Frankrijk. Het fédératieve begrijsel. leder die den toestand van Frankrijk begrijpen wil, moet het boek ter hand nemen van Proudhon, genaamd /Du principe fidératlf." Daar kan men het oorspronkelijk beginsel vuiden, dat ten grond ligt aan al de maatschappelijke theoriën der geavanceerde partü in Frankrijk. En voor dit beginsel valt veel te zeggen. Door een federatie als de Zwiteersche, wenscht men zich te vrijwaren voor de dwingelandij van een alleenheerscher, en wil men de noodlottige gevolgen van het centralisatiestelsel voorkomen. Op het boek vanProudhon, zullen wij nader uitvoerig terugkomen, doch het beginsel da'u hij voor staat, is begrijpelgk genoeg. . De Commune van Parijs heeft dit beginsel mm of meer belachelijk gemaakt, door het te doen voorkomen of zij een bond wilde tot stand brengen van de 35 a 36,000 gemeenten van Frankrgk, welke ieder afzonderlijk onafhankelijk zouden zgn om slechts in naam vereenigd te worden door een centraalbestuur, dat zoo goed als niets te zeggen zou hebben. Doch volgens het Zwitsersche plan, zou Frankrijk in kantons of in provinciën worden verdeeld, en dat wel in de oude provinciën welke door taal, gewoonten, godsdienst en overlevering als het ware afzonderlpe landen vormen. De Parijsche correspondent van de Daily News schrgit, dat men zich er geen denkbeeld van maken kan, hoezeer het federatieve beginsel wortel heeft geschoten onder de Rooden, en dit beginsel is, zooals wQ reeds dikwijls hebben aangetoond, daarom vooral zoozeer ieders aandacht waard, omdat er voor de crisis, welko Frankrgk thans doorleeft, Blechts twee oplossingen mogelijk schijnen, een nieuw despotisme of een soort van federatie van steden, kantons of provinciën. Gelijk de Dailg News, naar ©ns inzien zeer terecht, opmerkt, is het moeielijk een middenweg tusschen deze twee uitersten te vinden. Wil Frankrijk op rustige wijze zich ontwikkelen en van zijn wonden genezen, dan moet er een soort van vergelijk getroffen worden tnsschen de provincie en de steden. Komt uit de tegenwoordige chaos een alleenheerscher te voorschijn, dan wint de provincie en blijven de groote steden oproerig, en na eenige jaren komt eene nieuwe revolutie aan dit bewind een einde maken. .. Overwint de Commune van Pargs echter, en zegepraalt de revolutie der Rooden, dat dreigt een ander gevaar, dat de Temps dus beschrijft. .Indien men het programma van ne Commune eens ernstig opvatte, en op naïeve wijze de denkbeelden, welke do Commune thans voor de hare verklaart, ging onderzoeken, zonder aan hunne oorsprong te denken, en zonder aan te toonen, dat zij vooropgezet zgn nadat het oproer gemaakt was , en omdat een programma onontbeerlijk is, wat zou men dan van deze revolutionaire denkbeelden der Commune zeggen? //Indien men er eens in bewilligt ora met de Commune te gaan redetwisten, dan zou men ook moeten voorbijzien , dat de maatregelen welke de Commune, wil zoo revolutionair mogelijk zijn. Doch Frankrijk i 6 er zoó gewoon aan, dat zgn staatslieden tabula rosa maken, en alles af breken eer zg weder opnieuw gaan bonwen, dat een poging van dien aard meer of minder, ons geen vrees meer aanjaagt. En niettemin is die zucht, die manie om slechts met afgetrokken beginselen te werk te gaan, de grootste oorzaak van al onze ellende. Wanneer men onophoudelijk het recht van bestaan onzer instellingen ziet betwisten, begint de meest standvastig*) burger langzamerhand het besef te verliezen, dat de staatkunde practisch moet zgn (le sentiment des realités politiqucs). In die ontastbare stofwolk van denkbeelden en stelsels schijnt ons alles even mogelijk en onmogelijk. (Hier raakt de Temps met de punt van den naald de grootste fout der Fransche staatslieden.) «Wanneer wij, met voorbijgang van al deze bezwaren, het programma der Commune bestudeeren, dan treft ons in de eerste plaats dat dit programma alleen in toepassing kan worden gebracht door de groote steden, omdat deze alleen hun leger, hun openbaar onderwijs, hun rechtspleging hebben kunnen, waarran het gevolg zou zgn, dat de provincie ondergeschikt werd aan de steden, tenzij men haar een ander regeermgsstelsel gaf, dat beter voor hare behoeften is. .".'..' //Dochbuitendien is het verre van zeker, dat al de i ransche steden deze emancipatie zouden begeeren, terwgl zoo zg het niet eens werden, geheel Frankrgk door een burgeroorlog zonde verscheurd werden. Wat zou de Commune aan het land tot centraal bestuur geven 't Zg spreekt van *une grande administration centrale, délégation des communes féderées", doch zg geeft ons geen verklaring hoe onafhankelijke gemeenten, gemeenschappelijk te werk zullen gaan, indien er geen macht aanwezig is, die de wederstrevenden kan dwingen hun persoonlijken wil aan het gezag van eenig centraal-hoofdbestuur te onderwerpen. Indien, volgens het plan van de Commune , alle gemoenten volmaakt onafhankelijk zijn, belastingen uitschrgven, benoemen en regeercn, dan zullen al deze honderde kleine republieken kunnen Tiandelen zoo als zq willen en men zal er van alle vormen en kleuren hebben. Sommige gemeenten zullen de priesters afzetten en gevangen nemen, anderen zullen hun daarentegen het openbaar onderwijs toevertrouwen. De eene gemeente zal, volgens de socialistische beginselen, gezag en eigendom onder allen verdeelen, terwgl de andere een alleenneerscher benoemt, lei itnphalanstère, la une prïncipauté. Uit is onvermijdelijk, tenzij Parijs tusschen beide kome en zegge: «gij hebt wel het recht öp zelfregeering, maar niet het recht om anders te handelen dan de Parijzenaars ?" . , De Temps bestrijdt dus op uitvoerige wijze het beginsel der Pargsche Commune, doch geen dezer bezwaren is