Wij verzoeke» dringend Advertentiën, bestemd vour liet nuuiuier vau Zaterdagavond, zooveel mogelij I. reed» Vrijdag in ons bezit te doen zij ii, opdat wij intijds maatregelen kunnen neuien, oui de plaatstug in dat nummer te verzekeren. Voorts moeten wij er op wijzen, nat aan alle verzoeken tot opname op ecu bepaald aangeduide plaats steeds zooveel als mogelijk is door ons wordt voldaan, maar dat wij daarvoor nimmer kunnen instaan. DE DIRECTIE. --- Gevoel van verlegenheid is een bewijs van gebrek aan zelfvertrouwen en van ijdelheid want wie niet aan zichzelf denkt is onbevangen. --- PERS-OVERZICHT. Dr. Kuyper. -• Dr. A. Kuyper heeft gewaarschuwd, in de Tweede Kamer geen da capo te geven van 21 December 1907 (met den steun der S. D. A. P. omverwerpen van een vrijzinnig kabinet). Dat verwondert de Vaderlander (U.-L.) tiiet. Die. waarschuwing, zegt het blad, ligt volkomen in de lijn van den anti-revolutionnairen partijleider, die absoluut van geene verzoeningsgezindheid hooren wil, die, als dan niemand op het oogenblik het politieke zwaard wil trekken, desnoods alleen ten strijde wil gaan; die als Keizerin Eugenie in 1870 belust is op eene „petile guerre a moi". Een oorlog, die voor hem alle reden heeft. Zeer ten nadeele van onze constitutioneele verhoudingen is de oppositie tegen het tegenwoordige kabinet verplaatst naar de Eerste Kamer, waarin de leider troont te midden van eene grootendeels door hem zelf daarheen gebrachte coalitie. En het politiek verloop hangt nu af van de vj-aag, of dr. Kuyper als hij het oogenblik gekomen acht om de tegenwoordige regeering te doen vallen, op de volgzaamheid van die coalitie rekenen kan. Het blad erkent gaarne, dat het er op dit Oogenblik niet erg naar uitziet, dat op die volgzaamheid zal kunnen worden gerekend. Maar dit zegt niets. De heele vraag zal hierover Ioopen: Wilt ge meegaan, of de anti-revo- Jutio nnairen uit de coalitie zien treden? Waar die uittreding niet alleen den dood der coalitie zou beteekenen, maar tevens de minderheid der rechterzijde op zichzelve voor lange jaren zou verzekeren, zijn wij, vooral met het verleden der bondgenooten, allesbehalve gerust op het antwoord. En voor ons staat het vast dat die vraag eens op de meest peremptoire wijze zal worden gesteld, omdat alles er ons op wijst, dat dr. Kuyper nog eenmaal als premier achter de groene tafel wil komen. Wat zeker niemand hem kwalijk kan nemen, en eerbied inboezemt, zoowel voor het geloof, dat hij in zich. elven heeft als voor zijne werkkracht. Als dan ook dr. Kuyper, terwijl de rechterzijde in de Tweede Kamer geheel verzoend is hiet onzen minister van koloniën, en terwijl deze in de Eerste kamer zelfs geen overlegging wenschte van de tusschen Pleyte en Idenburg gewisselde telegrammen, daarvan een casus belü heeft gemaakt, maakt en blijft maken, dan moet deze actie, meent de Vaderlander, bezien worden in het licht van „den staatsman, die weer wil gaan zitten". En als hij in zake de pacificatie op onderwijsgebied met telkens hooger cisehen aankomt, dan ziet het blad de verklaring daarvan alleen in de omstandigheid, dat hij heel goed begrijpt, dat beëindiging van den schoolstrijd hem tegelijk staatsman in ruste zal maken. Wie tegenwerpt, dat de leeftijd van dezen staatsman een bezwaar zou zijn, wijst het blad er in de eerste plaats op, dat deze man voor zijn jaren nog benijdenswaardig jong is en dat Giadstone op nog heel wat hooger leeftijd ecu kabinet heeft geformeerd.. De Vaderlander blijft dus met de grootste belangstelling alle evoluties van den leider der anti-rcvolulionnaire partij beschouwen. Het blad herinnert er ten slotte in dit verband aan, dat op de huldigingsvergadering te Utrecht mr. Van da Velde in zijne qualiteit van vice-president, der anti-revolutionnaire Kamerclub gezegd heeft: Wij verlangen revanche voor 1905. Dit werd gezegd op het oogenblik, dat minister Heemskerk achter de groene tafel zat. En trit deze woorden blijkt dus, dat er naar antirevolutionnaire opvatting maar één revanche is voor 1905, en dat die nog niet is gekomen. --- NORMA. FEUILLETON. Roman uit het Engelsch van --- WILLIAM J. LOCKE. 