DE KUNST TE HUIS I. Het „tehuis" heeft voor verschillende pereonen een dikwijls geheel uiteenloopende beteekenis. Voor den een is het de plaats -waar hij een groot deel van zijn leven doorbrengt, waar hij zich ep zijn gemak gevoelt, voor een ander daarentegen is de woning zoo ongeveer een parapluie, niet meer dan een schuilplaats. Ons dunkt, het beste zal zijn om ons huis werkelijk als ons „tehuis" te beschouwen, als een plaats, die onze volle belangstelling steeds zal blijven innemen, en daarom: ook ons „tehuis" drage de teekenen der kunst. Dit behoeft evenwel geen dure kunst te wezen. Zeer zeker zijn mooie Oostersche tapijten, schilderijen van groote meesters heel kostbaar, maar ook zijn er heel veel zaken, die niet veel geld kosten en die toch evengoed met het volste recht den naam van kunstvoorwerpen kunnen dragen. Het gaat volstrekt niet op te zeggen : Hoe kostbaarder zoo artistieker, noch hoe kunstvoller zoo kostbaarder. Vaste wetten of recepten te geven voor de woningversiering is ten eenen male onmogelijk. Onze woning staat in het nauwste verband met het klimaat. Wij, in het Noorden, zoeken beschutting tegen de koude van den winter, niet zelden ook tegen die van den zomer; de bewoners van het Zuiden daarentegen zoeken de hitte te ontkomen. Zij moeten luchtige hallen hebben, koele wanden, terwijl «ij geh-cl afgesloten, niet te groote, zelfs enge ruimten behoeven, met houten vloeren en tapijten. Dan, op 't land, waar men de natuur en de vrije lucht laat meewerken, oefenen deze zeker grooten invloed uit op den aard der versiering, op verhoudingen en kleuren. In het algemeen zal de landwoning eenvoudiger moeten zijn van inrichting en minder kostbaar. We verlaten ons dan onwillekeurig op de bekoorlijkheid en de schoonheid der natuur. Wat we aan luxe, behagelijkheid meenen noodig te hebben, brengen we liever in 't winterverblijf in de stad. Ook daar verschillen de cisehen van kunst en goeden smaak, naarmate de plaats grooter of kleiner is. Bij de laatste toch is een vaste woning bijna regel. De bezitter zal uit den aard der zaak het er op toeleggen om zijn huis voor langen duur met blijvende versiering smaakvol in te richten. In de grootere steden met hunne huurkazernes trekt men van huis tot huis, van straat tot straat, en een gevolg daarvan is zeker, dat men er niet heeft wat men er wel zou wenschen, omdat in den regel de woning, waarin we verkeeren, de onze niet is, en men wie weet hoe kort nog zal blijven. Het is echter in dit opzicht een gemak, dat bijna alle tegenwoordige huizen in de nieuwere wijken hetzelfde type vertegenwoordigen. Toch zal men, gelooven we,in grootere steden eerder geneigd zijn luxe en versiering aan te brengen clan in kleinere plaatsen, misschien wel omdat het schoone daar meer onder ons bereik is. Misschien ook wel omdat we voor gemis van een tuin, van een gemakkelijk verkeer in de vrije natuur,ons door grootere behagelijkheid en gemak van onze woning schadeloos willen stellen, misschien ook wel door de grootere en rijkere ontwikkeling van het maatschappelijk leven. De versiering zal verschillen, naar gelang van stand en vermogen en van de individualiteit der bewoners. Dan moet er ook niet weinig rekening gehouden worden met de bestemming van de verschillende vertrekken. In Engeland is het ongeveer regel, dat elke familie haar eigen huis bewoont. Niettegenstaande dat doet de Engelschman volstrekt geen