STAATKUNDIG OVERZIGT. De Paus heeft met het Paaschfeest op het Vatikaan den gewonen plegtigen zegen urbi et orbi uitgesproken. Die plegtigheid werd door de Fransche en Pauselijke legers en eene tallooze volksmenigte bijgewoond. //Nimmer, zegt de depêche, was de toeloop van het publiek zoo aanzienlijk geweest." Na den zegen, barstte de menigte in toejuichingen uit ter eere van den Paus. Ten gevolge der interpellatiën van den markies van Normauby in het Hoogerhuis van Engeland, omtrent de laatste gebeurtenissen van het koningrijk Napels, heeft het Engelsch gouvernement eindelijk kunnen goedvinden aan het Parlement eenige depêches van zijne vertegenwoordigers te Turijn en te Napels mede te deelen. Deze zeer onvolledige mededeeling toont ons sir James Hudson én den heer Bouhani overal de ijverige verdedigers der Piemonteesche aanhechtingsdat is eenvoudig en 't is niet noodig hunne brieven te lezen om het te weten. Zij hebben slechts loftuitingen voor het Sardinisch kabinet en verwenschingen tegen den opstand. Zij lasteren konin^ Frans II en donderen met oploopendheid*egen de b»zettinovan Rome. Hunne taal is dikwijls die van Ricasoli of Rattazzi; dikwijlder nog die van Garibaldi.' Een brief van baron Valcrio, gecWte»kf.mi7v schen konsul te Napels, den heer Bonham, bij gele- genheid van de barbaarsche proklamatie en de bloeddadige heldenfeiten van den majoor Fumel. In dien brief wordt gekonstateerd dat deze wezenlijke roover voor rekening van Piemont te Bisignano 9 personen, te Acri 2, te Cocigliano eene oude vrouw, te Longobocco 4 personen, te Crueoli 6 personen heeft gefusilleerd; dat hij de landhuizen, de hutten, de schuilplaatsen van de menschen en van het vee vernietigd en een groot getal personen gevangen genomen heeft. De baron Valerio eindigt die welsprekende opsomming door deze aanmerking: //Is het mogelijk dat Europa, hetwelk in Syrië, in Turkije, in Mexiko, verre en barbaarsche landen, tusschenbeide gekomen is, dergelijke afgrijsselijkheden, te midden der bevolkingen, welke door de banden der godsdienst en door de veelvuldige betrekkingen aan hetzelve behooren, gepleegd, in stilte aanschouwt ?" De Gazelle dit Midi deelt eene stichtende statistiek mede. Uit officieele stukken toch zou blijken dat, gedurende het jaar 1861, de gevangenissen van Napels tot 12000 staatskundige gevangenen bevat hebben, van welke 4000 vrouwen, behalve een zeker getal kinderen! In de 14 provinciën hebben de Piemonteezen niet minder dan 47000 personen om staatkundige redenen in de gevangenis geworpen. Eindelijk liebben de fusilladen 15000 personen, mannen eu vrouwen, gedood, als roovers of als verdacht vrienden der roovers le zijn! Voegen wij bij die wreedheden 10 steden of dorpen, die met schroot beschoten, 19 steden of vlekken, welke geplunderd en in brand gestoken zijn. En vergeten wij niet dat de Piemonteesche drukpers, noch in Frankrijk, noch in Engeland, noch in België, noch in Nederland, een enkel woord van blaam, een enkelen kreet van verontwaardiging gevonden heeft voor dergelijke beleedigingen van de beschaving en van de eeuw waarin wij leven. De markies Petrus Ulloa heeft een belangrijken brief tot lord Russell gerigt. Men weet dat de markies Ulloa, knap regtsgeleerde, onberispelijk magistraat, uitstekend publicist, deel uitmaakte van het ministerie, door Koning Frans II na het verraad van Liborio Romano gevormd; dat hij Z. M. naar Gaëta gevolgd was en dat, met hem te Rome gevlugt, hij niet opgehouden heeft hem met zijne raadgevingen bij te staan. Hij is overigens een der oudste voorstanders van het vertegenwoordigend gouvernement, waaraan hij zoowel in de goede als in de slechte fortuin gel)echt