Eerste Blad. BRIEVEN UIT TURKIJE. {Van onzen correspondent.) Het Bemiddelingspogen. — Het Italiaansche vlootbedrijf in de Aegeïsche Zee. — De sluiting der Dardanellen voor de Scheepvaart.— De opening van het Parlement zonder Afgevaardigden. — Een uitweg weet niemand. Constantinopel, 23 April. Den 16en April deden de diplomatieke vertegenwoordigers van de vijf Europeesche groote mogendheden eindelijk den al reeds sinds meer dan een maand beraamden en voorbereiden stap bij de Porte, vertegenwoordigd door den minister van buitenlandsche zaken, om haar hunne bemiddeling in het conflict met Italië aan te bieden en te vragen, op welke grondslagen vredesonderhandelingen zouden kunnen worden aangeknoopt. Rusland nam in dezen het initiatief, en daar men dezen stap volstrekt nog vóór de opening van het Parlement met de nieuw gekozen Kamer wilde doen, opdat de Sultan in de bij die gelegenheid door den Grootvizier voor te lezen troonrede reeds te dien opzichte zich aan zijn volk en aan de buitenwereld zou kunnen uiten, zoo wachtte men zelfs niet de voor den volgenden dag aangekondigde aankomst van den nieuwen ambassadeur van den Tsaar, de heer von ü-iers, af, maar was het de zaakgelastigde, die bij deze historische handeling voorging. Assirn bei, de minister, ontving de diplomaten heel vriendelijk, dankte hen voor de goede bedoelingen hunner regeeringen, herhaalde dat inderdaad Turkije oprecht het herstel van den vrede wenscht, dooh natuurlijk alleen op voorwaarden, vereenigbaar met zijn eer, en verklaarde dat de ministerraad zich zonder verwijl met het opstellen van het antwoord zou bezighouden. In afwachting daarvan zou, zooals algemeen werd aangenomen, van Italiaansche zijde buiten Lybië wel niets ondernomen worden. Twee dagen daarna, den 18den, zou des namiddags ten 2 ure het Parlement werkelijk toch worden geopend, niettegenstaande er van de ongeveer 300 afgevaardigden, uit welke de Kamer zal bestaan, slechts IGB waren gekozen, en er van dezen' nauwelijks honderd in de hoofdstad aanwezig waren, en bij die gelegenheid zou — zooals vooraf alreeds bekend was geworden — door de troonrede, alzoo op de meest oJlioieele en plechtige wijze, worden verkondigd: »De door do Italianen op zulk een ongerechte wijze, in strijd met alle verdragen, begonnen oorlog duurt nog altijd voort, ondanks den van alie zijden geopenbaarden wensch naar vrede. Ook wij wenschen den vrede, doch, de vrede kan slechts aan den oorlog een einde maken op voorwaarde van de wezenlijke en onaangetaste eerbiediging en voortduring van onze souvereiniteitsrechten«. : Dit standpunt is dat, hetwelk de Porte van den aanvang al heeft vooropgesteld en een besliste verklaring in dien zin kon de bemiddelaars dan ook geenszins verwonderen. Wat hen daarentegen, en met alleen hen, maar iedereen inde grootste verbazing en de bevolking op 't eerste moment in ontsteltenis bracht, was het bericht, dat tegen elf uur als een bliksemstraal uit een helderen hemel insloeg en in minder dan geen tijd zich overal in de stad verbreidde: dat een sterke Italiaansche vloot bij het aanbreken van den dag voor den ingang van de Dardanellen was verschenen en bezig was de forten te bombardeeren. In 't eerst wilde geen mensch't gelooven. Nog vóór de Porte op dea bemiddelingsstap der groote mogendheden geantwoord had, nog vóór de Sultan en de regeering door eenige openlijke verklaring dia poging