Eerste Blad. PERS-OVSRZICHT. De Politiek van den Dag. ? ¦öethoofdbestuurbijposterij'eth'en yeg:rafie ©n de ambtenaren. — j.-todo Amsterdammer (het groene week-1b teekenit X met forsche trekken, opgejr^terd door,tal van voorbeelden, den rectit- toestand der ambtenaren der posterijen j? Itelegtrafie tegen do autoritaire gezagsmeik? s van het hoofdbestuur. De feiten, zoo ?®t hij, zijn naar waarheid meegedeeld. Als vanwege het hoofdbestuur ontkend mochten zal ik namen noemen en mijn stuk om gelegenheid te geven tot f*1 klacht weglens beleediging. Maar om die j^terx, meent hij, is het eigenlijk niet te doen; *°a.er voelt dat het stelsel zelf tot zulke fei- aanleiding geven moet. -Dat stelsel ia: hooghouden van het gezag tort, a traversi, waartegen, een rechtzoekend r^btenaar niet op kan. Het kan zijn dat do r^-doitesttatcn — die de Kamer indertijd ga' .}W. heeft — van zoon man onberispelijk zijn: leggen in geen enkel opzicht gewicht in do C^al- Men steekt niet onder stoelen o,f j^ken, dat ze niet in het stelsel behooren. 19_ oonduitestaten leunnen me niet schelen" zei een d er hoogste hoofdambtenaren tot dein — „ze kunnen mijnentwege morgen vfßfeschaft worden. We hebben onze eigen in L^a»tuirrlijk — erkent do schrijver ¦—¦ zijn innende klachten niet altijd rechtmatig. Maar j"™' deze menschen nergens hun waar of ver_eetid recht kunnen zoeken; dat er geen wet J* regel is; dat liet hun overkomt als van duistere maakt, — daar zit de verbitte-, fe daar zit de fout. lj.-^Q schrijver schildert met schelle kleuren, rje duistere macht. Verplaatsing!, „die geen j^J: behoeft te zijn", maar niettemin als een r^f wordt gtevoeld. Vriendelijke raad van T^Perieuren om do zaak maar blauw-blauw i laten, onv.l :-ht zoekende en recht 6obende en.. ¦, toch... ten jjj^tto aan 't kortste eind zou trekken. Veri'ooTctn, in de zaak van een klager, buiten den J*gler om. Opgeroepen, getuigen elke gels. S^eid benemen, om" te getuigen wat zij zeg•^ moesten en zeggen wilden; enz. jv^a wegen van hoogieir beroep leiden tot' niets. oommissie van onderzoek en advies, die o^11 toegestaan worden, is, als zij wordt toe- eeln pasicwil van samenstelling. Audiën-6 bij ruim huis, waar is . 6ehvoudig maar hef en licht en frisch Vo Sericht, en je zult daar de kippen kunnen PouvQ en e *ïmve:ll verzorgen en dan een jjj agentje hebben, om je kleinen jongen je kj°*!p te rijden, en een buitenmeisje, dat je Qdermeid zal wezen. Maar de zorg voor Je °n zal je zelf in handen moeten nemen. °PvoeH" e verantwoordeüjkheid voor zijn Zoowel f moeten dragen — zijn lichamelijke Voor a" geestelijke opvoeding. Wij hebben en orifioe^.afgedaan met fijn gekleede hoofd- zün zooals Mary en Lizzie, tooi. ÏÜOecler zul wel goed voor hem zorgen — oü2ea kleinen Dick, Dickie l« Dora gaf een snik, welke half in een lach eindigde. ïlïet klinkt alles zoo verschrikkelijk Ik weet zeker, dat ik vergeten zal den kippen eten te geven en hoe ik baby baden moet, ik weet niet hoe ik daarmee aan moet!« »Dat went wel,« zeide Richard bemoedigend. «Moeders zijn een verstandig soort van volkje, Dora; zij leeren de dingen bij instinct — als ze maar moeten. Zie nu eens hoe tevreden en rustig de jongen op je schoqt zit. Hij weet wie hem vasthoudt — zijn moeder!« »Ja, hij kent me wat goed.« Zij aarzelde een oogenblik, maar keek haar man toen onderzoekend aan, terwijl zij vroeg: » Waarom handel je zoo -bespottelijk ? De menschen zullen denken dat je krankzinnig bent geworden ? En wie weet of ze zoo groot ongelijk hebben ?