Eerste Blad. Binnenlandsch Nieuws. — 13 October. — Met machtiging des Konings zijn de neeren M. H. Jansen, gepensionneerd kapitein ter zee, lid van den Raad van State, en Mr. T. M. C. Asser, hoogleeraar in de rechtsgeleerdheid te Amsterdam, Raadadviseur aan het Departement van Buitenlandsche Zaken, benoemd tot afgevaardigden voor Nederland, zijne koloniën en overzeesche bezittingen, op de internationale conferentie tot bescherming van de onderzeesche telegraafkabels, welke den 16n dezer te Parijs zal geopend worden. Een wets-ontwerp tot wijziging van de Staatsspoorwegbegrooting over 1881, aan de Tweede Kamer ingediend, strekt om een som van ƒ 252,054, met welk bedrag de uitgetrokken som voor den aanleg van den spoorweg Dordrecht—Eist is overschreden, te vinden door vermindering van art. 25 dierzelfde begrooting, zoodat het eindcijfer geen verandering ondergaat. Bij Min. beschikking zijn tot leden der commissie tot het examineeren van hen, die het diploma van geëxamineerd en beëedigd landmeter verlangen, voor het jaar 1882 benoemd de heeren: Ch. M. Schols, hoogleeraar aan de Polytechnische school te Delft, voorzitter; J. A. Molhuysen, inspecteur der Registratie en Domeinen te 's-Gravenhage; A. W. E. Kwisthout, ingenieur-vericateur van het kadaster te Roermond; A. le Comte, leeraar aan de Polytechnische School te Delft; en dr. C. A. Scheltema, leeraar aan de hoogere burgerschool te Delft. De verslagen omtrent 's R ij k s v e r z a m elingen van geschiedenis en kunst over 1881 zijn weder opgenomen in de St-Ct. llet nummer van heden bevat het Verslag van het Museum van Schilderijen en het Prenten-Kabmet. De Minister van Financiën maakt bekend, dat Vrijdag den 20n October 1882, van des voormiddags 10 tot des namiddags 2 uren, ten kantore van het agentschap van het Ministerie van Financiën te Amsterdam, kunnen worden ingeleverd inschrijvihgsbiïjetten tot het bekomen van schatkistpromessen, die tot een bedrag van zeventien millioen gulden zullen worden- uitgegewa. Die. promessen worden aan de order van den nemer uitgegeven in ronde sommen van ƒlO,OOO. Zij dragen de dagteekening van 27 October 1882 en zijn drie maanden na dien dag, derhalve op 27 Januari 1883, betaalbaar ten kantore der Nederlandsche Bank als agent van 's Rijks schatkist te Amsterdam. Verdere bijzonderheden vindt men in de St.-Ct. N°. 242. Ook de Heer Mr. J. G. Patijn, Burgemeester van 's-Gravenhage, is toegetreden als lid der Nederlandsche Vereeniging van Gemeente-Ambtenaren. Blijkens de dezer dagen verschenen statistiek van den in-, uit- en doorvoer over 1881 in Nederland, waren de resultaten ten opzichte der Handelsbeweging in het algemeen over genoemd jaar aldus: algemeene invoer 10.325.892,451 Kilogrammen; invoer tot verbruik ƒ019,670,775: algemeene uitvoer 4,751,-147,682 Kg.; uitvoer uit het vrije verkeer ƒ690,385,339; doorvoer met overlading 220,8113,086 Kg.; doorvoer zonder overlading 1,450.066,246 Kg. Uit de cijfers voor 1881, vergeleken met die over 1880 blijkt, dat de algemeene invoer is toegenomen met ruim 4.81 pCt.; de 'invoer lot verbruik met ruim 9.52 pCt.; de algemeene uilvoer met ruim 6.12 pCt.; deuitvoer uit het vrije verkeer met ruim 9.63 pCt.; de doorvoer zonder overlading met bijna 16.17 pCt., terwijl de doorvoer met overlading verminderd is met bijna 2.08 pCt. Tot de vermeerdering van den algemeenen invoer droegen voornamelijk bij: metalen, hout, granen, olie, kalk, drogerijen, suiker, tabak, glas, huiden en vellen, vruchten, vlas, aardewerk, stroop, kramerijen, mest en enkele andere artikelen. De vermeerdering van den algemeenen uitvoer werd voornamelijk veroorzaakt door de