tot beëindiging van het conflict hadden afgewezen, zouden de Italianen dat ondernomen hebben waarmede zij wel voortdurend hadden gedreigd, maar waartoe ze tot, dusverre niet waren overgegaan, eensdeels in verband met de duidelijke aanduidingen, bun door alle kabinetten gegeven: dat eène tegen én in de Dardanellen, welke het verkeer der onzijdige vlag zou verhinderen, allerwegen met groot misnoegen zou worden opgenomen, en verder ook, omdat do verliezen, welke bij een forceeren der zeestraat onvermijdelijk de Italiaansche vloot zou beloopen, naar alle waarschijnlijkheid niet zouden opwegen tegen de voordeeien, welke een verschijnen, der vloot voor Constantinopel huu zou kunnen, opleveren. Doch toen, zoowel van de zijde van het ministerie van binnenlandsche zaken als van dat van oorlog, de telegrammen werden aangeslagen, welke zij uit Tsjanak-kaleh (de stad op den Aziatiscken oever, onmiddellijk achter deu ingang gelegen, en gewoonlijk — maar oneigenlijk — met den naam vau Dardanellen aangeduid) omtrent het verschijnen en den aanval vanden vijand ontvangen hadden, en eveneens bekend werd dat bij verscheidene gezantschappen van hunne consulaire agenten ter plaatse do bevestiging er van was ingekomen, toen was geen twijfel meer mogelijk, en tegen den middag zag men in de buurten, hoofdzakelijk door niet-Moslims bewoond, de herhaling van het paniekje en van den angst en de ontsteltenis, vooral onder het vrouwelijk element, welke wij reeds in November hebben meegemaakt, toen men eveneens de rookpluimen uit de schoorsteenen der Italiaansche pantserschepen alreeds aan den horizon in de Zee van Marmora :ide te zien opduiken. In liet overwegend Turksche Stamboel hadden deze berichten echter ditmaal een geheel andere uitwerking: zij electriseerden de bevolking tot eene betooging van gehechtheid aan en van solidariteit met troon en regeering, welke in verband met de plechtigheid van de opening van het Parlement afmetingen en een karakter aannam, zooals men zulks Hier maar zeiden bijwoont. Daarbij kwam, dat reeds te één uur de nadere telegramen uit Tsjanak meldden, dat de batterijen aan de vloot der aanvallers zulke schade hadden toegebracht, dat deze den steven al had gewend en alzoo niet meer het minste gevaar bestond dat zij tot voor de hoofdstad zou verschijnen. En even gemakkelijk en snel als onze Levantijnen dadelijk het ergste gelooven en vooruitzien, nemen zij ook het tegendeel aan en hernemen zij weer de hun aangeboren zorgeiooze luchthartigheid. Eu zoo kwam het dan, dat eenerzijds, bijzonder geprikkeld door do Italiaansche oorlogsdaad zoo in de nabijheid, en anderzijds opgelucht door do zekerheid dat er desniettemin toch geen onmiddellijk gevaar dreigde, een ieder de behoefte gevoelde zijne gevoelens te uiten en hetgeen in gewone omstandigheden wel niet het geval zou zijn geweest — en des morgens ook door niemand was verwacht —, in massa's optrok naar den weg waarlangs de Sultan van het Paleis naar het Parlementsgebouw zou trekken, en hem daar toejubelde zooals hij sinds zijne troonsbestijging nog nimmer was toegejuicht. En dat herhaalde zich in de vereenigde vergadering van de beide huizen van het Parlement. Da ongeveer tachtig aanwezige afgevaardigden en de veertig Senatoren onderbraken de voorlezing van de troonrede bij de zinsneden betreffende het Tripoli-geval en ook bij da t van Kreta, telkens met levendig