Naauwelijks was het laatste nommer van de Noordbrabanler, waarin wij de Tweede Verzameling van stukken betreffende de belemmeringen der scheepvaart op de Maas en' de Zuid-Willemsvaart bespraken, uitgegeven, of wij ontvingen eene uitvoerige Nota van den heer P. Regout betrekkelijk de wateraftappingen op gemelde rivier, 'welke Nota, door den schrijver aan de Tweede Kamer der Staten- Generaal gerigt, tot nader antwoord strekt op de verklaringen en heweeringen, ten aanzien van de onderhandelingen met België, door onzen Minister van Buitenlandsche Zaken, den heer van Goltstein, bij gelegenheid der interpellatie van den heer Andringa de Kempenaer, in de zitting der Eerste Kamer van 24 Sept. jl., geuit. Deze Nota getuigt wederom met welke vastberadenheid en zaakkennis de heer Regout het belangrijk vraagstuk behandelt. Hij betreurt het innig dat de Minister van een ander standpunt dan dat der handhaving der traktaten uitgaat, te meer, omdat de Tweede Kamer in het voorledene jaar met algemeene stemmen, (en daaronder ook die van den toenmaligen Voorzitter, den heer van Goltstein, zelven) op die handhaving heeft aangedrongen en de meerderheid der Eerste Kamer zich later op datzelfde standpunt heeft geplaatst. Alhoewel de heer Regout een scherpen, een beschuldigenden toon tegenover onze regering aanslaat, kunnen wij niet zeggen dat hij in het ongelijk is, Want zijne argumenten zijn bondig en zijne bewijzen van krenking onzer belangen en regten, door deskundigen geleverd en gestaafd, zijn nimmer door onze Regering wederlegd. De heer Regout, verre van met den Minister in te stemmen dat de quaestie aanmerkelijk is vooruit getreden, drukt er integendeel op, dat wij, ten gevolge van het voeren van onderhandelingen sedert jaren geen stap verder zijn gekomen. «De vertoogen en voorstellen, wederzijds, gedaan, hebben tot niets geleid, en de Nederlandsche Regering, die het regt op hare zijde heeft, heeft daarbij steeds blijken gegeven van de toegenegenheid die er bestaat om zooveel mogelijk ao» België te gemoet te komen. De schrijver erkent die genegenheid, maar had liever de betuiging eener dergelijke gezindheid Van de zijde van België vernomen, want Nederland heeft ontegenzeggelijk den letter en den geest der traktaten in zijn voordeel en is daarenboven in het *ezit van de middelen om zijn goed regt, door de Mogendheden gewaarborgd, te doen gelden. Zoo er koncessiën noodig waren, het Belgische Gouvernement behoort die in de eerste plaats te doen. Intusschen is het herhaaldelijk gebleken, dat wanneer tusschen Noord- en Zuid-Nederland in de laatste jaren onderhandelingen zijn gevoerd, steeds aan België la part du lion werd toegekend, getuige het jongste traktaat van handel en scheepvaart, dat door de Tweede Kamer zoo eenparig is afgewezen/ De heer Regout komt vooral op tegen het voorstel door onze Regering gedaan «om den waterafvoer bij Hocht te bepalen op 6 kubieke ellen in de seconde bij eene pijlschaal van 30 duim te Maastricht"; hij bestrijdt dit voorsiel, ten eerste omdat u>t de becijferingen van Nederlandsche en Belgische "igenieurs blijkt, dat thans België ongeveer dezelfde hoeveelheid aftapt, en daardoor alzoo geene verbetering "' den stand der zaak zou komen; en ten tweede.om"at de Regering geene bevoegdheid heeft om een voorstel te doen tot afstand van het geheel of van een gedeelte van het Maaswater, nadat in het Weener-traktaat en in de latere overeenkomsten tusschen Nederland en België gesloten en bepaaldelijk bij art. 9 § § 1 en 7 van het traktaat van 19 April 1831 en art. 36 van de overeenkomst van 1813 uitdrukkelijk is gestipuleerd, dat aucune nouvelle prise d'eau, aucune concession ou innovation quelconque, zonder toestemming van beide part en mogt plaats hebben en de beide takken der vertegenwoordiging de handhaving dier traktaten hebben verlangd. Het Belgisch gouvernement heeft inbreuk gemaakt op die traktaten, en zoo er dus koncessien moeten gedaan worden, dan behooren die van de zijde van België te komen. De schrijver herhaalt daarom den wensch dat het Nederlandsch gouvernement een tijdstip moge bepalen, waarop aan de regtmatige eischen van Nederland gehoor zal moeten worden gegeven, en dat bijaldien de Belgische Regering blijft volharden in hare tot dus ver gevolgde gedragslijn , de Tweede Kamer van de Regering de belofte trachte te verkrijgen, dat zij na verloop van den bepaalden tijd met kracht de handhaving der traktaten zal verzekeren. Het middel daartoe is door den heer Regout herhaaldelijk aangewezen. Met eene pennestreek kan men aan den tegenwoordigen noodlottigen toestand een einde maken. Wij hebben in een vorig artikel het gevoelen gedeeld dat de weg der onderhandelingen in alle internationale vraagstukken de verkieslijkste is, maar wij geven de volksvertegenwoordigers de vraag in overweging : Is langs dien weg van de Belgische zijde een goed rezultaat tje verwachten, wanneer het gouvernement zelfs niet te vrede is met een voorstel van Nederlands zijde, waardoor, volgens verklaring van den heer Regout en andere deskundigen, de thans voor Noordbrabant en Limburg bestaande treurige toestand zou worden bestendigd? Wij ontvingen Vrijdag jl. de thans bij de Tweede Kamer ingediende vijf wetsontwerpen strekkende tot wijziging van het belastingstelsel en van eenige bepalingen der gemeente wet, rakende de gemeentebelastingen; te weten: 10. op het regt van successie en van overgang bij overlijden; 20. tot evenredigmaking van de grondbelasting; 30. tot afschaffing van den accijns op den turf en de steenkolen; 40. tot wijziging van de wet op den accijns op het geslagt; 50. tot icijziging van de artt. 24 , 242 en 246 der gemeentewet. Aan deze stukken is toegevoegd eene algemeene memorie van toelichting, de meer bijzondere, bij elk der voormelde ontwerpen gevoegd, en verdere bescheiden. Wij zullen deze ontwerpen achtereenvolgens ter kennis onzer lezers brengen. ---