moeite, zijn woning van buiten een behagelijk voorkomen te geven. Alles besteedt hij aan het inwendige. Wat buiten aan het huis is, ziet hij niet, en voor de menschen, die op straat loopen, bouwt hij niet. Zijn we het hier al niet mee eens, toch achten we dit nog beter dan het omgekeerde: erg mooi van buiten, maar van binnen treurig. In het algemeen staat onze 19e-eeuwsche woning in veel opzichten ten achter bij hare zusteren uit vroegere eeuwen. Onverschilligheid, gebrek aan smaak, mode gelden hiervan wel als hoofdoorzaken. Toen had men zijn eigen stijl, tbans bootst men na. Men richt vertrekken in „op zijn oud-Hollandsch/7, „a la Louis XV//, of wel men doet zooals Jnijnheer A. heeft gedaan of zooals collega B. deed. Laat toch onze woning overeenstemmen met onze eigene behoeften, met onze eigene levenswijze, met ons eigen karakter, in éen woord, laat onze woning zelfstandig zijn, iets, waarin wij ons thuis gevoelen. Alleen daarmee is reeds een vertrek „in stijl" veroordeeld. Zoo iets is in tegenspraak met onzen persoon, met ons karakter en onze kleeding. En buitendien: welk genot geeft het den eigenaar ? Meestal worden de vensters zorgvuldig gesloten, de stoelen met hoezen bedekt, het tapijt met een of andere lap, waarop men alleen mag loopen, de schilderijen omgedraaid.... Zoo nu en dan mogen oogen van vrienden of familie al die pracht komen begluren. Wat een genot! Bovendien ziet zoon kamer er „immer uüd ewig" eender uit. 't Is net een mooi kastje, dat men tusschenbeide eens opendoet, om 't te bewonderen. Men zou, als men plotseling in zoon vertrek geplaatst werd, volstrekt niet weten of er in de oogenblikkelijke nabijheid menschen waren, of eerst mijlen ver. Er ligt iets doods, iets kouds, iets „unheimisch" in zoon vertrek, iets lijkhuisachti^s. Alleen een 19e-eeuwsche kamer past in een 19e-eeuwsche woning. ook vast door lijsten omsloten. Dergelijke zaken zijn evenwel heel duur. Ook schilderwerk, voornamelijk decoratief schilderwerk, is voor huurwoningen te ontraden, èn om de duurte, èn omdat het niet gemakkelijk te herstellen is, èn ook omdat het niet verplaatsbaar is. Bedrukte „stoffen vooral, die, naar ik onlangs las, tegenwoordig heel goedkoop te verkrijgen zijn, kunnen, als het patroon goed is, uitstekend de kostbaar geweven stoffen van vroeger vervangen. Als het patroon goed is, d. w. z. dat men geen landschappen met groote diepte aan den wand moet bevestigen. Dat strijdt met het begrip : afsluiting. Een vertrek is niet oneindig en mag den schijn daarvan ook niet aannemen. Mede zijn patronen verwerpelijk, die een kamer herscheppen in een rozentuin met zomerhoeden, mooie bouquetten. 't Is waar, niemand zal op het denkbeeld komen een roos van zulk een behangsel te plukken, maar alweer: ook de schijnt dient vermeden. Vooral is het hinderlijk, als men een bord, een portret, aan zulk een rozeblaadje of aan zoon zomerhoed ophangt. Dat houdt niet! .. . Een zeer geschikte stof om er mee te behangen vinden we tegenwoordig in het geperst behangselpapier, meestal in warme kleuren vervaardigd met flauw relief. In het algemeen verdienen warme kleuren den voorrang. Het min of meer donkere van een behangsel dient in verband te staan met het licht, dat een vertrek ontvangt. J. d. J. Hz. --- FUILLETON Van 't ezelke dat geen Hollandsch verstond. ¦cht bij onB dorp wolen twee boerkes, Drieske in Keeske van Kooi. 