DE ROEPING DER VROUW TOT HET BEVORDEREN VAN HET SCHOONE. Te allen tijde heeft het voornamelijk tot het gebied der vrouw behoord, de woning in te richten, behagelijk te maken en te versieren; vandaar dan ook, dat men zich, bij het bezichtigen eener woning, uit het al of niet smaakvolle der inrichting een beeld vormt der huisvrouw. Daarenboven is het gewoonlijk aan de vrouw, dat wij „smaak" toekennen als iets aangeborens; zou het dus niet speciaal hare roeping zijn, bij de inrichting harer woning aan orde schoonheid te paren? Deze roeping moet niet gering schijaen, omdat zij zich voornamelijk over het kleine, weinig belangrijke uitstrekt. Bedenken wij slechts welke beteekenis het schoone Dezit voor de ontwikkeling van den menschelijken geest. Terecht zegt men, dat de kunst de zeden veredelt, de gedachten van het lage afleidt, troost over zooveel ellende en ongemak van het materieels leven en daarboven verheft. Dit geschiedt alleen daardoor, dat zij sehoonheidsztn vormt, den smaak en het genot voor het schoone ontwikkelt en dien smaak steeds nieuw voedsel, nieuw genot toevoert. Het is niet alleen de hoogere, beeldende kunst, die dit genot schenkt — deze ligt daarenboven buiten het bereik der meeste menschen — maar het is juist de kunst, de schoonheid, de smaak in het kleine, waarvan wij in het dagelijksche loven steeds genieten. De voorwerpen, te midden waarvan wij opgroeien, waarvan wij in onze eerste jeugd de indrukken opvangen, werken reeds op ons schoonheidsgevoel. Die eerste indrukken worden de maatstaf, waarnaar wij later nieuwe en vreemde indrukken beoordeelen. Hunne schoone vormen prenten zich in het geheugen van het kind en zijn veel gemakkelijker later dienstbaar te maken tot ontwikkeling, van den smaak dan uitstekende kunstwerken, voor welker beoordeeling men bovendien een gerijpt verstand moet hebben. Mon zegt wel is waar, dat smaak - d. i. schoonheidszin, het vermogen om het schoone van het leehjke te onderscheiden — een aangeboren talent is; wij zien echter, dat hij even dikwijls het gevolg is van oefenin» en ontwikkeling van den schoonheidszin, door het steeds voor oogen hebben van fraaie vormen en harmonische kleuren. Tegenwoordig is „smaak" moeielijker te verkrijgen dan in gelukkiger kunst-perioden, toen een juist gevoel voor het schoone als het ware gemeen goed was. Tegenwoordig daarentegen is het vrij wat minder goed gesteld met die takken gewoonbjk toepast, nl. de kunst-industrie. ken «ITS -n" ** ken geldt hetzelfde; deze zondigen maar al te vaak tegen den goeden smaakt hetzij door eene versiering die niet past bij het voo-we™ (b.v. een hondje op een trepied, bloemen op ecu stbelzitting), door verkeerd aangebrachte versiering (b.v. het midden van een lampenkleedje, dat dus steeds door de lamp wordt bedekjj. in plaats van den rand), slecht gekozen techniek (vierkante tapisserie-steek voor gebogen lijnen), enz. Bovendien moet men zich steeds rekenschap geven van het doel van gebruik van het handwerk, opdat niet een op zichzelf mooi werk weinig of zelfs slecht uitkome in de omgeving, waarin het geplaatst wordt. Daartoe wordt „smaak" vereischt, een blik, die in staat is, het vertrek aesthetisch te beheersehen en in zijne geheele. harmonie te omvatten. Het is niet voldoende te weten, dat rood bij groen past en oranje bij blauw, men moet ook zeggen kunnen: op deze plaats heb ik rood, daar geel, ginds blauw noodig, om de leegte te vullen, het donkere meer te doen uitkomen, om op iedere plaats het juiste effect te verkrijgen. Zulk een blik