gebleven is; zoodat niemand, in het geheele koningrijk der Beide Sicilien, gemagtigd is luider en stouter het woord te voeren voor de verdediging van het koningschap en van de vrijheid. De markies Ulloa scheidt deze twee groote belangen der Napelsche nationaliteit niet van elkander. Hij heeft nimmer tegen het een zamengezworen, en nimmer het ander verraden; daarin geheel verschillend van de revolutionnairen, die, in de opwelling hunner hartstogten, zich zoover hebben laten medeslepen dat zij ze beiden aan de dwingelandij van den vreemdeling hebben verkocht. Hij is van gevoelen dat de vrijheid gewaarborgd moet worden; maar hij is ook van gevoelen dat het koningschap moet worden geëerbiedigd, want zij moeten gelijkelijk wettig zijn, dat wil zeggen, op de waarheid, op het regt, op de regtvaardigheid sleunen, om sterk en vruclitbaar te wezen. Ze aldus in een gemeenschappelijk symbool vereenigende, vordert hij, voor de eer, voor de grootheid, voor den voorspoed zijns lands, het magtig en heilzaam beginsel der wettigheid. Hij houdt vol dat een traditionneel koningschap, een -in de natie ge-. worteld, door de zeden en de gebruiken zoowel als door de wetten gehuldigd koningschap, voor een vrij volk noodzakelijk is. Deze meening is de regel van zijn gedrag. Zij is ook de geheele reden van zijnen brief. Koning Viktor Ëmmanuel heeft gister Turijn verlaten om naar Napels te reizen. Dien dag zou hij te Genua ontbijten en er zou aldaar receptie plaats hebben. Heden avond zal hij naar Livorno scheep gaan en vervolgens twee dagen te San Rosario, nabij Pisa, doorbrengen. De minister-president en de minister van marine vergezellen den koning-edelmun in dezen uitstap; de andere ministers en het militaire huis zullen zich regtstreeks te Napels bij //den vriend" van Garibaldi vervoegen. De Piemonteesche dagbladen hebben gelijk men weet gemeld, dat het diplomatiek korps den koning zal vergezellen, met uitzondering evenwel van den vertegenwoordiger vau Pruissen. De Koning vau Pruissen heeft bij ecu resknpt van 16 dezer, dat wij verder mededeelen, de financieele hervormingen, w.elke zijn ministerie voorgesteld heeft, goedgekeurd. Volgens brieven uit Muuchen, heeft de verloving plaats gehad tusschen Ferdinand, ex-groothertog van Toskane, en eene zuster van Frans 11, gewezen koning van Napels. De voltrekking van het huwelijk is bepaald op den 12den Mei. De Deensche rijksdag is den I6den dezer door den minister-president gesloten. De vergadering ging uiteen onder den kreet, negenmalen herhaald: leve de Koning ! Uit Stockholm wordt berigt, dat de beraadslagingen, gevoerd door de kommissie, benoemd tot het onderzoeken van de kwestie der grondwetsherziening, van regeringswege in het licht zijn gegeven. Hieruit blijkt dat in Zweden de vurige wensch wordt gekoesterd om den band, welke dat land'met Noorwegen verbindt, ten naauwste toe te halen, terwijl in Noorwegen daarentegM volstrekt geene geneigdheid tot het vormen vai*inniger betrekkingen tusschen de beide landen schijnt te bestaan; elke poging, welke daartoe leiden kan, is van de zijde van Noorwegen steeds met weerzin bejegend. De onder-koning van Egypte heeft van den Sultan magtiging ontvangen om zich naar Europa te begeven. Volgens eene depêche uit Alexandrie maakt Saïd-Pacha zijne toebereidselen om in de eerste dagen*van Mei te vertrekken en zich omstreeks den 25 te Napels te bevinden. De onder-koning is voornemens ongeveer eene maand iii Italië te blijven vooraleer zich haar Frankrijk en Engeland te begeven. De laatste berigten van Venezuela geven een droevig denkbeeld van den toestand des lands op het tijdstip van 1 Maart. Het onbeschoftste Vandalismus verwoestte de