De ontmoeting van Tsaar en Keizer. De officieuze verklaringen omtrent het resultaat van de ontmoeting voor Baltisch Port zijn geworden zooals zij niet anders te verwachten waren en zooals zij na dergelijke ontmoetingen altijd luiden : de eenstemmigheid betreffende de vragen van den dag kwam aan het licht; het belang van den vrede bij een goede verhouding evenzoo; er werden geen nieuwe afspraken gemaakt, omdat dit niet noodig was; een verandering van de groepeering der mogendheden lag natuurlijk niet in de bedoeling. Ziedaar het overoud recept dat men al vóór het bezoek kon opmaken. Of er werkelijk een belangrijk resultaat is te boeken van de besprekingen in Baltisch Port zal eerst later kunnen blijken. Voor het oogenblik willen wij wijzen op een mededeeling, die achter aan een telegram is weggestopt, maar die van het grootste belang is: de rijkskanselier is van Baltisch Port naar Petersburg vertrokken inplaats van naar Berlijn. Waarom ? Soms om punten nader uit te werken, die in de' gesprekken op de Oostzee zijn aangeroerd ? En is het niet toevallig dat de Duitsche kanselier juist naar Petersburg gaat een dag of tien vóór minister Poincaré daar zal verschijnen? De berichten over de muiterij der Turksche troepen en over den opstand in Albanië blijven vaag en elkander weerspreken. Volgens de voorstelling der regeering gaat' alles best: veertien bataljons zijn naar de muitende districten g#zonden om de muiters te vervangen, en de oe weging breidt zich niet uit; zijn de muiters zoo verstandig om zich vrijwillig te onderwerpen, dan zal de regeering ze wellicht niet straffen, of althans alleen maar voor den vorm. Ziedaar de voorstelling, die de regeering van het geval geeft. Volgens berichten uit Athene evenwel is de toestand juist ongunstiger dan ooit, omdat het gansche land zoo ongeveer in oproer zou wezen en de officieren weigeren tegen de muiters en opstandelingen op te rukken. Welke berichten nu juist zijn, wagen wij niet te beslissen. Misschien ligt de waarheid wel in het midden. Ongunstig is ook een bericht aan de iVeio- Vork Herald, dat het bekende Albaneesche bende-hoofd, Issa Boletinatz, dien men hoopte voor de regeering gewonnen te hebben, de beweging tegen haar leidt en zelfs begonnen is met een aanval op de stad Mitrowitza. Volgens hetzelfde bericht zouden de officieren in het garnizoen van "üskub op het punt staan van mede in opstand te geraken. Ziehier tot slot een en ander uit een oproep van de Albaneesche leiders aan de Albaneezen: »De wereld, en de Turken in het bijzonder, weten welke diensten de Albaneezen bewezen hebben aan de grondwet en aan het land. Niets zal ooit hun trouw aan het land en aan het Chalifaat verwoesten. Maar als zij nu de vaan van den oproer ontplooien, dan is het om den staat van den afgrond te redden. De Albaneezen moesten ten strijde trekken tegen de politiek der Jong-Turksche regeering, die in kort of lang er toe leiden moet dat de vijand den geheiligden grond van het land betreden en het oude Ottomaansche rijk vernietigen zal.« In de Parijsche Sorbonne is Leonardo da Vin ei dezer dagen plechtig herdacht als de voorlooper van de moderne vliegkunst — men weet dat Leonardo vliegtuigen heeft gemaakt, die van de grootste genialiteit getuigen — en die plechtigheid is tevens een soort van betooging voor de vriendschap tusschen Frankrijk en Italië geworden: ministerpresident Poincaré hield een redevoering en gezant Tittoni antwoordde. De plechtigheid had een sterk politiek karakter.; In November a.s. zal, gelijk bekend, de eerste Spaansche Dreadnought, de Espana, gereed komen en weldra gevolgd worden door twee schepen van hetzelfde type (grootte 15.700 ton, bewapening acht kanonnen