Mgr. MANNING over het Algemeen Koncilie. Eene derde reden is gelegen in de rigting waarin c»e geesten der menschen thans op eenen weg worden voortgedreven, die, helaas! ten verderve leidt. De uiensch heeft eene hooge, eene natuurlijke bestemming en hetgeen de aarde hem aanbiedt, moet hem iets meer Wezen dan een middel om zijn verheven doel te bereiken. Hij mag van het tijdelijke gebruik maken, Jöaar het is hem verboden; het is hem noodlottig, zoo j_VJ er zijn laatste doel in steUen wil. In de geeste"jke en eeuwige goederen moet hij zijn geluk zoeken *»»et in de stoffelijke en vergankelijke. Doch niet weinigen "eoogen thans een ander geluk en rigten den blik naar de aarde, niet naar de goederen, die aan gene zijde des grafs geschonken worden. Dit is de rigting, de geest van den *JJd; daarin moet verandering, verbetering komen, de «jdgeest moet van materialistisch in den waren zin spiritualistisch worden. De vereeniging van zoovele uitstekende leeraars, die onder de leiding des H. Geestes als met éénen mond de leer der Kerk uitspreken, moet a.e waarheden van het christelijk geloof en zijne hooge eischen voor het leven met een nieuwen glans en eene nieuwe kracht van overreding aan de menscheid voorstellen. Na deze redenen, aan den eigen toestand der Kerk zelve ontleend, te hebben aangegeven, wijst de geleerde * relaat nog op andere, die hij in de betrekking der Kerk x°t de schismatieke kerken van het Oosten en tot de verschillende Kerkgenootschappen van het Westen meent te vinden. leder, in wiens hart nog liefde voor de uitbreiding der gaarheid, voor het heil der zielen en voor de eer van gloeit, moet droevig gestemd worden, als hij den blik werpt 0p de schismatieke kerken van Persië, Armenië *^lastina, Egypte, Klein-Azië, Rusland en Griekenland. *»eleer bloeijend, toen zij nog met Rome vereenigd yaren, zijn zij nu vervallen en verlaagd; toen zij Ajne Heiligheid den Paus als geestelijk opperhoofd erkenden, waren zij vrij ; maar nu rekken zij een kwijnend leven, en gaan zij gekneld in de kluisters eener Schandelijke slavernij. Zullen zij de roepstem van den a%emeenen Vader der geloovigen gehoor geven, als Hij gesteund door een Algemeen Koncilie, haar uitnoodigd om "» den schoot der eenheid terug te keeren? Zullen zij de J»and aannemen, die haar met liefde toegereikt zal worden en een nieuw leven, kracht en bloei belooft? Mgr. ¦banning meent hierop een bevestigend antwoord te toogen geven. Het Ottomanische Rijk zal geen hinderpaal tegen de volledige vereeniging der Oostersche schismaticken met de Katholieke Kerk kunnen opwerpen, en wat het Koncilie van Florence niet kon bewerken, zal een ander Algemeen Koncilie onder e leiding en met de hulp des Heiligen Geestes tot stand kunnen brengen; tusschen het Oosten en het Westen — gaat hij voort — bestaat nog een krachtige band, die nooit verbroken is: de liefde en de eerbied namelijk voor de Onbevlekte Maagd Maria. Geen Paus nu heeft dien band naauwer toegehaald dan Phis IX ; de dogma-verklaring van de Onbevlekte Ontvangenis der H. Maagd Maria werd door het geheele Oosten ?*»et vreugde vernomen, en het stemde gaarne met dat geloofstuk in, hetwelk het altijd en met liefde had beleden. En het Westen ? De Aartsbisschop houdt zich overtuigd, dat de groote scheuring van het Westen niet altijd kan duren. Zoo het Algemeen Koncilie het afgedwaalde Westen uitnoodigt om tot de eenheid der Kerk terug te keeren dan zal die stem niet van iemand zijn die in de woestijn roept. De werking des H. Geestes °P de harten der afgescheidenen is in onzen tijd niet te °ntkennen. Neemt de laatste dertig of veertig jaren, en welk een verbazende omkeer heeft er vooral in Engeland, in Amerika, in Duitsehland plaats gehad? De gemoederen ziJn afgemat van al dat dobberen en drijven, van al die onzekerheid, die twisten, van al die wreede teleurstellingen. Het redelijk verstand van velen begint het ongelijk en het onregt te begrijpen, dat in de laatste drie eeuwen aan het geloof en aan de eenheid der Katholieke Kerk is aangedaan. De gewetens verontrusten zich, als zij de zoozeer in het oogspringende tegenstrijdigheid beschouwen,die er heerscht op de eerste plaats tusschen de verschillende geloofsformulieren der vele protestantsche gemeenten