De Industrieel van Pont-Avesnes. Naar het Fransch van FEUILLETON. j --- GEORGES OHNET. 63) „ cend'delfTrm l°°d De m^ Aü,énaïs zwijgend den arm en vertrok met haar eevolad door Moulmet wlen de schrik het spraak venuogen scheen te hebben ontnoiX en door den onmisbaren La BredeTfe'dröev•" het hoofd schudde, en zuchtend zeide • j,Ecn Male historie!.... en dat'no" al twee neven De Bligny is de beleedigde en heeft dus de keus van de wapens. Indien hij het pistool kiest, is Dorblay een verloren inau k öara had niels van die laatste wöor< gehoord, en dacht geen oogenbhk aan de i gevolgen van hare roekelooze daad. Zij zag alleen hoe hare mededingster met schande veld ruimde, en met een blijden triomfkreet, snelde zij haren echtgenoot te gemoet. »0, Philippe, hoe dank ik u k nep zy, men bartetochtelgk naar hem 1 Doch weldra verbleekte zij bij het zien van den somberen blik, waarmede Derblay haar aanstaarde. »Gij zijt mij geen bijzonderen dank schuldig,* zeide hij koel en afgemeten. »Door u te verdedigen, heb ik in de eerste plaats mijn eigen eer verdedigd.« Clara schrikte hevig over dit onverwachte antwoord. Haar echtgenoot vervolgde: » Vergeet niet dat gij gasten hebt Niemand anders mag iets weten van hetgeen hier is voorgevallen....« Hij bood wederom den arm aan de Barones, die zwijgend met hem medeging, niettegenstaande zij door dit tooneel hevig geschokt was en het liefst in tranen zou uitgebarsten zijn. Zij bedwong zich echter; ook Glara wischte de tranen weg, die inbare oogen opwelden, en zeide met een droevigen glimlach tot den Baron, die nog in hare nabijheid stond: z/Het is z00.... Ga gij met mij naar de overigen.... Wij moeten dansen....« XVIII. De nacht, die nu volgde, duurde voor Glara ontzettend lang. Nu zij weder geheel alleen in hare kamer was, had zij gelegenheid om ernstig na te denken over het ernstige van den toestand. Zij was inderdaad veel verder , gegaan 'dan hare bedoeling geweest was, en zij schrikte nu voor de gevolgen van hare daad. Ontegenzeggelijk was zij volkomen in haar recht geweest. Zij had nu eindelijk eene rechtvaardige strafoefening gehouden tegen hare vijandin, die niet opgehouden had haar met bedreigingen en beleedigingen tot in haar eigen huis te vervolgen. * Doch zonder het aanvankelijk te willen, had zij nu ook hare bijzondere vete aan de openbaarheid prijsgegeven, en daardoor haren echtgenoot gedwongen openlijk voor baar in de bres te springen. Zij begreep, dat Philippe zich onmogelijk zou kunnen onttrekken aan een duel met den Hertog de Bligny. Zij had zeer goed den glimlach opgemerkt, waarmede Gaston het antwoord van Derblay had aangehoord, en zij sidderde bij de gedachte aan het dreigend gevaar, dat haren echtgenoot boven het hoofd hing, tegenover zulk een geduchten vijand als De Dat een duel onvermijdelijk zou zijn, had zij aanstonds gevoeld, te meer daar zij in den loop van den avond eenige malen had gezien hoe Octave en de Baron fluisterend in gesprek waren met La Brede en Moulinet. Zij had gepoogd van haren broeder en haren neef iets naders daarover te vernemen, doch zij had van geen van beiden een duidelijk antwoord kunnen krijgen. Beiden schenen zeer beangst te zijn en zeiden alleen dat zij hoopten dat er nog wel eene schikking I mogelijk zou zijn. j Glara durfde volstrekt geen hoop voeden, i dat van die schikking iets zou komen. De twee mannen waren beiden veel le onver»! zoenlijk van aard om aan eenige toenadering. te kunnen denken. De Bligny had buitendien! de quaestie ook zoo scherp gesteld, dat er geehi uitweg mogelijk was: óf excuses te maken,! öf de verantwoordelijkheid te aanvaarden, en dientengevolge satisfactie te geven. Het! eerste was natuurlijk onmogelijk; dus schoot er niets anders over dan het tweede. Het ontbrak Glara Derblay geenszins aan, persoonlijken moed. Zij behoorde tot een, geslacht dat geen vrees kende, en zij kon op haren stamboom zelfs vrouwen aanwijzen, die in tijd van nood niet hadden geschroomd de wapens op te vatten. Haar eigen grootmoeder^ eene Markiezin de Bligny, had tijdens de