applaus, teel ongewoons bij de Hoogachtbaren, en brachten den Padisjah daarna nog een uiterst ac ovatie bij zijn verlaten van de zittingszaal, mds waren verschillende gebouwen en huizen van officieren Jong-T-urkschepartijmannen feestelijk verlicht ter eere van... de «Italiaansche aanstellerij voor de Dardanellen» — zooals men hier nn zegt. Die vreugderoes is natuurlijk nu vervlogen; maar gebleven is een verhoogd vertrouwen bij de Turken in den gunstigon uitslag van het con'Êict, mits maar Hink voet bij stuk wordt gehouden, en alzoo eene zeer wezenlijke versterking van de oorlogszuchtige stemming van welke — zooals ik reeds vroeger aangaf — tot zelfs nauwelijks ecu maand geleden met name hier ter stede nog weinig of niets ta merken was. Zulks is alzoo een regelrecht negatief succes voor de Italianen; maar daarenboven hebben zij door die betooging en schieterij tegen deDardanellenvcrsterkingen der Porte gelegenheid gegeven door 1,0 voeren hetgeen men hier zich allang had voorgenomen en waarvan men de gelukkigste werking verwachtte voor het uitoefenen van den gewen'schten druk te Rome door de mogendheden, n.3. de algeheele versperring van het vaarwater door do Dardanellen en daarmede het Onderbreken van alle scheepvaartverkeer tusschen de Zwarte en de Aegeïsche Zee. Inderdaad, dadelijk na het verschijnen van da vijandelijke vloot voor de Zeeëngte, is de tweehonderd* meter breede nog opengelaten vaargeul met schokmijnen als het ware bestrooid geworden, zoodat op hét oogenblik geen vaartuig in of uit kan zonder het grootste gevaar te loopen opgeblazen te worden. Honderden booten — ook vier Nederlandsche — liggen daardoor gevangen in den Pontus, op de reede alhier of in de Marmora-zee; de graanuitvoer uit Rusland en Roemenië, welke juist in zijn vollen omvang begonnen was, is gestopt en do daaruit voortvloeiende schade voor de.... on.-'jJiigen, is kolossaal. Dc leidende personen alhier hoopten en verwachtten dat de daardoor opgewekte verontwaardiging allerzijds in het buitenland zich dadelijk en onverdeeld tegen da Italianen zou wenden; doch, gelijk het nu reeds vrij zekerblijkt, zullen de kabinetten der mogendheden zich daarover veeleer bij de Porte beklagen, en haar opvorderen die beletselen terstond op te ruimen, als zijnde de verspering in regelrechten strijd met de bekende Dardanellenverdragen, terwijl de Turksche regeering zal worden aansprakelijk gesteld voor de aan de onzijdige vlag toegebrachte schade. Rusland, dat niettegenstaande de strikte onzijdigheid, welke het ook verklaart te willen betrachten, toch Italië veel nader staat en welwillender gezind is dan Turkije, gaat ook in deze weer voor, en dit optreden geeft tot verschillende vermoedens aanleiding: (o.a. of misschien da Italianen met hun nog altijd niet te verklaren optreden voor de Dardanellen niet ten doel hadden, den Russischen vriend de gelegenheid te geven het netelige vraagstuk der vrije doorvaa.rt practisch en dringend op te rakelen. liet verder blijven rondkruisen van de Italiaansche vloot iv den Archipel, het verontrusten van dan dit en dan dat eiland, hat bezetten van Satnos, het altijd onrustige, zelfstandige vorstendommetje, dat haakt naar het oogenblik om zich geheel van Turkije los te maken eu dan ook zoo pas zijn vorst, die dat streven krachtig en doeltreffend onderdrukt had, deswege heeft vermoord; duiden er op, dat do Italianen inderdaad nog