weinig moeite gelukte het haar nu uit Clara's mond te vernemen welke droevige verstandhouding tusschen haar en haren echtgenoot heerschte. Sophie de Préfont was verschrikt over hetgeen zij hoorde. Zij stelde zich geheel in Clara s plaats en begreep hare smart volkomen. Doch tevens gevoelde zij diep medelijden met Derblay. Zij was getroffen door het minlijk contrast tusschen schijn en werkelijkheid m het leven van dat jonge paar. Welk een onderscheid tusschen hun uiterlijk optreden voor de wereld en hunne werkelijke verhouding. Uitwendig alles geluk, voorspoed en liefde. Inwendig niets dan koelheid en eenzaamheid. Het werd haar nu duidelijk, dat deze twee menschen tegenover de buitenwea rol speelden, welke zij goed hadden bestudeerd, maar dié toch niet meer was dan een rol. Van dat oogenblik af kon de Barones de Preiont aan mets anders denken dan aan het zoeken maar een geschikt middel omeene blijvende verzoening tot stand te brengen tusschen dit paar, dat door eene onvergefelijke dwaasheid van elkander gescheiden was. Óm dat doel te bereiken moest zij echter eerst nog veel dieper doordringen in de geheimste schuilhoeken van Clara's gemoed. »Hebt gij,« vroeg zij haar, »na al zijne liefderijke zorgen tijdens uwe ziekte, waarvan gij mij hebt verhaald, nooit een poging gewaagd om uit eigen beweging tot hem te gaan teneinde den verbroken band weer te herstellen ?« »Ik heb het dikwijls willen doen, en ik heb er vaak over gedacht,» antwoordde Clara, terwijl een hoog rood hare wangen kleurde. »Ik weet zelf niet te verklaren wat mij daartoe dreef. Mijn hart was tegenover hem geheel en al veranderd. Was het alleen dankbaarheid, waardoor ik mij telkens meer tot hem getrokken gevoelde, dankbaarheid voor zijne trouwa zorgen ? Of was het, omdat ik zijn karakte* beter had leeren kennen en liefhebben? Ik weet het niet; maar telkens, wanneer hij niet bij mij was, zocht ik hem overal om mij heen. En wanneer ik in zijne tegenwoordigheid was, dan durfde ik hem niet in de oogen zien, en toch zag ik hem voortdurend voor mij. Hij was zoo stil, zoo droevig, dat ik dea moed miste om iets te zeggen.... O! indie» hij mij maar met een enkel woord tot spraken had aangemoedigd!...« »Deed hij dat dan nooit ?« »Neen. Hij is even hooghartig als ik, en neelt nog meer vastberadenheid en wilskracht Hij zal nooit het eerste woord van verzoening spreken; en zelfs al deed ik het, daa weet ik reeds, dat het niets zou baten... Neen, ik heb alle hoop laten varen; wij zijn voof ons geheele leven onherroepelijk gescheiden!* »Intusschen moet ik zeggen, dat hij zich tamelijk wel in zijn lot weet te schikken. Het schijnt ten minste, dat die kleine Moulinet « {Wordt vervolgd.) --- Van't Haagsche Binnenhof. 2 Mei 1882. Toen jde Heer Schaepman heden, aan het slot der zitting, zijn getuigenis deed hooren tegen de politiek, die Friedrich von Helhvald eenmaal verheerlijkte, de Politik der rein matcriellen Ausbeutung, kwam onwillekeurig de vraag bij ons op ol' de begaafde spreker door die aanhaling niet kon hebben bedoeld den indruk weer te geven die, na een vierdaagsch debat, de conversie-discussie in de Tweede Kamer op de hoorders begint te maken. Waarlijk — het schijnt alsof men het op de materieele uitputting van de conversie-stof gezet heelt niet alleen, maar alsof men de reeds uitgeputte zaak zoolang wil bepraten totdat, uit een ander oogpunt dan dat waarop de Heer Keuchenius heden doelde, de woorden van Multatuli geloof zouden vinden, waar deze zegt, dat verhaald wordt dat de leden van het Nederlandsch Parlement door den Keizer van Rusland worden gesalarieerd, om