« »Laat de menschen maar denken wat zij willen, wat geef ik daarom,« was zijn antwoord. »Maar Dora, begrijp je dan niet, dat onze manier van leven, wanneer wij waren voortgegaan zooals tot nu, toe, feitelijk gelijk zou gestaan hebben met onvermijdelijken ondergang van onze karakters ?«. »Maar nu gaan we naar het begin terug. Wij zullen werken en ons vermaken om beurten. We zullen niet den geheelen dag werken, maar ook op zijn tijd rusten en ons vermaken; laten we het goed verdeelen en laten we elkaar liafhebben, Dora Ons tehuis liefhebben Ons kind liefhebben!« Zij aarzelde. Zij wist niet wat zij daarop antwoorden zou. Zij gevoelde heel goed dat Richard haar een leelijke poets gespeeld had. Maar hoe dan ook, wat hij daar zeide klonk heel waar en wijs. Was zij de laatste jaren wel werkelijk zoo gelukkig geweest ?... Och neen, zij wist wel beter! Zij keek uit het spoorwegraampje naar buiten. Londen lag al ver achter hen en zij zag een groen landschap, groene weiden en uitbottende boomen en struiken. De lente 'was er en de lente fluisterde haar wonderbare geheimen in het oor; teedere geheimen, van liefde en geluk! Baby begon zich blijkbaar te vervelen en trachtte Dora's aandacht te trekken door allerlei geluidjes te maken, alsof hij trachtte iets te zeggen. Dora boog zich over hem heen en knuffelde hem daar weer eens voor, en Richard kwam naast Dora zitten, sloeg zijn arm om haar heen en drukte haar teeder tegen zich aan. »Lieve, is het nu wel zoo heel erg? Geloof je ook niet, dat het nu juist goed zal worden ?« Dora bloosde, en plotseling gevoelde zij zich niet meer ongelukkig en ontevreden, maar als een koningin op haar troon, met den koning naast zich en den erfgenaam der kroon op hare knieën. !- ' ' ', '-f""if ¦' 'a VI. Dora stond in een boomgaard. Het wae vroeg in den herfst; de lucht was vervuld van den warmen, sappigen geur van rijpend fruit, van appelen en peren ; de heele natuur rondom haar sprak van rijpheid en o.vervloed. Dora was naar den boomgaard gewandeld, nu haar werk in de White-Parm — haar prettig huishoud werk — afgedaan was; want zij liep graag onder de schaduw der zwaar beladen appelboomen en hield van die appelenen perenweelde. Richard was op het land en hielp bij het werk in de korenvelden; de oogst beloofde dit jaar overvloedig te zullen worden. Alles was stil om Dora heen, en zij, dia vroeger niets daarvan wou weten, had geleerd het kalme, rustige buitenleven üef te hebben. Zij droeg haar kind, dat in slaap was gevallen, op den arm. Maar Dickie werd wakker en zij zette hem behoedzaam op grond. Hij greep zich stevig aan moeders hand en rokken vast en deed zoo een paar stapjes vooruit Dora zelve zag er allerliefst uit en haar gelaat droeg een gezonden blos. Het zou voor een artist een waar genot geweest zijn, haar daar zóó te zien staan. Er was nu ook niets gekunstelds meer aan hare schoonheid. Zij droeg het haar niet langer meer in phantastische krullen opgemaakt, maar eenvoudig opgenomen, en de prachtig blonde lokken vormden daardoor eene veel schitterender omlijsting dan vroeger voor haar lief gezichtje. Hare Meeding was natuurlijk ook veel eenvoudiger dan al de zijdjes en satijntjes van voorheen, en toch wist zij daaraan iets elegants te geven, dat haar goed kleedde. Dora was zich daarvan ook heel goed bewust. Zij zag het in haar spiegel en zij