eerste Bevolutie meegestreden inj de Vendée en zelve menig geweerschot gelost tegen de soldaten der Republiek. Haar vader, de oude Markies de Beaulieu, was op 16-jarigen leeftijd bij eene schermutseling onder een puinhoop geraakt, en eerst drie dagen latep met een geweerkogel in den arm daaruitgehaald. De Beaulieu's waren derhalve van jongsaf aan gevaren gewend. Het was dan ook niet voor zichzelve dat zij vrees koes- I terde, maar voor Philippe. Een bijgeloovig I voorgevoel zeide haar, dat haar huwelijk met Derblay nooit tot hun geluk zou mogen leiden, omdat het noodlot daarop voor goed zijn stempel had gedrukt. Zij kon de gedacht? niet van zich af zetten dat haar echtgenoot i in het duel.stellig den dood zou vinden. I.^--—-¦¦ ¦ "¦' " ,"" !"'¦ ' " ' r?"^'.!£*'.„'JJ.-'.-..^=SS Allerlei vreeselijke visioenen woelden haar door het hoofd. Zij zag Philippe zielloos nederliggen op het met bloed bevlekte gras, ien daarnevens den Hertog de Bligny, met jhet pistool in de hand, haar aanstarende imet zijn spottenden grijnslach. Waarom juist met pistolen? Zou het niet even goed een gevecht met degens kunnen zijn? Doch telkens zag zij weder voor haren geest die twee pistolen, zij hoorde een dubbelen knal, zij zag een lichtblauwe kruitwolk in de lucht stijgen en een oogenblik later Philippe doodelijk getroffen op den grond nederziigen. . Zij trachtte die schrikbeelden uit haren geest te doen verdwijnen door het venster 'te openen, teneinde wat frissche lucht in te ademen. De lucht was heerlijk zacht; aan den donkeren hemel fonkelden een menigte Eterren. In de boomen van het park hingen nog de Venetiaansche lampions, die langzamerhand uitgingen en nu en dan door den wind nog even aanwakkerden. De flikkerende lichtjes wierpen een rood schijnsel af en •riepen haar telkens weder de gedachte aan bloed voor den geest terug. Vol angst en schrik sloot zij weder het venster, en liet de gordijnen neder, om niet meer het uitzicht op dien rooden gloed te moeten hebben. Zij liep, in gedachten verdiept, herhaalde malen de kamer op en neder, met niets anders vervuld dan met de voorstelling van Derblay's dood. Zonder het zelf te weten, riep zij op eens overluid: //Moet ik dan iedereen onge- lukkig maken, die in mijne nabijheid komt?« Zij schrikte van het geluid harer eigene stem, die nog sterker klonk te midden van de doodsche stilte, die haar omringde. Zij ging zitten en trachtte hare gedachten af te leiden door een boek ter hand te nemen en v/at te lezen. Daar hoorde zij op eens het geluid van de klok, die het uur sloeg, en die slagen klonken haar in de ooren als liet gelui eener doodsklok. Een onweerstaanbare begeerte dreef haar om de kamer uit te gaan en te onderzoeken wat Philippe op dit oogenblik deed. Zij ging voorzichtig op de teenen door het kleine salon en liep tot aan de deur van de kamer van Philippe. Daar was alles stil en duister; geen licht, geen geluid. Zij vermoedde dat hij reeds sliep, en die gedachte gaf haar voor het oogenblik eenige rust. Zij ging weer naar hare kamer terug en bracht het overige gedeelte van den nacht door in een half slapenden toestand, doch telkens weer gewekt door de schrikbeelden, die haar gemoed in voortdurende spanning hielden. Intusschen was Philippe niet naar zijne kamer gegaan, zooals Clara zich een oogenblik gevleid had. Van slapen kon voor hem geen sprake zijn. Hij had zich naar zijn studeervertrek begeven, dat recht onder Clara's slaapkamer gelegen was. Ook hij was volkomen doordrongen van het ernstige gevaar, waaraan hij zich ging blootstellen door het aannemen van de uitdaging van den Hertog I de Bligny. De vier getuigen hadden alles nog dienzelfden avond geregeld, hetgeen hun, helaas, al te gemakkelijk moest vallen, daar de beleediging te duidelijk was om velerlei besprekingen en verklaringen te vereischen. Ondanks de ernstige bezwaren van Moulinet, die zijn uiterste best had gedaan om het duel te verhinderen, was het rendez-vous bepaald tegen 8 uur in den morgen. De ontmoeting zou plaats hebben op de grensscheiding tusschen de