voor harmonie, zulk een oog voor kleuren is zeker niet algemeen, maar daarom niet minder gewenscht. Deze is vooral veel waard voor de vrouw des huizes, waar zij niet zelve vervaardigt, maar slechts heeft aan te geven; waar slechts hare keuze, haar tact en haar smaak gevraagd worden, b. v. bij het decoreeren der muren, het bepalen der verf, bij de keuze der tapijten en meubels, hunne plaatsing en verdeeling. Als meesteres des huizes moet zij haar oog er aan gewennen, hare kamers, overal waarheen haar blik zich richt, als een beeld te beschouwen, waarin alles Samenwerkt tot een harmonisch, smaakvol geheel. Er heerscht in eene schilderij geene symmetrie, maar toch eene bepaalde schikking der hoofd- en der nevengroepen, harmonie der kleuren binnen éene, de andere in zich vereenigende hoofdkleur, verdeeling van licht en schaduw. Zóo moet het ook in onze vertrekken zijn. Ook bier maakt, niets een effect op zichzelf, maar slechts in samenwerking met het overige. Is haar oog hieraan eenmaal gewend, dan zal de vrouw van smaak spoedig ontdekken, waar een wanklank is en waar harmonie heerscht; waar het middelpunt is, waarnaar het andere zich moet regelen; waar te veel is en waar te weinig; waar zich eene leemte bevindt, die door een of ander voorwerp of kunstwerk kan worden aangevuld; waar iets overbodig of te zwaar is, in verhouding tot het omringende; waar men dit of dat handwerk het voordeeligst kan aanbrengen. Zij zal dan leeren welke nuances of kleuren zij moet kiezen ten opzichte van haar persoonl?jken smaak (niet van de mode) voor behangsels en meubelen, en welke kleuren zij bij die hoofdtint moet gebruiken, om het gewenschte effect te verkrijgen. Het is voornamelijk op dergelijke zaken, dat de indruk berust, dien verschillende vertrekken teweegbrengen. Wij zullen een vertrek binnentreden, dat prachtig is ingericht, waarin verguldsel, zware, kostbare stoffen, noch marmer zijn gespaard, en ziet, de lucht schijnt ons hier loodzwaar te drukken en wij krijgen een koud, onbehagelijk gevoel. Wij zullen daarentegen in eene andere woning komen, die misschien aan pracht en rijkdom verre bij de eerste achterstaat, en toch — een gevoel van welbehagen doorstroomt ons, wij voelen ons hier tehuis en y/enschen hier te blijven. Wat de oorzaak daarvan is? In het laatste geval heeft eene vrouw van smaak haar eigen persoonlijk cachet aan het vertrek gegeven ; zij heeft warme, aangename kleuren tot een harmonisch geheel vereenigd; een vriendelijke betniimelijke geest, die het zich en anderen gezellig weet te maken, heeft de meubels zoo geplaatst, dat zij tot zitten en vertrouwelijk praten schijnen uit te noodigen, heeft boekjes en tafeltjes met werken der liefde en vriendschap of met bloemen versierd. In die andere kamer daarentegen is alleen de mode gevolgd; de behanger heeft de inrichting er van op zich genomen, en de smaak, het gevoel der bewoners hebben niet meegesproken, hetzij omdat zij geen smaak hadden, hetzij omdat zij liever de mode volgden, dan hunne eigene inzichten. Zulke menschen berooven zich niet alleen van een groot genoegen, maar zijn bovendien volstrekt niet zeker, iets werkelijk schoons in hunne arrangementen te hebben, want de behanger en de meubelmaker werken meestal uitsluitend volgens de mode, en deze grillige dame stoort zich heel weinig aan hetgeen werkelijk fraai is. Wij zien dus, dat de roeping der vrouw tot bevordering van het schoone ook eene practische zijde heeft; gebrek aan schoonheidszin wreekt zich dikwijls erg genoeg in een ongezellig