Errata. In het artikel Keurlectuur van ons vorig nummer gelieve de goedgunstige lezer te veranderen i in kolom 1, regel li welker in welks „ „ 1, „ 16: Nieuwe in Katholieke „ „ 2, „ 10: vóór2o in vóór 20 j aren. --- ALLERILEI Langs 't bloemenveld. Waar sneeuw nog kort geleên de kale velden dekte, Waar somber, koud de winter zat ten troon, Prijkt, wijl de lentezon het bloemenleven wekte, Thans 't feestkleed in zijn big veelkleurig schoon. Waar gistren noordenwind nog 'tdorre hout deed beven, Zacht koeltje nam voor hagelslag de vlucht, •Ontwaakt thans lente, waar de bloemengeuren zweven Langs veld en wei in nev'lig zoele lucht. •O, welkom, profetie van zomer met zrjn' zangen Van bloemengeur en weelde, wonderzoet, Van kleurenpracht en dansend zonlicht, opgevangen In eind'loos wislend spel van geur en gloed. Hoe juicht ons harte, als 't in u met big verlangen Belofte van heel 's aardrgks bloeitijd groet. L. J. A. W. --- Een merkwaardige drukkerij. Eene merkwaardige drukkerij is die_er monniken van Neuville, in het noorden van Frankrijk. Alle boeken ten gebruike van de leden der Karthuizer orde over de geheele wereld worden ¦daar gedrukt. Die boeken zijn niet te koop; zij worden alleen aan leden der orde afgeleverd. Het zijn fraaie, op fijn geschept papier (met het watermerk der orde) gedrukte boeken, van het grootste tot het kleinste formaat, met roode of blauwe letters gedrukt en voorzien van aanteekeningen en versierde letters. De monniken van dat klooster gieten ook zelven hunne letters, binden de boeken in en zijn in al de aanverwante vakken ervaren, zoodat zij ook de teekeningen voor hunne letters, alsmede houtsneden en lichtdrukplaten voor de boeken, in hunne werkplaatsen maken. --- Vrouwen in Corea. In Corea heerscht het zonderling gebruik, dat het na zonsondergang en in den nacht alleen vrouwen veroorloofd is zich op straat te vertoonen, terwijl de mannen ten allerlaatste een nur na zonsondergang thuis moeten zijn, en tot nog onlangs hard — met zweepslagen en gevangenschap — gestraft werden, wanneer zij zich gedurende den „vrouwentijd" op straat lieten zien. De zwakkere sekse in Corea. kan dus in donker •door de straten flaneeren en bij familie of vriendinnen tot laat in den nacht bezoeken afleggen, zonder dat zij bevreesd behoeft te zijn op straat door ongemanierde mannen ¦— zooals elders, helaas, maar al te dikwijls — lastig gevallen te worden. --- Fransche Parlementslieden (Schetsjes uit de Parijsche „Figaro") I. EENE SPECIALITEIT. Mevrouw. Dus veel succes gehad, beste man ? De Afgevaardigde. Kolossaal ! Ik heb ze iiet duidelijk gemaakt, dat Frankrgks Marine te niet gaat.... M e v r o u w. Wat ! — Te niet! De Afgevaardigde. Ik heb al onze schepen met name genoemd, die niet zeewaardig zgn. Mevrouw. Zijn er vele ? De Afgevaardigde. Doodeenvoudig bijna alle. Het is een schandaal! Het pantserschip Camille Pelletan is verleden week gestrand, en de Minister wist er niets van. Mevrouw. Waar moet het op die manier heen ? En wat antwoordde de Minister van Marine ? De Afgevaardigde. Hg was er verlegen mee, dat begrijp je, te meer daar ik met cijfers aantoonde .... Mevrouw (verwonderd). Met cijfers jij ? De Afgevaardigde. Met geheele kolommen ¦cijfers.... Verder heb ik gesproken over alle zeeslagen, sedert de vroegste oudheid tot op heden. Ik heb een volledig beeld gegeven van hetgeen de Marine der