artikelen: metalen, granen, steenkolen, olie, manufacturen, drogerijen, glas, boter, vlas, stroop, zaad, huiden en vellen, kramerijen, aardappelenmeel, hars, suiker en enkele andere artikelen. Uitßotterdamse h r ij f t m e n ons: Hebben we met de openbare verlichting lang in den donker gezeten, thans komt het licht vanille! kanten dagen. Niet slechts dat de Gemeenteraad aan de Nederlandsche Electriciteits-Maatschappij te Amsterdam vergunning verleende tot het aanleggen van electrische geleidingen, maar bovendien deelde de Voorzitter iii den loop der discussie mede, dat men nu weldra het advies te verwachten heeft van B. en W. omtrent liet sedert Januari aanhangig voorstel betredende de gasverlichting. Voor een dag'of veertien eerst *;was by B. en W. het rapport ontvangen vau de Commis,-sie van deskundigen, tot welke zij zich ter zake van de gas-quaestie om voorlichting hadden gewend. Uit de discussie, welke aan het besluit van den Baad betreffende de verdunning aan de Ned. Electriciteits- Maatschappij voorafging, bleek, dat het de bedoelim was, dat de vergunning niet slechts hoegenaamd nieS zou praejudiciëeren ten opzichte van de gas-quaestie of haar oplossing vertragen, maar bovendien dat die vergunning met geen ander doel gegeven^werd dan voor het nemen van proeven. Expressis verbis werd dit in de voorwaarden der vergunning door den Voorzitter ingevoegd; dat was voor den Heer Hoes., van Limburg aanleiding om een door hem gedaan voorstel tot het aanhouden van het verzoek der N. El. Maatschappij in te trekken. Te meer aanleiding tot de evengenoemde invoeging in de voorwaarden bestond er, omdat uit de den Baad voorgelegde stukken niets bleek van dat voorloopig karakter der gevr,: vergunning. Wel was de bedoeling, dat de vergunning strekte tot het nemen van proeven uitgedrukt in de aanvrage door de Ned. El. Maatschappij aan B. en W. gedaan, maar niet in haar nader verzoek aan den Raad. Dit nu was voor den Heer Hendrik Muller onder meer ern. stige grond tot bestrijding van het voorstel; onder meer. want nadat dit bezwaar uit den weg was geruimd, bleef hij zijn andere bezwaren nog handhaven, namelijk, dat men toch hier met een definitieve concessie te doen had; wel werd in de voorwaarden uitdrukkelijk gezegd, dat de vergunning verleend werd tot wederopzeggens toe, en dat voor elke verbinding afzonderlijke vergunning moest worden gevraagd, maar de ondervinding in zake de nieuwe gasfabriek had hem geleerd, hoe weinig waarde te hechten was aan die bepaling: »tot wederopzeggens» toe. Men zou haar toch ook hier niet toepassen. Wel bestreed de Voorzitter die meening en betoogde hij, dat dit vroeger zoo moge geweest zijn, maar dat thans eenj Maatschappij of particulier zich wel tweemaal zou bedenken, thans een groot werk te ondernemen, als zij met het behoud cv vau vcor dc komst niet verzekerd was. Het groote argument, dat door de voorstanders van het voorstel werd aangevoerd, was dat het juist in den tegenwoordigen stand van de gas-quaestie gewenscht was'dat men, en dat nog wel kosteloos, op de hoogte werd gesteld van de vorderingen der electrische verlichting. Blijkens mededeeling van den [leer Hugo Molenaar, omtrent 'tgeen hij onlangs te Amsterdam in een groote inrichting gezien had, waren die vorderingen inderdaad zeer groot. Het bezwaar van hem en velen was, dat het hcht te duur was, maar men antwoordde hem daarop, dat men alleen door een proef op groote schaal het bewijs van het tegendeel kan leveren; alleen door een groote proefneming kan men tot een juiste berekening komen, waartoe dan ook een groote machine uit Amerika was ontboden. Daarom had de Nederl. Electr.