zoo le werken dat al de volkeren van Europa er van walgen. We mogen het inderdaad niet ontveinzen, dat de discussie heden de uiterste grens heeft bereikt waarbinnen men bij de natie nog eenige belangstelling mag verwekken. Men had dan ook op dezen vierden dag de eindbeslissing verwacht/en vóór den middag nog sectiearbeid aan de orde gesteld. Het zou wat! Door de met meters uit te meten replieken van de heeren Keuchenius (die natuurlijk met de onderwijsquaesüe zijn conversiespeecheindigde), Van Gennepen Van Nispen vooral, werd het zoo laat, dat de Minister van Koloniën niet meer aan het woord kon komen en morgen dus de discussie moet worden hervat. Wien wij intusschen ook een verwijt maken van het langer dan noodig en (men vergeve 't ons) tot vervelens toe rekken der debatten, — niet aan den Heer Van Rees, den president der Kamer, die, tegen de usantie, als afgevaardigde van Rotterdam, zich bij den aanvang der zitting onder de leden, ter rechterzijde nog wel! plaatste, om in deze gewichtige zaak zijn invloedrijke stem te doen hooren. Wij zullen niet beweren, dat zelfs de Heer Van Rees heden, onder presidium van 'den Heer Gremers het woord voerende, iets nieuws heeft gezegd; maar wat hij zeide was duidelijk, onberispelijk van vorm, scherp afgerond, vior ieder bevattelijk, en dat hij sedert ongeveer 30 jaren de eerste president is die als lid het woord voerde, hij behoefde er zich niet over te verontschuldigen. Zijn plicht als volksvertegenwoordiger, als president der Commissie van onderzoek van 't Koloniaal verslag over 1880, als steller van het rapport en der conclusie van de meerderel gebood het hem. Hij moest spreken, nu de usic der meerderheid was bestreden van liberaal-koloniale zijde, van waar men er allhans eischen aan had verbonden, welker vervulling tientallen van jaren zouden vorderen; hij moest spreken nu de Min. den toon, de scherpte van het verslag zoo zeer had gegispt, terwijl inderdaad bij de duidelijke uiteenzetting van de feiten alleen gestreefd was naar het vermijden van diplomatieke wendingen. Dat de Heer Van Goltstein steeds vijandig was geweest aan de conversie, behoefde geen betoog. Wel had hij, door den nood gedrongen, ten slotte een stap tot wegneming van een der belemmeringen gedaan in den vorm van de afschaffing der pandjensdiensten — en de Heer Van Gennep kwam heden zelfs betoogen dat die maatregel, door een equivalent opgewogen, de gezamenlijke lasten op den grond niet had verminderd — maar de Heer Van Rees zag in 's Min. tegenwerking na de afschaffing van de pandjensdiensten van elke verdere poging om het einddoel te bereiken, in zijn aanvaarding van het bondgenootschap van hen die de ontwikkeling van den inlander te goeder trouw uit dwaling in beginselen tegenhielden, het beste bewijs van 's Min. oppositie tegen de conversie. Het bewustzijn der bevolking van haar rechten op den grond is aanmerkelijk verzwakt, zeide de spreker; zij schikt zich nu voorshands in den toestand ; maar moet die toestand voortduren ? Mag de Reg. dien toestand met onverschilligheid aanzien'? Is de bevolking voldoende gewaarborgd tegen willekeur of pressie? Daarop kwam 't aan. Men mocht de bevolking niet in den waan laten alsof zij het recht niet onbeperkt heelt om deni bouwgrond (want alleen daarop slaat de conversie)1 te converteeren. Thans verkeerde zij in dieój waan; dat was de grief; deze.moest verdwijnen.' De minderheid en haar medestanders hadden: zich met algemeenheden en spitsvondigheden va» de zaak afgemaakt; met grooten ophef en nog grooter onjuistheid spraken zij van het eeuwenoude communaal bezit, dat nota bene eerst van deze eeuw dagteekende, en aan de bevolking ia opgedrongen ter vervanging van het oorspronkelijk erfelijk individueel bezit. Men uitte de vrees voos het verloren gaan van de noodige rijslgrondcny die niet in de conversie begrepen konden zijn; men sprak van de pogingen om den inlander tien grond te ontfutselen, vergetende dat zoowel verhuring als vervreemding van grond aan niet-inlanders is verboden. Men sprak van een «slrooptocht« van den algemeehen secretaris, van een razzia die de Gouv.