toekomst moet zrjn .. . Alles moet veranderd worden bg de Marine.... zeide ik ten slotte, het personeel, de vorm der schepen, alles !De Kamer uichte mgne rede stormachtig toe. Mevrouw. Dat is wel het grootste succes, dat je als redenaar .... De Afgevaardigde. Het grootste zelfs, dat een redenaar ooit had ... . A propos, ik vergat.... de vacantie is aanstaande, wg zullen die te Toulon doorbrengen .. ? Mevrouw. Te Toulon ? De Afgevaardigde. Ja, ja, morgen gaan we naar Toulon. Wil je wel gelooven, dat ik, op mijne jaren, nog nooit een zeehaven bezocht heb. --- In drie eeuwen geleefd. Een Noordhollandsch lezer schrijft ons: „In het Zondagsblad van 18 April j.l. komt een bericht voor van menschen, die in drie eeuwen geleefd hebben, allen vreemdelingen. „Evenwel is ook in ons land één (?) voorbeeld daarvan te noemen. In het dorp Wormer is n.l. in 1698 geboren zekere Jacob Jansz, een visscher, en die man is in 1808 op HOjarigen leeftijd overleden. Er zijn nog portretten van dien man aanwezig en een toepasselijk versje zegt: „Zie hier de man, die zeggen kan : 'k Mogt in drie eeuwen leven!" De Heer E. L schrijft ons omtrent hetzelfde onderwerp : „In een logement, —ik meen, dat het te Groningen was, — kreeg ik eens eene kamer, waar een mansportret aan den wand hing, met dit onderschrift: Jacob Janse, Gebooren te Amsterdam A°. 1698. Overleden te Wormer A°. 1808. Ziet in dit kunst-Tafreel, naar 't leven ons gegeven,_ Een Man, die zeggen kan: 'k mogt in drie Eeuwen leven. --- Waarom een ketel zingt. Een ketel zingt, als het water begint te koken, omdat de lucht met horten en stooten van de oppervlakte van het water ontsnapt. Een ketel met water om te koken zingt het meest, wanneer hij op de vuurplaat wordt gezet, want dan is de werking van de hitte ongelijk, en omdat de eene zijde heeter wordt gemaakt dan de andere, duurt het langer eer het water kookt. Een ketel zingt, als het kokend water weer begint te verkoelen, omdat de bovenste oppervlakte het eerst verkoelt, en de stoom, die uit het onderste gedeelte van den ketel opstijgt, weer gedeeltelijk verdikt wordt en bij horten en stooten ontsnapt. --- Chineesche zienswijze. Bij verschillende gelegenheden heeft de Engelsche Regeering den Keizer van China geschenken vereerd. Maar altijd zijn er bij de keus daarvan zwarigheden geweest of heeft zich bij de overreiking een of andere onoverkomelijke hinderpaal opgedaan. Het laatste geschenk, onder George 111, was eene Chineesche staatsiekoets, omdat de Keizer zelf gewenscht had er eene te bezitten. Een kwistig met edele metalen versierd rijtuig werd derhalve gemaakt en, zorgvuldig in losse stukken verpakt, afgezonden onder toezicht van een zaakkundige, die het prachtstuk ter plaatse in elkaar zette en den Chineeschen Opper-hofrijtuigmaker, in geval van reparaties, met het samenstel bekend maken moest. Toen de koets te Canton aangekomen en in elkaar gezet was, kwam er, op bevel van den Keizer, een hooge Mandarijn om het geschenk in ontvangst te nemen. De Mandarijn bekeek de koets, zonder een woord tot lof of tot aanmerking te zeggen, en vroeg eindelijk, op den bok wijzende : „Waartoe dient die onbedekte, met kostbare tapijten behangen, hooge zetel f" „Daar zit degeen, die de paarden ment," antwoordde de Engelsche gevolmachtigde. „Dat doet de Keizer niet", zeide de Chinees met verbazing. „O, de plaats voor den