tehuis! Eene reden te meer om ons voor hare ontwikkeling veel moeite te geven. Wij weten, dat zij ons onontbeerlijk is, als een deel der moderne beschaving, dat zij noodzakelijk is", ter wille van de harmof'.pelie. ontwikkeling onzer kinderen, wier aesthetisch gevoel toch gewoonlijk wordt bedorven door leelijke prentenboeken en smakeloos speelgoed; wij weten, dat wij daardoor medewerken aan de beschaving van toekomstige geslachten, hoe onbeteekenend ook ieders strevan afzonderlijk moge schijnen ; wij weten, dat zij ons tot eene bron kan worden van vreugde en genot voor het geheele, dagelijksche leven. Zeker redenen te over om aan de roeping der vrouw, met betrekking tot het Schoone, het hoogste gewicht toe te kennen. Meenen wij echter niet,dat zin voor het Schoone vanzelf ons deel wordt; wij krijgen dien (de begaafden uitgezonderd) slechts door oefening, to meer daar tegenwoordig de mode in kleederdracht, industrie en zelfs in de kunst ons oog veelal misleidt. Het Schoone spreekt zijne eigene taal, die van verheffing en veredeling van den menschelijken geest; die taal moeten wij leeren evenals iedere andere. Wie haar heeft geleerd en haar weet te verstaan en te gebruiken, die heeft, om met Goethe te spreken, uit den beker met nectar gedronken, dien Minerva voor haren lieveling Promethers uit den hemel medebracht, en heeft daardoor deel aan het hoogste geluk: de Kunst. 0., Februari 1893. H. B. --- FEUILLETON Iets over het eten Naar het Fransch, ls men ziet welk eene belangrijke plaats de voedingsmiddelen innemen in het bestaan van beschaafde wezens, zou men eer geneigd zrjn het tegenovergestelde te gelooven: dat men slechts leeft om te eten. Hoe grooter de beschaving is zelfs des te uitgebreider de gastronomische bemoeiingen. De wilde doodt een min of meer eetbaar dier; zijne wilde weder- .ïelft bereidt het op hare zeer weinig bewerkelijke manier — volstrekt Noodzakelijk is dit laatste niet eens — en zij stillen hun honger zonder verderen omslag. Indien zij zich al nu en dan te buiten gaan, is dit niet meer dan •"^e schadeloosstelling tegenover de gevallen, waarin de afwezigheid van slager of bakker hen verhindert hunne maag behoorlijk te vullen. Wij, die geregeld onze tafel gedekt vinden, wij hechten eene gansch andere waarde aan deze noodzakelijke, maar vrij dierlijke verrichting. De weinig ontwikkelde en onbeschaafde, wiens leven bijna enkel physiek is, heeft het deelen van brood en zout uitgevonden als zinnebeeld van bondgenootschap en vriendschap. Onze hooge verstandelijke ontwikkeling heeft het nog niet verder gebracht, en bij den werkman zoogoed als bij den Koning geldt het nog altijd als de grodtste beleefdheid, dio men ziju gelijke kan aandoen, als men hem uitnoodigt een of ander voedsel te komen nuttigen. Te Parijs vraagt men elkaar op fave o elock tea, buiten op een glas wijn meteen gebakje of een beschuitje met een teug malaga. Twee heeren ontmoeten elkander buitenshuis- dadelijk zetten zij zich voor een café, om een glas bier of een glaasje vermouth te verorberen. Twee dames: zij gaan bö den banketbakker binnen en snoepen een leverbroodje of een oesterpasteitje. Men heeft goed getwaalfuurd, men hoopt evenzoo te dineeren, het komt er niet op aan: — „Wat mag ik u aanbieden?" — „Zult gü niets gebruiken ?:< _ „Maar neem toch hét een of ander!" En als men ergens binnengaat, dan is ook de behoefte om iets te gebruiken zoo dringend, dat men zich langen tijd moet bedenken, wat men toch zal nemen, omdat men eigenlijk nergens lust in heeft. Hét heeft er