van 30.5 cM.). Nu heeft de regeering in beginsel uitgemaakt dat het daarbij niet blijven zal, maar dat na voltooiing dezer schepen de staatswerf te El Ferrol aan het werk zal blijven voor het vervaardigen van weer drie schepen van het Dreadnought-type, ditmaal echter van 20.000 ton grootte. De Cortez moeten het plan nog goedkeuren. De moeilijkheid schijnt voor de Spanjaarden vooral te steken in het vinden van de noodige bemanning voor deze schepen. Dezelfde Fransche generaal Gouraud, die indertijd de Marokkaansche hoofdstad bevrijdde, toen deze »benauwd« werd door de vijandige »harka«, heeft ook thans weer de stad gered van het gevaar dat haar dreigde uit den aanhang, dien de nieuwe »rogi« (eigenlijk de pseudo-rogi) bij de stammen in den omtrek van Fez vond. Gouraud heeft den pretendent al dagen lang in het oog gehad en Zaterdag blijkbaar zijn slag geslagen en de aanhangers van den valschen Boe Amara uiteengejaagd. Trouwens, het spreekt vanzelf dat de ongedisciplineerde mannen van zulk een Marokkaansch hoofd niet opgewassen zijn tegen de Fransche troepen. Terwijl Gouraud hiermee bezig was, opereerde Dalbiez ten zuiden van Fez en generaal Alix aan de Moeloeja. Men ziet dus dat Fez nog niet in een gepacificeerd gebied ligt. Generaal Lyautey schijnt ook nog niet voornemens de hoofdstad te verlaten en naar Rabat te gaan. De suffragettes, die in Londen gevangen zaten wegens het stukslaan der winkelruiten in Bondstreet en die vervolgens van zich hebben doen spreken door de hongerstaking, zijn nu op vrije voeten gesteld. Zij zijn al dien tijd met dwang gevoed en blijkbaar is de regeering nu van meening dat de straf lang genoeg heeft geduurd. Een succes hebben de hongerende suffragettes in zoover te boeken, als de directeur der gevangenis, Dr. James Scott, zich de zaak dermate heeft aangetrokken, dat hij zijn ontslag heeft moeten nemen wegens lichamelijke uitputting. Kovacs, de Hongaarsche afgevaardigde, die gepoogd heeft Graaf Tisza te vermoorden, is geheel genezen van het ziekenhuis naar de gevangenis overgebracht. Hij draagt alleen nog een verband boven het rechteroog waar de kogel binnendrong, waarmee hij zichzelf van het leven wilde berooven. Op het oogenblik dat Tang Sjao Ji, de uit Peking gevluchte Chineesche premier, op een boot zich van Tientsin naar Sjanghai zou begeven, verscheen voor den ex-minister, die op het dek stond, een oud-partijgenoot en eischte, twee revolvers op hem richtend, een verklaring van zijn vlucht. Tang zag geen kans te ontkomen en redde zich er uit door iets over zijn moeilijkheden te vertellen. De zonderlinge ondervrager was voorloopig voldaan, maar zei dat hij Tang tot Sjanghai zou vergezellen. Doch deze laatste, ook niet dom, wist juist een oogenblik vóór de boot vertrok van boord te ontsnappen. Zijn oud-partijgenoot, thans vervolger, wordt dus naar Sjanghai meegenomen en Tang kan zich elders uit de voeten maken. Ds uitspraak in de cam,orra-za,ak zoiu Zondagavond waarschijnlijk plaats hebben. In de zitting van Vrijdag vroeg die voorzitter of de .beklaagden nog iet® te neggen 'hadden. Neen, zeiden ze allen, maar zij hielden hun onschuld vol en deden eea beroep op de jury om rechtvaardigheid te betraichtern. De rechter noemd daarna de verschillende vragen op, die de jury te beantwoorden had, nl. 150. Hij legde uit, dat elke vraag afzonderlijk moest beantwoord worden, en als de beklaagden schuldig bevondem werden, moest de jury beslissen in hoever verzachtende* omstandigheden in aanmerking konden komen. Den geheeie ti dag werd hiermee in beslag genomen. De beantwoording der vragen moet aohriftelijik geschieden, en zal dan door den voorzitter der jury in de zitting van het hof