'tZijn iroeders, maar zy heb>en ieder hun eigen hoef:e en hun eigen vrouw. )p zekeren Zondngniidlag kwam Keeske als naar •ewoonte wat praten bij )rieske. Trouwens: als 't ÖÖ gewoonte niet gefeest was, had hij 't nu och gedaan. Hij had er oor, want buurmanjan van den dyk was voor een tijd naar de stad geweest en had er op de markt een ezel gekocht. Hedde 't gehoord, Drieske, vroeg Keeske, van buurman Jan? Zeker, en hij had den ezel al gezien ook. Jan had er al een karke bijgekocht, en nu kon hij naar de markt en naar de kerk rijden, net als de boer, de groote boer, van wien zij kleine stukjes land in pacht hadden, om wat aardappels en wat rogge op te verbouwen. De broeders waren het al spoedig hierover eens, dat ze ook zoon ezeltje moesten zien te koopen; ze zouden het dan samen betalen en gemeenschappelijk gebruiken, met dien verstande, dat Drieske het zou stallen en den kost geven, en dat Keeske daarvoor eer. zekere êom in geld zou betalen. Over dit voornemen waren ze vooreerst niet uitgepraat, en dan most Keeske er nog over praten met zijn Hiekeen Drieske met ziju Janeke.Eindelijk was het dan zoover, dat zij Vrijdag samen naar de stad zouden gaan, want dan was er een soort van paardeninarkt, waar ook wel eens pony's en ezels te koop kwamen. Ze zagen al gauw wat ze zochten, liepen de markt een keer of wat op en neer, keken eer. t van ter zijde, later meer opzettelijk naar een ezel, van wien ze dachten, dat hij hun lijken zou, en kwamen eindelijk in onderhandeling met den koopman, die in ezels deed. Wat of den dieë daar wel kosten zou ? Den dieë zei de koopman, dat's er nou ne een, die jullie Hjkenen zou. 't is een beste; hij is nog van den ba.on afkomstig, en toen reden de jonkers er meê; nou, allo, ik zal cm jullio geven voor zooveel. De koopman vroeg natuurlijk een 25, 30 gulden te veel en verzweeg/ dat de ezel enkele kleine onzichtbare gebreken had, dat hij wat hardhoorig, wat lui en wat koppig was. Maar de boerkes wilden hem geern hebben, en ze brachten het zoover, dat de koopman er 10 gulden afdeed. Afin, 't was nou niet te veel voor een goejen ezel. Ze namen hem van de markt meê aan den halster, en keken al uit of ze niemand van het dorp of uit de buurt zagen, die zeggen zou: Wel potdorie, daar hedde nou Keeske en Drieske; _flie hebben ook al een ezel gekocht. Maar ze zagen niemand. Eindelijk, toen ze dicht by de poort waren, zeiden ze tegen elkander: Daar tornt Arrioan van 't meulentje an. Arrioan riep al vier huizen ver : Ah, goeje morgen, Keeske, morgen, Drieske, hedde den Engelsman beet; nou, proficiat, ooro ! Den Engelsman? vroegen de broeders. Ja, zeker» zei de mulder, da's nou den Engelsman ; die het de baron vroeger mee uit Engeland gebracht; die verstaat nou geen woord Ilollandseh. Hut, hoar, huup, vort — hij verstaat er niksko van. Alleen : ho dat begrijpt hij ; maar dat verstaan ze overal. Nou dag, Keeske, dag, Drieske, wel thuis oore ! De boerkes gingen nu verder den ezel achter hen aan 't touw. Toen ze de poort uit en op den weg naar hun dorp waren, mosten ze nog 's èfkes bij Mieko van Chaam een borreltje pakken. Zy waren geen pruuvers, maar als ze naar de markt geweest waren, dan was het altijd de gewoonte, dat ze by Mieke, dio nog bij hen uit de buurt vandaan was een kruik bier of een glaasje klare dronken. Mieke stond al in de deur van haar herberg te kijken, want ze had hen aan zien komen, en met echte Brabantsche joviale praatlustigheid begon ze al