bosschen van Pont-Avesnes en La Varenne, op gelijken afstand van de beide hoofdgebouwen, en wel op dezelfde plek, waar eenige dagen te voren het gejuich weerklonken had van het jachtlievend gezelschap, dat door den Hertog de Bligny aan een prachtig feestmaal was vereenigd. De Hertog, die de keuze der wapenen aan zich had, wenschte een gevecht met pistolen, op dertig pas afstands én met vrijheid van schieten voor beide partijen. Zonder aarzelen had Philippe deze voorwaarden aangenomen. Al had hij weinig gelegenheid om zich in het schieten met pistolen te oefenen, zoo wist hij daarentegen, dat zijn schot met het geweer zelden of nooit, miste. Hij rekende op de vastheid van zijn blik, en terwijl zijn hart van wraakzucht vervuld was, overdacht hij, bij het bewustzijn dat hij alle kans had om gedood te worden, hoe evenzeer voor hem de gelegenheid openstond om zijn aartsvijand te dooden. Het zou een strijd zijn tusschen twee mannen, die bezield waren met gelijken haat, en die in gelijke mate bedeeld waren met eene verbazingwekkende koelbloedigheid. Niemand kon te voren zeggen wie van hen de overwinnaar zou zijn, maar zeker was het, dat éen van beiden zijn dood tegemoetging. In de weinige uren, die Philippe nog voor zich had, wilde hij zichzelven grondig rekenschap geven of hij zich nog iets te verwijten had. Er was slechts eene gedachte, die hem kwelde, namelijk de vraag, of hij tegenover Clara niet te hard was geweest. In deze uren, die wellicht zijne laatste zouden zijn, werd zijn' gemoed verscheurd door het innigste medelijden met de ongelukkige, die zichzelve reeds zoo zeer voor haar eigen misstap had gestraft gezien. Onophoudelijk zag hij haar voor zich; zij, die hem eenmaal met trotschheid had teruggewezen, doch nu veranderd scheen in eene teedere en liefhebbende vrouw. Hij gevoelde, dat zij reeds meer dan genoeg door hem bestraft was. Hij hield zich overtuigd, dat, indien hij levend terugkeerde, Clara voortaan1, haar gansene leven zou wijden aan zijne liefde, en mocht hij in het gevecht omkomen, steeds de herinnering aan hem met diepen rouw in haar hart zou bewaren. {Wordt vervolgd.) --- De Hollandsclie IJzeren Spoorweg- Maatschappij. Het Financieel Verslag dier Maatschappij over 1881 overtreft nog het zoo bij uitstek gunstige van '80, daar niet alleen weder het goederenverkeer eene groote uitbreiding heeft gekregen, maar bovendien ook het personenvervoer zich is blijven ontwikkelen, waartoe ook de aansluitende stoomtrammen hebben medegewerkt, zoodat het op den weg der Maatschappij ligt dergelijke aansluitende vervoermiddelen te bevorderen. De lengte der door de Maatsch. geëxploiteerde hjnen bleef onveranderd, nl. 354 K. M. Het reizigers- vervoer bracht op de lijnen bewesten Amsterdam ƒ 64,200, en beoosten die stad ƒ 43,000 meer op dm m '80, en het bestelgoederenvervoer bedroeg op de verschillende lijnen ƒ 23,700 meer dan het vorig Jaar. Ook voor ij [goederen is eene vermeerdering te constaleeren van ƒ 17,700, eveneens nam het visch- en groentenvervoer belangrijk toe; terwijl het vrachtgoederenvervoer, dat verleden jaar op de westelijke lijnen met ƒ 13,800 was achteruitgegaan, in '81 weder met ƒ 63,300 is toegenomen, en op de oostelijke lijnen bmnen twee jaren met ƒ 350,000 is vooruitgegaan. Ook het veevervoer onderging eene vermeerdering van ruim ƒ 9000. Een en ander geeft op de verschillende lijhen eene opbrengst van ƒ 5,935,858.121/2, of ƒ 491,904.78 meer dan in '80. Het gemiddelde per kilometer van alle lijnen bedroeg ƒ16,708, tegen ƒ 15,378 in '80. De uitgaven, die in '80 bedroegen ƒ2,932,400, stegen in '81 tot ƒ3,131,500. Hare verhouding tot de ontvangsten bedroeg in '80 53.86 pCt. en in '81 52.76 pCt. Aan buitengewone werken werd ruim ƒ24000 meer besteed dan in '80, en voor de latere vernieuwing deistalen spoorstaven werd eene reserve gemaakt, waarvoor de bijdrage over '81 is ruim ƒ 66,600. De uitbreiding van het goederenvervoer, tegen meestal zeer . lage vrachtprijzen, gaat steeds met belangrijke verhooging der exploitatie-kosten gepaard. De