worden, voorgelezen. " Da Parijsche bladen publioeeren bladzijden uit het dagboek van Garnier. Ze brengen weinigl nieuws en zijn niet meer dan een. opsomming van der misdrijven, die geleidelijk ¦ bekend geworden zijn. Alleen ziehier nog de reden waarom G. misdadiger geworden is. Van zijn jeugd af, sohrijffc hij, is hij een vijand van de wet geweest." En hij verzette' zich toen ook tegen het gefcag van vader en moeder en van den onderwijzer. Op zijn dertiende jaar, toen hij begon te werken, vond hij tal van dingen slecht; en op zijn zeventiende jaar werd hij een dief, op zijn achttiende een anarchist. Hij kende hunne wegen en hing hen aan,' niet omda.t ztrj hem behaagden, maar omdat hiij vond, dat zij het bij het rechte eind hadden. Op zlijn negentiende; jaar verliet1 hij' Parijs om zich aan den militairen dienst te onttrekken, want het leven in dienst beschouwd» Mj met afkeer. De „Olyinpic" va.n de White Star line is, even nadat het schip de haven van New Vork verlaten had, aan den gr ond gel o o pen. Berst dacht men dat het ongeluk gebeurd was, doordat het schip eea botsing mat eem aantal kleinere booten had willen vermijden; maar later bleek, dat het tandrad, waarmee in de haven gestuurd wordt, gebroken was. Daardoor trok het schip sterk naar stuurboord en liep vast. Er kwam dadelijk hulp van verscheidene kanten, maar het duurde toch' anderhalf uur eer het schip uit zijn benarde positie bevrijd was. Alle passagiers bevonden zich aan dek en de menschen in de haven konden filet ongeval geheel waarnemen. Nadat de „Olympic" was af gesleept door acht booten, zou het schip eerst de noodige herstellingen ondergaan voor de Oceaanreis sou worden ondernomen. Heb ongewoon groote aantal passagiers op de „Olympic" wordt in seheepvaartkringen beschouwd als een teaken, dat het Oceaan-verkeer, dat na de ramp van de „Titanio" een sterke afneming toonde^ weer in zijn gewonen omvang is hersteld. De moordzaak te Sèvres blijft nog altijd duister. Nu zoekt de politie nog naar een „Bngelschen leeraar", die in hert „Instituut" gewoond heeft en acht dagen voor den moord plotseling verdwenen is. Volgens mevr. Clero heet hij André Saxtiss. Men begint te gelooven aan een soort van coimplot van de „vrienden", waarvan Parratt het slachtoffer gewcïden is. Men wist heim in een krankzinnigengesticht te krijgen, tijdens zijn verblijf werd het moordplan uitgewerkt; daarna liet men hem uit het gesticht komen en toen de moord gepleegd was, ried. men hem aan te vluchten, om de verdenking niet op zich te laden. Hij geloofde daarin en de verdenking' viel juist op hem. JBezwarende omstandigheden waren nog, dat Nidlet een revolver voor hem had gekocht en dat mevr. Clero- hem ais de schuldige dadelijk heeft aangewezen. In een brief aan den rechter van instructie blijft Parratt bijl zijn eerste verklaringen, dat hij in geen intieme relatie heeft gestaan met mevr, Clero en dat hij nooit een revolver in zijn bezit heeft gehad. Volgens' hem liegen mevr. Clero. en Nollet verschrikkelijk. Morgen zal nu een nieuw onderzoek met aU gemeene confrontatie plaats hebben. Men zal zich nog wel herinneren het' uit» stapje van pastoor Pit o n van Saint- Serge. Den len Juni verliet hij Angers ca simuleerde een aanslag in verband met ongieiegeldbeden in zijn geldelijk beheer. Twee dagen na zijn verdwijning, toen de politie naarstig aan het zoeken was naar zijn lijk en naar de moor» denaars, kwam hij zich aanbieden bij de recherche te Lyoa en vertelde daar ©en verbazingwekkend verhaal van zijn ontvoering1. In het nauw gebracht, bekende hij ten slotte dit heele verhaal verzonnen ta hebben. JBa nu is hij vervolgd wegens misleiding* en beleercfeing van de overheid. Pastoor Piton is nu