voor dat ze nog in de herberg waren en den ezel aan den ring bij den voerbak hadden vastgebonden : Zoo, jongens, ge het eenen piekfijne; die is voor jaren al bij den baron geweest; ze noemen hem gemeenlijk den Engelsman. Ja, dat hadden ze van den mulder ook al gehoord; maar daar was hij niet minder om, en dat de baron hem ook al gehad had, dat was geen kwaad teeken. Ja, zei Mieke, 't was een wonder met die beesten, zooals ze aan een taal gewend konden raken. Daar had je nou der moei, die zoo wat een kertierke achter den molen woonde — ze kenden der wel — die had van een nicht uit Antwerpen een papegaai gekregen, en da was nou een Pranschman, die kos niks as Pransch. Bonjour, madame, comment vous porles. vous — dat zee die nou net zoo netjes; maar hy kos niet tegen vloeken, want als ze „Sapristi" tegen cm zeeën, da was een Fransche vloek, dan werd hij zoo woedend, dat al zijn veeren op zijnen kop recht overeind gingen staan, en dan zou die je oogen uitgepikt hebben, as je te dicht by de kooi kwam. Dan was die toch fatsoendelyk opgebrocht, zei Keeske. Ja, da's woar, zei Mieke, maar ze worden niet allemaal zoo fatsoendelyk opgebrocht; want daar hedde nou den hond van die vent, die elke week bij haar aan de deur kwam met de hondekar, da was eene Pruis, en die liep nou niet goed als hy geen Pruisische vloek naar zijne kop kreeg. Ze had 't al dikwyls genoeg gehoord, als hij den hond aan den gang wou krijgen, dan vloekte hij: Potz-tausend. donder-sacrement, ik zal je eens op je Pruisische ribbekast komen ; maar dan liep den hond ook, dat geen peerd e__ by kon houën. Dan zou ik hem niet moeten hebben, zei Drieske, want met dat gevloek hou ik me niet op. Zullen w'er nog eentje pakken, Keeske ? Nou, nog een dan, zei Keeske ; maar dan moesten ze ook weg ; anders zou het te laat worden, en dan wisten ze thuis niet waar ze bleven. Mieke zei nog, als z'er niet goed weg meê wisten, dan mosten z'er Dorus uit de Oost maar eens bij lati-n komen: die kon goed Engelsch. Dorus was een Indisch militair in ruste, die inden kost was by arbeiders in hun buurt, en die in den roep stond, dat hy een vent was, die van alles wist. Drieske en Keeske stapten op; maar ze konden nou in 't voorbijgaan wel een hoofdstel en een tuig bestellen by den gareebnaker, en dan had de wagenmaker nog een oud karke, dat ging nou in éen moeite door; dat zouden ze zien te koopen. De gareelmaker kon natuurlijk voor Zondag,'t was nu Vrijdag, 't hoofdstel en de strengen en de leidsels niet gereed hebben, dat sprak vanzelf; maar in de volgende week Donderdag, dan was 't heiligendag. en dan zou hy maken, dat 't klaar was ; dan konden ze met den heiligendag voor 't eerst naar de kerk rijden. Nou, en de wagenmaker, die was heel schappelijk 5 't was wel een oud karke, maar een sterk ding, en als zij 't nou zelf een beetje opverfden, en ze lieten er een paar hoepels en een witte huif over maken dan hadden ze „parjen" en mooi karke, veel mooier nog als van Jan van den dijk. En zoo kwamen ze thuis tegen den avond. De vrouwen en de buren, die gauw kwamen kijken, ze waren niet uiteejpraat over den ezel. Da was nou es eenen ezel; daar hadden de jonkers van den baron ook meêgerejen toen ze klein waren; Jan van den dyk, die had zoo maar een gewonen, maar deze was dau toch altijd maar eens iets bizonders. Dat hy een Engelsman was, en dat hij geen woord Hollandsch verstond, dat hadden de boerkes nog niet