-Gen. op 'toog had, terwijl da Min. van Kol. thans zelf heeft erkend, nooit aan pressie bij den alg. secretaris of den Heer Loudon te hebben geloofd. Het verhaal van de reis-epw sode, door den Heer Van Kerkwijk gegeven, wa* dus ook in hoofdzaak volkomen juist. Indien de minderheid met den Javaan en den toestand van land en volk beter bekend ware, dan zou zij zich bij de conclusie der meerderheid zeker nederleggen. Maar nog onbegrijpelijker was den spreker delegenstand des Min. Indien deze in communaal bezit het summum bonurn zag en niets van erfelijk individueel bezet wilde weten, dan ware zijn houding te begrijpen. Thans had zijn slingerende beweging geen ander doel clan de zaak op de lan-ge baan te schuiven en de bevolking prijs te geven aan de willekeur en pressie vóór of tegen de conversie van elkander opvolgende Ministers. Dit was alleen door een verordening te voorkomen. In zich zelf behoefde zulk een verordening :- rn pressie uit te oefenen; zelfs de schijn van pro ,sie> kon worden vermeden; maar een verordening Neef hij beschouwen als een eisen van goede sinatkunde en rechtvaardigheid. De amend. Van Dedem c. s. en Keuchenius beoogden slechts verschuiving'; van wat onvermijdelijk en lorslond noodzakelijk was. Ten slotte verklaarde Ue lieer Vau Rees mei leedwezen te hebben gehoord, dat de Min. in zijn! eerste rede, zonder aanleiding, in een agrarische quaestie, waaraan de politiële geheel vreemd was, de portefeuille had gesteld. Welnu sprak hij, als de Min., zich bewust ,van de zwakheid van zijn standpunt, dit met het gewicht zijner portefeuille* tracht te versterken, dan mag dit voor mij,;zeiH tegenover een Min., wiens veelvuldige talenten ita: op hoogen prijs stel en wiens heengaan allerminst' door mij wordt gewenscht, geen reden zijn nrn mijne beginselen prijs te geven. De rede van den Heer Van Rees, die daarop zijn presidialen hamer weder van den Heer Cre» mers overnam, maakte diepen indruk. Algemeen werd de vorm zeer geprezen, maar het spreekt van zelf, dat over den inhoud de gevoelens uiteenliepen. Blijkbaar was de Heer Keuchenius er door gü* troffen, want zijn repliek, waarin hij o. a. sprak van den lava-stroom van gloeiendewelsprekendß'id, -door den Heer Wintgens van den top op den v ->ü\ van den Vesuvius over Nederland uitgestorl! — maakte op ons den indruk van een voortdurende verdediging der conversie en van de liberale politiek, ten aanzien van Indië toegepast door de verstandige voorlichting van mannen als Van Hoevclf .en Douwes Dekker. Waarom ging de spreker dan met die politiek niet mèc? Hij vreesde dat een algemeene conversie zou volgen, een sociale revolutie, die onze personeele en financiè'ele krach len, pas na den Atjeh-oorlog, zou te boven gaan. Geen parlementaire triomphen, geen ministerieele nederlagen beoogde de spreker, maar alleen het bcrelt ken van het liberale doeleinde in rust en vrede. ¦ De politiek der vrees weerhield den Heer Keuchenius alzoo van aansluiting bij de goede en verstandige staatkunde der rechtvaardigheid. I Niet alzoo de Heer Van Gennep, die in éen