waarlijk veel van ot'. de wereld op haar einde loopt en men ziju maag dus nog eens bijzonder wil onthalen. Aangezien de verrichting van eten verre van schoon te noemen is, moest men eigenlijk vermijden dit in het publiek te doen. Doch het is integendeel iets, dat zeer bezwaarlijk in do eenzaamheid schijnt te kunnen geschieden, zoodat zelfs menigeen trouwt Wat meer zegt: wij komen bij elkander in onze rijkste omgeving, om elkaar te zien eten en drinken, en omkleeden daarbü deze handeling wel zooveel mogelgk met allerlei bevallige bijvoegsels ; maar welk cc ,e leelijke vertooning zou het anders ook zgn ! enkel om iemand tegenover zich te hebben aan tafel Denk slechts aan de lange tafels, waar de hongerige reizigers gulzig hun voedsel verslinden en ons doen denken aan een beestenspel op het uur van de voedering der dieren. Zelfs in de groote wereld, met hare weelde van bloemen, van kristal en zilver, hare uitgezochte en keurige bediening, hare lichte toiletjes, hare naakte schouders en hare diamanten b_. o mooie geziolitjes en hare geestige woordspelin- gen, hare bevalligheden, hare spiegelgevechten van beleefdheid en behaagzucht, al die vormen, uitgevonden door de meest verfijnde beschaving en de hoogste ontwikkeling, — zelfs daar en niettegenstaande dat alles, zelfs daar praat en lacht men, men maakt het hof of men philosopheert, men spreekt over de kunst of over de liefde, terwijl men kauwt en slikt in eene atmosfeer, vet door den geur van het vleesch en zwaar door den damp van den wgn. Alles wordt daartoe als voorwendsel aangegrepen. Men vertrekt, men komt aan : een diner ; men sluit eene verbintenis: een diner; men verzoent zich: een diner; eene weddenschap: een diner. Er is u een extraatje te beurt gevallen: een diner. Men houdt eene bijeenkomst in kleiner of grooter kring er vereenigt zich een congres, 'tzij politiek, artistiek, philosophisch, economisch, wetenschappelijk, philanthropisch of zelfs dichterlijk : een diner, 'twelk in zulk een geval een banket heet. Niets gewichtigs kan er gedaan of te niet gedaan worden, zonder de hulp van tarbot sauce Hollandaise, ossenhaas, kippen et la Perigueux, kreeft, asperges, gs, enz. enz., altijd en overal weer zoo ongeveer dezelfde spyzen, besproeid met dezelfde even onveranderlijke eu onvermijdelijke wijnsoorten. Men wordt geboren: een doopmaal. Men trouwt: diners volgen elkander, en de plechtigheid wordt besloten met een dejeuner, aangeboden aan menschen, die van tafel zijn opgestaan, toen zij er heen gingen. Men sterft: bij de echte buitenmenschen behoort ook daarbij een diner. Men is verliefd — maar het is immers niet noodig te wijzen op de belangrijke rol, bfó verliefden gespeeld door de gelegenheden, waar men ëet: deftige restauraties, waar men fijne schoteltjes bestelt, of theetuinen, waar men »j»^——^-^_^^^l—l^—¦_»j»^»an hazepeper of gebakken visch eet. Zelfs getrouwde lieden, die hun tafel aan den huiselijken haard gedekt vinden, hebben soms nog behoefte zich vroolijk te maken met het geven van kleine uitgezochte dinertjes; voor menig paar jonggehuwden is dat zelfs de grootste ontspanning. Het is volstrekt niet enkel bij manier van spreken als men hongerlijders noemt allen, die zich niet kunnen wentelen in het geld; want het is waarlijk met eten. tenzij het ware met drinken, dat men het meeste geld verteert, 't Is waar: men kan ook sterven tengevolge dat men nooit honger had;bedelaars lijden niet aan maagpijn of slechte spijsvertering of het pootje of aan allerlei andere ongesteldheden van de