geldig tegen een federatie der Fransche provinciën, volgens het Zwitsersche plan. Een republiek, gelijk de Temps verlangt, zou, vreezen wij, die zucht naar locale onafhankelijkheid, welke m Frankrgk heeft veld gewonnen, waarschijnlijk niet kunnen verhinderen voortdurend te streven naar een federatie, als het panaceum voor alle kwalen en rampen. Louis Blanc, die het met de Temps eens is, en het denkbeeld van de eene en ondeelbare Republiek voorstaat, zegt in den brief, op welken wi) gisteren beloofden temg te komen, dat een federale regeering veel te zwak zou zgn. »Het beginsel," zegt hg, «waarvoor ik strijden zal zoolang ik een pen kan voeren, is dat, hetwelk de revolutie heeft geproclameerd: de eene en ondeelbare Republiek. //Frankrijk, éen en eensgezind, zijn vrijheid en die der wereld trachtende te veroveren, met Pargs, het onsterfelgk Pargs tot hoofdstad, is een vooruitzicht, dat mg meer aanlokt dan een Frankrgk, aan stukken gescheurd en teruggevoerd tot dat ltaliaansche féderalismus der middeneeuwen, dat de bron was van onophoudelijke binnenlandsche twisten en aanleiding gaf tot gedurige buitenlandsche overheeringen. «■Niet dat ik, in alles enquand même centralisatie wil. Verre vandaar. Ik geloof, dat de Commune het beginsel der eenheid evenzeer vertegenwoordigt als de staat, doch de staat vertegenwoordigt het beginsel der nationaliteit, de gemeente dat der associatie. Als de staat het gebouw is, — de gemeente is de grondslag. Van de stevigheid nui van den grondslag hangt die van het gebouw af. Waaruit volgt dat, als men der gemeente het recht" toekent om te voorzien in alles wat haar eigen leven uitmaakt, haar eigen zelfregeering vormt, men wel degelijk de zaak der nationale eenheid dient. Maar van evenveel belang als het is, dat de gemeenten vrn znn in haar bewegingen, is het ook, dat zij onderling en met het middelpunt door een krachtigen band zijn verbenden. «Even onontbeerlijk als de centralisatie is voor locale belangen even gevaarlijk is zij voor gemeenschappelijke belangen. //Niemand zal ontkennen, dat het strookt met het gezond verstand om hetgeen individueel is aan het individu , hetgeon gemeentelijk is aan de gemeente, hetgeen nationaal is aan de natie toe te kennen. De moeilijkheid bestaat in het afbakenen der grenzen tusschen de verschillende soorten van belangen. In ieder geval is dit een zaak van vrij onderzoek en vrge discussie. Helaas, hoe lang zal het duren, eer men dit axioma begrijpt: Het geweld sticht niets, omdat het mets oplost. Wat gebeurt er? Men doodt en vernielt elkaar en zoo noodlottig is de toestand, dat zn, die in de Vergadering als daar buiten gaarne hun leven zouden geven om dit bloedig vraagstuk vreedzaam te zien oplossen, tot de foltering zijn veroordeeld van geen kreet te kunnen slaken, geen woord te kunnen spreken, zonder gevaar te leopen manifestatiën uit te lokken, strijdig met het doel, dat zg zich voorstellen. »Kunt gg u eene ellende denken, aan deze gelijk t En wanneer de terngkeer van den burgervrede afhangt, aan de eene zijde van de erkenning der volkssouvereiniteit, die in het algemeen stemrecht is gelegen, dat telkens meer en beter en zuiverder, naarmate het zgne organisatie loutert, die souvereiniteit zal uitdrukken, en aan den anderen kant van de bekrachtiging van al wat het wezen der municipale vrgheiden zelfstandigheid uitmaakt, is het dan te begrijpen, dat Franschen, in plaats van leniging voor zoovele rampen te zoeken m een politiek van bevredig en verzoening van '«fven en vergeten , voortgaan elkander te vermoorden onder het oog van aenvHana, die door onze twisten slechts sterker wordt en van de wereld, die in haar geërgerd wordt? O burgeroorlog, zoo jammerlijk geënt op den buitenlandschen oorlog, verschrikkelijke strnd, voortgezet in de duisternis van een nacht des verstande dien een straal van rede en gezond verstand moest verdrijven, er is slechts iets dat uwe verschrikkingen evenaart en dat is uwe waanzin!" .. .'.... De heer Louis Blanc verklaart in het begin van zijn brief, dat hg niettemin van hart en ziel de socialistische denkbeelden toegedaan blijft, en dat hij zich even machtig als ooit te voren aangetrokken gevoelt door de studie van het vraagstuk, hoe men de zedelijke, verstandelijke en stoffelijke verbetering kan bewerken van het lot der talrijkste en armste klasse door middel van de vereeniging van krachten, die nu tegenover elkander staan en door middel van associatie in plaats van door strijd. ... , .... Om dit te doen moet men echter de keten der tgden niet verbreken en de nationale eenheid van Frankrgk ongeschonden laten. - . , Uit het aangehaalde van de Temps en van den bnei van Louis Blanc heeft men gezien, dat volgens de staatkundige denkers van de oude republikeinsche school de eenheid van Frankrijk vei foren zou gaan door het federatieve beginsel, gelijk de Commune dit half heeft uitgewerkt en zg hebben ongetwijfeld gelgk, indien zg het ondoordachte, rauwe plan de? Cohimune scherp afkonren. Of zg1 echter gelnk hebben het federatieve beginsel op zich zelve zoo scherp " be«^de»; komt ons zeer twijfelachtig voor. De^beweging om een Fransche federatie tot standte brengen, wordt^ indien *g ons niet bedriegen, dagelijks krachtiger, en krijgt meer aan aanhangers, naamate het vok, dat een at keer gekregen heelt van de vorige regoeringsvormen. zich aan het-nieuwe denkbeeld gewent. Men vergete niet welke walging zich van eiken Franschman moet meester maken als hg zgn land dezelfden noodlottagen cirkel van regeeringloosheid en dwingelandij weder ziet intreden. De alschuw van de staatkundige rampen, welke men voorzien kan, moet menigeen nopen een geneesmiddel