- Maatschappij zich tot het Dagelijksch Bestuur van Amsterdam gewend.Gij weetmetwelk gevolg. Dieafwijzende beslissing werd door den Heer Hugo Molenaar in niet zeer malsche termen veroordeeld, een oordeel, waarvoor de Heer Hendrik Muller, als Amsterdammer, den Heer Molenaar dank betuigde. De Heer Muller bleef ook bij de stemming aan de Amsterdamsche zienswijze getrouw; hij was de eenige die tegen het voorstel stemde, waaraan 32 leden hun goedkeuring schonken. Terwijl te Amsterdam dus de aanhangige gas-quaestie aanleiding was tot het afwijzen van het verzoek van de Ned. Electr. Maatschappij, werd deze te Botterdam het groote motief om die vergunning wél te verleenen. --- FEUILLETON. Een uniek Exemplaar. Naar het Fransch VAN ERNEST CHATONET. 2) ducteur Gyns- eveiV( rieP *^ean tot e3n con" 5,Qp ó' e j^'st voorbijging, swaar zijn wij?» »Wairn mu^ afstands van het station.« De condu"t°Udt dan de trein hier stil ?(( en zeide : I{ee^c cm verwonderd aan »Wij staan hier ïm„ , j j • kwartier! Maar ik mrners al meer dan drie kunnen verder £->»*' dat wiJ nu sPoediS tiel' is zeker il & ' Want de extra-locomon ui, ln aantocht« »Dus hebben wii «v« , , T hii wpi-ktnirroiiiir a erv°lgde Jean, terwijl hTn humaan ï *00rd<» herhaalde, die ni] in zijn slaap gehoord had »dus hebben wijden oponthoud van op ïjn »Twee uren?« hernam de conducteur »Die zijn wy reeds lang ten achtPr *„ ¦• van geluk spreken", indien^ MJ öf US {XvSTS rake"' eer -i ten°pgoitefenr zijn. Het zal al moo, moeten gaan, wanneer wij er tusschen 12 en 1 uren kunnen aankomen !« De conducteur vervolgde zijn wee langs de wagens van den trein, terwijl hij tusschen de tanden een deuntje floot. sNeen, dat is onmogelijk!« zeide Jean bij zichzelven »die man moet zich stellig hebben vergist!« Hij stapte uit zijn waggon'en ging opnieuw informatiën inwinnen. Helaas! Het was maar al te waar, en de ongelukkige boekenvriend moest zich in zijn onvermijdelijk noodlot schikken. «Instappen, heeren, instappen !« klonk het op eens uit den mond van den conducteur. Jean begaf zich haastig naar zijn waggon, en nadat hij zijn oude hoekje weer had opgezocht, gaf hij zich over aan zijne sombere overpeinzingen. Eensklaps verhelderde zijn gelaat en hij zeide: »Hoe is het mogelijk, dat ik niet eerder daaraan heb gedacht!... Indien de wegen onbegaanbaar zijn, dan kan immers niemand morgen op het bepaalde uur er wezen, en de veiling moet noodzakelijk uitgesteld worden!...« Door deze gedachte gerustgesteld, stak hij een nieuwe sigaar op en bleef geduldig wachten wat er met hem zou gebeuren. Het begon dag te worden, doch hoe verder men zuidwaarts vorderde, hoe dunner overal de sneeuwlaag werd. Eindelijk was er in het geheel geen sneeuw meer te zien! De lucht was helderblauw. Jean begreep, dat hij onder deze omstandigheden de hoop moest opgeven, waarmede hij zich den geheelen nacht had getroost. Hij keek op zijn horloge; de trein had reeds voor drie uren moeten aankomen. Eindelijk, na verloop van nog een uur, dat voor hem wel een eeuw scheen te duren, bemerkte hij, dat de trein haar vaart verminderde. Hij hoorde uit het geraas der wielen, dat men bezig was met remmen, en weldra hielden zij stil te Poitiers. Het was twaalf uren op den middag. De conducteur der diligence, die van Poitiers naar het gehuchtje Trembles rijdt, had geruimen tijd op den trein gewacht, en toen hem dit te lang begon te duren, had hij zijn troost gezocht in eene naburige herberg. Men moest hem dus gaan waarschuwen, terwijl intusschen de passagiersgoederen werden afgeladen. De reizigers, die eerst nog een poosje moesten zitten wachten, werden toen, zoo goed en zoo kwaad als het ging, in de diligence gepakt, en de tocht begon met twee paarden in een flinken galop. Doch die ijver was maar van korten duur. Reeds op nog geen honderd ellen afstands van de stad ging het rijtuig al vrij wat langzamer en zette zich in een bescheiden drafje. De conducteur riep wel van tijd tot tijd eens tot de paarden: »Kom, vos, hort, schimmel!