onderling, en ten tweede tusschen de geloofsartikelen dezer onderscheidene sekten, welke voortdurend veranderen, en die der Katholieke Kerk, welke nu reeds achttien eeuwen onveranderd dezelfde zijn. Er openbaart zich, ofschoon nog eenigzins onbestemd, een verlangen om de wonden, aan de eenheid van geloof in vorige eeuwen toegebragt, te herstellen; om de verzoening te bewerken met het groote eeuwenoude gezin der Christenheid ; om terug te keeren tot de verbroken eenheid en, eensgezind van hart en geest, het plegtig feest van Christus' verlossing in de ééne ware Kerk te vieren. De indrukwekkende stem nu van een Algemeen Koncilie, het gezag van zulk een achtingswaardige vergadering moet, zelfs afgezien van de onfeilbaarheid harer uitspraken, op die wankelende en onrustig zoekende gemoederen, een diepen indruk maken op die gemoederen welke twijfelen en in hun twijfel naar een vast rustpunt haken. Het Protestantisme is niet meer hetzelfde, wat het voor drie eeuwen was; het heeft zich opgelost in bloote, ijdele vormen, in formulieren, die, onderling vergeleken, onvereenigbaar zijn het is in een voortdurend verval, en moet of wel als aaneengeslotene gemeenschap ophouden te bestaan bij gebrek aan eigen geloofsformulier, of zich neerleggen bij de beslissende uitspraak der Kerk. Zóó moet de onveranderlijkheid des geloofs en de overeentsemming van alle eeuwen in dezelfde geloofswaarheden, door een Algemeen Koncilie verkondigd en op nieuw bewezen, zóó moet de zedelijke en verstandelijke inwerkking van zulk eene Kerkvergadering van onberekenbaren invloed zijn op afgedwaalden, die meer en meer begrijpen dat zij geen enkel vereenigingspunt meer bezitten dan alleen in hun strijd tegen eene waarheid, die bij eiken nieuwen aanval eene nogschoonere overwinning op hen behaalt. Het Koncilie van Trente — zoo eindigt Mgr Manning dit gedeelte van zijnen herderlijken brief — sloot het tijdperk der uitbreiding van het Protestantismus; het volgende Koncilie zal misschien het tijdperk van deszelfs dood en van den terugkeer der Protestanten tot de ware Kerk van Christus openen. (Wordt vervolgd.) Over het voor eenigen tijd verspreide gerucht nopens een tolverbond met Frankrijk laat het Journal de Bruxelles zich aldus uit: „Reeds herhaaldelijk heeft het Fransche Chauvisnisme in plannen, die even hersenschimmig waren als zij inbreuk maakten op Belgiës onafhankelijkheid, weinig eerbied betoond voor ons grondgebied, en in 1848 trachtten de gewapende horden der demagogie die denkbeelden, welke zoozeer strijdig zijn met alle beginselen van het internationaal regt, in verwezenlijkte brengen. „De volksgeest en de moed onzer troepen deden spoedig regt wedervaren aan die dwaze ondernemingen, en het Belgische volk de kwestie zijner keuze op nieuw toejuichende, bevestigde met geestkracht zijn wil om zijne vrijheid en zijne onafhankelijkheid te bewaren. ledere maal als eene politieke beroering of eene verandering in den toestand van Europa ons nationaal bestaan scheen te bedreigen, zag men dezelfde uitbarsting van vaderlandslievende gevoelens. Die gevoelens aan alle Belgen ingeschapen, zouden evenmin met een vermomd vasaalschap als met een volledige annexatie kunnen worden overeengebragt. „Eene Tolvereeniging met onze Zuidelijke naburen zou ons stoffelijk bestaan te zeer afhankelijk maken van Frankrijk en van zijne staatkunde; wij zouden die vrijheid van handeling verliezen, welke Europa aan België heeft willen verzekeren door het tot een onafhankelijken en onzijdigen Staat te maken. Hoe zou het mogelijk zijn dat men in die unie niet een gevaarlijk voorspel zag tot de aanhechting ? Zou daarmede geen inbreuk gemaakt worden op de traktaten van 1831 en van 1833, en zou Europa dat toelaten? „Reeds tijdens de Julij-monarchie hadden zekere Staatslieden hetzelfde plan ontworpen dat men nu aan de raadslieden van Keizer Napoleon 111 toeschrijft. Dc krachtige vertoogen der mogendheden, die de Londensche traktaten onderteekend hebben en de tegenstand hier te lande deden die pogingen mislukken. „De tegenwoordige minister van Koophandel (in Frankrijk) zeide, bij de jongste staathuishoudkundige beraadslaging in het Wetgevend Ligchaam, dat toenmaals de regeering van Lodewijk Philips een groot staatkundig belang