als de federatie aan te nemen, dat ook slechte gevolge kan hebben, doch gevolgen, welke onbekend zgn, welke niemand voorzien kan. Indien de oude republikeinsche partij zich aan het hoofd wilde stellen der boweging.dan zoude zij het gras wegmaaien voor de voeten der onwetende en onpractischo volksmenners te Pargs. JDo provinciën en de groote steden moeten vereend worden en het is bijna zeker, dat het plan van de Temps en Louis Blanc, een republiek met Parijs tot hoofd en feitelijke dictator, dse verzoening niet zal tot stand brengen. , , . «—-i—m, Al het goede en practische dat, voor een land als Frankrgk, in het federalistisch beginsel ligt, waardoor Bretagne, Normandië. Gasconje, elk een afzonderlijke provinciale regeering zouden kunnen kragen, geëigend voor hun eigenaardigheden en behoeften, neemt niet wig, dat de Commune zoo misdadig en onzinnig mogelijk gehandeld beeft, door «e pogen dit beginsel dwaas toegepast, door geweld te doen zegepralen Zg heeft onzinnig gehandeld, want een zegepraal op de wettige regeering was in elk geval onmogelgk, daar de Pruisen nog in Frankrgk waren, en zg heeft misdadig gehandeld, want zij had uit het oogpunt der vaderlandsliefde aan die Duitsche bezetting moeten denken. Wanneer men aan het gebruikte geweld denkt, en aan het onzamenhangende en onmogelijke van hot programma der PariJßche opstandelingen, dan begrijpt men den toorn der Nationale Vergadering jegens Parijs, en den afkeer der oude linkerzijde van de Commune, doch dit neemt niet weg dat een verzoening tusschen de urbains en ruraux, de eerste voorwaarde U tot het herstel van orde en welvaart. Het is hoogst belangrijk na te denken over de vraag of de volmaakte wederzijdsche verdraagzaamheid, welke noodig is voor Frankrijk, niet net beste kan verkregen wordendoor een juiste en eerlijke toepassing van het federatieve beginsel, met dit motto ïuniti dans la diverslté, la diversité dans tunltè. --- Belgie. ANTWERPEN, 25 April. (Part. Corr.) Gedurende de vorige week zijn 177 zeeschepen in onze haven aangekomen, waaronder 28 van de grooto vaart, te weten: 3 van New-York, 9 van Baenos-Ayres, 1 van Baltimore, 1 van Rio-Janeiro, 1 van Rosario. 2 van Havana, 2 van Haïti, 2 van New-Orleans, 1 van Philadelphia, 1 van Matanzas, 1 van Jeremie, I van Jbantos, 1 van San Domingo, 1 van Guanape en 1 van San Francisco Vertrokken 101 schepen, waarvan 6 voor de groote vaart, te weten- 1 naar Havana, 1 naar Quebec, 1 naar Buenos-Ayres, 1 naar Montevideo en 2 naar New-York. Niet minder dan 300 schepen liggen er thafls op de ree en dit getal groeit nog dagelgks aan. Maandag allee» «tfner W schepen aangekomen en heden is alweder een nieuwe" bandela%ftl Vbmtng|ëwgon:Sweging ontstaat n.tuurlgk een» zekere belemmering op onze kaden Om deze belenl^mg zooveel mogelijk voor te Wn, heeft het stedelgkbestUüJ'sedert eenige dagen een nieuw havenreglement m toepassing gebracht, dat, den 14den Maart jl. aangenomen, o. a. eene bepalmg bevat', waarbij de tijd. tot het Ven van Btoo^chepen vastgesteld, nagenoeg op 100 ton per dag wordt beraamd. Na de lossing mogen de koopwaren dne dagen op de kad^s worden gelaten, n! dien tgd betaalt de eigenaar de» keopwwen, welke niet zijn weggevoerd, één frank per dag en per vierk. meter ingenomen grond. . . Vóór de goedkeuring van dit reglement had de gemeenteraad het avies der kamer van koophandel ingewonnen en zien daaraan gehouden. Dat het reglement uitermate streng is en de boete hoog, dat ligt voor de hand en wordt door niemand ontkend; niet het minst voorzeker door de ontwerpers zelven van de verordening , maar wat eveneens door ieder erkend wordt, is dat er een krachtige maatregel beheort genomen te worden, wu men een eind maken aan de vele misbruiken, waarover de handel in het algemeen luide klachten laat hooren, terwgl ieder koopman wel zijn nabuur doch niet zich zelven verplicht acht, iets bg te dragen tot het daarstellen van een meer bevredigenden toestan£ , . Zondag laatstl. was hier eene algemeene vergadering van kooplieden bijeengeroepen, met hot doel, verzet aan te teekenen tegen het reglement van 14 Maart. Men wenschte het eerst geschorst, later gewijzigd te zien. Buiten een paar sprekers, wier bedoeling scheen te zgn, de zaak van haar waar terrem, de belangeS des handels, op dat der politiek over te brengen, werd dL- met kalmte het voor en het tegen gewikt en gewogen. Eene beslissing is echter niet genomen en tegea Zondag a. s. is eene nieuwe vergadering belegd. Er zal op deze meeting wel veel geschermd worden met het inderdaad overdreven cijfer der boete, toegepast op den ingenomen grond, zonder te letten op de waarde van de koopwaren. Maar het antwoord op deze klacht is , dat memand de boete betalen zal die, tegen het algemeen belang in, de kaden niet belemmert met het enkel inzicht de vervoerkosten uit te sparen, welke hier gewoonlijk worden berekend op 10 Ned. centen de 100 XC. Want alleen om de dubbele vervoerkosten te ontwgken, laat men de goederen op de kaden liggen, dagen, ia soms weken lang, totdat er een waggon op den spoorweg beschikbaar is; zoo ken ik iemand, die eene boete van ruim 600 fr. zal te betalen hebben, terwijl hg over veel ledige ruimte in zgne pakhuizen kan beschikken en geene voüe 30 fr. aan vervoerkosten had uitgegeven. Wordt dus in de meeting van Zondag a. s. oe volle waarheid gezegd, dan zal men daar meer voorstanders dan tegenstanders vinden van eene boete, welke juist; zoo overdreven hoog is gesteld, om niet te moeten worden toegepast. Vermits ik nu toch over onze handelsbelangen spreek, wil ik u nog een woord zeggen over de aanstaande nieuwe inrichting van den spoorwegdienst in