verteld. De ezel stond rustig op stal en had volop te eten; ze konden er nu nog niets meê doen, omdat ze 't tuig en 't karke nog niet hadden; maar 's Woensdags, vóór den heiligendag, dan kwam de gareelmaker, zooals hy beloofd had, en t tuig werd aangepast en zat netjes: een zwart leeren zaaltje, en witte strengen en witte leidsels, 't was „potdorie" mooi. Nou konden ze 't karke gaan halen by den wagenmaker, en toen nu de ezel voor 't karke stond ingespannen, toen gingen Drieske en Keeske op 't voorste bankje zitten, er waren er twee in, en ze reden stapvoets door 't dorp naar huis toe. leder kwam naar buiten loopen, en ze zeeën allemaal, dat 't nou maar eens een donders mooi spulletje was. Den volgenden morgen zouden zy naar de hoogmis ryden, dan kwam 't meeste volk in de kerk eu dan zou'en z'em eens probeeren, dan zou'en z'em eens laten loopen. Zij konden nu best in een klein half uurke naar 't dorp komen; anders hadden ze een goed uur noodig. De vrouwen waren Donderdagmorgen in pontificaal, en de mannen hadden ook der beste spullen aan. Bij Drieske zouden ze afijjden; daar stond de ezel en 't karke, de vrouwen achterin, de mannen voorop; 't was wel een heele vracht, maar zoon ezel kon dat best trekken, 't Ging eerst stapvoets, zooals voerlui gewoon zyn te doen, maar toen in een drafke, en dat ging in 't eerst tamelijk goed. Drieske had nog een ouwe zweep op zolder ge- vonden, en van tijd tot tijd moest bij "cm zoo maar eens een tikje geven. Je kon zoo merken, dat ie fijn gedresseerd was. Maar 't duurde niet lang, of de ezel had genoeg van 't drafke en ging stappen. Ge mot een beetje aanrijden, Drieske, zei zijn vrouw ; anders komen we te laat in de kerk. Nu begon eerst Drieske, toen Keeske, en toen beiden te gelijk, te roepen : huup, huup, kom jongske, vort, huup, en te gelijk kwamen de zweepslagen wat harder neer. Maar de ezel scheen er niks van te hooren of te voelen; tenminste hy deed er geen stap harder om. Doar hedd' 't al, zei Keeske tegen Drieske. Wat heddo nou al? riepen de vrouwen. Da komt, zei Keeske, omdat hij eenen Engelsman is; hy verstaat geen woord Hollands. Da's wa moois, zeiden de vrouwen. Intusschen, daar kwam een rijtuig aan — ze moesten uithalen. Haar! schreeuwde Dries, en toen dat nik8 gaf: Hot! maar hfj had net zoo goed aan de boomen kunnen roepen: de ezel verstond er niks van. Maar ze moesten toch uithalen, en nu ging Keeske er uit en greep den ezel bij den toom en trok hem zoo op zij, zoodat het andere gerij goed voorbij kon. Toen 't rijtuig voorbij was, klom Keeske der weer in, en „vort" zou 't nu verder. De ezel scheen echter gewoon te zyn om wat te rusten als hy uitgehaald had, want hoe de boerkes ook schreeuwden, aan de leidsels rukten, met de ouwe zweep sloegen, hij verzette geen been. De vrouwen begonnen op te spelen; ze waren groote stommerikken, dat _e zich zoon luiwammes van een ezel hadden laten opdraaien ; zy kwamen nou zeker te laat in de mis; de menschen zouden er schande van spreken en d_ pastoor zou zoo kwaad wezen ; da kwam er nou van dat ze groot wouen wezen, dat ze nen Engelsman moesten hebben, die bij de baron geweest was ; een goeje gewone Hollander, zooals Jan van den dyk er een had, die was veel beter, die reeën wel in een groot kwartier naar de kerk ; ze wouën der uit, ze zouën maar gaan loopen, dan mosten zullie maai achterop kommen. Maar dat zou by hoog en by laag niet gebeuren, riep