voedingsorganen. Herinner u slechts dien geneesheer, die bijzonder veel hield van een goede tafel, maar die aan het eind van een overvloedigen maaltg'd, terwgl hg zgn laatste bord en zijne glazen van allerlei vorm wegschoof, op droevigen toon uitroep: „Och, die ongelukkige maag! Hoe zal zij zich toch goed kunnen houden bij alles, wat men haar goed- of kwaadschiks opdringt." AUe omstandigheden in het leven schikken zich naar de nren der maaltijden. Het aangenaamste gesprek, het onderhoud van het allerhoogste belang wordt afgebroken of uitgesteld, om te gaan koffiedrinken of eten. Het sprekendste bewijs van verstandsverbijstering is, dat iemand vergeet aan tafel te gaan. Tot op zekere hoogte maakt men hierbij voor verliefden eene uitzondering; maar deze soort van geestverwarring kan ook zeer goed samengaan met de genietingen van het verhemelte, indien «leobta het beminde voorwerp ze :::et out* deelt. Elk teeder onderhoud en elke kinderspeelpartij dient noodzakelijk te worden vergezeld door een onthaal, waarbij wordt gegeten of gedronken. Bier is het een keteltje warme wgn, of kandeel met kastanjes, of brood met kaas. „Bah, afschuwelijk," zeggen wg, want elke spijs, die niet uitgezocht fijn is, schijnt ons onsmakelijk. Daar is het een teugje port, of een glas champagno met een garnalenbroodje, of een boterhammetje met kaviaar, en dat vinden wg heerlijk. Vooral op reis komt het uit hoe gewichtig dat onderwerp van den mond is. Zoodra men zonder bezigheden en uit zgne gewone omgeving is, regelen de maaltijden het verloop van den dag, en ze zijn ook de veer en de spil, waarom al de schikkingen zich bewegen. „Waar zullen wg eten? Als wg dien trein nemen, moeten wij op een onmogelijk uur ontbijten." — „Ja, maar dan komen wg' juist voor het middagmaal aan." — „Zoo lang kan ik niet wachten." — „Ik voor mg kan onmogelijk zoo vroeg iets gebruiken." — „Als wg de zon willen zien ondergaan moeten wg' stevig dejeuneeren, dan kunnen wg daarna ons avondmaal gebruiken." — „Wie dien tocht wil maken is verplicht mondvoorraad mee te nemen." — „Eet niet aau dat station ; daar is het buffet zoo slecht." —¦ „Ja, maar aan het volgende heeft men maar twintig minuten." — „Het beste zou wezen, jets bg zich te hebben." — „Eten terwijl men spoort, afschuwelijk." — „Men heeft daarvoor mandjes, die zeer smakelijk zg'n ingericht." — „Ja, maar koud vleesch ligt zoo zwaar in de maag." — „AU men eerst een beetje soep neemt.', — „Bah, die soep .in een buffet." — „Ik zorg altijd iets eetbaars bü mÖ te hebben en een fleschje Spaansche wgu." — „Daar knapt men toch nooit zoo Men is wel verplicht kolen op de locomotief te doen, zeker; maar waarlijk, men spreekt er te veel over, en er zgn menschen, die slechts schijnen te reizen om studiën te maken over de vergelijkende keukenkunst: „Napels ! Daar heb ik eens biefstuk gegeten, — zij was van de grootmoeder aller koeien !" — „Amsterdam ! Hemel, wat at men daar lekker!" — „Dat is in Zwitserland iets verschrikkelijks, altijd dezelfde sausen, en overal Liebig." — „Nu, maar ik van op als van een flinken, warmen maaltijd." verzeker u, te Genève..."