was er blij om. Maar wat haar nog beter beviel was dat Richard haar steeds met bewonderende oogen aanzag, weer geheel als in het eerste jaar van haar huwelijk. Dat was voor haar het heerlijkste genot. Doch ook het leven zelf was heerlijk, dacht Dora, terwijl zij op een afgehakten boomstronk ging zitten, na de lange wandeling van de White-Farm naar den boomgaard. Ja, het leven was voor Dora een feestdag geworden en het speet haar nu niet meer, dat Richard haar uit het groote witte huis in Park-Lane hierheen had gebracht, midden uit haar feestvieren en dansen met en bij de vrienden in Londen. Toen de eerste schok van den plotselingen overgang voorbij was, was zij begonnen in te zien en te gevoelen, dat zij in de White- Farm — dat was de naam van hun nieuw tehuis — veel gelukkiger was dan in Park- Lane. Elke dag bracht hier zijn eigen ge- noegens mee, en al heel spoedig kwam zij tot de ontdekking, dat een wandeling door de prachtige bosschen met haar man, ver te verkiezen was boven een namiddag in Hurlingham, luisterende naar de honigzoete woordjes van Caryll Anstruther. En wat het verzorgen van haar eigen kind betrof, dat was een genot; want nu eerst bleek het welk een schat van liefde en teederheid in Dora's hart woonde en hoe zij die op practische wijze wist te gebruiken. Ja, zij was overgelukkig; en de dagen gingen snel en heerlijk voorbij. Nu zwijgend op dien boomstronk zittende, moest zij zich in stilte over zichzelve verwonderen. Hoe was alles toch zoo gekomen ?« Zij glimlachte, want in de verte zag zij Richard aankomen, warm en vermoeid, niet langer de Londensche kantoorman, gebonden aan een stadslessenaar, maar een man, die in de vrije natuur zijn werk gevonden had. Dora knikte hem lachend toe, maar durfde zich niet bewegen uit vrees kleinen Dickie wakker te maken, die in haar schoot weer in slaap was gevallen. Richard wierp zich languit in het gras aan hare voeten en keek ook tevreden lachend naar Dora op. Op dat oogenblik bestond er geen gelukkiger vrouw dan Dora en zij kon niet nalaten, dit ook aan Richard te herhalen. »Je bent graag in den boomgaard tusschen de appel- en perenboomen, nietwaar Dora?« Dora knikte. Haar gelaat straalde van tevredenheid. »En dan de W.hite-Farm, die is toch gezellig ? Je houdt van de kamers met de zware eikenhouten balken, de vensters met kleine ruitjes en de ruime vensterbanken. De White-Farm heeft zijn eigenaardige bekoorlijkheden, en vooral thans, nu de klimrozen haast tot aan het dak komen en de ingang bekranst is met kamperfoelie...« Dora lachte vergenoegd en prettig. »Zeker; de White-Farm is het volmaakste huis in de heele wereld,« fluisterde zij. »Bovendien is het ons tehuis, Richard, ons eigen thuis!« »Ja, lieveling, het is ons huis.« Hij leunde met zijn hoofd tegen haar knieën; maar voorzichtig, om het kind niet te hinderen. »Zou het later een erg treurige dag voor je wezen, Dora,« vroeg hij, »als wij de Farm moesten verlaten, nu wij beiden onze les geleerd hebben — jij en ik — en wij haar zóó goed geleerd hebben, dat wij haar nooit meer kunnen vergeten — de dag, wanneer wij onze plaats in de wereld weer moeten gaan innemen. — Versta me goed, lieve, in de wereld .. niet in de gezelschappen.» Zij verbleekte en keek hem angstig aan. »Maar Richard, beste Richard,«. riep zij uit, sik wil de White-Farm volstrekt niet verlaten. 1k... ik ben hier zoo gelukkig rhaast te gelukkig.