Eerste Blad. Een Nederlandsch Instituut van accountants. Worden de aangewende pogingen met goeden uitslag bekroond, dan zal ons land weldra eene wetenschappelijke instelling rijker zijn geworden: het instituut, waaraan voorloopig bovenstaande naam is toegedacht. Velen zal die naam vreemd klinken. Hij behoort dan ook eigenaardig te huis in de betrekkelijk kleine wereld der boekhouders. Een accountant is een persoon, doorkneed in hoekhouden en administratie, die zich als zoodanig beschikbaar stelt tot het nazien en in orde brengen van administratiën, het geven van inlichtingen daaromtrent en al wat verder daarmede in verband staat. Dat de betrekking van accountant dikwijls met die van boekhouder of kantoorbediende vereenigd wordt, ligt in de rede. In Engeland is dit vak zeer in eere. Men kent er de public accountants, aan wier verrichtingen en verklaringen een bijzondere geloofwaardigheid wordt toegekend. Voorheen bestonden onderscheidene vereenigingen van accountants, die zich latei' samensmolten en een „Institute of chartered accountants" oprichtten, met het doel om het aanzien en gehalte der wetenschappelijk gevormde administrateuren te verhoogen. Ook in ons land begonnen in den laatsten tijd vele boekhouders zich accountant te noemen en werd feitelijk de accountancy tot een afzonderlijk vak verheven. Dit verdient ongetwijfeld toejuiching. In de practijk bestaat alom groote behoefte aan degelijke kennis van alles, watjmet de administratieve werkzaamheden in verband staat. Voor een groot deel is dit, een ge»7o"ig Tan de in latere tijden meer ingewikkelde wijze Van zaken doen, van de oprichting van tallooze Vennootschappen en maatschappijen en van andere oorzaken van dergelijken aard. Vele zoogenaamde malversatiën of debacles in zaken van financieele administratie zouden kunnen worden Voorkomen door voldoende eigen kennis of door behoorlijke controle. Dit ziet men zeer goed in, en de boekhouding, als wetenschappelijk vak, en wat er mee in verband staat, kemt dan ook bq ons in aanzien. Voor Nederland is thans door het bureau van boekhouding „Oonfidentia" eene poging aangewend tot oprichting van een Nederlandsch Instituut van Accountants, te Utrecht te vestigen, dat zich ten doel stelt: „den stand der accountants ten onzent te' organiseeren, propaganda te maken voor het bezigen van accountants, te streven naar eene wettelijke regeling vau accountant, als controleur vnn boeken en rekeningen, liquidateur en administratief expert, en alles Verder te doen wat geacht kan worden in het belang der accountants te zijn." Wij ontleenen een en ander aan het opgemaakte ontwerp der statuten. Het verdient opmerking, dat daarbij een zeer ruim gebruik gemaakt is van vreemde woorden. Trouwens in alle werken en geschriften van boekhouders Wemelt het van dergelijke uitdrukkingen. Men *al ons deze opmerking ten goede houden ; ze doet weinig tot de zaak. Wel vinden wig het jammer, of, liever, zouden wij het jammer vinden, indien werkelijk aan het Instituut de voorgenomen naam gegeven werd." Deze zal velen niet duidelijk zijn en schijnt ook niet met genoegzame juistheid het doel en streven der vereeniging aan te duiden, en juist dit laatste schijnt ons toe, met het oog op do practijk, dringend noodig te wezen. Zonder ons op die vinding te laten voorstaan, zouden wij b. v. in overweging durven geven, den naam: Nederlandsch Instituut voor de beoefening van het wetenschappelijk administratief beheer. Dat die naam werkelijk met juistheid het doel — en daar komt het op aan — der vereeniging zou uitdrukken, blijkt duidelijk, wanneer men bedenkt, dat het Instituut dat doel onder j^eer zal trachten te bereiken door het stellen van voorwaarden, om als door het Instituut erkend accountant te kunnen optreden, door het openen van