veroordeeld! tot ftcElt maanden gevangenisstraf. De inwoners van Potsohefstroom, in Zuid-i Afrika, hebben verschrikkelijke dagen doorgemaakt. De 23-ja.rige pianist Williain Bendell had zich voorgenomen het wereldrecord voor pianospel te breken. En dit is hem inderdaad gelukt. De barbaar hfeft 74 uur lang onafgebroken op de piano gespeeld. Een groote menigte vulde het plein voor de zaai en stemde geestdriftig in met hét „JRule Biitannia", waarmee dien held zijn pre-tafcie» besloot. --- MUZIEK. Nationale Muziekwedstrijd te Zaandam. Zaandam, 7 Juli. Ter herinnering aan het tienjarig bestaan van het Zaandamsche Fanfarekorps «Excelsior», heeft deze vereeniging een nationalen wedstrijd uitgeschreven voor harmonie- en fanfarekorpsen, waarvan Zondag het eerste deel werd gehouden. Vooraf werd Zaterdagavond door de feestvierende vereeniging een concert gegeven onder leiding van haren directeur, den heer G. Brouwer, in den tuin van het café «Prins Hendrik», alwaar, behalve de leden en donateurs der vereeniging, ook het eerecomité tegenwoordig was, en waar de burgemeester, jbr. mr. O. A. Eiias, voorzitter van het eere-comité, een korte toespraak hield tor, opening van het feest. Het feest zelf werd begunstigd door prachtig zonnig weer, dat een groot aantal belangstellenden, behalve het zeer groote ledenaantal der verschillende deelnemende korpsen, naar Zaandam deed optrekken, zoodat het er, vooral in den omtrek van den Dam, den geheelen dag zeer levendig was. Vóór het begin van den wedstrijd, werden de directeuren en voorzitters der daaraan deelnemende Vereenigingen ten gemeentehuize ontvangen en door den Burgemeester toegesproken. Spreker heette allen welkom in Zaandam en sprak den wensch uit, dat da wedstrijd aan de verwachtingen zou beantwoorden, en dat dit aanleiding zou geven tot een herhaald bezoek aan de Zaanstreek. Daarna dankte de voorzitter van «Exelsior», de heer A. Mathlener, voor de aangename ontvangst en de medewerking door het Gemeentebestuur verleend. Nadat nog enkele andere sprekers het woord gevoerd hadden en de eerewrjn rondgediend was, begaven allen zioh naar de Gedempte gracht, alwaar de Marsch wedstrijd werd gehouden, waaraan door tien korpsen werd deelgenomen. Dit deel van den wedstrijd werd door zeer velen bijgewoond, die met aandacht het spel der deelnemende korpsen volgden. Daarna volgde om halftwee de wedstrJijd in den voor het doel zeer geschikten tuin van «Prins Hendrik». Ook hier was de belangstelling zeer groot. De wedstrijd begon met de vierde afdeeling, waarna de derde en tweede afdeeling volgden om te worden besloten m>et de afdeeling Uitmuntendheid. Voor da eerste afdeeling hadden zich geen korpsen aangemeld. De prijzen bestonden in medailles. Voor de vierde, derde en tweede afdeeling waren uitgeloofd een verguld zilveren medaille als eerste, een groot zilveren medaille als tweede en een zilveren medaille als derde prijs, in de afd. Uitmuntendheid waren beschikbaar gesteld: een zilv. lauwertak ais le prijs en verg. zilT. mcd. als 2e prij3 en gr. zilv. medaille ala derde prijs. Beoordeelaars waren de heeren F. J. Schweinsberg (Nijmegen), Henri Völlmar (Den Haag) en P. A. Stenz (Tilburg). Des avonds werd de eere-wedstrijd gehouden voor de korpsen, die in de verschillende afdeelingen met het hoogst aantal punten een eersten prijs hadden behaald. Tot slot van den dag werd in de zaal van het café «Prins Hendrik» een specialiteiten-voorstelling gegeven, onder leiding van het Duo JRosely. De uitslag van den wedstrijd was als volgt i Marschwedstrrjd. Verplichte marsch: le Yaenqueur, van H. J. Schweinsberg. — Eerste prijsl Oostknolle*)'ammer kapel, Oostknollendam, directeur G. Schaar, vet 161/2 punt; — 