Keizer is in de koets", hernam de Engelschman, glimlachend op de prachtige kussens wijzende. Toornig zeide de Chineeß daarop: „Denkt gij dan, dat onze roemrijke Heer, de Zoon des Hemels, de Gebieder der Zon, lager moet zitten dan zgn nederigste slaaf? Wilt gij, dat ik mijn hoofd zal verliezen door de overbrenger van zulk een schandelijk rijtuig te zgn ?" De Mandarijn gaf er bericht van, en de staatsiekoets werd in alleß behalve vleiende bewoordingen niet aangenomen en kwam weer behouden in Londen aan. --- Eerlijkheids-dwang. Een troep rondreizende muzikanten speelde voor een Zwitsersch hotel. Toen er een stuk uitgespeeld was, trad een van de muzikanten naar den kapelmeester van den troep toe, die hem den inhoud van een klein peperhuisje in de linkerhand schudde. Toen nam hij eene schaal in de rechterhand en ging er mee rond. Er werd eén aardig sommetje opgehaald, maar de hotelgasten waren nieuwsgierig wat hij in zijne linkerhand hield. „O, dat is heel eenvoudig," antwoordde de kapelmeester op eene dienaangaande tot hem gerichte vraag. „Wij kunnen allen in verzoeking komen, en om van de eerlijkheid van onzen inzamelaar zeker te ziju moet hij ... vijf vliegen in zijne linkerhand houden. Als hij terugkomt, tellen wij eerst de vliegen; heeft hij die nog, dan kan hij ook geen geld van de schaal hebben opgestoken." --- II. HET EADICALE SENAATSLID. De Senateur. (Eij komt voor het eerst na zijne verkiezing in het „Palais du Luxembourg"): Ziehier dan dit paleis, de laatste schuilplaats van de reactie, de allergrootste hindernis voor den vooruitgang en de vrije ontwikkeling in den nieuwen tijd! (Hij bemerkt een zaalbediende van den Senaat). Die snuiter zal woedend zgn, dat hij een radicaal als ik tot superieur krijgt, ik, die een vgand ben van alle slavernij ! Ik geloof waarachtig, dat de kerel mij schuin aankijkt (Met opgeheven hoofd passeert hij den bediend.e) De zaalbediende (tot den grond toe buigend). Mijnheer de Senateur.... De Senateur (zijn wenkbrauwen fronsend). Wat wilt ge van mij ? De zaalbediende. Ik weet, dat mijnheer de Senateur pas gekozen is, en ik ben zoo vrjj hem in zijn Palais du Luxembourg welkom te heeten. De Senateur (ter zijde). Hg is beleefd.... 't is een slaaf, maar een man van [educatie. (Hoorbaar) Dank je, mijn vriend, dank je.... Debediende. Als mijnheer de Senateur bijgeval eenige inlichtingen verlangt, ben ik geheel tot zgn dienst. De Senateur. Voor het oogenblik heb ik nergens behoefte aan {Ter zijde) : Een zeer geschikte baas; als wg den Senaat afgeschaft zullen hebben, zal ik hem een baantje bezorgen. De zaalbediende. Geheel tot de orders van mijnheer den Senateur! D e Senateur (zich verwijderend). Het is duidelijk, dat' dit individu niet het minste gevoel van eigenwaarde bezit, maar dat doet er niet toe, hij drukt zich netjes uit en weet hoe zich tegenover zgn superieuren te gedragen. Twe ede zaalbediende (nog dieper huigend dan de eerste). Waarmede kan ik mijnheer den Senateur van dienst zijn ? De Senateur. Dank je, ... dank je, vriend (Ter zijde) -. Het is ongeloofelijk, hoe spoedig men er aan gewend raakt „mijnheer de Senateur" genoemd te worden .... Als er geen Senaat meer is, zal ik het gemis daarvan voelen. (Gefluister, terwijl hij verder gaat). „Daar gaat een nieuwe Senateur .... Mijnheer de Senateur.... Hg ziet er flink uit.... Hoe is zijn naam ?" De Senateur