cursussen, waarin de theorie der accountancy onderwezen wordt, door het uitreiken van diploma's van bekwaamheid en door het uitgeven van een orgaan. Telken jare zullen door het bestuur examens worden uitgeschreven, die, wat algemeene ontwikkeling betreft, o. a. zullen loopen over de kennis der moderne talen en de handelsgeschiedenis, en wat de eigenlijke accountancy aano-aat natuurlijk in de eerste plaats over de theoretische en practische kennis van al wat met hot boekhouden in verband staat, het crediet-, munt- en bankwezen, en onderscheidene afdeelingen clev rechtswetenschap en hare pvactische toepassing In den droom zagen wij het in wording zijnde instituut reeds een prijsvraag uitschrijven over de beste vervanging van de Engelsche woorden accuntant en accountancy, door duidelijke Hollandsche uitdrukkingen. Laat ons hopen, die vervanging nog eens in werkelijkheid te zullen aanschouwen. Voorshands wenschen wij van harte een uitstekend sfleces toe aan dö leüeu van het bureau „Oonfidentia" en aan do commissie, belast met het ontworpen der concept-statuten. Het instituut moge weldra ter wereld komen als een welgeschapen zoon, met een echt Hollandsch hart, versierd door een wetenschappelijken geest. Het moge in de administratieve wereld dien ze^en verspreiden, dien men er met grond van kanen mag verwachten. --- FEUILLETON. Uit let leven van een arm student. Naar het Russisch van S. A. AN...SKI 3) — - IV Ik vond Rogof in zijn kabinet. Hij zat aan de tafel en bladerde in een geneeskundig tijdschrift. Ik had zeker te hard geloopen, *aut toen ik in het kabinet kwam, begon taij plotseling het hoofd te draaien en kwaden mij donkere kringen voor de oogen. Ik taoest mij aan den wand vasthouden, om met ** vallen. .. , Rogof stond op, kwam naar mi;i toe en »roeg mij, ongerust: „Wat scheelt n i Ik ging zitten en kwam weer bij. ## , .Het is niets," zei ik, „ik heb hoofdpijnen oeb te hard geloopen." Ik vertelde hem nu *at ik kwam doen. Hij leunde met den linker elleboog op tafel, steunde zijn hoofd met de linkerhand en wendde, gedurende mijn herhaal, zijn nitdrukkingsvol, schrander gekat niet van mij af. , , ? «Goed/ zeide hij, nadenkend, toen ik ge«ndigd had, „ik zal met je mee gaan. Maar," Vervolgde hij, na een oogenblik zwijgens, ter- ¦wijl hij mij in het gelaat bleef zien, „weet je wel, dat jijzelf niet heelemaal in orde bent?// Ik trachtte dit met een spotachtig gezegde en een zuren glimlach te beantwoorden, maar Rogof sloeg geen acht op hetgeen ik zeide, kwam bedaard naar mij toe, voelde mij den pols en luisterde met een instrument naar het slaan van mijn hart. Ik onderwierp mij geduldig aan dit onderzoek en had een gevoel als een dief, die op heeterdaad wordt betrapt. De dokter ging weer zitteD, zweeg een oogenblik en zei toen op een vasten, eenigszins strengen toon: „Hoor eens, je bent ziek. Je zult eenige weken rust moeten nemen en..." Hij sprak niet door en scheen min of meer bewogen. „Ach," zei hij, met een plotselinge, heftige handbeweging, „denk je, dat ik niet weet hoe je leeft ? Ik weet het heel goed, maar dat zeg ik je: zoo kan het niet langer." Hij wond zich op en scheen eenigszins boos. Ik zweeg. Mijn gemoed schoot vol. Ik zon den man wel hebben willen omhelzen en bitter weenen. Maar op dat oogenblik kwam mevrouw Rogof het kabinet binnen en ik stond snel op. , ? n „Andreas Stephanowitsch," zei ik,,„het Kan zijn, dat ge gelijk hebt. Ik weet het niet, we zullen dat later wel onderzoeken, maar willen we nu gaan?" /ukken Hij antwoordde niet, nam zijn d kken knoeststok, zette zijn pet op en we gingen heen. Tegen zijn gewoonte nam hij dezen keer een rijtuig, wat hij blijkbaar om mijnent wil deed. Gedurende den rit keek hij somber ter zijde en zweeg, en dat was maar goed ook, want het schokken van het rijtuig