algemeene dienst, die nu verspreid is in vijf van elkander verwijderde gebouwen, zal, door eene met het Gemeentebestuur van Amsterdam gesloten ruilovereenkomst, in het vervolg in een groot Directiegebouw met ruime stalling, in het voormalig Westerdok en in het Droogbak, worden geconcentreerd. Het bouwen van den nieuwen stat is bereids aangenomen; terwijl voor bet Directiegebouw de plannen worden gereed gemaakt. . Het batig saldo der winst-en verliesrekening bedraagt ƒ1,135,481.841/2, zoodat, na aftrek van ƒ11,560 voor belooning aan sommige geëmploieerden, het dividend op ƒ75 per aandeel kan worden bepaald. Het maximum van een millioen is in de reservekas voorhanden, de renten er van werden echter tot dekking van schaden door calamiteiten geabsorbeerd. Aan het slot van het verslag wordt nog opgemerkt, dat de invloed der eventueel van 1 Jan.'Bl af geldende overeenkomst met den Staat, en de daaruit voortspruitende waardevermindering der locomotieven, reeds nu op de bepaling van het dividend van miagunstigen invloed is geweest. Verder, dat de Maatschappij, ingevolge machtiging der laatste algemeene vergadering, de exploitatie van de stoom-tramwegen van Den Haag over Loosduinen naar Naaldwijk en Monster on 's Graveeande^ sn van den stoom-tramweg van Beverwijk naar Wijk aan Zee, op zich heeft genomen, en eindelijk: dat, nu ook de Bergisch-Markische, spoorweg-maatschappij door de Pruisische Regeering is aangekocht, ook de laatste concurrentie tusschen de verschillende naar Nederland voerende Duitsche spoorwegen heeft opgehouden. --- Kerknieuws. Op 1 Januari jl. waren er 258 vacante predikantsplaatsen in de Ned. Herv. kerk. Zij zijn vermeerderd door overlijden met 4 en door emeritaat met 2. Aantal dus 264. Daar er echter 7 candidaten hl' dienst zijn getreden, bleven er op 1 April 11. 257 va-i caturen. 'i --- Binnenlandsch Nieuws. — 19 Mei. — Het afdeelingsonderzoek der Tweede «-amer van het wetsontwerp tot goedkeuring van en soheepvaartverdrag, den 5/17 Juni 1881 te Bucharest tusschen Nederland en Rumanië gesloten, heeft aanleiding gegeven tot eenige opmerkingen en beschouwingen. Door enkele leden werd er op gewezen, dat onderhandelingen met Rumanië over handelsverorageri geruimen tijd op een gewigtig bezwaar — «jet verschil, dat de wetgeving van dat land in |??pug opzicht tusschen de belijders der Christe- Wse gezindten en de Israëlieten maakte — moesjen afstuiten. Wel is waar is voor het oogenblik, '^gevolge van de grondwets-herziening die in 1879 in Rumanië p aats heeft gegrepen, dat bezwaar opgeheven, maar die leden zouden het geenszins onmogelijk achten, zoo wellicht binnen Korten tijd door een nieuwe grondwetsherziening Jje thans aangenomen vrijzinnige weg door dien otaat wederom werd prijs gegeven. Op grond van °ie onzekerheid vroegen zij, of bet niet aan gevaar onderhevig zijn, ons voor een tijdvak van 10 jaren tegenover Rumanië te verbinden. Hiertegen werd echter aangevoerd, dat het thans *au de goedkeuring der wetgevende macht onderworpen tractaat, hetwelk alleen verschil van nationaliteit, niet van gezindte, op het oog heeft, ook in geval van grondwetsherziening van kracht *-• blijven, zoodat voor bedoeld gevaar geen vrees behoeft te bestaan. Nog werd er op gewezen, dat in dit tractaat de gelijkstelling tusschen nationalen en anderen op verschillende belangrijke punten niet bestaat, zoo i eene universiteit zal in 1882 worden afgenomen ¦¦ 's-Gravenhage, op 17 Juli e. k. en volgende dagen. Benoemd: tot onderwijzer te Zuidbrc "- D. Prins, te Wedde; — tot id. te Grijpskerk J. Po ' te Finkum; — tot id. te St. Armen G. J. Koops ' Meeden; — tot onderwijzeres te Meeden mej. A. Pen te Westerlee; — tot id. te Wemeldingen mej. C. Reuhl, aldaar; — tot hoofd der bijz. school te Dockv. M. Visser, te Oosthem. De onder wij zerJ. Mooi, te Oude Pekel , heeft bedankt voor zijn benoeming te Muntendam. Dezer dagen zou te Bellingwolde vergelijkend examen voor hoofd der school worden geho..• den. Toen het. examen zou aanvangen, (bedankten echter al de sollicitanten. ---