« maar op een toon, die meer had van een vriendelijke liefkozing dan van een bestraffing. De paarden rekten dan ook de halzen uit en keken elkander aan alsof zij zeggen wilden: »Wij komen toch wel op onzen tijcl; waarom zouden wij ons haasten!« Natuurlijk dacht Jean de Guébry er anders over. Doch van het oogenblik af, dat hij niet meer mocht hopen op het uitstellen van de geheele veiling, had hij een anderen troostgrond opgezocht. De veiling, zoo overlegde hij, zou stellig wel verscheidene dagen duren, en het was niet waarschijnlijk, dat een boek van zulke groole waarde reeds bij de eerste zitting aan de beurt zou komen. En zelfs indien dit zoo ware, dan zou het misschien gekocht zijn door een boekhandelaar. Ja iselfs wanneer het reeds in handen mocht zijn van een liefhebber, dan zou hij dezen wel door het aanbieden van een groote geldsom tot den afstand van het geliefde boekwerk weten te bewegen! Het was duidelijk, dat Jean niet in zijne normale stemming verkeerde, want anders zou een dergelijk denkbeeld nooit in zijn geest zijn opgekomen. Welke echte liefhebber zou ooit te bewegen zijn om afstand te doen van zulk een schat? Doch wanneer men in een opgewonden toestand is, dan schijnen de ongerijmdste gissingen ons dikwerf de meest waarschijnlijke. Zoo ging het ook met onzen Jean. Hoe meer de bezwaren zich om hem ophoopten, des te wanhopiger pogingen deed hij om die niet te zien. Van het oogenblik af, waarop hij den vorigen avond het nommer van de Revue des Bibliophiles in handen gekregen had,was hij eigenlijk niet meer meester over zijne gezonde recteneeringsgave. Sleclits nu en dan kwam hij een enkel oogen. Wik tot het inzicht van zijn eigene dwaasheid, »Ik ben toch waarlijk al te gek,« zeide ibij dan; »hoe heb ik toch zoo dwaas kunnen zijn om onder deze omstandigheden op reis jte gaan!« En hij vatte het ernstige voornemen op, indien, zooals waarschijnlijk was, het boek hem zou ontgaan, zich moedig in zijn >lot te schikken. »Die onaangename reis is dan moteen voor mij een goede les geweest,« dacht hij. [Hj vas nog in diezelfde kalme stemming, toen de diligence voor de herberg te Trem- Sbèes stilhield. In een oogenblik was hij er uitgesprongen. Zijn eerste werk was nu zich op de hoogte te stellen van den afstand, die hem (neg van het kasteel Montmoreau scheidde. »Niet verder dan twee mijlen,« zeide de herbergier, smaar tot mijn spijt kan ik u niet ¦aan een rijtuig helpen. Mijne twee calèches .zijn vanmorgen uitgereden, mijn cabriolet is 'zooeven besteld, en andere rijtuigen bestaan er hier in den omtrek niet.s I »Nu, dan zal ik maar te voet gaan,« zeide ïjcan. ' Vijf minuten later was hij reeds op weg. liet begon al donker te worden en de wind stak op. De weg was eenzaam en open. Doch ifeah dacht niet aan koude of vermoeienis, en vloog meer dan hij liep. Eindelijk, na een tocht van ruim anderhalf uur, had hij het dorpje Montmoreau bereikt. Hij sloeg een zijpad in en besteeg toen langzaam den heuvel, op welks top het kasteel gebouwd was. De deur was gesloten en al de luiken waren dicht. Hij trok aan de schel. Een oude man kwam langzaam de trappen af, met een lantaren in de hand, en deed de deur open. »Is er vandaag op het kasteel niet een boekenveiling geweest ?« vroeg Jean. »Die is al drie dagen geleden afgeloopen,