fin. nadenken verzonken). Ja, ja .... wij moeten eene combinatie zoeken, zoodanig dat de Senaat afgeschaft wordt en ik .... toch Senateur blijf. Dat is de ware, sociale ejuaestie. --- De nieuwe telefoon-juffrouw Zij was vroeger in het manufacturen-vak geweest en een eerste „aanpraatster." Haar motto was : „je moet het aan de menschen gemakkelijk maken", en naar dat beginsel handelde zij en wilde zij ook leven in hare nieuwe betrekking aan de telefoon. Tingelingelingeling! „Wat is er van uw dienst?" vroeg zij, met een zacht stemmetje. „Wilt u 474 eens voor mij opschellen ?" „Het spijt mij u te moeten zeggen, dat 474 op het oogenblik in gesprek is" — klonk het terug — „maar als u 473 wilt hebben of 475, kunnen wij u even goed helpen!" Het antwoord, dat hierop van het andere eind van den draad kwam, scheen weinig vriendelijk; althans met een bedrukt gezichtje sloot het juffertje met het vriendelijk levens-motto af en ging weer zitten. --- Waar voor haar geld. Onder schending van zijn ambtsgeheim vertelde een telegrafist onlangs de volgende anecdote: Ik kreeg een telegram te verzenden aan Mejuffrouw Zoo en zoo : „Wilt grj de mijne zijn ?" Nu, ik seinde het natuurlijk over, en daar kwam na een half uurtje een juffertje binnentrippelen met het antwoord. Het luidde : „Ja, ja, ja, ja, ja, ja, ja," — met het adres en de onderteekeniug juist tien woorden, — en met het mooiste kleurtje, dat ik ooit gezien heb, legde ze haar kwartje neer, knikte en ging heen! --- Bijzonder duidelijk. „Zooals jelui allen ongetwijfeld duidelijk ziet, zie jelui nu nog hoegenaamd niets, — en waarom jelui nog hoegenaamd niets ziet, zal jelui dadelijk duidelijk zien", zegt een professor in de physica bij 't nemen van proeven met licht en donker. --- Letterlijk waar. Voor het winkelraam van een kruidenier stond te lezen: „Eieren, gegarandeerd, 20 stuks voor 30 cents." Een klant, die de helft van de gekochte bedorven had gevonden, kwam daarover klagen. „Wel," zei de verkooper, met een allervriendelijkst gezicht, „we hebben gegarandeerd, dat het eieren zijn, anders niet." --- Een mensehenkenner. Een jonge dame, al op zekeren leeftijd, komt bedeesd een kapperswinkel binnen en vraagt om „een vlecht" te zien. „Met genoegen, dame!" —is het antwoord. „Mag ik weten welke kleur van haar uwe vriendin heeft ?" --- Toch waar. „Ja, mijnheer," zei een man, 'die veel van opsnijden hield, „ik heb verscheidene jaren met Bouwmeester gespeeld." „Zoo?" zei zijn vriend, „ik wist niet, dat je ooit aan het tooneel was geweest." „Dat ben ik ook niet," hernam de praatjesmaker. „Ik heb als jongen met hem geknikkerd, toen we samen school gingen." --- Bloemen van eigen bodem en uit den vreemde. De boer zag niets van de schoonheid, die zich rondom hem uitbreidde. Zestigmaal was hij getuige geweest van het groote lentewonder. Zestigmaal had de aarde zich om hem versierd met even groote pracht. Hij was geen gevoelig natuurdweper : daarvoor was in zijn droge boerennatuur geen plaats. Lente, dat beteekende voor hem: ontwaken uit den kouden, donkeren, vervelenden winter tot den zonnigen, helderen, zachten zomer, wanneer men niet langer gedwongen was met ledige handen in de kamer te hokken, wanneer men naar buiten mocht op den geliefden akker; de tijd, wanneer men zijn ledematen roerde in onvermoeiden arbeid, maar wanneer men ook de vruchten van zgn arbeid mocht zien, hoe