2e eerste prijs: Kunst ¦a Inspanning, fanfarecorps van conducteurs en wagenbestuurders der gemeentetram te Amsterdam, directeur A. G. óchoonerbeek, met lö p.; — le tweede prijs: Onderlinge Oefening, Uitgeest, directeur P. Vel. zeboer, met 12ty* p.; — 2e tweede prijs: Eerste Ned, Bakkersfanfare, Amsterdam, directeur M. J. Komst, met l'_i/j p.; — 3e tweede prijs: Concoi dia, Noord. wolde (Fr.), directeur J. C. v. Keravoorde, met 12 p. 1 — le derde prijs: Kunst na Arbeid, Watergraafsmeer, direoteur W. Diekgrond, met 9i/s p.; — 2e derde prijs; Crescendo, Westzaan, directeur A. de Vries, met 9y> p. Vierde afdeeling. Verplicht stuk: Belle Bergère, van Pr. Franoois. — le tweede prijs: Veni Vide Vici, Oostzaan, directeur J. Mooij, met 21 p.; —2a tweede prijs: Eensgezindheid, Heiloo, directeur G. O. v. d. Beek, met 21 p.; — le derde pms: Schotens fanfarecorps, Schoten, directeur P. Polderman, met 19 punten. Derde afdeeliDg. Verplicht stuk La Reine Noir, van Ch. de Carmont. Eerste prijs: Kunst na Arbeid, Watergraafmeer, directeur W. Diekgrond, met 27 p.; — 2e eerste pr. Crescendo, Westzaan, directeur A. de Vries, met 25 p.; — le tweede pr. Onderlinge Oofening, Uitgeest, directeur P. Velzeboer, met 23 p.; — 2e tweede pr. Crescendo, Middelie, direoteur B. Veneman, met 23 p. Tweede afdeeling. Verplicht stuk: Fantaisia Pastorale van F. J. Schweinsberg. — Eerste prijs: Andante, Oosthuizen, directeur O Vink Dz., met 25 p.; — le tweede pr. JEerste Ned. Bakkersfanfare, Amsterdam, directeur M. J. Komst, met 24 p.; — 2e tweede pr. Concordia, Oostzaan, directeur H. Stapel ,met 22 p.; 3e tweede pr. Kunst na Inspanning, Amsterdam, directeur A. G. Schoonderbeek, met 20' p. Afdeeling Uitmuntendheid. Verplicht» nummers Grande Harsche des Gibelins van L. Langloia en Au Cap Nord van J. Heymans. — le tweede pr. Edams Fanfarecorps, Edam, directeur G. Brouwer, met 46 p.; — 2« tweede pr. Diemer Harmonie, Diemen, directeur P. Swager, met 43 p.; — 3e tweeda pr. Oost-Knollendammer Kapel, Oost-Knollendam, directeur G. Schaar, met 43 p. Eere-wedstrijd. Hierin dongen slechts twee voreenigingen naar den uitgeloofden prijs — bestaande uit een zilveren lauwertak — namelqk: Andante, uit Oosthuizen, en Kunst na Arbeid, uit Watergraafsmeer. De jury kende den prijs toe aan Watergraafsmeer, met 21 punten. --- Vierde (laatste) Blad. BUITENLANDSCH NIEUWS. De inval der royalisten in Portugal. Al zijn de berichten van dezen morgen niet overduidelijk, er blijkt toch wel dit uit: de royalisten, die maanden langs reeds, eigenlijk ttl jaren, aan de noordelijke grens van Portugal, op Spaansch gebied, zaten te wachten op een gunstige gelegenheid om een inval in de republiek te doen en die reeds enkele malen tevergeefs poogden, eenig succes met zulk een inval te behalen, zijn opnieuw tot een inval overgegaan, maar, indien althans de berichten ons juist inlichten, die poging is jammerlijk mislukt en de royalistische heeren zijn na een kort gevecht, waarin weinig dooden en gewonden vielen, weer óver de grensrivier getrokken, terug op Spaansch gebied. Tegelijkertijd, of eigenlijk even te voren reeds, brak er oproer uit in verschillende plaatsen van het noorden, Barcellon, Fafe, Chavez, Montalegre en andere, en ongetwijfeld is het de bedoeling der royalisten geweest om beide bewegingen te laten samenwerken, ten einde meester te worden van het noorden van Portugal en daar het koninkrijk te proclameeren, in de hoop dat Lissabon volgen zou. Gelijk gezegd; volgens de telegrammen van dezen morgen is van dit alles niets gelukt: de invallers zijn teruggejaagd en de opstand tn de verschillende plaatsen is onderdrukt. De inval had plaats in het noordelijkste puntje van de