geheele republiek. Men sprak van nieuwe aanrandingen, tegen de Spanjaaaden gepleegd. De Fransche konsul had klagten ingediend tegen het besluit van het Venczueelsch gouvernement, dat het voorregt dei nationaliteit aan de in Venezuela geboren Spanjaarden weigerde. --- Europa is op dit oogenblik in een blijkbaar neteligen overgangstoestand. Men bewaakt, men ia ongerust, men wacht. In Frankrijk ademt men een sedert tien jaren ongekenden oppositiegeest, die door alle spleten doorschijnt. De eerste soort van oproeren heeft plaats gehad bij gelegenheid van het .tooneelstuk van Edmoiid About; die kwade komedie heelt bijna de evenredigheden eener gebeurtenis erlangd. Men weet niet door welk zonderling denkbeeld liet gouvernement aan dat stuk de rondte van Frankrijk heeft doen maken en zich. slechts voor geslagen gehouden heeft toen het onder de algemeene stemming van het gefluit gevallen is. Na deze wanordelijkheden zijn die van den kursus van Renan gekomen, welke, wat men er ook van gezegd hebbe, niet zonder bloedvergieten afgeloopen zijn. Thans beleeft men in de Vaudeville ter zake van een in zich zelf onbeteekenend feit, van eene dramatische nietigheid, een nieuw geraas. Eene toneelspeelster wil de rol niet aannemen in een stuk getiteld de Cotillon, omdat men er gedurende een gansch Bedrijf in danst. //Dan, zegt zij, ons beroep is in cle Vaudeville niet te dansen, maar alleen te spreken en te zingen." Haar beschermer, een jong en zeer rijk vreemdeling, trekt partij voor haar, en zijne vrienden, die van de vergulde jeugd deel uitmaken, treden tot de zamenzwering toe. Die vergulde jeugd, 't zij in het voorbijgaan gezegd, laat veel te wenschen over onder het oogpunt der zeden. Eene kabaal wordt op touw gezet en het geraas is verschrikkelijk. Men organiseert kabaal tegen kabaal en de handklappers onder de vreemde Herkulessen en de hansworsten aangeworven en door een poetsenmaker, die de exercitie met een kanon doet, geleid, slaan geweldig de vergulde jeugd van liet orkester. De twisten duren verscheidene dagen voort en eindelijk gaat de zaak voor de korrektionneele politie eindigen, 't Is Spijtig de schoone namen te zien, welke in deze geschiedenis betrokken of liever verdwaald zijn; de beschuldigden, en wel wegens nachtelijk geraas, zijn namelijk de volgende 15 heeren: de Sauveur, Douler, liertog de Grammont - Caderousse, burggraaf de Merlemont, Lestert, Tastet, graaf Pozzo di Borgo, markies d'Estourmel, markies de Boissy-Roger, markies de Noailles, Gaston de St. Maurice, graal' Maurice de Rochefort, graaf deCornelissen en Paulin. Maar, daargelaten aJ die schitterende familienamen, zijn wij meer bekommerd wanneer wij de vragen stellen: Waarom heeft het gouvernement, dat vooraf een geheim, hetwelk dat der komedie is, moest kennen, geene maatregelen genomen om het schandaal te voorkomen? Waarom heeft liet toegestaan dat men tegen eene kabaal eene andere kabaal overstelde, welke meer verdrietig, meer veroordeclenswaardig is, omdat er betreurenswaardige gewelddadigheden op de fluiters gepleegd zijn, gelijk uit het regtsgeding, dat aanhangig is, zal blijken? Dat is niet alles. Men kondigt nieuwe wanordelijkheden aan bij de voorstelling van het tooneelstuk van den heer Séjour over de Vrijwilligers van 1814, in welk stuk, naar men volhoudt te beweeven, de heer Moquard, kabinetschrijver van den Keizer, de hand heeft gehad. De Keizer, zegt men, zal de eerste voorstelling bijwonen en de schouwburg zal vervuld worden met soldalen, die de tegensprekers zullen kunnen bedwingen. Zij, die op de hoogte van deze zaak beweeren te zijn, zeggen ook dat de vier eerste voorstellingen zonder onlusten zullen voorbijgaan, en