veroorzaakte mij zulk een pijn in de ledige maag, dat ik misschien toch niet zou hebben kunnen antwoorden, als Rogof met mij had willen spreken. Wij kwamen aan de hut en gingen binnen. Rogof groette Isakof met een hoofdknik, bekeek de zieken en begon het meisje naar do omstandigheden te vragen. Uit haar verhaal vernamen wij, dat moeder bij do menschen uit wasschen ging, dat zij reeds een dag of vijf buiten kennis lag en voor dien tijd lang gesukkeld had; haar broeder lag sedert drie dagen ziek, en niemand kwam bij hen, omdat er niemand in de buurt woonde, daar de geheele straat onlangs was afgebrand. Ik zag, dat Rogof diep bewogen was. „Weet je wat wij doen zullen V' zei hij. „Da jongen moet nog vandaag naar het ziekenhuis; de vrouw te vervoeren is niet mogelijk: zij zon onder weg sterven. Maar wie zal haar oppassen V' ffWij,« zei Isakof terstond. „Neen,// sprak Rogof, de wenkbrauwen fronsend. „Hem (hij wees op mij) verbied ik het onvoorwaardelijk, en u zou ik het niet aanraden. Gij komt, als onderwijzer, in huizen waar kinderen zijn en zoudt de besmetting kunnen overbrengen." Isakof, die zich reeds boos begon te makeD, werd door deze laatst© woorden gekalmeerd en keek mij aan, als wilde hij vragen: „wat nu ?" Ik dacht het» zelfde. „Annoesjka \" riepen wij beiden plotseling; en tegelijk nit. „Yfat is er ?« vroeg Rogof, bijna schrikkend door dezen onver wachten uitroep. „Niets. Wij hebben iemand gevonden om zieken op te pas3en," antwoordde Isakof. „Nu, dat is uitstekend," zei de dokter; „ik ga nu naar huis en zend n met den koetsier de recepten en wat er verder noodig is. Er zal mijn knecht met een briefje naar het ziekenhuis zenden,, dan wordt de jongen vandaag nog weggehaald. Morgen kom ik terug.* Hij gaf Isakof de noodige wenken omtrent de behandeling van de zieke, drukte ons d^ hand en vertrok. Annoesjka! Lieve hemel, dat we niet terstonjj aan haar hebben gedacht. Annoesjka was de dochter van een amlK tenaar, die aan den drank -was en tijdelijk: in zijne betrekking was geschorst. Zij hadi het gymnasium doorloopen en had zich gaarnei als onderwijzeres op een dorp gevestigd; maar! zij kon hare zieke moeder en haren vader,! die al dieper zonk, niet verlaten. Zij ver* diende eenig geld met lesgeven, hare ouder* trokken jaarlijks eenige honderden roebels} pacht van een hun toebehoorend stuk land, an door dit alles kon de familie fiuancieel tamelijk goed rondkomen. Annoesjka was eene leerlinge van Isakof. Hij had haar geruimen tijd les gegeven en haar later boeken verschaft, en zoo was zij ongemerkt in onzen kring gekomen, kwam langzamerhand op hetzelfde peil van ontwikkeling als onze kameraden en stelde belang in al die vraagstukken, welke ons in dien tijd in geestdrift brachten. Wij droegen haar eene broederlijke liefde toe, die zij ten volle verdiende door haar buitengewone goedhartigheid. Was iemand in nood, zij was bereid hem of haar te helpen, niet alleen met haar laatste geld, maar ook met haren tijd en haren arbeid. Zij was enkel goedheid, en deze straalde uit hare heldere oogen. En haar hadden we in dit moeielijk oogenblik geheel vergeten I Ik vond Annoesjka alleen en aan haar naaiwerk. Zij ontving mij met een helderen, kinderlijken, vroolijken glimlach. „Ik had juist bij u willen komen/ zei ze, met hare welluidende stem. »Ik zou graag dat pas uitgekomen werk hebben, je weet wel; in de bibliotheek werd mij gezegd dat gij het hebt." „Ja, en gij kunt het morgen krijgen; maar nu kom ik over iets anders spreken/ en tjk deed haar het verhaal van het zieke gezin. Zij hoorde mij zwijgend aan, nu blozend, dan verbleekend; op haar gelaat stonden afgrijzen en diep medelijden te lezen, en bijna onhoorbaar Hspte zij: „Mijn God, mijn God." „En de kinderen ?" riep ze op eens met schrik uit. „Die kunnen daar niet blijven! Die ziekte is besmettelijk \" Zij keek mij aan met oogen vol tranen. „Waarom heeft men daaraan niet gedacht? Waarom hebt ge de kinderen niet terstond hier gebracht ?" voegde zij er bij, op een toon van verwijt. „Maar," gaf ik ten antwoord, *als gij bij de zieke wilt gaan, hoe kan ik dan de kinderen hier brengen? Isakof en ik kunnen ze beter bij ons nemen." „Neen, wat zoudt gij met die kinderen doen? Ik zou ze bij Nasja, onze naaister, besteed hebben; die zou ze heel goed verzorgen.