De algemeene toestand wordt hoe langer hoe meer ingewikkeld : niet alleen dat nieuwe vraagstukken ontstaan, maar de kwestiën van oude dagteekening worden op nieuw opgedoken. Alsof de kabinetten niet genoeg werk hadden om in Griekenland eenen honing op den troon te plaatsen en om Polen tot vrede te brengen, komt het gesehïl over de Deensche hertogdommen op zijne beurt zich in het spel werpen. Er is welligt geen vraagstuk, dat meer onderzocht is geworden dan dit laatste ; men zou , zegt een Weener korrespondent, die ons in deze zaaktot leiddraad dient, men zou de geheele oppervlakte van Sleeswijk-Holstein kunnen bedekken met de protokollen, de nota's en de dagblad-artikelen, welke sedert vijftien jaren over dit onderwerp geschreven zijn geworden. Maar juist omdat men veel nagevorscht heeft, is de kwestie voor de staatslieden , ja voor vele kabinetten duister geworden, en begrijpt er het publiek weinig of in het geheel niets van. Men behoeft zich slechts op een onzijdig standpunt te plaatsen om te ontwaren dat in deze zaak niets bepaalds, niets stelligs is; men weet niet naauwkeurig waar het regt begint, of eindigt en, wat de redenen van billijkheid aangaat, het spreekt van zelf dat elk een er in zijn belang vindt. In deze betreurenswaardige aangelegenheid zijn drie vraagpunten betrokken : ten eerste, eene kwestie van erfopvolging, namelijk dat zij, die geroepen zijn in de hertogdommen op te volgen, bij gebrek van regttlreeksche erfgenamen van den tegenwoordigen souverein, niet dezelfden zijn, die geroepen zijn om in Denemarken op te volgen ; — ten tweede, eene kwestie van nationaliteit en natuurlijke grenzen, aangezien de Duitschers Sleeswijk eischen als een dooreen volk van hunnen stam bewoond land, en dat door de banden, welke het aan Holstein verbinden, zich noodzakelijk als geketend aan-en afhankelijk van den Duitschen Bond moest bevinden. — Eindelijk, ten derde, de Duitschers zijn begeerig naar de zeehavens van Sleeswijk, en om eenen uitweg voor hunne uitbreidingskrncht te openen, vinden zij dat dit land van allen het meest onder het bereik .is om hunne aantrekkingskracht te ondergaan. Pruissen, dat een Teutonisch keizerrijk van het Noorden droomt, beschouwt sedert lang de hertogdommen als eene gemakkelijke prooi, welke het vroeg of laat aan de zwakke Deensche heerschappij zal kunnen ontrukken. Middelerwijl het zijne belangen najaagt, plaatst het zich tegenover Duitschland als het gezag, bestemd om de verspreide leden van dezen stam te vereenigen. De Deenen, die zich bedreigd zien tot het uiterste punt van Jutland en tot hunnen eilandengroep teruggedreven te worden, zien duidelijk genoeg in dat, na het verlies van Sleeswijk, niet alleen hunne monarchie, maar tot zelfs de naam van Denemarken zou ophouden te bestaan ; want de Duitschers zouden den lust niet wederstaan om het overige te nemen en zouden zelfs des noods den oorsprong der Deenen en der Duitschers inroepen als eene noodzakelijkheid om aan den voornaamsten boom de takken weder te verbinden, welke er van losgemaakt zijn. Er zouden even zoo goede en misschien betere redenen zijn om den Elzas of Kurland te eischen; maaide Duitschers, zeker zijnde dat die redenen door de souvereinen der beide landen niet wel begrepen zouden werden en weinig in'hunnen smaak zouden vallen, en dat de middelen, aan te wenden om hen te overtuigen, hun al te duur zouden te staan komen, willen het lie\er op den koning van Denemarken verhalen. Volgens de statistieken, is in Sleeswijk een bijna gelijk getal Deenen en Duitschers, en de geheele bevolking dezer provincie gaat 400,000 zielen niet te