onze haven. Zooals ik u vroeger gemeld heb, is het plan tot oprichting van een handelsstation onlangs door het departement van openbare werken vastgesteld. Thans verneem ik, dat, op aandringen van hot stedelijk bestuur en van de kamer van koophandel, dit departement besloten heelt aan het geprojecteerd station een dubbele ruimte te geven, indien deze vergrooting niet meer dan 2Vs millioen moet kosten. Met genoegen heeft men bespeurd, dat de regeering eindelijk begrijpt, dat Antwerpen de bron is van BelgFë's welvaart en dat zij niet langer weigert de noodige opofferingen te doen, om, voor haar aandeel, den dienst onzer haVen op de gewenschte hoogte te brengen. In onze financieele wereld is vrg' wat indruk te weeg gebracht door het reeds in de Duitsche drukpers besprokene vonnis der hoege rechtbank van koophandel van Duitschland, te Leipzig haren zetel houdende. Dit vonnis, van den 21sten Febr. jl.. beslist, dat het uitstel, door de wet van 13 Aug. 1870 in Frantrijk voor de wisselbrieven verleend, voor zooveel de Duitsche handteekeningen betreft, voorkomende op handelspapier in Frankrgk betaalbaar, als van geene waarde moet worden beschouwd. Het gevolg van dit vonnis, uitgaande van eene rechtbank , welke in appel de handelszaken van al de staten van het keizerrijk beslist, is dat de Duitsche endossanten niet aansprakelijk zouden zgn voor de niet-betaling der voormelde wissels, waarvan de protesten door de Fransche wetgeving zgn geschorst. Dit stelsel, indien het voorgoed wordt aangenomen, zou een groot gevaar opleveren voor een aantal banken in België. Nederland, Engeland, enz., door wier bemiddeling menige wisselbrief, uit Duitschland op Frankrijk, is gedisconteerd. Honderden millioenen zgn op 't spel, en onze Nationale Bank inzonderheid schijnt voor aanzienlijke sommen in de zaak betrokken te zgn. Krachtens het Leipziger vonnis, zouden de belanghebbende banken zich niet meer op de Duitsche onderteekenaars kunnen beroepen en alleen net verlies moeten dragen, door de niet-betaling der Fransche wisselbrieven veroorzaakt. Den 23sten Maart jl. hebben vertegenwoordigers van den handel van Berlijn aan de kanselarij van het Keizerrijk een petitie gezonden, waarbij zij de verklaring vroegen, dat men als wettig zou beschouwen het protest, opgemaakt op den laatsten termijn vastgesteld door het Fransch decreet en de wetten, die het hebben aangevuld. Tot staving zijner vraag wgst de Berlijner handel op net diskrediet, waarin het Duitsch papier ïou vervallen, indien de beslissing der rechtbank van Leipzig behouden en toegepast moest worden. : . • Onze Nationale Bank, zeg ik, en meer dan een Belgische financieele inrichting, is in de zaak betrokken. Ook wordt hier de wensch geuit, dat België, door tusscbenkomst der diplomatie , van Duitschland zou .verkrggen, dat recht wedervare aan het vertoog van den handel van Berlgn, of ten minste dat een overeenkoiist tusschen Frankrgk en Duitschland de belangen van derden waarborge. :■ ■ Wat er ook van zij, het komt als onmogelijk voor, dat het stelsel der rechtbank van Leipzig behouden worde. Het belang van alle landen eischt, dat men maatregelen neme, om een billijke oplossing aan die quaestie te geven. En er mag geen tgd verloren gaan, want de termijnen, door de Fransche wetgeving vastgesteld, zijn op het punt te vervallen. De discussie in onze Tweede Kamer over de verlaging vanden kiesesnsus blijft tamelijk kalm. De doctrinairen schonen te hebben erkend, dat hier voor hen geen gunstige grond ligt. De pro fressisten der linkerzijde, wellicht om door hunne neg wat octrinair gebleven kiezers niet van clericalisme te worden verdacht, willen dat de toekomende kiesgerechtigden zullen kunnen //lezen en schrijven." Ook heeft de neer Nothomb, lid van het Katholiek kabinet van 1855, wellicht om dezelfde reden, een amendement in denzelfden zin ingediend, maar wat beteekent »kunnen lezen en schrijven?' Daarover is het niemand eens. Volgens sommigen, zon het genoeg zgn eigenhandig een bulletin in te vullen, waarop de naam en voornaam van den candidaat-kiezer zou worden vermeld, alsook zijne geboorteplaats, ouderdom, woonplaats, enz. Volgens anderen zou lezen heeten, eens anders godachten bn de inzage van een geschrift ten volle te bevatten en uit te leggen, en schrijven: zgne eigene denkbeelden klaar en duidelgk in schril i te stellen. Beide stelsels, gij ziet het, zijn nog al wat uiteenloopend. Laat mij daarbij voegen, dat men het evenzoe weinig eens is over de wgze, waarop zal worden vastgesteld, dat de kiezer kan lezen en schrnven, en het zal licht te begrgpen vallen, dat tot nader order de census alleen als grondslag der kiesbevoegdheid zal worden gehuldigd. Beeds hebt gg het voorstel van den heer Dumortier doen kennen, dat, onf terugvoerende naar de wetgeving M^rnus Tullius, het kieskorps verdeelt in cunen. Ik weet met hoe en waarom dat stelsel in eenige steden van Duitschland nog ten huidigen dage in zwang is, maar wat ik weet w..aa» ac heer Dumortier van geluk zal mogen spreken zoo hQ dij ac stemming van zijn amendement niet gansch alleen staat. Bn het sluiten van dezen brief, verneem ik dat in ac zit ting van heden, de doctrinaire partn , bg monde van den heer Eozier, de verdaging van de beraadslaging over het ontwerp van wet heeft gevraagd, daarbij de verklaring voegende, dat, wilde men tot die verdaging niet overgaan, hg (spreker) en zgae vrienden zooveel amendementen zouden voordragen, zooveel en zoo lange redevoeringen houden, dat toch de discussie op de lange baan zou worden geschoven. En inderdaad was er, voor dat de heer Rogier aan het woord kwam, een amendement, ingediend door den heer Dupont, een Luiksch afgevaardigde. Des morgens was er door de rechterzijde eene zitting gehouden. Wat daarin verhandeld en bosloten werd, wordt voorshands niet ruchtbaar gemaakt, maar zooveel ten minste is ter oore gekomen, dat de rechterzijde moedig en vastberaden het ministerie wil ter züde staan en dat zij, met uitzondering van ééne of hoogstens een paar stemmen, het ontwerp van wet zal aannemen. „ . n„..