* Annoesjka waa onder het praten naar de kast gegaan en had daaruit allerlei voorraad: broodjes, thee, suiker, worst, enz., te voorschijn gehaald. „Pak dat eens in; hier is een doek/ zei ze, haastig, en verliet voor een oogenblik de kamer. Onder het inpakken voelde ik weer honger. Werktuigelijk brak ik een stuk van een broodje en wilde het in den mond steken; maar de gedachte, dat ik don hongerigen kinderen een stok brood ontstal, deed mij het weer neerleggen, en snel pakte ik alles bijeen. Na een paar minuten kwam Annoesjka terug met een kussen, een heel pak kleeren en schoon linnen. „Moet dat alles daarheen?" vroeg ik, verwonderd. „Stil", lispte zij, zenuwachtig ; „mama is in de andere kamer; zij zou ons kunnen hooren en tegenwerpingen maken, en dat heb ik liever niet." Zij gaf mij de beide pakken en maakte zich tot vertrek gereed, maar plotseling stond zij stil en zei: „Wacht eens even." »De frambozengelei?" vroeg ik, en wij schoten beiden in een lach. De frambozengelei van Annoesjka had in onzen kring eene zekere vermaardheid gekregen. Bij iedere buitengewone gelegenheid bracht zij die mee. Het was meermalen gebeurd, dat ik Annoesjka wat te eten had gevraagd, als ik hongerig bij haar kwam, en ik had dit gedaan zonder eenigen weerzin. Maar thans kon ik er niet toe besluiten. Wel kwamen mij meermalen de woorden op de lippen: „Apropos, ik zon ook wel wat willen eten/ maar zij wilden er niet over heen. Hoe, ik zou brood komen vragen voor hongerenden en tevens, als terloops, mijn eigen honger stillen ? Neen, dat kon niet En Annoesjka scheen ditzelfde te gevoelen, want zij bood mij niet aan iets te cebruiken, wat se anders gewoon- lijk wèl deed. Voor zij vertrok, z»i ze *° hare moeder: „Ik ga naar Masja, en het ko" wel zijn, dat ik daar bleef slapen.» ,k Wij gingen heen. Zij liep zóo snel, dat » moeite had haar bij te houden. Onder^6* werd ik zóo vermoeid, dat ik moest blijvöv stilstaan; mijn hoofd duizelde, en ik kr*8» hartklopping. „Wat scheelt u?" vroeg zij. . „Niets; ik heb een beetje hoofdpijn," &* woordde ik, en ging verder. , „Arme jongen,* zei ze, op een in z^ gevallen gebruikelijken toon, en ze i°osJt er bij: „Je brengt de kinderen toch vand»* nog naar Masja?' v, „Neen, vandaag niet," antwoordde ik z"**^ jik kan nauwelijks meer loopen.* „Hoe zoo?" vroeg zij, maar ditmaal &* ongerustheid; zij bleef stilstaan, en keek *^jj in het gezicht »Ben je ziek?" Ik wilde b*^ niet beangstigen, en trachtte haar geru»*: stellen. «Het heeft niets te beteekenen, ik; „laat ons maar doorloopen." g[i Den zieken knaap vonden wij niet IÜ0jJt. hij was reeds naar het ziekenhuis gebr3° Isakof paste de kranke vrouw op. Armoe**! trad terstond in haar rol, en begon het .g trek op te ruimen. Ik bleef niet lang, beloo morgenochtend terug te komen, en ging »e (Vi/wdt vervolgd^. --- Binnenlandsch Nieuws. 14 Februari. Bij Kon. besl. zij n de navolgende pensioenen verleend, aan : J. Kogels, wed. P. R. van der Zande, kantoorknecht aan het postkantoor te s-Gravenhage, ƒ194; W. Prins, wed. M. Eykenboom, deurwaarder bij 's Eijks belastingen, ./ 580; G. Water, wed. X Dekker, Eijksveldwachter, ƒ233; D. G. R., P. 11., M. A. en J. H. van der Zande, kinderen uit het huwelijk van wijlen P. H. van der Zande, laatstelijk kantoorknecht aan het postkantoor te 's Gravenhage en laatstelijk echtgenoot van J. Kogels, met wijlen M. M. Sas, ƒl9l. De statuten der navolgende Naamlooze Vennootschappen zijn opgenomen in de St.