boven. Tenzij het oordeel van Salomon uitgevoerd en het grondgebied tusschen de beide volkeren, die het bewonen, verdeeld worde, schijnt het zeer natuurlijk dat bij een gelijke getalsterkte de voorkeur moet zijn voor den tegenwoordigen bezitter. Wat men voor het oogenblik wil, is niet eene volledige onteigening, maar eene volstrekte scheiding tusschen Sleeswijk en Denemarken. De Koning, die reeds dit stelsel van scheiding aangenomen heeft, voor Holstein, waarvan hij slechts de konstitutionneele hertog en als zoodanig lid van het Duitsche Ligchaam is , zou vervolgens konstitutionneel koning moeten worden van Sleeswijk, afzonderlijk beheerd gelijk Holstein, maar dat niet in den Bond noch in Denemarken zou begrepen zijn. Ten slotte zou hij, na tweemaal hertog geweest te zijn, tevens koning van Denemarken worden, en er zouden dus drie verschillende kroonen op hetzelfde hoofd vereenigd zijn in eene monarchie, welke naauwelijks twee millioen inwoners telt. 't Is waar dat het gouvernement van Kopenhagen, na den oorlog tegen de opgestane hertogdommen, om de bondstroepen, die dit gedeelte zijner Staten bezetteden, te doen vertrekken, in het jaar 1851 voor Pruissen en Oostenrijk de verbindtenissen aangegaan had om aan de instellingen van Holstein en Sleeswijk zulk eene ontwikkeling te geven, dat hunne nationale vertegenwoordigingen de bevoegdheid zouden hebben hun inwendig bestuur te kontroleeren en te regelen. Vervolgens moest de individualiteit der hertogdommen behouden blijven en moesten hunne betrekkingen met Duitschland voortduren te bestaan. Maar, eensklaps en na tal van vruchtelooze proefnemingen om op deze landen eenen hunne wenschen fbevredigenden en met het behoud des koningrijks bestaanbaren vertegenwoordigenden vorm toe te passen, nam de koning van Denemarken het besluit om Holstein geheel en al af te scheiden en Sleeswijk geheel en al in den Duitschen Bond in te lijven. Dat is eene staatsgreep, zoo men wil, en op dit oogenblik een voltrokken feit, hetwelk nogtans bij Pruissen genade zou moeten vinden. Alles doet inderdaad veronderstellen, dat het zelf ook op het punt van eene staatsgreep is, en het-heeft zelf al de voltrokken feiten, welke tot heden plaats gehad hebben, erkend. Maar in staatkunde is de balans niet gelijk, en de koning van Denemarken moet zich niet veroorlooven het honderdste gedeelte te doen van hetgeen men den keizer van Frankrijk en den koning van Italië heeft laten doen. Tengevolge van de beloften van het jaar 1851, hebben de Duitsche mogendheden de nieuwe wet van erfopvolging op den troon van Denemarken, welke de hertogdommen op den zijtak deed overgaan, erkend. Thans, daar men het Deensch kabinet beschuldigt aan zijne beloften te kort te zijn gebleven, komt men op de gevestigde troonsopvolging terug, en zoo deze vernietigd werd, zouden er verscheidene pretendenten komen, die allen het regt zouden hebben in de hertogdommen op te volgen. Den 17en dezer maand heeft de Deensche gezant aan den Frankfortschen Bondsdag de nieuwe ordonnantie van 30 Maart betreffende Holstein, medegedeeld; die mededeeling is onder het jplegtigste voorbehoed aan de komraissien verzonden. Oostenrijk heeft in dezelfde zitting verklaard dat het, zonder op de prerogatieven • van den Bond te willen inbreuk maken, reeds zijn protest naar Kopenhagen gezonden had. Pruissen heeft dezelfde verklaring herhaald. Interpellatiën zijn te dien aanzien in de Kamer van afgevaardigden te Berlijn tot den minister von Bismarck gerigt geworden, die antwoordde dat Pruissen zijntaß stappen met die van de andere Bondsstaten en van Oostenrijk overlegde, en dat het