Drieske; een ezel hebben en dan gaan loopen, dan lachen ze ons allemaal uit. Keeske klom weer van 't karke af en trok den ezel by den toom vooruit ; hy' liep zelf op een drafke, en nou moest de ezel wel meê. Maar Keeske werd 't moei, toen hy een minuut of 10 zoo geloopen had, en Drieske »ei: kom der nou maar weer op, nou is hij 't weer een beetje gewoon, en wy zyn nou dicht by t dorp; 't is nou maar een stapke. Toen ze op 't dorp kwamen, was de mis al aan, maar ze gingen er toch naar toe, en alle menschen keken, toen zy de kerk inkwamen en naar hun plaats gingen; ze dorsten „bekant" niet op te kyken; 't was toch een schande, zoo laat in de mis; da was nog nooit gebeurd. Na de kerk iv de herberg, da was een praot over Keeake en Drieske en der vrouwen, da ze zoo laat in de kerk kwamen, en de kappelaan, die had 't gezien, en hoe of 't toch kwam ? Ja, dat kwam :ze waren 't nog zoo niet gewoon, _e hadden eenen ezel gekoclit en een karke, en nu waren ze met den ezel naar de kerk komen rijden, maar 't was een fijne; hij was van deu baron afkomstig, en die was niet gewoon om hard te rijden op een zandweg, maar op den steenweg; daar kun die draven, zoodat hij met gemak een peerd bij kon houwen. Achter in de herberg zagen ze Dorus uit de Oost zitten; die was ook in de kerk geweest. Ze riepen hem, of ie nie een borrel wou ; nou, Dorus lustte 'cm, en ze wilden eens èfkens met hem praoten ook, appart aan een tafeltje. Dorus kwam, en heel vertrouwelijk zaten ze met hun drieën onder een glaasje klare met suiker. Gij zijt ommers in Engeland geweest, Dorus, begon Drieske. Ik ben overal geweest, zei Dorus Kende dan ook Engelsch praoten', Dorus? Ik ken alles pralen; zoo krom kunnen ze 't mijn niet voorleggen, of ik kan ze verstaan, zei Dorus, maar waarom vragen jullie dat zoo? Je mot toch niet naar Engeland, net als de groote beestenkoopers? Nee, hernam Drieske, en nu boog hij zich fluisterend tot Dorus voorover. Nee, maar wg hebben eenen ezel gekocht, Dorus, en die verstaat nou niks as Engelsch, en da's moeilijk voor ons soort van menschen ; hy luistert niet naar ons, omdat h_ ons niet verstaat; geen hot, geen haar, niks kan die, omdat 't Hollandsoh is; ¦hoe motten wy daar nu meê, Dorus? Da's minder as niks; ik zal morgen wel eens aankomen, en dan zullen wy dat zaakje wel eens op. knappen ; als de ezel goed Engelsch kan, dan zei jullie eens zien of hij niet naar my luistert. Nou, Dorus moest dan morgen maar eens komen, maar hij moest er maar geen praat van maken Kun je begrijpen, zei Dorus; in den dienst leer je van alles, en daar is zwijgen de boodschap Als de kolonel tegen me zei: Dorus, wy zullen ons te_en den avond hier of daar verdekt opstellen, maar p ,s op, dat je er geen mensch vooruit iets van zegt een door paneelen verdeelde betimmering, vooral ook daar men eenigszins degelijk hout dient te nemen. Evenwel zijn de voordcelen groot genoeg Men zou echter ook een vooruitspringend houten lijstje kunnen aanbrengen ter hoogte van 70 of 80 cM., en dan daaronder behang van steviger qualiteit en donkerder kleur. Het behangsel aan den wand wordt bijna overal afgesloten door een papieren randje van slechts eenige centimeters breedte, dat er in den regel in het geheel niet bij past. We dienen zoo mogelijk een flinke afsluiting te maken, in den vorm van een geprofileerde lijst, die dan tevens den overgang vormt naar het plafond. Kan dat niet, laat ons dau een