« • Hij kuste hare hand en zweeg even, maar zeide toen op zachten toon: »Ik ben ook gelukkig, Dora. Maar wij zullen toch moeten besluiten op een goeden dag den last van onzen rijkdom weer op ons te nemen. Wij moeten ons voornemen, met ons geld veel goed to doen. Laten wij werken voor het welzijn van anderen, jij en ik, i en laten wij onzen zoon opvoeden om het« zelfde te doen.« Dora bloosde. »Ik ben bang, Dick, och ik ben zoo bang, om de Farm hier te verlaten !« »Dat moet je niet zijn!« Hij keek haar met zijn ernstige oogen aan. »Als de tijd tot vertrekken daar is, dan zul je je werk hier zoo goed gedaan hebben, dat je volkomen in staat zult zijn voor het grootere werk, dat je wacht. In plaats van kuikens, zal je de kinderen der armen te voeden hebben, en, wat mijzelf betreft —« Hij zweeg en haalde diep adem. »Ja Dora, ik hoop, dat ik zal kunnen volbrengen wat ik mij voorneem. En evenals ik hier een grooten oogst van koren hoop binnen te halen, vertrouw ik later te kunnen ¦ bogen op nog schoonere en betere oogsten!... God helpe ons daartoe beiden !* EINDE --- BINNENLANDSCH NIEUWS. UIT DE STAATS-COURANT. De Ministers van Marine, van O orlog, van Landbouw Nij verheid en Handel, van Buitenlandsche Zaken en van Waterstaat verleenen deie week geen audiëntie. Met 5 Dec. is het verbod van in- en doorvoer van lompen, gebruikte kleedingstukken en ongewasschen lijf- en beddegoed uit St.-Petersburg en Kroonstad ingetrokken. Op 3 Dec. j.l. was bij de betaalmeesters in kas / 4,115,358.08. Op dien dag was door de Ned. Bank, ingevolge art. ll&is der 'Bankwet,,aan 's landa kas een voorschot verstrekt van ƒ 9,510,075.01. Op dien datum waren aan schatkistpromessen in omloop / 10,000,000, aan schatkistbiljetten ƒ 12,010,000. Leeraar H. B. S. — Met 1 April a. s. zal aan de R. h. b-school te Middelburg de betrekking van leeraar in de aardrijkskunde en de geschiedenis komen te vaceeren. Het getal wekelijks te geven lesuren bedraagt gedurende den loopenden cursus 24, te weten 18 voor aardrijkskunde en 6 voor geschiedenis. Aanmeldingen vóó r2O De c. e. k. bij den inspecteur van het middelbaar onderwijs K. ten Bruggencate, te 's-Gravenhage, eventueel met opgave van het getal dienstjaren als leeraar aan eene h, b.sch. of een gymnasium doorgebracht. De statuten der volgende naamlooze vennootschappen zijn gevoegd bij de Bt.-Ct. No. 285: Landontginning-Maatscliappi) y>Dc drie Provinciëni, te Amsterdam, Kap. ƒ1,000,000 (waarvan ƒ200,000 gepl.). Dir. Fl. Vos, te Naarden. Comm. C. Balke, te Baarn. Naamlooze Vennootschap E. J. Sannes' IJzer- en ; stofhandcl, te Groningen (wijzigingen). Lijnkamp's Kleedingmagaaja, te Amsterdam. — Kap' ƒ.100,000 (gen. gepl.,). Dir. J. P. Lijnkamp, te Nijmegen, De Bouwvereeniginry >Balibrugt, ta Balkbrug, gem. Avereest. — Kap. ƒ84,000 (waarvan ƒ 35.000 gepl.). Dir. W. ter Haar. Comm. IL Burgmans en H. Snijders, allen te Avereest. Eindhovensche User- en StaalAandel, te Eindhoven. — Kap. ƒ 30,000 (geh. gep!.). Dir. F. M. Sleegers, te Eindhoven. Comm. J. W. M. J. Kolkman en mr. J. F. J. Kolkman, beiden te Dordrecht. Nederlandsch-Indisch Administratiekantoor en Ex£pbank, te "s-Gravenhage (wijzigingen). Naamlooze Vennoolscltap uDe Spaarne-Banki, te Haarlem. — Kap. ƒ 500,000 (waarvan ƒ 250,000 gepl.). Opr. J. W. A. Beynes, Th. S. J. Janzen Hz., B. J. V. van Hees en J. J. Beynes, allen te Haarlem. Naamlooze Vennootsdtap » Bouwmaatschappij de Ruyleri, te Amsterdam (wijzigingen). ---