-Ct. No. 38 : „De stoomzuivelfabriek De Fivel," te Loppersum (wijzigingen); — „Verzekeringmaatschappij De elf provinciën", te Utrecht (verzekering tijgen diefstal bij inbraak, tegen schade door vervoer van goederen te water of te land, en speciale verzekering van dienstpersoneel), kapitaal ƒ 100,000 (waarvan ƒ 46,000 geplaatst en de overige binnen 5 jaren), directeur M. Mol en H. E. L. Mol, commissarissen i C. F. W. von Sah'ër, S. J. de Eooy en J. Korevaar I B.Az. ; ¦— „Vierde Amsterdamsche Verzekering! sociëteit", te Amsterdam (verlenging van duur met i tien jaren); — „Maatschappij Eijnsehip Basalt V", te | Rotterdam (zie de vorige Eijnschepen van dien naam). Hetzelfde nummer der St.-Ct. bevat de statuten der navolgende Vereenigingen : „Re Nieuwe Sociëteit", te Eotterdam; — „Afdeeling Uitgeest van de Noord- Hollandsche vereeniging liet Witte Kruis," te Uitgeest. De Haagsche Gemeenteraad heeft — overeenkomstig het voorstel dor meerderheid uit het college van Burg. en Weth. — met 34 tegen 3 stemmen besloten: ./' 28,000 te besteden aan het herstel van den straatweg langs het strand tot eene breedte van 12 meter en overigens ongeveer tot het oude profiel, — een en ander met verzoek „om voor diïigeut gehouden te worden ten opzichte van het doen van nadere voorstellen ten aanzien van de zeewering te Scheveningen." Gelijk wij dezer dagen hebben medegedeeld, had de minderheid van B. en W. een uitgebreider werk gewenscht, dat ƒ 87,500 zou gekost hebben. Het tweede voorstel van B. en AV. om ƒ 10..500 te besteden, „behoudens goedkeuring van Dijkgraaf en Hoogheemraden van Delfland," aan de voorziening van de duinglooiing voor de Gcdenknaald te Scheveningen, ten einde te voorkomen dat dit historisch monument door de zee worde verzwolgen, werd aangehouden. Een der Eaadsleden, de Heer Hijmans, betwijfelde sterk of het punt, waar de Gedenknaald staat, wel de plaats is, waar de Souvereine A7orst bij zijne terugkomst zal hebben geland, en ten tweede achtte hij 't eene nuttelooze uitgaaf om op dit zeer bedreigde punt de Gedenknaald to willen in stand houden. Hoogstens zou men zich er toe kunnen bepalen daar een godenkt-eekentje van eenmans-hoogte to plaatsen on zou de Naald elders kunnen verrijzen. Zonder beraadslaging werd aan den burgemeester de gevraagde machtiging verleend, om zich, namens de gemeente, te verweren ter zake eener door den Heer H. H. Flörke, stukadoor te Amsterdam, tegen de gemeente ingestelde vordering om schadevergoeding, wegens door hem beweerde van do politie ondervonden mishandeling op 9 Aug. IS9I, bij de rfenis van don socialist Aran Areel.en. --- LOON EU ARBEIDSOUUR. B. en A\T. van Leiden hebben aan den Gemeenteraad een niet onbelangrijk voorstel ingediend, naar aanleiding van !het hun opgedragen onderzoek omtrent de vraag : of het wenschelijk is om in de bestekken en voorwaarden van aanbestedingen van gemeentewerken bepalingen op te nemen omtrent minimum loon en maximum arbeidstijd. Bij dat voorstel zijn B. en AV. hoofdzakelijk geleid door de volgende beweegredenen: De wenschelijkheid, dat 'de werkman direct of indirect in dienst van de gemeente zóo beloond worde, dat hem een behoorlijk bestaan voor zijn gezin verzekerd zij, en dat hem genoeg tijd overblijft voor rust en huiselijk verkeer; en de plicht der gemeente om hetzelfde als voor hare eigene werklieden, te eischen jvoor de werklieden in dienst van aannemers van gemeentewerken. Te meer dringt deze laatste eisch, omdat aannemers vaak hunne winst in de arbeidsloonen moeten trachten te vinden. B. en AAT. meenen dat het in den tegenwoordigen tijd tot de roeping van de gemeente behoort