flinken rand van papier aanbrengen, die goed afsteekt met de rest, en wanneer we dien rand ook langs de loodrechte zijden van den wand laten doorloopen, dan hebben we me een een betere begrenzing. We bezitten verder in den wand een middel om onszelf, om onze bezoekers of bezoeksters voordeelig te doen uitkomen. Men weet toch van hoe groot gewicht bij een portret b.v. de achtergrond is. De wand nu is op alle manieren behandeld. Men heeft hem versierd met geweven stoffen en met schilderwerk. . In de Gothiek werden de geweven stoffen met ringen los aan den wand gehangen, later „Handleiding voor den man van de wereld op hetijs of gemakkelijke voorschriften bij het schaatsrijden op vijvers, meeren, kanalen en rivieren." Bij de vele handleidingen, waaruit mannen van de wereld en andere exemplaren van het mannelijk geslacht eenig kunst- of wetenschappelijk vak kunnen leeren, ia die voor den volmaakten schaatsrijder tot dusver niet aanwezig. Wel heeft Mr. Buttingha Wichers een standaardwerk over het schaatsrijden in de elf provinciën geschreven, doch hetgeen rechtstreeks tot de schaatskunst en de schaatskunstenaar betrekking heeft, hetgeen hem zijne houding en beweging op de ijsbaan aangeeft, hem goede ijsmanieren en wellevende ijsvormen leert, hem in andere woorden eene cierlijke schaats doet staan, daarover bestaat vooralsnog geene practische handleiding, en bij het toenemen der rjsclubs in verschillende deelen onzes vaderlands zullen dergelijke voorschriften thans noodiger zijn dan b.v. twintig jaren geleden, toen het ijsvermaak veel beperkter was. Ben Fransch journalist heeft alvast een poging gewaagd een karakteristiek van den schaats- rijder te geven, en wat Jan Pieter Heye een halve eeuw geleden verrichtte, komt thans Hugues Le Roux op zijne manier vertoonen. Sloeg Heye in 1841 een meer jolige schaats, Le Roux geeft aan eene wetenschappelijke de voorkeur. Hij stelt de physiologis van het genus saam. Gij kunt aanstonds door een paar bepalingen de verbazende geleerdheid beoordeelen van de Physiologie van den Schaatsrqder. 10. Een schaatsrijder is een wezen, dat tusschen een hoofd aan den eenen en een paar schaatsen aan den anderen kant is begrepen. 20. Er zijn twee soorten van schaatsrjjders: o. Zij die de kunst verstaan. o. Zij die de kunst niet verstaan. So. Het gebeurt zelden, dat de artisten, onder a genoemd, zich onder 6 laten rangschikken. Het is regel, dat die onder 6 vermeld zichzelven tot de rubriek a rekenen. Ook over de schaatsrijdster heeft de geleerde schrijver der physiologie eenige bepalingen ten beste gegeven, waarvan onder andere de volgende niet weinig tot 's mans eer verstrekt: „De schaatsrijdster gelijkt heel veel op den rjjder, met dit onderscheid, dat zij tot een ander geslacht behoort." Helene Swarth, onze groote Nederlandsche dichteres, heeft het type der moderne schaatsrijdster geteekend tot in verre nageslachten : In 't sluitend jakje, omzoomd van zwartbruin bont, Vliegt ac als een vogel over 't gladde meer, De lange lokken golvend op de lucht, Een gouden stroom, gedragen door den wind. En vroolyk schijnt de rosse winterzon Op 't blauwwit ijsvlak, op den rooden rok Van 't blozend meisje, op 't schittrend schaatsenpaar, Dat zilvren strepen nalaat op de baan, Op 't schaarhout, blank van poeierfijne rijp, En op een enklen wandlaar, in de verte, Klein zwart figuurtje tegen 't blauw der lucht. *** Met forsch penseel