voor Frankrijk had opgeofferd aan de reklames van eenige nijverheidsmannen. Die woorden bevatten eene openbaring; dat groote staatkundige belang bestaat in het opleggen van eene soort van protektoraat aan ons land, dat ons zou veroordeelen tot de treurige rol, welke Saksen nu vervult en het zou onze inslokking ten slotte ten gevolge kunnen hebben. z,Het is van groot belang dat men in Europa niet meenen kan dat er bij ons eenige de minste begeerte bestaat om met Frankrijk eenige vereeniging van dien aard uit te maken; men moet overtuigd zijn van den tegenzin des lands en van den tegenstand, welke zulke denkbeelden zouden ontmoeten. ,/Het Keizerlijk gouvernement, dat onder alle omstandigheden verklaard heeft, dat het zijne staatkunde wilde gronden op eerbiediging van de wenschen der bevolkingen, zal er ongetwijfeld van afzien de verwezenlijking van zoodanig plan na te jagen (zoo het al mogt bestaan hebben), zoodra het zien zal dat de volksgeest zich bij ons zoo krachtig verklaart tegen die kombinatie en als het dien tegenzin hoort uiten met die openhartigheid en met die vrijmoedigheid, welke een der kenmerken zijn van ons nationaal karakter." De Echo du Parlement het officieus orgaan der Belgische regeering, deze beschouwing overnemende en er zijne instemming mede betuigende, laat ons tevens eena stem, in Zwitserland tegen hetzelfde plan opgegaan, vernemen. Hij ontleent namelijk de beschouwing aan, het Journal de Genève aan hetzelfde onderwerp gewijd: „In ieder geval, en wat er ook gebeuren moge, kunnen wij aan de verspreiders van zulke politieke excentriciteiten te kennen geven dat hunne plannen bij ons geene de minste kans op succes hebben. De Zwitsersche natie heeft hare onzijdigheid niet gedurende eene halve eeuw bewaakt om haar ligtvaardiglijk op te offeren aan de eerzuchtige ondernemingen van wie het ook zijn moge, en op den dag, waarop de mannen die haar regeeren hetgeen trouwens onmogelijk is, zich mogten laten medesiepen op die noodlottige helling zouden zij Onmiddelijk tot staan worden gebragt en door geheel de natie verloochend worden. De konstitutie waaronder wij leven, leent zich niet, en daarmede wenschen wij ons geluk, tot de finesses der diplomatie; zij vergunt aan het uitvoerend bewind niet met eene vreemde mogenheid in pourparlers te treden over vraagstukken van zoo groot gewigt, en de onafhankelijkheid van het land, al ware het onder benefice van inventaris, in zulke avontuurlijke aangelegenheid te wikkelen. Onze Bond berust op de waarborging eener strikte onzijdigheid en een bondgenootschap,, welk het ook ware zou bij ons niet tot stand kunnen komen dan door middel eener onwenteling. „Op die gronden gelooven wij niet dat er eenige mededeelingen van dien aard aan onzen Bondsraad zijn onderworpen. Misschien zal dit, wat heden eene waarheid is, de dwaling van morgen wezen. Maar, hetzij dan dwaling of waarheid, zooveel kunnen wij verzekeren zonder dat wij bevreesd zijn door de gebeurtenissen te zullen gelogenstraft worden, dat Zwitserland niet geneigd is door iemand op het sleeptouw genomen te worden, en dat het nooit zijne autonomie aan de eerzucht van eenigen vreemden souverein zal ten offer brengen. Op den dag, waarop die zelfstandigheid mogt bedreigd worden, zal het opstaan tot hare verdediging; maar ook alleen die vreesselijke noodzakelijkheid zal het die onzijdigheid kunnen doen opgeven, waarachter het de twee weldaden heeft gevonden, waarnaar de wenschen van alle Europeesche volkeren zich uitstrekkeneen volmaakten vrede en eene toenemende welvaart „Nederland en België zullen, hopen wij, verstandig genoeg zijn om zich evenmin als Zwitserland 'op datglibberig terrein te laten medesiepen en om aan hunne onafhankelijkheid boven de vernederingen van een nm tektoraat de voorkeur te geven. Wat ons betreft il de herinnering aan het verleden een voldoende waar schuwing # tegen de verzoekingen, welke de toekomt voor ons m haar schoot mogt kunnen bewaren, en wij zullen met onvoorzigtig genoeg zijn het oor te leenen aan voorstellen die onder een onschuldigen schijn niets minder verbergen dan den zekeren ondergang onzer vrijheden. Wij eindigen met de Echo ch, Parlemen' hier alleen deze opmerking bij : ,En wij evenmin." (Vervolg van N». 96.) ---