Eerste Blad. De Haagsche Belastingquaestie. 11. *)¦ .We besloten ons vorjg artikel met te zeggen, dat met het vinden en straffen van den zondebok men nog geen recht heeft laten wedervaren aan hen, die het slachtoffer zijn geworden van handelingen., die een zoo algemeene verontwaardiging in het leven hebben geroepen. Tal van autoriteiten hebben hun licht in deze duistere zaak reeds laten schijnen, doch tot een bevredigend resultaat is men nog niet kunnen komen. Aan de eene zijde vindt men mannen als mr. De Meester, dio met de wetten en de daarbij gestelde termijnen niet willen transige^ren, omdat men, door zulke antecedenten ta scheppen alles op. losse schroeven zet en het gezqg van onze wetten daarmede ondermijnt. Zij zoudon wel gaarne anders willen, omdat ook zij .alleen bevredigd zouden zijn, wanneer aan 'de betrokken aangeslagenen de ten onrechte be-. taalde bedragen werden terugbetaald, maar ..,, de wet verbiedt het of laat het althans niet toe. JEn uit vrijen wil kan men toch ook moeilijk tot eena teruggaaf van misschien VJ% ton gouds overgaan, omdat dezo alweer gedeeltelijk door andere belastingschuldigen zou moeten worden opgebracht dan door hen, die in vorige jaren van de opbrengst der onrechtmatige aanslagen hebben geprofiteerd. Daartegenover staan zeer .velen — men zie b.v. de motie-De Groot in den gemeenteraad, die door nog 10 andere raadslieden mede is onderteekend — die eenvoudig zeggen: do gemeente heeft enkelen burgers onrecht aangedaan; geen enkel fatsoenlijk mensch wil onrechtvaardig verkregen geld behouden; dus .pok wjj zijn als vertegenwoordigers .van da ge . meente, .die de zaken der genreente op een fatsoenlijke wijze hebben te behartigen, verplicht het geld, dat .wij onwillens hebben afgedwongen, terugi Ja geven. Ja,, maar —zoo .wordt geredein eerd r— Gedeputeerde Staten en de Kroon zouden het to nemen raadsbesluit toch niet laten passeeren. omdat dke .wet hun gelast „aan de nauwkeurige uitvoering .da hand te zullen houden". Maar, zoo vragen de anderen, is men dan zelfs in zoover niet meer baas ïn zijn eigen huis, dat mèn.gepleegd onrecht goed niag maken? Niemand zal clan ook zeker ontkennen, .dat men hier voor een moeilijke beslissing staat De raadsleden, dio de motie voorstellen, „willen aan allen, die na de eersle beslissing van Ged. Stalen in strijd met die beslissing oj> do kohieren zijn gebracht, als tegemoetkoming .geven een bedrag .gelijk aan de door hen betaalde belasting. Zij willen dus geen gebruik maken van de omstandigheid dal de betrokken .personen zich *) Zie Bat Nieuws van den Dag van 7 Oct. krachtens de wet geen recht kunnen verschaffen, maar wenschen goed lc maken ,wat verkeerd gedaan is. Dat willen mannen als mr. De Meester óók .wel, maar zij willen in de eerste plaats gehoorzaamheid aan de wet en in de tweede plaats niet op de tegenwoordige belastingschuldigen verhalen, waarvan anderen hebben geprofiteerd. De vraag is nu maar: kan men zich ookrte halsstarrig aan zulk een standpunt vastklemmen'? Waar in latere wetten dan de gemeentewet in gevallen als de onderhavige is voorzien, zou men daar ook niet mogen gaan zeggen: de tegenwoord ï c,c wetgever wi 1 in .gevallen als deze niet meer van een dwaling of verzuim van de zijde der belastingschuldigen profitccren; de betrokken personen £ijn dus feitelijk slechts de dupe van een verouderde wetgeving? Ons dunkt met deze omstandigheid ma.g toch zeker wel eenige rekening worden gehouden. Zoowel in de wetten op do vermogens- en bedrijfsbelasting als in die op. clo personeele belasting vinden wij een artikel van den volgenden inhoud: „Wij behouden Ons voor, om in bijzondere gevallen vanwege dwaling of onwillig verzuim kwijtschelding, vermindering of teruggave van belasting te verkenen". In de Memorie van Toelichting op art. 67 der wet op de personeele belasting wordt hieromtrent gezegd: MBij dit artikel is op het voetspoor der wetten op do Vermogens- en Bedrijfsbelasting de gelegenheid geopend, om in gevallen van dwaling