—-„Och kom, in het Hötel de Russie ben ik half vergiftigd." ¦—¦ „Ge moet gaan aux Bergues." — „Nu niet meer: daar is een andere kok." Komt vanwaar ge wilt, en het eten is overal het eerste, waarnaar men onderzoekt. Aan hen, die eene ontdekkingsreis door Midden-Afrika of de Poolstreken hebben gedaan, vraagt men : „En wat kreegt ge daar wel te eten?:' lemand, die altgd in het hartje der beschaving heeft gewoond, heeft groote moeite om zich voor te stellen, dat men overal leven kan, en zoo iemand raakt geheel in de war bg de gedachte, dat men het vinden kan in plaatsen, waar geene restauraties zrjn. Aan eenvoudige reizigers in de meest gewone streken vraagt men op een toon van instinctmatig wantrouwen: ?Eet men daar goed?" Als ge antvoordt, dat gg u dat niet recht herinnert, verachten ze u, of ze gelooven. dat ge 't er om zegt Als ge zegt, dat het overal waar hotels zgn al zoo ongeveer hetzelfde is, kunnen zg niet bekomen van hunne verbazing. En als zg toevallig zelf reizen, dan treft niets hen zoozeer, dan dat er kippeneieren zgn ook te Bucharest en er karbonaden te Moscou, rundvleesch te Constantinopel en gebraden kippen te Cairo te krijgen zgn. Aan een table d'hóte loopt het gesprek uitsluitend over wat men in zgn glas of op zgn bord heeft. Ik herinner mg eene Parijsche familie, in elk opzicht verstandige en beschaafde menschen naart uiterlijk, die naast mg zaten aan tafel iv het hötel Cavour, te Milaan. Zg kwamen, evenals ik, met de Gothardbaan. Welke indrukken zg' hadden gewisseld gedurende den tocht, een der schoonste, die men in Europa maken kan, ik weet het niet; maar de betoovering van het diner had alles doen verdwijnen, en zonder een oogenblik van rust borduurden zg op dat thema voort: „Die visch is niet versch." — „Ja, in een warm land." — „Maar de saus is heerlijk." — Ik heb het wel gezegd, dat men in Italië niet alles met olie klaar maakt." — „Wat is dat, om dat vleesch?' — „Ooh, je weet wol,macaroni is het niet." — „Neem een beetje sla." — „Neen dank je." — „Waarom niet? Zij is lekker." — „Ik heb' al kers." — „Wat, eet jij olijven, en thuis hondt je er niet van?" — „Als toespijs, neen, maar klaargemaakt zooals hier." — >iEn dan laatst nog bg' dat kalfsvleesch." — „Dit is een goed diner." — „Beter dan dat gisteren te Lucern." — „Maar niet zoo goed als dat van eergisteren te Bazel." Hierop volgde een reeks van vergelijkingen, dia opklom tot een reis van een vorig jaar langs den Bijn, waarvan men een allertreurigste herinnering had, or,_dat men daar het vleesch verscheidene malen wiesch eer men het sneed. Ik vernam, dat zij zich nog niet in Engeland hadden durven wagen: „daar is de keuken zoo vreeselijk slecht." Toen ik heen ging waren zg' ouder elkaar aan het overleggen wat zg' den volgenden morgen aan het ontbijt zouden gebruiken: thee, koffie of chocolade. Dit waren nu nog geschikte menschen, maar er ook anderen, altijd vol aanmerkingen en ontevreden. De vaderlandschgezinden vinden alles slecht, wat Kg n;et in nun vaderland hebben; de wereldurgers zg zgn zeldzamer — zijn a priori geneigd alles te roemen, wat vreemd is. De eersten zoeken naar de vaderlandsche spijzen met zooveel ijver, dat men bgna zo^ geiOOTenj dat z~ enfeel daar_00r rek\igB:Xuis°:teIr3t;ve'Tpen ze even hardin Italië raken ze La Z f*" macaroni' maar genoeg. Liever LTZTV^ ? "*£* wijn van het land zouden drinfclP3e de.n e°hten Medoc. En alsgedezu^rdoet'oZe'^^r^ Zgn in het land van den Ma .agaten S^felte" zullen zij u nauwelgks gelooven. -ancante, Anderen verbazen er zich over, dat men hen voor hunnen rijksdaalder geen ragout van nachtegaalstongetjes of dergelijke fijnigheden voorzet, en zn «indigen met een gewichtig gezicht te verklaren, dat men nergens zoo goed eet als thuis. Als zij u 00it ten eten vragen, pas dan op, dat gg het nlet aanneemt. Enkele gezegden van heeren: „Mevrouw Dinges is ®"e zottin maar men eet er verrukkelijk." evrouw zoo en zor-:» .Jlerbekoorlijkst; maar slecht