*. Het verslag van den heer Drubbel, afgevaardigde van bent, over het wetsontwerp betrekkelijk de militaire servituten, iB thans in druk verschenen. Dat wetsontwerp, hetwelk ten eenen male voldoening geeft aan een der grieven van de Antwerpsche beweging zal dus nog, naar alle waarschijnlijkheid, gedurende deze zitting in discussie worden gebracht. --- BUITENLAND. Groot-Brittanie. In de zitting van Dinsdag heeft de heer Disraeli, de leider der oppositiepartij, in het Lagerhuis medegedeeld, dat hij in de zitting van 27 April zou voorstellen te verklaren, //dat de finantieele voorstellen der regeering onaannemelijk waren en door de regeering opnieuw in beraad behoorden genomen te worden." De minister van finantiën heeft daarop het woord gevoerd en verklaard, dat hg het voorstel betreffende de luciferbelasting introk, omdat het aan onderscheiden zgden van het Huis veel afkeuring had gevonden, maar het voorstel tot verhoogiDg van de ineometax en van het successierecht staande hield. Op de aanmerking van den heer Disraeli , dat er alzoo inderdaad een nieuw budget, een nieuw plan voor het finantieel beheer, van de regeering te verwachten was, en dat het Huis tgd zou behoeven, om het in zijn onderling verband te overwegen, antwoordde de minister van finantiën, dat hg in de zitting van 27 April aan het Huis zon meédeelen, hoe de regeering over den staat der finaniiën en over de te bezigen middelen tot dekking der uitgaven dacht, maar dat hij in die zitting met de behandeling zijner voorstellen, betrekkelijk het successierecht en de ineometax, wilde voortgaan. Hij gaf verder te kennen, dat er bij de regeering geen voornemen bestond, om verandering in de invoerrechten to brengen. ■» . „.., Volgens een heden ontvangen telegram, is de regeering blijkbaar weder van meening veranderd; althans de heer Gladstone heeft in de zitting van gisteren (Donderdag) medegedeeld, dat de regoering al de financieele maatregelen, welke door den kanselier der schatkist zijn voorgedragen om het deficit der begrooting aan to vullen, terugneemt, en eenvoudig voorstelt ora de ineometax met 2 pence per pondsterling te verhoogen. — In do zitting van Dinsdag is van de zijde dor warme liberalen een aanval gedaan op een van de oude elementen der Enfelsche staathuishouding. De heer Wren Hoskyns vestigde e aandacht op de bestaande wetten betreffende net bezit en den overgang van vaste goederen, inzonderheid op dio welke de vervreemding en splitsing van grondeigendom belemmeren j hg beweerde dat er moer kapitaal in grondeigendom zou worden belegd indien het beginsel van handelsvrijheid ook op de landerijen werd toegepast en ten slotte stelde hij deze verklaring voor: *Het Huis is van oordeel, dat de thans feldende bepalingen en regelen op het stuk van grondeigonom hot algemeene bolanglienadeelen, daar zg dikwerf van het beleggen van kapitaal in landerijen weerhouden en de vrijheid van Koop en verkoop verkorten." Dit voorstel is na eene vrij langdurige discussie, waarin do wensehelijkheid van herziening der bedoelde bepalingen door de regeering in het algemeen werd erkend, met 79 tegen 49 stemmen verworpen. — Het heeft vrij wat indruk gemaakt, dat onder de leden van het Lagerhuis, die in de zitting van verleden Maandag voor de motie van den heer White en tegen het budget der refjeering hebben gestemd, zich niet minder dan 35 leden der ïberale partn bevonden. — In net Hoogerhuis heeft de minister van koloniën, lord Kiraberley, aangekondigd, dat de regeering een wetsontwerp zal indienen, strekkende om de misdaden to onderdrukken, welke in het lorsche graafschap Westineath door geheime genootschappen worden gepleegd (zie telegram hierachter). De lordkanselier, lord Hatherly, heeft de tweede lezing voorgesteld eener wet, bepalende dat aan pairs, die verklaard zijn in een Btaat van kennelijk onvermogen te verkeeren ora hunne schulden te betalen, een jaar tgds zal worden verleend om hnnne schuldeischers tevreden te stellen, of do ongegrondheid van het vonnis to bewijzen, en dat, indien zij in gebreke blijven een van beiden te doon, zg het recht zullen verliezen om in het Huis zitting te nemen. De hertog van Bichmond, de aanvoerder der oppositie, heeft verklaard met het beginsel dezer wet van harte in te stemmen. --- EENE WENSCHELIJKE AFSCHAFFING. Terwgl het belastingstelsel nog altijd op een ingrijpende wgziging wacht, welke het, bij minderen en gelijkmatiger druk op de ingezetenen, tevens niet minder productief maakt ter voorziening in de behoeften van den openbaren dienst, is er toch reeds één onderwerp in staat van wijzen, dat wel, wat den geldelgken omvang betreft, een ondergeschikte plaats inneemt, maar wat het volksbelang aangaat, van zeer hooge waarde is. WH bedoelen de nieuwe regeling van den accijns op bier en azijn. De wet van 1822, welke dit onderwerp tot duaverre beheerschte, is geheel onbruikbaar geworden. Evenals vele andere fiscale wetten, bevat zij, tot verzekering van de opbrengst der belasting, een aantal minutieuse bepalingen, die de vrijheid van den fabrikant aan banden leggen en hem een bepaalde wijze van bereiding voorschrijven. De invloed der steeds voortschrijdende wetenschap op de industrie, waardoor de fabrikage wordt vereenvoudigd, de productie vermeerderd en de consumptie goedkooper gemaakt, wordt door zulke fiscale wetten in hooge mate belemmerd. Oek bg de biervervaardiging is dit meermalen ondervonden en eerst in 1867 is de regeering gezwicht voor de herhaalde aanzoeken, om door de wijziging in de wet van 1822 de oprichting mogelijk te maken van fabrieken van zoogenaamd Beiersch bier, welke een andere bereidingswijze volgen. Bij de art. van 7 Juli 1867 (Stbl. N°. 