gouvernement in deze zaak zijne eer betrokken beschouwde. In de zittino-van den bondsdag van 23 April zijn door Pruissen en Oostenrijk de aan Kopenhagen gezonden identieke nota's overgelegd, terwijl de gezant van Hanover het voorstel deed om tot de reeds vroeger voorgenomen dwangmaatregelen tegen Denemarken over te gaan,indien de ordonnantie van 30 Maart betreffende Holstein niet door het Deensch gouvernement wierd ingetrokken. Middelerwijl heeft echter de koning van Denemarken, in eene boodschap aan den Deenschen Rijksraad, verklaard dat hij door de vertoogen van de Duitsche Bondsvergadering niet zal weerhouden worden om voort te gaan op den weg tot handhavinoder onafhankelijkheid en vrije ontwikkeling van de niet-Duitsche gedeelten der monarchie. Ziedaar hoe de zaken staan, en er zal tijd noodig zijn vooraleer men van de zijde van Duitschland tot eene beslissing komt, zoo zij door den Bondsdag van Frankfort moet genomen worden, maar het is goed te konstateeren dat Pruissen ziWn toon lager gestemd heeft in een vraagstuk, waarvan het zich het initiatief en het monopolie toegeschreven had; dxit het zich verwaardigt te gelijk met de kleine Bondsstaten zamen te gaan, en zich wel op zijn gemak eu wel gelukkig gevoelt zich naast Oostenrijk te scharen. Zoo het Deensche vraagstuk er toe kon leiden om Pruissen en Oostenrijk eene lijn te doen trekken, zou 't hier wel het geval zijn te zeggen dat elk ongeluk tot iets goed is. --- STAATKUNDIG OVERZIGT. De tijdingen uit Polen zijn steeds tegenstrijdig. Terwijl de depêches van Warschau voortgaan ons den opstand als geslagen en overwonnen voor te stellen in eene menigte kleine schermutselingen, spreken de meer geloofwaardige tijdingen, welke ons uit Krakau en Breslau geworden, daarentegen, van verscheidene zegepralen door de benden opstandelingen op de Russen behaald, gelijk men verder onder de rubriek Rusland zal zien. Men kan het ongeduld niet ontkennen, waarmede de openbare meening wacht öm het antwoord van het Russisch gouvernement op de vertoogen der drie mogendheden te kennen. Maar dit ongeduld verraadt minder hoop dan nieuwsgierigheid. Men voorziet vooraf de algemeene aanmerkingen van het kabinet van St. Petersburg, en men is nieuwsgierig om te weten welke nieuwe argumenten de Moskovitische diplomatie zal ontdekken om de handhaving te regtvaardigen van eenen staat van zaken, waartegen gansch Europa, met Polen, protesteert. De toestand is thans in de opgestane provinciën van dien aard, dat het Russisch gouvernement zelfs het toevlugtsmiddel niet meer heeft om aan de nationale beweging de adhesie van het geheele land te betwisten. Deze eenvoudige opstand, gelijk men hem, twee maanden geleden, te St. Petersburg noemde, is eene politieke en godsdienstige revolutie, welke in al de klassen der Poolsehe maatschappij soldaten telt, welker organisatie volkomen is en welke door een ontzagchelijk leger nog niet is kunnen gefnuikt worden, in weerwil van al de pogingen der beste Russische generaals. Zal het kabinet van St. Petersburg er nog aan kunnen denken aan de Europeesche mogendheden voor te stellen dat de opstand het werk is van eenige ontevredenen, en dat de waardigheid van den czaar tegenover een handvol kosmopolitische revolutionnairen in het spel is? Dergelijke opwerping kan geen enkel oogenblik volgehouden worden. Polen heeft, door het edel bloed dat het eiken dag vergiet, dezen laster beantwoord, en zijn heilige zaak gescheiden van die der eeuwige vijanden van de orde en het gezag in Europa! Zou, het antwoord van het kabinet van St. Petersburg op het laatste amnestie-dekreet steunen , en z