eten dat men daar krijgt " _ „Ik maak bij Hoeheethij geene visites meer: men wordt er nooit ten eten gevraagd." —„Dat was me laatst een dineeren. er werd wijn geschonken, om honden en katten te vergeven." Intusschen schijnt het, dat wij over dit alles niet behoeven te blozen, want eten, zonder dat men honger, en drinken, zonder dat men dorst heeft, dat is het wat deu mensch van het dier onderscheidt. --- VLINDERS Zijne Hospitalen. Senator Verdi. Zijn leven en werken. Voor zoover ik weet is Verhulst nooit lid van de Eerste of Tweede Kamer der Staten-Generaal geweest en hebben Hol, Nicolaï en Daniël de Lange weinig kans het ooit te worden. Dat ligt zoo niet in onze nationale manieren. Een muzikaal talent laten wij in de concertzaal of op het orkest, maar plaatsen hem niet in 's Lands Vergaderzalen, waar hij allicht de politieke symphonie te harmonisch kon doen wegruischen. Intusschen heeft in het land van het dolcefar niente de Eerste Kamer een man tot medelid, who kas musio in his soul en die tot dusvei het „zoete nietsdoen" nog weinig tot levensregel schijnt verkozen te hebben. Daarin is Giuseppe Verdi, die tachtig jaar is, gelijk met een anderen grooten ouden man van in de tachtig, den houthakker van Hawarden, the Right Honourable W. E. Gladstone. Beschamend voorbeeld voor zooveel leegloopers van twintig, die in het leger der werkeloozen — oneindig veel grooter dan dat der werkloozen — tot aan hun dierbaar levenseinde dienst doen : Verdi op 80 jaar zijn „Falstaff" componeerend en Gladstone zijne Home-Rulo-voordracht ontwerpend en verdedigend ! Just dertig jaar geleden, in 1863, bezocht de toenmaals vijftigjarige Verdi den componist Auber, beroemd door zgne „Muette", zijn „Domino Noir" en zijn „Haydée." Auber was toenmaals — wat Ambroise Thomas nu ia — Directeur van het Parijsche Conservatoire en had den ouderdom van tachtig jaar overschreden. De beroemde auteur van den „Trovatore" telde er vijftig en vroeg aan zijn beroemden vriend, die bezig was aan de partitie van zijn „Premier jour de bonheur", waarvan eenige papicrstrooken over de piano lagen uitgespreid : — Dus is u nog altijd aan het werk ? — Dat moet ik wel; 't is het eenige ding, waarvoor ik op mijn leeftijd nog geschikt ben Eu u? — O, met mij is het uit; ik heb niets meer te zeggen. — Daar geloof ik niets van en u evenmin. — U vergist u; ik componeer niet meer; ik zet geen noot meer op het papier. Ik geef u de stellige verzekering, dat het voorgoed gedaan is. Intusschen heeft Auber's ongeloof hem behouden, want Verdi heeft na dat tijdstip, waarop hij zwoer in de ridderschap van het dolce far niente te zullen treden, Don Carlos, Aïda, een Requiem, Otello en laatstelijk Falstaff gecomponeerd, dat de Scala te Milaan verleden week met bewondering en geestdrift heeft vervuld. # * * Er zullen tijdens de langdurige en ingespannen repetitiën van Falstaff, door den Maestro zelven geleid, een reeks herinneringen aan Milaan en het Scala-Theater bij Giuseppe Verdi zija omgegaan. In 1833 begon hij — de eenvoudige herbergierszoon uit het Parmasche — daar, te Milaan, onder leiding van den directeur Lavigna, zgne muzikale studiën. Zes jaar later (4839) behaalt hij daar zijn eerste overwinning met een muziek-drama Oberto di San Bonifazio en ondergaat hij ook daar zijns eerste nederlaag met Un giorno di regno, die hij kort daarop doet vergeten door zijn schitterend succes in la Scala met Nabucco. Na in Londen tot de Italiaansche Opera en te Parijs tot hst Théatre Italiën te zijn doorgedrongen en binnen den