84). werd de regeering gemachtigd die wijzigingen bij koninklijk beslnit vast te stellen en aldus tot 31 Dec. 1870 een proef te nemen met de gewijzigde regeling. Daar het nieuwe wetsontwerp in het vorige jaar niet tijdig kon worden in behandeling genomen, is de werking van het kon. besluit van 12 October 1867 (Stbl. N°. 106) nog gedurende een jaar verlengd en heeft intusschen de nieuw voorgedragen regeling, door den nieuwen minister van financiën overgenomen, het Btadium van schriftelijke voorbereiding doorloopen en zal het spoedig na de behandeling der staatsbegrooting in discussie komen. Het nieuwe ontwerp is van grooten omvang: het bestaat uit 65, voor het meerendeel zeer lange artikelen, die even als de bestaande wet, weder in allerlei bijzonderheden van fabrikage treden en een soort van officieele bierbrouwing en azgnmaking vasteteUen. De voorgedragen bepalingen zgn ongetwijfeld geheel op de hoogte van onzen tijd, zg honden rekening met den vooruitgang in de bier- en azijnindustrie en laten ook ruimte open voor verdere ontwikkeling. Maar toch binden zij den fabrikant neg altijd de handen, onderwerpen hem aan een tal van formaliteiten, vaUen hem lastig in den aard on de grootte zg'ner werktuigen en in de uren en bijzonderheden der verschillende phazen van bereiding. En waartoe dat alles 't Om der Bchatkist eon jaarlijksch inkomen van nog geen zeven honderd duizend gulden te verschaffen (in 1869 bedroeg de opbrengst der bieren en azijnen ƒ 671,519), terwijl daaruit een heirleger van beambten moet worden bezoldigd en gepensioneerd! Is het wonder, dat in de afdeelingen der Tweede Kamer, talrijke stemmen zg'n opgegaan, tegen de bestendiging van zulk een hoogst bezwarenden en uiterst improductievenaccg'ns? Dat door velen de vrijmaking word voorgestaan van bijna7oo fabrieken, die zoo nuttige producten leveren? 'Zeer velen van hen," leest men in het voorloopig verslag, //die niet deelden in het gevoelen van een enkel lid, dat zich tegen alle accijnsen als belemmerend voor de nijverheid verklaarde, waren toch gestemd voor de afschaffing van dezen accijns. De belasting, zeiden zij, brengt niet meer op dan 6a 7 ton, een bedrag waarvan de kosten der surveillance nog afgetrokken moeten worden. Was het raadzaam het bier to blijven drukken, dat door vrijheid van productie en goedkooper prqs meer en meer een volksdrank worden kan?" Met warmte en kennis van zaken worden deze korte zinsneden uitgewerkt en nader toegelicht in een opstel, voorkomende in het jongste nummer van den Economist. Gaarne scharen wg ons aan de zijde van deze afschaffers en ondersteunen wrj het denkbeeld om een belasting, die meor nadeel dan voordeel oplevert, uit de rg onzer middelen te doen verdwijnen. De voordcelen der afschaffing liggen voor de hand. Wfi hebben reeds met een enkel woord gewezen op de belemmeringen , welke de fiscaliteit aan de nijverheid in den weg legt- Wat van Hoogendorp reeds in 1822 bg de invoering der bestaande wet zeide, is nog altijd waar. «/Wordt de nijverheid aan hare eigen werkzaamheden overgelaten, zoo maakt zjj gedurige vorderingen: de eene verbetering, de eene uitvinding volgt op de andere en de kunßt bereikt den hoogsten trap. Maar de wet stremt deze vlucht: zij dwingt tot eene treurige eenvormigheid, en de middelmatigheid wordt de regel, die men niet meer mag overschrijden." Eenmaal behoorden de Nederlandsche bierbrouwerijen tot de uitgebreidste industriën des lands, maar toen gingen zij niet gebukt onder eene administratieve inmenging, die thans de vrijheid van bewerking kortwiekt. In den tgd onzer republiek kende men slechts eene belasting op het product, gelijk thans nog in eenige landen van Europa bestaat. »Zoo het ondenkbaar zgn," vragen wg met den Economist, //dat onder den weldadigen invloed der vrijheid de brouwergen weer iets van den vorigen bloei herkregen dien zg eenmaal hier te lande cenotcnV" Wat echter nog meer voor de afschaffing van den accijns pleit, is de voorname plaats, die het bier begint in te nemen als volksdrank. Het weinige goede, dat sedert 1848 gedaan is. tot verbetering van onze belastingen en tevens in het belang van de arbeidende klasse, bestond vooral in de opheffing van de accijnsen op levensbehoeften. Is het niet wenschelijk, ja noodzakelijk in die richting voort te gaan en zoodoende een nieuwen stap te zetten op den goeden weg ? Is het thans niet meer dan ooit de plicht van den wetgever de nijverheid van noodelooze belemmeringen te bevrijden en zooveel mogelijk de belangen van den werkman te bevorderen, door het opruimen van industrieele banden en de opheffing van lasten op volksbehoeften ? Het bierverbruik is in de laatste jaren op ontzaglijke wg'ze toegenomen. Alleen de invoer tot verbruik is van 100,000 liter in 1846 tot 1,412,000 liter in 1870 gestegen en ieder weet, hoezoer de inlandsche fabricatie in den jongsten tgd is vooruitgegaan. Mag men dus niet van den wetgever verwachten, dat hg deze richting om het gezonde krachtige bier tot algemeene volksdrank te verheffen en het de plaats van schadelijke mengsels te doen innemen, krachtig in de hand werke? Want men vergete niet, dat als do op zich zelf reeds vrg hooge accijns verdwgnt (zij zal ongeveer W pCt. der