of verzuim genade voor recht te laten gaan". Met éón penneslreek worden hier alle bezwaren legen de teruggave van len onrechte opgelegde belasting weggevaagd. Natuurlijk is daartegen in geen der Kamers der Staten- Generaal bezwaar gemaakt; de tegenwoordige wetge.vins heeft /ich dus onomwonden op dat standpunt geplaatst. Maar, zoo zal men zeggen, men mag een .wetsartikel, dat slechts voor een bepaalde wet peldt. maar zoo niet ook voor een andere wet van toepassing, verklaren. .Volkomen waar. „doch begint het er dan niet een vernis:,.,op te lijken dat men het spreekwoord „When thcre is a: will, there is a way.", niet toepassen .wil? Hoe willen anders B. en W. goedpraten, dat zjj b.v. in het geval Hartman den aanslag niet hebben ingevorderd,, ofschoon daar-, tegen niet is gereclameerd? Waar is toen het recht vandaan gehaald, om aldus te handelen? Toen heeft men wèl den weg gevonden, omdat er een wil was: waarom dan nu niet? Of wil men het gemeentebestuur hiervoor thans 1105 in mora stellen en hen aansprakelijk doen worden voor de op onlwettige wijze afgeschreven belasting? Dat zou toch het logisch gevolg zijn van de sicilmg dio ingenomen wordt door hen die geen duimbreed van de wet willen afwijken. Tot hoever de teruggave moet gaan is eene quaestie die wij hier niet willen uitmaken, maar dat hier absoluut geen genade voor recht zou mogen gelden, meenen wij te mogen betwijfelen. In ieder geval heeft deze geschiedenis ons al weer wat geleerd. In de eerste plaats meenen wij, dat de Raad, bij wien dan toch volgens de wet gereclameerd moet worden, niet alles mag overlaten aan anderen, en dat aan dio anderen behoort le worden voorgeschreven, om den geheelen Raad ten opzichte van reclames, die een algemeene strekking hebben, volledig voor te lichten, opdat de Raad met volle kennis van zaken zijne beslissing kan nemen. In de tweede plaats dienen dergelijke beslissingen — ook dio van Gedep. Staten — publiek domein te worden, zij het dan zonder vermelding van namen en bedragen, opdat een ieder zich daarnaar zal kunnen gedragen. En in de derde plaats mag nu zeker wel als vaststaand worden aangemerkt, dat de Gemeentewet ook eena bepaling behoeft in den geest als wij hierboven hebben aangehaald uit andere wetten. F. Hoewel de gebeurtenissen iv zake de Haagsche belastingquaestie door den uilslag der gisteren gehouden Gemeenteraadszitting do bespiegelingen achterhaald hebben, mecueu wij toch dat bovenstaande beschouwing van onzen deskundigen medewerker, 0111 het beginsel der zaak, die ook riders kau voorkomen, nog hare waarde behouden heeft. Red. --- Vertrouw geen bouw, bebouw geen trouw. --- FEUILLETON. Uit ds dagen ven het Schrikbewind. Naar het Engelsch van S. WALKEY. 13) (Slot.) HOOFDSTUK XIII. Om acht uur was de regen bijna opgehouden, maar het was, alsof er nog een dichte mist over de stad hing. De goten liepen over en do straten waren bedekt met een dikke laag modder. Op het voorplein van de groote gevangenis liepen de koetsiers van de roode karren brommend heen en weer, boos dat zij zoolang moesten wachten. De veroordeelden stonden opeengedrongen in do kale wachtkamer, want de beul was nog niet gekomen. Hij was wat laat. Eindelijk verscheen hij. »AUen hier, burger?« vroeg hij aan Laharpo. Deze knikte. Hij stond dicht bij Gabrielle do Saint-Ruth, die, bleek maar kalm, wachtte te midden der andere gevangenen. Toen zij een meisje van ongeveer zeventien jaar zag, dat op het punt was flauw te vallen, ging zij naar haar toe en fluisterde haar woorden van moed en troost in. Even daarna werd de naam van dit meisje afgeroepen. De beul bond haar, knipte heur het haar af en zeide niet onvriendelijk: »Zoo, u bent klaar, ga maar.« Eindelijk kwam Gabrielle's beurt en ook zij begaf zich kort daarna naar buiten. Een paar gevangenbewaarders met brandende lantaarns in de hand stonden bij de overgebleven karren en een ruwe stem snauwde haar toe: sNo. 241 Deze kant op, aristocraat.