wat doortastends in den zin hebben, en de vij* andelijkheden naar Europeesch- en Aziatisch» Turkije willen overbrengen. Dat daarmede hoogst ernstige en voor den algemeenen vrede gevaarlijke verwikkelingen kunnen worden geschapen, schijnt hen niet meer te zullen weerhouden; veeleer schijnen zij de andere mogendheden als het ware te tarten, die door een vastberaden eendrachtigen stap [beiden partijen het herstel van den f redeals het ware willen opleggen, welke krachtdadige tusschenkomst den leidenden mannen alhier, zoowel als de regeering te Rome, zou kunnen veroorloven, zich tegenover het land en de publieke meening later te verontschuldigen over het feit dat de vredesvoorwaarden niet zoo zijn uitgevallen als ieder der partijen het voor zich gewenscht, en het hun landgenooten beloofd en verzekerd had. Dit is voorzeker een uitweg; evenwel een, welke wegens de groote bezwaren en ook gevaren welke die oplevert wel niet dan in het uiterste geval zal worden gekozen. Intusschen weet voorshands klaarblijkelijk niemand, ook de ervarendsto ca vindingrijkste diplomaten geen anderen. --- Goede werken zijn er genoeg gedaan, alle eeuwen J door; maar opoffering van eigen wensch en eigen lust t i is er altijd te weinig geweest. f fcfMM»"""" ¦'" 'Mi n> rv-nl --- FEUILLETON. Neef lvo. Naar het Engelsch van Mrs. A, SIDGWICK. 2) HOOFDSTUK III. De trein hield stil aan de haven van Dover, en de kruiers kwamen aanloopen en riepen luid: »Dezen kant naar de boot van Calais! Dien kant naar de boot van Oostende!« Het regende niet meer en de sterren blonken aan den hemel. Een reis voor zaken is nog beter dan niets, dacbt ik, toen wij te Calais aankwamen en daarna door het laagland van Noord-Frankrijk reden. Het was prachtig weer; en daar wij de laatste zes weken in Londen niets dan mist en regen hadden gehad, genoot ik. Een groot gedeelte van mijn verdere reis bracht ik slapende door. Een nacht dansen, en daarna een nacht reizen, had mij moe en „laperig gemaakt. Het was middernacht, vóór- dat wij in Fichtenstadt, de voornaamste handolstad in Thüringen, aankwamen. De stad is — volgens Baedeker — lief gelegen en zeer welvarend en bezit vele bezienswaardigheden. Twee regimenten van den groothertog liggen er in garnizoen. Zij marcheeren door de straten en hun muziekkorps geeft concerten in het park. Hunne uniformen vond ik schitterend, en toen ik hen' eens goed opgenomen had, begaf ik mij op weg naar Erach, een stadje, zooals ik in het hotel vernomen had, op vijf uur afstands van Fichtenstadt gelegen. Het kasteel Rabenf els kon men wandelend van uit Erach in een uur bereiken. Het was, volgens den hotelhouder, zeer vervallen. Er moest nog iemand vau de familie Berneck wonen, maar wie kon hij mij niet zeggen. Het slot Erach kende hij boter. Het behoorde aan Graaf Ivo von Erbach. Men zei dat hij binnenkort . in het huwelijk zou treden met Fraulein Zipp, het eenige kind van een rijken manufacturier, die een prachtige villa even buiten de stad bewoonde. Als Graaf von Erbach trouwde, zou, hij waarschijnlijk wel bij zijne schoonouders komen inwonen. Het slot Erbach was niet _ veel meer dan een ruïne, eu geen jong meisje, aan weelde gewend, zou ' (.laar willen wonen. Bovendien was er in Fichtenstadt een theater, en in Erach niets. Ik moest vooral op villa-Oleander letten, als ik er langs reed. Dien middag wees mijn koetsier haar mü dadelijk aan. Het