don toestand der werklieden te verbeteren, ook in den bovenbedoelden zin. Een onderzoek naar den loonstandaard tusschen werklieden buiten dienst en dio in dienst der gemeente, bracht aan 't licht, dat de loonen der particuliere en stadswerklieden in den zomer zoowat gelijk staan, doch dat de loonen der laatsten in najaar, winter en voorjaar aanmerkelijk hooger zijn dan die der particulieren. Eedenen om de loonen der stadswerklieden te verhoogen bestaan er niet, terwijl zij in tijd van ziekte gedurende zekeren tijd het halve loon ontvangen, daarentegen zijn de loonen van de werklieden van aannemers niet voldoende. B. en W. willen daarom het loon van de laatsten bepaald zien op 18 et. per uur voor volwassen werklieden en 15 et. voor opperlieden en sjouwers, het minimum loon van halfwas naar leeftijd te regelen. De maximum arbeidsduur behoort op 11 uur te worden gesteld. Hoewel overwerk in den regel verboden moet zijn, kan 't toch noodzakelijk worden, 't tegengaan daarvan kan bevorderd worden door do tijdebepaling voort werk in de bestekkon niet al te zeer te beperken, overschrijding van den maximalen werkdag altijd afhankelijk te stellen van de goedkeuring der directie en het minimum loon voor de overuren vrij aanzienlijk te verhoogen. B. en AV. stellen in dien geest bepalingen voor, waarin behalve het bovengenoemde nog voorkomt: werklieden beneden 23 jaar mogen voor niet meer dan 20 pCt. deel van de werkkrachten uitmaken, be» neden 14 jaar worden geen werklieden aangenomen, terwijl voor dezen het loon zal zijn: 14—16 jaar 4 et. per uur, 16—18 7, 18—29 10 en 20—23 13 et. per uur. A'oor overwerk wordt betaald voor het le uur 10 pCt., 2e 20 pCt., 3e 30 pCt., verdere uren 50 pCt. boven zyn uurloon. Zondags bij noodzakelijken arbeid wordt het uurloon ten minste 50 pCt. verhoogd. Op dezo wijze meenen B. en AV. aan de eischen van den tijd en van het maatschappelijk leven te hebben voldaan. --- SURINAME. Voor leden en i genoodigden der Vrijzinnige Vereeniging ?'s-Gravenhage'' heeft de Heer Mr. A. C.i AVesenhagen Dinsdagavond eene rede gehouden! over Suriname. Na eene historische schots omtrent de wisseling van bestuur over deze thans gesubsidieerde kolonie' ging spreker de oorzaken na van den voortdurendea achteruitgang van Suriname. In de allereerste plaats heeft daartoe bijgedragen; de bepaling, in het octrooi van 1682, dat de kolonioj met geen anderen Staat dan Nederland mocht han-del drijven. Want hoewel voordeelig voor Nederland,j was deze bepaling een nekslag voor de kolonie;: nog te meer, omdat de West-Indische Compagnie, haaldo wat er te halen viel. Daarna ging spreker over tot eene beschouwing; van don inwendigen toestand van Suriname. Do rogeheg van u. justitie en de politie laet er to wenschen over; de koi'fie-productie behoort tot, het verleden — alleen vindt men er nog koffie en, cacao — do publieke belangsteliing is gereduceerd tot nul. En hoe is nu die toestaud ontstaan? Dit duidelijk' te maken^ was vooral het doel van sprekers voordracht. Een der groote oorzaken is, dat één partij, de planterspartij, het hoogste woord voert, dat tal; van heerlijke gronden ougeösploiteerd liggen, en ¦ dat de kolonie steunt op het subsidie, waardoori alle energie verloren gaat, te meer omdat er geen. fixum van het subsidie bestaat, waarvan spreker; altijd een groot voorstander is geweest. Daarna betuigde spreker, dat het subsidie aanmerkelijk lager zoa kunnen zijn, indien de uitgaven voor de kolonie werden verminderd; ten eerste door inkrimping van het overvloedig getal ambtenaren, die slechts eenige uren daags hebben te werken en nooit verzuimen hun middagdutje te doen, hoewel [de Gouverneur Smidt zelf het voorbeeld gaf, tijdens zijn bestuur, dat dit zoogenaamde „onontbeerlijke" dutje volstrekt niet noodig is. De