zij groeiden en bloeiden den oogst te gemoet. W. v. Polenz. Boer Buttner. Lang had de winter geaarzeld om afscheid te nemen. De Aprilzon straalde aan den helderen hemel en hare koesterende warmte had alle sporen van de slijkerige sneeuwhoopen, die nog hier en daar uittartend waren achtergebleven, opgeruimd, opdat hare meesteres, de Leute, haar smetteloos grastapijt zou kunnen uitspreiden over de aarde. Doch 's nachts, als de voorjaarsbode was schuil gegaan, vatte de kille, grauwe heerscher weer moed en herstelde den gladden ijsvloer in de slooten, die overdag duchtig geleden had. J. E. Boutje. --- Vergankelijkheid. Misschien is er geen gepaster zinnebeeld voor het vluchtige, vervliegende, vergankelijke, vervallende eh kortstondige van al het aardsche te kiezen dan — een paar jongenslaarzen. --- Aan een scheidend predikant (op 25 April 1897). Wat al stemmen zullen heden Tot u fluist'ren van 't verleden, Toen ge uw eerste toespraak hield; Toen uw eerste rede boeide, Velen stichtte en ontgloeide, Door uw jonge kracht bezield Alle stemmen van 't verleden, Uit uw dorpje, uw lieflijk Eden, Zullen ruischen in uw hart; Ernst en Weemoed zullen komen, Gulle lach en blijde droomen, Diepe vreugd en groote smart. Wat kan ooit herinn'ring vagen Uit die eerste arbeidsdagen, Voorbereidend ruimer veld ? Eer noch aanzien kan die rooven, Niets de geestesvlam verdooven, Die zich 't eerste heeft gemeld. Stemmen, vele, uit later tijden, Komen ook met haar verblijden En haar droefheid tot u weer: Rijk gevoel laat veel gevoelen, Warm gemoed kan niet verkoelen, Hoog gelooven zinkt niet neer. Vele stemmen zullen komen, Die ü danken hooge droomen: Ernstig levensideaal —; Vele stemmen zullen fluist'ren: Nooit vermeed uw hart te luist'ren Naar der droeven droefste taal. Niet alleen met troost van woorden, Maar uw daden meê verhoorden Wie u zochten in hun leed — ; Laat die stemmen medefluist'ren Nu bij 't afscheid allen luisfren Met een hart, dat niet vergeet. Een oud-catechisant — met 35 jaren vriendschapsheugenis — van Dr. G. van Goekom. --- Schaak Probleem No. 17. Van G. D. Fonda. Zwart. Wit. Koning DB, Koningin A 3, Paarden A 5 en B 4, Pions D 2 en D 5. Zwart. Koning B 5, Pions B 6 en B 7. Wit begint en geeft in 3 zetten mat. Oplossing van Probleem 15. Wit. Zwart. E6opGs EsopD6 B 3 op B 8 Onverschillig. B 8 of E 3 geeft mat. of EGopGS E 5 op D 4 B 3 op B 6 Onverschillig. G 5 geeft mat. of E6opGs E 5 op F 6 B 3 op P 7 Onverschillig. P 7 geeft mat. of E6opGs D 7 op D 5 B 3 op B 6 Onverschillig. G 5 geeft mat. of E 6 op G 5 Onverschillig. 830pC3 EsopD6 E 3 op P 5 en mat. Goede oplossingen ontvingen wg van: H. H. van der Goot, te Harich. — E. N. Scheltema. te Haarlem. — A. Korst, te Bergen op Zoom. — Bos, te Zuurdijk. — H. Mendes da Costa, te Amsterdam. — Oroes, te Arnhem. — E., te D., in Z. — H. en T., te Niekerk. — Van der Keijden, te Bergen op Zoom. W 0., te B. — A. Wg'brands, te Amsterdam. — V. d. S , te Vianen. — Tr. 8., te Woudsend. — V. d. H. en '* H., te Papendrecht. — J. van den Brink en J. A. v. V., te Amsterdam. Schaakspel. Voor vreemdelingen, mits door een der leden geïntroduceerd, bestaat iederen namiddag, van 2% tot 5% uren. in het college Zeemanshoop, gelegenheid tot spelen. —Het Vereen! gd AmsterdamschSchaakgenootschap'vergadert eiken Woensdag- en Zaterdagavond in De lioods Leeuw, Vijgendam, alhier. ---