en toets heeft onze goede en krachtige volksdichter Jan Pieter Heye, ten tijde toen de ijsclubs nog niet op het Nederlandsche ijsvlak bestonden, den schaatsrijder geteekend, en men heeft nu gelegenheid een letterkundig kunstwerkje, dat meer dan een halve eeuw ond is, te bewonderen. En dan zegge men nog, dat de Nederlandsche schrijve;, niet onsterfelijk zijn ! Heye, die als letterkenner zeker wist welk een bevallige schaats zijne tijdgenooten Goethe en Lamartine in hunne jonkheid hadden gereden, zou waarschijnlijk niet toegegeven hebben, dat er boven het Hollandsehe en Friesche schaatsslaan iets ter wereld ging. Een Duitscher of een Pranschman kan een paar schaa .sijzers onder zijne voeten brengen en hij blijft Franschman en Duitßcher, maar het duimbreed ijzer verandert den loom en Nederlander in een vliegenden Hollander. Dit is de duidelijke bedoeling van Heye's woorden. „Trek den Nederlander," zegt hij, „dansschoenen aan; gesp hem sporen aan de hielen; rust hem uit met jagtstevels; schoei hem met de treurspellaars of de blijspelmuil, gij verandert daarmede den man niet. Hij wordt daarom nog geen ware danser, ruiter, jager ol comediant. Hij blijft een Nederlander, die danst, rijdt, jaagt of comedie speelt. Maar geef den Nederlander een paar schaatsen onder de voeten — en hij is geen Nederlander meer. Hij is schaatsenrijder, zoo geheel schaatsenrijder, als ooit een Spanjaard danser, een Engelschman ruiter of een Franschman comediant was. Hij 8 een man-schaats, vn hom-me patin, geworden." V In éen opzicht heeft de Nederlandsche ijsbaan ïn de laats.e twintig jaren een aanmerkelijke wijziging ondergaan. Bleef de zucht van den Nederlander om, zoodra er ijs is, zijne voeten met wieken te schoeien dezelfde, het vermaak zelf is door het oprichten van de ijsclubs met hare eigen banen minder volksmatig geworden. De verschillende standen en Bociale klassen verbroederen zich niet zooals vroeger op het bevrozen vlak, en het beginsel van uitsluiting en afscheiding nam noodzakelijkerwijs toe. Dit echter is een feit, dat wij slechts constateeren. De invloed van het schaatsrijden op de gezondheid is gelukkig nu als voor vijftig jaar dezelfde gebleven, en het geeft een Hollandsch hart vreugde te ontwaren, dat wij, te midden van de tallooze onoorspronkelijke land- en watervermaken, ons oorspronkelijk ijsvermaak hebben behouden. De „Sullebaan der liefde," zooals Hooft het ijs noemde, bestaat nog evengoed als toen de Drossaart in het Muider slot als erentfeste waard troonde, en nu nog, evenzeer als ten tijde van Onno Zwier van Haren, zijn big het schaatsrijden „geen oostenwinden koud" en hoort de Hollandsehe jongen van Hildebrand door Potgieter zich toeroepen: „Knapen, bindt de schaatsen aan! De IJsmonarch, zijn rijk ontweken, Is de waatren'langs gegaan, En kristal zijn stroom en beken ; Zacht is 't windje, glad de baan. „'t Is een vaderlandsche vreugd; Holland is uit zee gewassen, En, zoolang gesehied'nis heugt, Waren zoete en zoute plassen Ook de speelplaats harer jeugd." Ik twijfel echter of de jonkmannen van Louis Couperus, die sierlijk over den gladden mozaïekvloer van een geparfumeerd salon glijden, die roepstem zouden verstaan. In elk geval zou hun geestelijke gezondheid er door kunnen winnen, hun smaak het fleur d'Orangewater of het getruffeerd boutje weigeren en den door Staring bezongen oud-vaderlandschen winterschotel verkiezen. Piet Vluchtig. ---