waarde bedragen), het bier niet alleen daardoor goedkooper zal worden, maar dat ook de vrijheid van bewerking het aantal fabrieken zal doen toenemen, de vereenvoudiging der productie zal in de hand werkon en zoodoende de prijzen nog meer zal doen dalen. Tegenover deze onbetwistbare voordcelen staan evenwel twee bezwaren, die echter niet onoverkomelijk zgn. Vooreerst, de vrees, dat sommige bierbrouwerijen geheime distilleerdcrijen zullen werden, hetgeen thans door het toezicht op de bewerking, onmogelijk, althans moeilijk is. Niets belet echter bg «ene speciale wet zulk een toezicht te behouden, zonder daarom acoijns te heften of de bereiding in zoo hooge mate te beemmeren"als^thans^ter,;wille der schatkist geschiedt. Maar van ïmeer gewicht is het tweede bezwaar: kan de schatkist de 6 ton missen, die zg thans uit den bier- en azgnaccijns trekt? Zie hier de neteligste zijde van het vraagstuk. Onze financiën zijn niet in zoo bloeienden toestand , dat thans aan zulk een gemis kan gedacht worden zonder vergoeding langs anderen weg, zonder aequivalent. Is zulk een aeqnivalent te vinden ? Reeds in het voorloopig verslag der tweede Kamer en in den Economist vindt men hierop een bevestigend antwoord. Beiden stellen voor door een geringe verhooging van den accijns op het gedistilleerd, een verhooging welke slechts ƒ2 a ƒ 3 per vat behoeft te bedragen, de schatkist schadeloos te stellen, even als voor, twee jaren ter afschaffing van het zegel op de gedrukte stukken is geschied. Het gedistilleerd heeft sedert de jongste verhoogingnietfaanproductiviteit verloren; het kanongetwijfeld ook nog een kleine vermeerdering verdragen, en daarvoor behoeft men zeker niet terug te deinzen als het de bevordering van een geduchten tegenstander der jeneverflesch geldt. De regeering is van gevoelen, dat, wil men accijnsen afschaffen, die op den zeep en het geslacht den voorrang verdienen; daarvoor echter zjjn niet alleen grootere aequivalenten noodig, maar deze belastingen zgn bovendien niet aan de orde. Terecht herinnert de Economist hier aan de spreuk le mleux est Pennemi du bien en aan het kernachtige woord van den heer v* d. Linden: /het beste is, te slachten wat voor het mes ligt." Er is thans een wetsvoorstel aanhangig, om gedurende 10 jaren een subsidie van 6 ton uit de schatkist te verleenen voor het vestigen eener nieuwe tak van nijverheid, do stoomvaart op Amerika. Leggen wg tegenover dezen eisch in de weegschaal de opoffering eener inkomst van 6 ton, tot verlichting eener bestaande industrie en tot bevordering van het welzHn der arbeidende klassen — dan is voor ons de keus niet twijfelachtig. Over 10 jaren, wanneer de gesubsidieerde stoomvaart op Amerika wellicht 's rjjkß hulp nog niet zal kunnen missen, zal, hopen wij, ons belastingstelsel eindelijk zoodanig herzien zgn, dat al de drukkende accgnsen zgn verdwenen en der schatkist voldoende aequivalenten zjjn verzekerd. Men beginne intusschen met wat voor de hand ligt. Het jaar 1871 zal zoo doende althans in één opzicht vruchtbaar zgn geweest. --- Duitschland. Op den 4den e. k., den dag waarop de nienwe riiksconstitutie in werking treedt, zal een nieuw officieel blad in het leven treden, namelijk een Deutscher Reichsanzeiger. De Preussische Staats-Anzeiger blijft als vroeger het speciale orgaan van Pruisen. — In het afgeloopen jaar heeft men in den Noordduitßchen Rijksdag langdurige en vrij hevige beraadslagingen gevoerd over den aankoop van een groot gebouw, waarin de regeering het ministerie van marine wilde vestigen. De Noordduitsehe Rnksdag verklaarde zich met groote meerderheid togen bedoeld voorstel, niettegenstaande van de zijde der regeering al het mogelijke werd aangewend, ora een ander besluit te verkrijgen. Op de supplementaire begrooting, thans bij den Duitschen Rijksdag ingediend, heeft de rijkskanselier oen post uitgetrokken , waaruit moet worden voldaan de eerste termijn tot betaling der koopsom van bedoeld hotel! — De R. Katholieke geestelijkheid dezer hoofdstad, ten getale van 15, met den proost van St. Hedwig aan het hoofd, heeft zich in de quaestie der onfeilbaarheid aangesloten bij de verklaring der geestelijkheid van Munchen, tot bestrijding van de beginselen door von Döllinger verdedigd. — Nadat de Prov. Correspondenz de jongste gebeurtenissen in Frankrijk heeft besproken, eindigt het officieuse orgaan zgn beschouwingen op de volgende wgze. Indertijd heeft de opperbevelhebber der Duitsche strijdmacht de noodige maatregelen verordend om, zoo spoedig doenlijk na het sluiten der vredespraeliminairen, de troepen van de landweer te ontslaan. De latere gobeurtenissen, die van de tegenwoordige dagen, hebben verhinderd, dat die maatregelen op zoodanige schaal zgn genomen als in het plan der regeering lag. Thans echter schgnt het oogenblik spoedig te zullen aanbreken waarop de nog in dienst zich bevindende manschappen, van do landweer allen huiswaarts gezonden zullen worden, ten einde in het belang hunner gezinnen landbouw en nijverheid, hun vroeger bedrijf of bezigheid, te kunnen hervatten. — Van de zode der Malteser ridders en andere adellijke personen in Pruisen hebben twee leden der gemelde vereeniging vergunning gevraagd, om den Keizer-Koning een adres ten ™nßta van den Paus aan te bieden. Dezer dagen werd door Sic beide heeren, den hertog von Ratibor en den heer von Schorlemer, verslag van hun zending afgelegd in een bijeenkomst van de Silesische Malteser ridders. Volgens de genoemde gedeputeerden had de Keizer-Koning het volgende gegeantwoord : Mijn gevoelens jegens den Paus als TcerkeTijk opperhoofd mijner Katholieke onderdanen znn onveranderd gebleven Het in bezit nemen