Portugeesche republiek, daar waar de rivier de Minho (of opzijn Spaansch Mino) de grens vormt tusschen Spanje en Portugal tot aan zee toe waar de Minho met een lange en breede monding, gelijk alle groote rivieren in Portugal, zich uitstort. Aan die breede monding ligt op Spaansch gebied de stad Tuy en daarover op Portugeesch territoir de stad Valenca. Beide plaatsen zijn door een brug vereenigd. In Tuy had zich nu de royalistische groep verzameld en over de brug rukte zij op Valenca aan. Daar schijnt het den royalisten eerst gelukt te zijn het spoorwegstation te vermeesteren, maar zijn eij vervolgens door de republikeinsehe troepen, of door de burgerwacht, verslagen, deels over de brug teruggejaagd, deels gevangen, deels gedood. Overigens schijnt de bende royalisten, die dit échec leed, niet de hoofdmacht geweest te zijn bij den inval, maar was kapitein Paiva Couceiro, de leider der royalisten, voornemens, zelf met 400 volgers meer oostelijk Portugal binnen te vallen, ter hoogte van de stad Montalegre, die door Couceiro ingenomen zou moeten worden. Volgens het telegram van heden evenwel heeft het garnizoen dezer stad de mannen van Couceiro in bedwang gehouden, waaruit men waarschijnlijk moet afleiden dat zij den kapitein hebben doen afzien van zijn plan om daar ter plaatse Portugal binnen te vallen. Men ziet derhalve, — als dit waar is, wat trouwens niet alles uit Lissabon, maar voor een deel uit Madrid wordt geseind, — dat de poging der royalisten deerlijk mislukt. --- Om het Presidentschap de* Vereenigde Staten. Heeft Eoosevelt's nieuwe partij reden van bestaan nu de democraten een progressieven candidaat en een progressief programma hebben gesteld ? Ziedaar de vraag die op het oogenbük vooraanstaat in de Amerikaansche politiek. Roosevelt's aanhangers hebben, naar men weet, voor een deel te kennen gegeven dat zij de nieuwe partij overbodig achten en dat de vooruitstrevende republikeinen maar op Wilson, den democraat, moeten stemmen. Maar Roosevelt komt daar nu krachtig tegen op: er bestaan principieele verschillen tusschen hem en Wilson, vooral wat aangaat de quaestie van het tarief van invoerrechten, want Wilson is, volgens Roosevelt, feitelijk voorstander van den vrijen handel en daarom kan het land hem onmogelijk tot president kiezen. Roosevelt zal in den verkiezingsveldtocht in hoofdzaak strijden tegen de duurte der levensmiddelen en hij zal weldra daaromtrent een nauwkeurig programma uitgeven. Aldus Roosevelt. Wat Wilson naar aanleiding hiervan te zeggen heeft, vindt men verkort in een telegram van hedenmorgen: hij gaat in zoover met Roosevelt mee, dat ook hij in de eerste plaats de duurte der levensbehoeften wil bevechten en deze quaestie de voornaamste vraag van den dag acht, maar hij voegt er bij, dat de oorzaak van die duurte het tarief van invoerrechten is en dat men derhalve dit moet verlagen. Dat schijnt dus wonderwel te kloppen met Roosevelt's bewering, dat Wilson zich daarin onderscheidt van hem, dat Wilson veel verder wil gaan in vrijmaking van den handel dan Roosevelt, ofschoon het toch twijfelachtig is, of men Wilson een werkelijken vrijhandelaar mag noemen, gelijk Roosevelt doet, want voorstanders van wat wij den vrijen handel noemen, vindt men in Amerika bijna niet. Het zou dus wel kunnen wezen, dat, indien Roosevelt de vorming van een derde partij lukt, de verkiezingsstrijd in hoofdzaak over die tarief-quaestie zou loopen en dat daarin dan Taft de conservatief zou zijn — al wil ook zelfs hij het tarief verlagen — Wilson de vooruitstrevende, het dichtst bij den vrijhandelaar staande, en Roosevelt tusschen beiden in. Wij zouden zeggen dat die groepeering niet in Roosevelt's voordeel zou wezen. ---