« De koetsier van de kar, waarin Gabrielle moest plaats nemen, rookte een pijpje. Hij schonk haar in het minst geen aandacht; maar een groote ruwe klant, die den beul geholpen had haar te binden, duwde haar met een verweneching op het natte stroo neer en klom toen op den bok. De optocht zette zich in beweging. De kar, waarin mademoiselie de Saint-Ruth zat, was op een na de l&atete. In de achterste kar stond de beul, maar loeu op een oogenblik er iets niet in den haak was met het tuig van de voorlaatste, bleef dezo even staan, waardoor de andere' haar voorkwam. »Maak voort, maak voort!« Een man te paard, dio den stoet sloot, riep hun dit toe. Gabrielle herkende de stem van 1 •: Even latei' begon hij een gesprek met den man, die naast deu koetsier zat. De mist was zóó dik, dat Gabrielle de andere karren niet meer kou onderscheiden. »Wel, burgeres«, zeide Laharpe nu, »hebt u nog geen spijt van uw keuze ?« »Neen«, antwoordde zij zacht. »Ik ben benieuwd, of uw minnaar dicht bij het schavot zal zijn,« zeide hij. »En u hebt mij verteld dat hij op weg naar Engeland was,« antwoordde zij. »Maar, als dat nu eens niet waar was ? Als u hem eens op de »Place de la Révolution« terugvondt, zijn beurt afwachtende bij de guillotine ?« Even wachtte zij met haar antwoord. Toen zeide zij: »Dat zou een handeling uwer waardig zijn, Monsieur le Marquis, maar ik heb nu meer dan genoeg van uw leugens en verraad. Al wat ik vraag is mij de enkele oogenblikken, dio mij in deze wereld nog overblijven, met rust te laten.'< Laharpe mompelde iets onverstaanbaars. De kar reed wat sneller voort, terwijl de koetsier het paard uitschold voor sluie knok. Eindelijk zag Gabrielle het schavot, rondom verlicht door lantaarns. De beul en zijn handlangers stoaden reeds klaar en even later beklom het eerste slachtoffer de ladder. Gabrielle verborg het gelaat. De straat waardoor de kar waariu zij zich bevond reed, kwam recht op de »Place de la Révolutioncc uit, maar de zijstraten waren bijna in duister gehuld. Plotseling meende Gabrielle een zacht fluiten te hooren, dat twee- of driemaal herhaald werd. Haar wagen had bijna het plein bereikt, toen de koetsier overeind ging staan, het paard een paar hevige zweepslagen toebracht en tegelijk aan den rechterteugel trok. De kar draaide zóó onverwacht, dat het paard van Laharpe aangereden werd, op de achterste pooten ging staan en zijn berij- der bijna afwierp. Laharpe vloekte op den koetsier om zijn onhandigheid. Toen bemerkte hij tot zijn woede dat de kar er van door ging. Razend van spijt gaf hij zijn paard de sporen en reed de kar, die zich snel verwijderde, achterop. Zouzijn prooi hem nutochnogontsnappen ?... Dat moest hij tot eiken prijs verhinderen! Tot zijn blijdschap had hij haar spoedig ingehaald. Gabrielle de Saint-Ruth, ineengehurkt op het stroo, voelde het hart sneller kloppen eu zag hoe de koetsier zweep en leidsels aan zijn buurman overgaf en recht overeind ging staan. Op hetzelfde oogenblik klonk een schot en floot een kogel langs diens oor. Hij greep zijn sabel en liet deze op het hoofd van Laharpe neerkomen. Laharpe wankelde, sloeg achterover van zijn paard en kwam met een doffen slag op den grond neer. Het paard galoppeerde weg. De koetsier ging weer zitten, nam de teugels weer over en reed in woeste vaart verder. Ramen en deuren werden opengeworpen, stemmen gilden en schreeuwden, maar spoedig was de kar in de duisternis verdwenen. Diezelfde duisternis was oorzaak, dat het lijk van Laharpe onopgemerkt bleef liggen, en toen 's avonds laat de woeste Btraathonden van Parijs het bloed onder aan het schavot hadden opgelikt, gingen zij half uitgehongerd op nieuwen buit uit. Weldra vonden zij het lijk van Laharpe, eenmaal markies de Grandfontaine, en de bewoners in die buurt hoorden het vechten om hun proou »Ja,« zeide Fairfax, »ik was het, die hem neergehouwen heb, nadat hij op mij geschoten had. Het is een gelnk geweest dat hij mij nibt getroffen heeft. We behoeven nu niets meer te vreezen, geloof, ik, Gabrielle. Hoor eens, hoe Starling vroolrjk zit te fluiten.