belangrijk opzicht de door den Heer Van Dedem en hem voorgedragen conclusie verduidelijkte en, naar wij voorzien, daardoor voor menigeen aannemelijker maakte. Hij deed uitkomen, dat het doei niet was de verordening ter zake der conversie op de verbetering van den agrarischen toestand te laten wachten. Maar — vroeg de Heer Rutgers volkomen ad rem — waarom dan niet de conversie-paragraaf voorop gesteld en van litt. a litt. 6 in uw conclusie gemaakt? > Dit scheen in het stelsel van de heeren Van Dedem en Van Gennep blijkbaar overbodig, omdat zij — en de spreker wijdde daarover nogmaals ¦zeer breedvoerig uit — in het toekennen van het ;recht tot conversie geen nut en heil zagen, wanneer niet tevens de grond werd ontlast, want men imoest niet vergeten, dat ook, waar het individuieel bezit bestaat, de druk der bevolking nog te 'zwaar was. j Toch bleef de Heer Rutgers, die in een keurige jrede de conclusie der meerderheid verdedigde als ft eemg middel om willekeur en onrecht te voorkomen; die van meening bleef, dat de circulaire van 15 Aug. 1880 een getuigenis was tegen de conversie; die de mogelijkheid eener verordening uit de feiten aantoonde, mits men er niet tegen opzag van de bouwstoffen gebruik te maken; — ¦toch bleef die spreker in 't amendement-Van De dem-Van Gennep niet minder dan in de conclusie- Keuchenius een verschuiving der zaak ad calendas graecas zien. Had dan ook de Heer Van Gennep jde hoop geuit, dat God hem er voor bewaren mocht ooit in deze met de minderheid meê te jgaan, de Heer Rutgers voorspelde hem, dat, als jEijn conclusie werd aangenomen, het alleen zou Eijn met behulp van de minderheid en — van de liberalen die geen bloed kunnen zien en aan hun weekhartigheid het belang van Java en Madura opofferen. De Heer Heydenrijek was door de rede van den Voorzitter teleurgesteld, al ging hij niet zoover als ;de Heer Van Nispen om den Heer Van Rees te (verwijten dat hij de geschiedenis der zaak niet ,kende! Maar de Heer Heydenrijek had verwacht jdat de Voorzitter het verband van punt a en 6 der conclusie-Van Dedem-Van Gennep zou hebben ont(Zenuwd. Dat had hij niet gedaan, en daarom bleef ;de spr. dat verband volhouden. Na een bestrijding jvan de conversie-pleidooien der Bredasche Castor en Pollux (de heeren Van der Hoeven enSchaepjnan) deed de spreker uitkomen, dat het gezag in Indi« vorderde, dat hier geen afkeurend oordeel werd uitgesproken over een circulaire van't hoogste gezag uitgegaan. ledereen wilde de conversie als einddoel, maar de conclusién der meerderheid sen van de heeren Van Dedem en Van Gennep i-waren te ingrijpend. Daarom was hij er tegen. De heeren Van Nispen en Schaepman repliceerden nog; de eerste zeer lang, de laatste kort — beiden zonder iets nieuws in 't midden te brengen. Ook niet ten aanzien van het persoonlijk feit was ' dit bij den Heer Van Nispen het geval, want hij bleet zich op een citaat van den Heer Wintgens beroepen, alsof de Heer Van der Hoeven eens 100,000 bouws grond voor de particuliere industrie had geéischt. Overigens maakte hij er zich met kwinkslagen af, die de Heer Van der Hoeven, j Al waren ze van verdacht allooi, hem vergaf. , Dat hij echter in een zaak, die den Heer Van I ider Hoeven persoonlijk aanging, meer geloof hechtte Aan citaten van den Heer Wintgens dan aan verlekeringen van den spreker zelf, dat nam hij hem hoogst kwalijk. Morgen zal 't debat vermoedelijk afloopen. Het is zoo goed als zeker, dat öf de conclusie van de heeren Van Dedem en Van Gennep öf die der meerderheid zal worden aangenomen, ook al heeft iJe Min. beiden onaannemelijk verklaard. ---