was een afschuwelijk leelijke Duitsche villa, met veel versierselen en gekleurd glas. Het huis was omgeven door een nieuw aangelegden tuin zonder boomen. Toen wij er langs reden, kwam juist een jong meisje naar buiten. Het had een aardig gezichtje, maar was zeer druk gekleed. Ik vroeg mijzelf af, of zij de toekomstige Gravin von Erbach zou zijn, en misschien eenmaal profiteeren zou van de erfenis van den heer Berneck. De weg werd weldra zeer heuvelachtig. Ik zond het rijtuig terug en ging te voet verder. Het pad leidde door een schaduwrijk bosch. De vogels kwinkeleerden en de lucht was met heerlijke geuren vervuld. De wandeling was langer dan ik gedacht had en de zon begon reeds onder te gaan, toen ik den top van den pas' bereikte en de weg begon to dalen. Ik had tot nog toe niemand anders ontmoet dan een paar vlasharige krulkopjes, die mij een vroolirjken groet hadden toegeroepen; maar juist toen ik Erach een vier of vijfhonderd voet beneden mij kon eien liggen, kwam mij een jonge man achterop. »Goeden middag,« zeide hij. Ik beantwoordde zijn groet en nam hem tegelijkertijd goed op. Naar zijne kleeding te ooi-dealen was hij een niet onbemiddelde boer. Hij was lang en slank en zeer knap van uiterlijk. Hij droeg een bijl over den schouder en liep met vluggen, stevigen tred. Ik liep met hem oo en vertelde hem. dat ik naar Erach ging. »Gaat u naar den Adelaar ?« vroeg hij. 2>Ja,cc zei ik, »men heeft mij geraden, daari te logeeren. Is het een geschikte herberg ?«i Hij knikte toestemmend. »Mijn nichtje Verena is er huishoudstercc zei hij, »dai herbergier is weduwnaar.« »Woon je in Erach ?« informeerde ik. sNeen, iv het Niederthal, dicht bij Scklossi Rabenfels.s »En wie woont op Schloss Rabenfels ?«., vroeg ik belangstellend. »Gravin Hulda von Berneck met haar gou-j vernante. Bent u een Pruis ?« »Waarom denk je dat ?« »Omdat u hier niet uit de buurt kunfr zijn, anders zou u alles van Schloss Raben-i fels weten.« ).'lk kom uit Engeland.« »Uit Engeland J^ Daar heb ik een neef wonen. Hij heet August Fischer en hij heeft een kapperswinkel iv Londen. Kent u hem soms ?Zooveel te beter.? »Hoe zoo? Wat scheelt er aan hem ?« Zijn gelaat werd bloedrood en zijn stem beefde van drift, terwijl hij antwoordde: »Het is de grootste schurk, die er op Gods aardbodem rondloopt, Ik vond het het verstandigst van onderwerp te veranderen. »Je nichtje is dus huishoudster in den ;>Adelaar,« vroeg ik. sis zij jong ?« »Zrj is twintig jaar. In het najaar hoop •ik met haar te trouwen.« Plotseling viel mij in, waarom deze jonge iman zoo gebeten was op den graaf. Schloss jfcrbach was niet ver van den sAdelaar« gelegen 'en waarschijnlijk zag Verena er niet onaaridig uit. L, sls gravin von Berneck nog jong?c< vroeg rnu. »Een jaar of negentien.« »Denk je dat «ij met haar neef zal trouwen ?« »De hemel verhoede het,« zei de jonge tnan, terwijl hij een kruis sloeg. JsMogen de menschen den jongen graaf Jiiet graag leiden ?« i »Heel Erbach heeft een hekel aan hem.« l Even daarna stonden wij vóór, den «Adelaar.« »Adieu,« zeide mijn metgezel. '? sGa je niet mee naar binnen om je nichtje te zien ?« »Neen,» zei hij, maar op hetzelfde oogenblik kwam een jong meisje naar buiten snellen en riep hem achterna: »Caspar! Caspar!....« De jonge man keek om. hebben versch bier. Caspar.« »Ik heb een gast meegehracht,« antwoordde hij. »Zorg goed voor hem.