* Het zware postrijtuig, dat de vluchtelingen voor liet huis van Sir Charles Marmers en Lord Shirley tot vertrek gereed gevonden hadden, reed rammelend voort. De macht van het goud is groot. De portier van het huis, waar de beide Engelschen tijdelijk verblijf hadden gehouden, was een ijverig paxriot, maar voor een goede som bezorgde hij Fairfax, Gabrielle en kapitein Starling paspoorten. Daarin werden de beide eersten genoemd burger en burgeres Marlai uit Havre, op reis met hun knecht Jules Gassion. De patriot' zorgde tegen een overdreven hoogen prijs voor de noodige kleederen voor hunne vermomming. De koetsier van het rijtuig ¦was zijn eigen zoon; ook een ijverig republikein. De vluchtelingen waren niet rechtstreeks met de kar naar het huis gegaan. Zij hadden een aantal achterstraten doorgereden en ¦waren daarna te voet naar de plaats van hunne bestemming geloopen. Alles was zóó goed geregeld, dat niemand er aan zou gedacht hebben, dat het postrijtuig, dat van de deur van Jean Desnai, den goeden patriot, ¦wegreed, vluchtende aristocraten kon bevatten. De vluchtelingen konden daardoor ongestoord een naburig dorp bereiken. Hier huurden zij een ander postrijtuig en gebruikten eenige ververschingcn, terwijl Desnai ondertusschen met den herbergier een praatje hield en hem terloops mededeelde, dat de gasten heel rijk waren, maar goede republikeinen. Den volgenden avond was geheel Parijs vervuld van de verdwijning vaD Laharpe en Gabrielle de Saint-Ruth. De beul zwoer dat hij Laharpe naast de roode kar had zien rijden, waarin no. 24 zat. Deze aristocraat was echter niet op het schavot verschenen en daaruit had de beul afgeleid, dat Laharpe nog op het laatste oogenblik zijn slachtoffer de vrijheid had geschonken. Drie dagen lang sprak men in Parijs over niet veel anders. Toen waren er weer nieuwe gebeurtenissen aan de orde en werd de geheimzinnige Laharpe-geschiedenis vergeten. »Had je me dadelijk herkend,^ Gabrielle ?« »Neen«, antwoordde zij, smaar toen je overeind vloog en je sabel trok, raadde ik wie je waa.« Fairfax zag haar met een stralend gelaat aan, greep haar bij de handen zeide lachend: »En nu ga je dan toch met mij naar Engeland, Gabrielle. Je beschouwt mij dus niet langer als je vijand ?« Zij zag er bekoorlijk uit in haar eenvoudige, lange, grijze jas, waarvan zij de kap over het hoofd had getrokken. Dit was noodig geweest, omdat de beul heur haar reeds afgesneden had en dit allicht tot ontdekking kon geleid hebben. Zij keek hem lachend, maar tegelijk uitdagend aan en zeide: »Je zult toch moeten toegeven, dat ik alle reden had om boos te zijn, daar mijn moeder door je grootvader, haar voogd, schandelijk behandeld was.Hij hadniet zoo haatdragend mogen zijn, want zij volgde den man, dien zij lief had. Bovendien had hij ook het recht niet, haar heur fortuin en bezittingen te onthouden.« »Maar dat deed hij niet! Je landgoed wacht nog steeds op je, en bij den bankier zul je je fortuin met rente op rente vinden. Een huisbewaarder, door mij aangesteld, zorgt, dat je huis in goeden staat blijft. Je zou er dadelijk kunnen gaan wonen, als je het verkoos, of wil je het eerst eens op Fairfax Court probeeren ?« En hij lachte vroolijk, toen hij zag hoe zij bloosde. »Heeffc je moeder dan nooit verteld, Gabrielle, dat mijn grootvader haar later brief op brief gezonden heeft om zich weer met haar te verzoenen? Hij had haar lief en het griefde hem, toen zij tegen zijn zin den graaf de Saint-Ruth volgde. Later had hij berouw over zijne hardheid, en- het deed hem veel verdriet toen zijne brieven alle onbeantwoord bleven.« sMijne moeder heeft nooit een van die brieven gelezen«, zeide Gabrielle. »Mijn vader verbrandde ze met haar goedvinden. Hij haatte uw grootvader niet minder dan deze hem.« »Jacc, zeide Jocelyn, »nu begrijp ik beter hoe je zoon afkeer van den naam Fairfax had; maar nu hebbeu wij een einde aan de veete eemaakt eu haar veranderd in liefde.« »In liefde ?« herhaalde zij. »Ja