tijd van 17 jaren niet minder dan 20 muzikale tooneelwerken te hebben saamgesteld —¦ Hernani, Trovatorc, Rigoiett, Traviata, enz. — wordt hij in 1861 tot lid van het Italiaansche Parlement verkozen. In het acht-en-twintigjarig tijdsverloop, dat nu volgt en hi 1889 eindigt met de herdenking van Verdi's 50jarige kunstenaarsloopbaan, zijn het meest alle triomfen, die hij op de Europeesche Opera's viert. Het fortuin, dat hij daarmee erlangt, wordt op eenige millioenen lires geschat, van welke hij er verschillende tot liefdadige oogmerken besteedt. Hij oefent eene liefdadigheid naar vermogen uit, die zeer aanbevelenswaardig is voor ónze millionnairs. Zoo is het bij voorbeeld van algemeene bekendheid, dat Verdi, terwijl hij bezig was aan het bearbeiden van zi|n „opéra-comique" Falstaff, zich tevens on. ledig hield met het ontwerpen van plannen voor een groot Tehuis voor oude kunstenaars te Milaan. Oamille Boïto, een architect van naam, is met de uitvoering belast, die niet minder dan 2^2 ton zal kosten. Verdi geeft twee millioen lires als standaard-kapitaal aan zijne stichting ton geschenke. Het gebouw zal gelegenheid aanbieden tot huisvesting van een honderdtal oude kunstenaars en het eerste van dusdanigen aard in het Italië van Umbcrto I zijn. *** In de nabijheid van Verdi's vorstelijke bezitting Sant-Agata ligt het stadje Villanova. Daar werd een paar jaren geleden de Italiaansche Senator Giuseppe Verdi tot gemeenteraadslid benoemd. De beroemde man bedankte voor de .3or, doch werd bij eene nieuwe stemming andermaal gekozen. Veel zittingen van den Baad heeft hij tot dusver nog niet bijgewoond, zelfs heeft zijn zetel zich steeds in ledigheid verheugd, doch de gemeente Villanova is bij de keuze van Verdi welgevaron. Hij heeft haar een hospitaal van 00,000 lires geschonken en hij stichtte daarin eenige bedden.Ook to Fiorenzola, een ander plaatsje, niet ver van Plaisance gelegen, stichtte hij een hospitaal van 200,000 lires en schonk daaraan een jaar. lijksch inkomen van 50,000 lires. Het is niet te verwonderen, dat zijne landgenooten hem op de handen dragen, en zelfs de straat-orgeldraaiers van een badplaatsje, dat hij dikwijls des zomers bezocht, om er rustig te kunnen werken, hebben alle reden om zich over zijne vorstelijke vrijgevigheid te verheugen. Om van hun muzikaal gedraai bevrijd te wezen heeft Verdi bij zekere gelegenheid eon eenvoudig middel gevonden. Hij kocht hun hunne orgels voor een onbepaalden tijd af. De auteur van het Miserere nit den Trovatore kon evenmin werken als rusten, wanneer hij dat meer dan vijftig maal per week, nabij zgne vensters, hoorde orgelen, op elk uur van den dag. Op zekeren dag had hij ten zijnent 95 straatorgels gehuisvest, waarvoor hij 1500 lires huur betaalde. *** Hoeveel malen ook herhaald, het blijft eene goede herhaling : landen, die hunne kunstenaars van beteekenis eeren, tijdens hun leven eeren, en Regeeringen die hunne kunstenaars onderscheiden, voldoen daarmee aan een nationale verplichting. Ze verwaarloozen of goring schatten ze gelijk stellen met den eersten den besten bureaucraat, ze beneden hem stollen, kan niet anders dan in zoodanig land ontevredenheid in de be3te kringen wekken. Want in elk beschaafd tijdperk, dat eene natie doorleeft, zijn het, naast de mannen van allerlei degelijke wetenschap, de kunstenaars, die door de beste landzaten öf als nationale opvoeder-, worden beschouwd, öf als heranten van den natioualen roem in den vreemde. Meer dan eenig land in Europa begrijpt Italië dat. Piet Vluchtig. ---