dat de protesten eerst bij de vijfde zullen beginnen, 't Is niet uit te maken of die voorzeggers gelijk hebben. Maar men kan niet nalaten getroffen te zijn over de keuze van het onderwerp, over de sympathie, welke de dagbladen van het gouvernement vooraf voor het stuk toonen, over de gunst, welke de Keizer aan hetzelve bewijst door de eerste voorstelling bij te wonen. Wat ligt er onder die noodlottige dagteekenmg van 4 814? De inval, een hartstogtelijke gramschap tegen den vreemde, de behoefte om _ wederwraak te nemen tegen de rampen van het Keizerrijk. Zijn het die gevoelens, welke men wil aanhitsen? Zijn zij in overeenstemming met die staatkunde van vrede, welke men ons als het laatste woord van het keizerlijk gouvernement geeft? Zoo men wèl wil leven met Europa, waarom laat men dan den haat tegen datzelfde Europa ontvlammen ? Zal men met oorlogsafbeeldingen, met de wraakzucht tegen cle koalitie, met die gekheid van 1814, welke overal verraders en aan den vreemde verkochte mannen deed zoeken, de gemoederen tot de verzoening gezind maken ? Men zou niets anders doen, zoo men zich voorbereidde de banier legen eene Europeesche koalitie op te steken. Men moet des te meer over deze verschijnselen getroffen zijn, naar mate. de toestand van Europa iets bedreigends heeft. Ziet Italië, alwaar Garibaldi en Mazzini blijkbaar de overhand krijgen op koning Viktor Ëmmanuel, die zelfs niet over den landweg zich naar Napels durft begeven. Ziet Duitschland op alle punten bewerkt; Oostenrijk door de moeijelijkheid om de verschillende nationaliteiten, die zooveel moeite hebben om zich in de eenheid des keizerrijks zamen te smelten, in overeenstemming te brengen; Pruissen door den verkiezingstrijd, waarvan men den uitslag nog niet kan voorzien. Wat zal van dat alles overblijven? Eene algemeene regeringloosheid ? De vernietiging der gouvernementen, welke over hunne gevaren verschrikt, tot elkander beginnen te naderen in eene gemeenschappelijke verstandhouding, waaraan Engeland zelf op het punt is geweest toe te treden? Inderdaad 't is om deze toetreding van Engeland tot de Europeesche verstandhouding, welke op het punt was gevormd te worden, te voorkomen, dat het handelsverdrag, hetwelk men bijna besloten was niet aan te gaan, eensklaps, en wel op aandrang van de Persigny, aan Engeland ingewilligd is geworden. De vereeniging van al deze verschijnselen geeft stof tot nadenken. In het binnenland schijnt het Eranscli gouvernement zonder ongenoegen te zien dat de hartstogten opgewekt worden, dat men oude staatkundige wonden weder opene, dat men eiken ouden haat verlevendige. Te gelijkertijd verwikkelen de gesteltenissen zich in het buitenland en gaan de zaken tot het uiterste. In Italië, bijzonder, gaat de Revolutie weldra het gouvernement van Viktor-Emmauuel medeslepen: de hervattingen der revolutionnaire eenheid tegen Rome ca Venetië worden openbaarlijk geëischt. Garibaldi is daar, overal cle impulsie gevende en de vlam aanblazende; Mazzini, wiens terugroeping men als eene daad van nationale regtvaardigheid vordert, zal weldra de leiding der zaken komen in handen nemen. Tevens kraakt alles iv Duitschland, en, in Engeland, wijst lord Palmerston het kabinet der Tuilerien, dat handeling zoowel als de alliantie van Engeland noodig heeft, aan, in welken zin het aan hetzelve geoorloofd zal zijn te liandelen, zoo het Engeland niet tegen zich willen hebben; en deze zin is die van de Italiaansche eenheid, van de verwijdering uit Rome, in een woord, den revolutionnaireii zin. Deze beoordeeling van den inwendigen toestand van Frankrijk als ook van de gesteltenis van Europa, welke wij aan eenen man ontleenen, die, door