te weelderige inrichting ,van de kolonie was voorts mede een der oorzaken van haren achteruitgang, en hij wees daarbij op de inrichting voor krankzinnigen, welke veel te groot is, op straatbesproeiing en andere zaken, waaraan vroeger niet gedacht werd. Vervolgens behandelde de Heer AVesenhagen dea cultuur-arbeid op Suriname. Hij geloofde niet, dat do kolonie reeds rijp waa voor don vrijen arbeid, maar toch kon en. moest de arbeid anders geregeld worden en niet uitsluitend» blijven in handen van de planterspartij, die de wilde bevolking maar laat voor hetgeen zij is. Geruimen' tijd zal het dan oek, naar «prekers oordeel, nog •luren, oar mot den ouden sleur jebrokon is ca de inlanders inderdaad mg« arbeidere geworden zijn. Arervolgens do loeneo in Suriname bah»*d*iende, wees spreker ar op, dat die Teel te laag ztjo. Wat da zeden en gewoonte* Tan da inlandsahe bevolking betreft, aan da verbetering daarvan laat men ziek weinig'gelegen liggen. AToer de opleiding tet het familieleven werdt nieti gedaan, en de afgoderij wordt in de hand gewerkt, in plaats van tegengegaan. Een paar staaltjes daarvan werden door spreker aangehaald. De Moravische broedera, die tevens handel drijven, verliezen daardoor veel van hun „overwicht en staan in dat opzicht achter bij de Eoornseh-Katholieke priesters, die zich uitsluitend wijden aan het prediken en het geven van onderwas. Alles bijeengenomen, geloofde spreker dan ©ok niet, dat dè Regeering verantwoord is met hetgeen «S in dezen doet. Daatna kwam spreker tot de emigratie. Volgens zgn oordeel moet de kleine landbouw in de kolonie Suriname door den inlander worden geëxploiteerd, en alleen dan is kolonisatie mogelijk. Geen massale, maar sporadische nederzettingen. Alleß toch in de tegenwoordige kolonie wijst op gemis aa* kracht en gemis aan voorzongen, waardoor de cmi; fratie moet mislukken, vooral ook omdat het lot Van den emigrant diep treurig is. A\7at men er ook van zeggen mog», die emigranten blijven altijd, althans bij de tegenwoordige regeling, gedwongen arbeiders. De afpersingen, waaraan die arbeiders blootstaan, leiden tot moord en doodslag; ja, zoo diep bedroevend is de toestand, dat de menschen, die in het hospitaal verpleegd werden, zich moedwillig zweren en wonden openkrabden, om langer in die inrichting te kunnen blijven. Gesloten contracten mot de arme menschen werden eenvoudig van de zijde der planters niet nagekomen, en bij de minste tegenstribbeïing van den kant der arbeiders wordt maar dadelijk gesproken van onwil, hoewel zij dikwijls onmachtig zijn. Met een enkel woord stond spreker daarna stil bü de ontginning van gronden in Suriname, en wees er daarbij op hoe sedert 1875 de gouddelving op den voorgrond is geplaatst, zeer ten nadeele van den landbouw. Ten slotte wees spr. er met klem op, dat Suriname niet langer mag zijn eene wijkplaats voor mensehen die in Holland niet meer te gebruiken zijn. De ambtenaarswereld moet gezuiverd worden van mannen, die door hun gedrag alle prestige doen verloren gaan; de bevolking moet opgeheven worden uit haren treurigon staat, want, waarlijk, er ontbreekt veel, zeer veel in Suriname. Daartoe is in de eerste plaats noodig een goed bestuur voor de kolonie. Suriname heeft niet noodig een genie, maar een braaf man, die de waarheid zoekt en den moed heeft die te zeggen. Nadat door den Heer J. M. Pijnacker Hordijk, lid der Tweede Kamer, een paar opmerkingen waren gemaakt — o. a. dat het hem vreemd voorkwam, dat nog nooit een Gouverneur van Suriname een einde heeft gemaakt aan die dagdieverij der ambtenaren, — en de waarn. voorzitter. Dr. AV. P. Euijsch, zijne zienswijze had uiteengezet omtrent de uitgetrokken som voor brankzinnigen-verpleging in Suriname, werd de vergadering, onder dankbetuiging aan den spreker, gesloten. ---