van Romo beschouw ik als een daad vau geweld en een aanmatiging van de aijde van Itahe. Is de oorlog eenmaal geëindigd dan zal ik gemeenscnappelgk met andere vorsten overwegen welke stappen daartegen behooren te worden gedaan. Het verhaal door de Germania, het bekende ultramontaansche orgaan, van bedoelde zaak gegeven, luidt op medegedeelde wnze. De Spen. Zeitung, dit feit besprekende, zegt dat er vele redenen bestaan om te twijfelen aan de juistheid van dat verhaal. In de troonrede heeft de Keizer-Koning gezegd, dat hg zich niet zou mengen in de binnenlandsche aangelegenheden van andere staten; nog kortelings heeft de rgkskanselier met duidelijke woorden verklaard, dat de regeering niet zou afwijken van het eenmaal vastgestelde programma. Wrj hebben hier derhalve authentieke getuigenissen ten aanzien van de gevoelens en bedoelingen des Keizers, welke van oneindig meer gewicht zgn dan de mededeeling nopens een gesprek, waarvan de woordelijke inhoud zich zoo moeilijk laat overbrengen. — De Brunswijksche regeering heeft een nieuw plan ontworpen tot delging der openbare schuld, hetwelk bij den Landdag van het hertogdom eerstdaags zal worden ingediend. De openbare schuld van het hertogdom bedraagt 12,453,600 th., rentende 3, 31/2 en 4 pCt. Naar de thans vigeerende wet, welke sedert jaren wordt nageleefd, besteedt de regeering jaarlijks 160,500 th. tot amortisatie der openbare schuld door middel van uitloting. zoodat zij in 1949 zal zijn gedelgd. "VtJlgens het nienwe plan wenscht de regeering in het aanstaande jaar tot sehulddelging te bezigen 43,500 th., in het daarop volgende jaar 45,000 th., en zoo teJlken jare 1500 th. meer, zoodat, op die wgze voortgaande, de openbare schuld reeds in 1932 zal zgn afgedaan. Buitendien is er een zoogenaamde Darmstadter loening, tot afdoening waarvan jaarlijks wordt gebezigd 406,580 th.; deze worden gedeeltelijk gekweten uit de schatkist, voor het grootste fedeelte echter uit de annuïteit van 875,000 th., welke de oopers van do Brunswijksche spoorwegen tot 1932 moeten voldoen. Ten gevolge van de daartoe aangewezen sommen, zal die leening in 1924 geamortiseerd zgn. Men verwacht, dat de Landdag zich met bedoeld voorstel zal vereenigen. Behalve voordcelen van verschillenden aard, welke daardoor zullen verkregen worden, zal in de eerste plaats de staat 17 jaren vroeger zijne schuld gedelgd hebben dan volgens de thaus bestaande wet. De Rost. Zeitung deelt mede, dat de groothertog v. Mecklenburg-Streiitz opnieuw een vruchtelooze poging heeft gedaan, om den Landdag van het vorstendom Batzeburg bijeen te doen komen. Men weet daar te lande, dat geen wetsontwerpen van feigken aard als het bovenbedoelde zullen worden aangeboden oor de regeering, maar de dunk, welken de leden van den Landdag van de regeeringsvoorstellen koesteren, is hier waarschijnlijk tot een lager peil gedaald dan in eenig ander land. Gedurende geruimen tgd heeft een der ijverigste aanhangers van de Strelitzer regeering het vorstendom doorreisd en met alle invloedrijke personen conterêntiën gehouden. Toen het ministerie van gevoelen was, dat er uitzicht op de verwezenlijking van den sedert langen tijd gekoesterden wensch bestond, riep het den Landdag bijeen. De nieuwe proef mislukte echter gelijk de vroegere, want van de 21 gedeputeerden waren slechts 6 verschenen en er worden 11 leden van den Landdag vereischt om een besluit te kuunen nemen. De ter vergadering verschenen leden zijn spoedig daarep weder huiswaarts gekeerd. --- Italie. De Perseveranza geeft een-verbeterblaadje uit van het bericht , volgens hetwelk Oostenrijk het voorstel aan Italië zou hehben gedaan, om de Romeinsche quaestie te regelen door een «ongres. Niet Oostenrijk, zegt het blad, maar Beieren heeft zulk een propositie gewaagd. Oostenrgk evenwel steunde haar of verzette er zich ten minste niet tegen. Later is Italië, met behulp van Engeland, dat hoegenaamd geen zin had in zulk een congres, er in geslaagd, om Beieren van zijn plannen te doen atzien en nu wordt er niet meer van gerept. Perseveranza voegt er ironisch bij, dat de Beiersche regeering gelgk heeft gehad de zaak te laten rusten. Zij heeft genoeg te doen met haar eigen aangelegenheden ooAvankerkelgkenaard. Italië heeft nooit tegen het onfeilbaarheidsdogma geprotesteerd (?); maar Beieren is nu kettersch en toch paapsch. De Florentjjner berichtgever der Augsburger Allgemeine Zeitung komt tegen het sarcasme der Perseveranza op. Hij kan zoo dadelijk niet toegeven, dat er eenige inconsequentie zon gelegen zgn in het gedrag van Beieren. Er zgn vele vrienden van Italië, dietejgoeder trouw van meening zijn, dat een Europeesche conferentie de betrekkingen tusschen Italië en den Paus beter zou kunnen regelen, dan een wet door het Italiaansch parlement vastgesteld. Waarom houdt de dusgenaamde garantiewet zoovele bepalingen in, welke de souvereinitcit der kroon op bedenkelijke wgze aantasten? Uit geen anderen grond, dan dewijl de Icaliaanache regeering gevoelthoe wrak de waarborg is, door een wet geboden, welke door een andere wet weder kan worden opgeneven. Volgens den berichtgever zou de Italiaansche regeering veel beter hebben gehandeld, door den Paus te stellen onder bescherming van de mogendheden dan thans onder bescherming van het Parlement. Zoodoende zon zg niet enkel rechtvaardiger maar ook verstandiger te werk gegaan zgn. Een conferentie zou de Romeinsche quaestie nu goed kunnen regelen (?)•„ maar nu blijft het vraagstuk onafgedaan , omdat de Italiaansche regeering niet zeker is , of morgen wellicht de oen of andere mogendheid, desnoods met de wapenen in de hand, partij tokt voor den Heiligen Vader. ---