« En hij ging zijns weegs. Het meisje keek hem pruilend na en ging mij toen voor naar binnen. JDe slaapkamer, waar zij mij bracht, zag er uit als een kamer, in een Duitsch prentenboek. Er was een houten ledikant in, waarop een reusachtig dekbed; verder een eikenhouten kast, een waschtafel en een porseleinen kachel. Op den grond lag geen kleed of zeil. » Wenscht meneer straks wat avondeten te gebruiken J'« vroeg Verena. Ik antwoordde toestemmend en zij verliet de kamer. Dadelijk daarop moest ik weer om haar schellen. Zij had mij niet gevraagd, of ik mij soms wilde wasschen en op de waschtafel ontbraken water en zeep. Handdoeken waren er wel aanwezig, met groote roode monogrammen. --- ROIiUIKeN ÜVERTOQM 4-1 -^a». (Advertentie 6184) --- BINNENLANDSCH NIEUWS. Da Kamer van Koophandel en Fa< brieken te Dordrecht heeft van de afdeeling „HaU" del" van het departement van landbouw, nijverheid eu handel, bericht ontvangen, dat eene firma te AL. giers voornemens is phosphaat te versokepen van Algiers naar Zwijndrecht, en van superphosphaat van Zwijndrecht naar Algiers en elders, en daarom inlichtingen wenscht over de haven te Zwijndrecht en over hetgeen in verband met haar plan voor haar; van belang kan zijn. Het bureau der Kamer heeit daarop geantwoord, dat Zwijndrecht geen eigenlijke haven bezit; — dat aldaar gelost wordt aan steigers; — dat Dordrecht binnen enkele jaren eene zeehaven beneden de brug zal hebben; — dat tot zoolang van de Kalkhaven gebruik kan worden gemaakt; — dat Dordrecht uitgebreide terreinen bezit voor den bouw van fabrieken en opslagplaatsen; — dat de zeeweg van Dordrecht in goeden staat verkeert; — dat zeesche. pen niet 70 d.M. gemakkelijk kunnen binnenvallen: — d;it Dordrecht en Zwijndrecht zoowel door spoor, als stooraveer verbonden zijn; — en dat het dej Kamer aangenaam zou zijn, indien zij, bij het over* brengen van de verstrekte inlichtingen, met de bc* doelde firma in verbinding kon worden gebracht. Het antwoord werd goedgekeurd, De „Nederlands che Bond van Jonge* lingsvereenigingen op Gereformeerden Grondslage', welke zijn jaarlijkschen Eondsdag ditmaal te Groningen hoopt te houden, heeft daartoe van de Ge* reformeerde Kerken A en B de beschikking gekre* gen over de Wester- en de Zuiderkerk. In de cektendsamenkomst zal de Bondsvoorzit-i ter, ds. V o n k e n b e r g, zijn openingsrede houden, Tot de daarna aan de orde komende bestuursvoori stellen behooren ook de plannen betreffende het 25< jarig Bondsjubilé in 1913. Dea namiddags zal prof, dr. Gees i n k, hoog* leeraar aan de Vrije Universiteit te Amsterdam, spreken over: „De geestelijke stroominjren van onzeö tijd en de Jongelingschap'", met gelegenheid toti gedaclitenwisseling. Daarna de heer D. L. Har m s uit Zaandam, over: „De openbare leeszaal en dej Jongelingsvereeniging". Ten slotte houdt prof, L, Lindeboom, uit Kampen, eene rede, met als on* derwerp: „Door het Geloof . Of dr. A. Kuyper nog zal komen, is op dit oogeiw blik nog niet bekend. Des avonds houdt ds. Fer n^ hout, uit Utrecht, de slotrede, over: „G-eestdrift*^ Verschillende extra-Bondstreinen (en Bondsboo-4 ten) zijn reeds afgehuurd om de bondgenooten uit» alle gewesten naar Groningen te kunnen brengen^ I Te Sijbekarspel (Noor d-H 011 a. nd) isj tot gemeente-geneesheer benoemd de heer G, A. Koe»( ze, arts te Zwolle, in de plaats van den heer W. Hj (j. G. Keyzer, wien eervol ontslag werd verleend» ---