zijne korrespondentien in een der voornaamste organen van de katholieke drukpers, steeds blijken van een helder doorzigt en van kennis van zaken geeft, is inderdaad wel geschikt om te doen zien dat Napoleon zwakker op zijnen despotieken troon staat dan men wel zou denken, dat hij alle dagen zijnen onvermijdeüjken val nadert eu dat welligt het stoute voorbeeld op slechts een punt van het keizerrijk gegeven, slechts een vonk, met vaste hand in ccii der departementen geslagen, voldoende kan zijn om in Frankrijk de oppositie ontzagchelijk het hoofd te doen opsteken en eenen strijd op leven en dood te openen. Eene Parijsche korrespondentie levert aan het Journal de Bru-velles, naar aanleiding van de reis van onzen geëerbiedigden Koning naar Frankrijks hoofdstad, eenige beschouwingen, welke wij voorzeker geheel en al voor hare verantwoordelijkheid laten, maar welke wij willen mededeelen om onzen lezers te doen zien wat in de politieke kringen zoo nl gedacht en geschreven wordt. Na gesproken te hebben van een artikel van den senator Miehel Chevalier over de Mexikaansche kwestie, waarin gezegd wordt dat België //altijd zeer nijverig, zeer liberaal en zeer wijs is, behalve wanneer het geld verspilt met het versterken van Antwerpen", gaat de korrespondent aldus voort: vMen meldt van den anderen kant, dat een Hollandsche prins, ik meen de hertog van Oranje, (1) binnen kort op de Tuilerien verwacht, wordt, en men merkt te dier gelegenheid op dat, sedert het Keizerrijk, Frankrijk, bijna jaarlijks, het bezoek van eenen prins van de koninklijke familie der Nederlanden ontvangt. Ik wil mij volstrekt niet tot weerklank maken van de kommentariën, welke te dezen aanzien in omloop zijn. Evenwel is 't mij onmogelijk deze feiten niet iv verband te brengen met het schouwspel, hetwelk Duitschland op dit oogenblik oplevert, 't Is onbetwijfelbaar dat de eenheidspartij er een steeds klimmend overwigt verwerft, en dat Pruissen eene krisis intreedt, welke onberekenbare gevolgen kan hebben. Men woont er een schouwspel bij van een koning eerlijk man, die de heerschzuchtige plannen van zijn volk weerstaat, en die eerder dan nieuwe kroonen te nemen, de zijne in gevaar brengt. //Men zegt dat, indien de verkiezingen hem eene Kamer terugzenden, zoo demokratisch als de eerste, de Koning misschien, ten voordeele van zijnen oudsten zoon, afstand van den troon zou doen. Wat er vau zij, mèn kan den invloed van de eenheidspartij niet ontkennen; en men moet te midden dezer bewegingen konstateeren dat de Duitsche revolutionnairen zich, om tot de Duitsche eenheid te geraken, al meer en meer gewennen aan het denkbeeld om de Rhijnprovineien aan Frankrijk af te staan. Ik kan u verzekeren dat cle Duitsche eenheidsmanuen het omtrent dit laatste punt nagenoeg eens zijn; de Koning van Beijeren, te Genève zijnde, konstateerde dit onJangs in. een gesprek, waarvan ik u de echtheid kan waarborgen. Welnu, zoo ooit de kwestie zich voordeed, en in de orde der gebeurtenissen trad, is het zeker dat de grootste hinderpaal van de zijde van Engeland zou komen, dat misschien nog zou toestemmen in den afstand van de Rhijnoevers aan Frankrijk, maar dat moeijelijker zou zijn omtrent den afstand van Antwerpen. Zou de moeijelijkheid niet ontweken kunnen worden zoo, in die gebeurlijkheden, Antwerpen aan Holland terugkwam? Dat zijn punten, waarover men moet heenglijden zonder te steunen en waaromtrent de toekomst alleen ons kan inlichten." (1) Wij behoeven niet te doen opmerken dat in ons vorstelijk stamhuis deze titulatuur niet bestaat, terwijl men overigens weet dat H. M. de Koninoin en ook later onze geëerbiedigde Koning zich naar Parijs zullen begeven. ---