13) HOOFDSTUK X. TWEE IDYLLEN. Jimmie wandelde over den kronkelenden weg, die van Dieppe leidt naar het kleine dorpje Berneval, warm, stoffig, dorstig en toch zeer opgewekt. Hij had een wandelstok bij zich en droeg een zwart handtaschje. Zijn opgewektheid had meer dan één oorzaak. Ten eerste: het was een prachtige Augustusdag, de lucht was hemelsblauw en het land- Bchap straalde van de zon; het mooie Norfiaandiscbe landschap bekoorde hem; hij had maandenlang verlangd naar zonneschijn en het frissche groen en nu was zijn wensch Vervuld. Ten tweede: Aline had een tijdje vacantie broodnoodig; hij vond dat zij er den laatsten tijd in Londen bleek had uitgezien (het heele jaar zorgde zij voor zijn huishouden en kwam er niet veel uit) en nu, een paar dagen die zij 'aan zee had doorgebracht, begon de frissche kleur weer op haar wangen terug te keeren. Ten derde: hij was voor den eersten tijd gevrijwaard tegen zorgen. Er had zich een kooper opgedaan voor een paar van zijn minder goede schilderijen. Ten vierde: hij had officieel de opdracht gekregen, het portret van de Prinses van Herren-Roihbeck te maken. Hare Doorluchtigheid en de Hertogin hadden hem het toegezegde bezoek gebracht en waren zeer ingenomen geweest met zijn wenk. Jimmie was dus gelukkig. Wat kon iemand meer wenschen? En, als om al deze heerlij kheden te bekronen, had Norma hem van het landgoed van Lord Monzie uit Schotland een brief geschreven, a propos van niets, Jouter een daad van vriendelijkheid, en dezen brief had hij vanmorgen ontvangen. Een vervelende regenmiddag was de oorzaak, dat zij zich aan het schrijven gezet had, zeide zij. Zij schetste hem verscheidene der gasten, in 't bijzonder weidde zij uit over een zekeren Theodore Weever, wiens zuster met een armen neef van de Hertogin van Wiltshire getrouwd was. Hij was bezig, zich een prachtig huis te bouwen in de Fifth Avenue, schreef Norma, en had schilderijen gekocht in Europa, om het mede te versieren, nü was hij op den zoek naar een decoratieve vrouw. Morland werd over een paar dagen ook verwacht, zij zou blij wezen, als hij op het tooneel verscheen. Zij zeide niet waarom en Jiminie maakte er natuurlijk nit op, dat zij verlangde naar den man, dien zij liefhad. Jimmie wandelde vergenoegd voort, genie- tend van den zonneschijn, den kostbaren brief en peinzend over Aline. Hij had voor-een maand een klein huisje gehuurd, met een stukje tuin erbij, van een vriend, een schilder, wiens eigendom het was. Deze vriend had het hem voor belachelijk weinig geld afgestaan en het huishouden onder Aiine's zuinig beheer kostte ook niet veel, terwijl de bonne a tout faive verrukkelijk kookte voor een kleinigheid per dag. Door een bijzonder toeval had de heer Anton Merewether juist ook Berneval uitgekozen voor een zomeruitstapje. Hij kwam eigenlijk voor zaken, zeide hij, maar iederen morgen kon men hem de deur van zijn hotel zien uitstappen, met zijn schilderdoos en zijn vouwstoeltje onder den arm, en eiken avond kon men hem sigaretten zien rooken onder Jimmie's veranda. Of hij werkelijk den heelen dag lang zoo hard werkte was Jimmie wel eens geneigd te betwijfelen; zeker is het, dat hij een groot deel van zijn tijd doorbracht met baden en dat hij lange tochten met Aline maakte. Dit laatste vond Jimmie voor het meisje erg prettig, zij had nu iemand van baar eigen leeftijd om mee te praten. Bij was nu dicht bij het dorp gekomen, hij kon een heel eind van den weg afsnijden als hij over het kerkhof ging, een kleine, rustige begraafplaats bij een grijs kerkje. En hier aangekomen vertoonde zich aan zijn verbaasde oogen een schouwspel, dat hem _met open mond deed stilstaan. Vlak bij het kerkje wandelde een paartje, een jonge man en een meisje; zij waren heel dicht bü elkander. hij had zijn arm om haar middel geslagen en zij haar hoofd op zijn schouder gelegd. Zij zagenhem niet, want zij hadden hem den rug toegedraaid. »God beware me!« zeide hij, èèn en al verbazing. Daarna liet hij zijn stok vallen, die kletterend op een grafzerk neerkwam. Het paartje schrikte geweldig, nam merkwaardig snel een ingetogen houding aan en herkende, zich omdraaiend, Jimmie. Ton Merewether, die zeer blond was, werd rood tot onder zijn haar en zag er eenigszins schaapachtig uit, Aline wachtte, gelaten en met neergeslagen oogen, de komende gebeurtenissen af. Jimmie schoof zijn ouden hoed achter op zijn hoofd en stond in drie stappen vlak tegenover hen. Hij deed al zijn best, Ton woedend aan te kijken. De jongeman nam een fiere houding aan. »Ik heb Aline gevraagd mijn vrouw te worden, mijnheer,« zeide hij, »en ik was van plan, er met u over te komen spreken.« .Lieve hemel,« zeide Jimmie hulpeloos. »Wij kunnen vooreerst nog niet trouwen,* vervolgde Ton, smaar ik hoop, dat'nnw toestemming tot onze verloving geven zult.« Jimmie keek van de een naar den ander, »Waarom hebben jullie me hiervan nooit iets verteld?« »Ik heb toch niets achter nw rug gedaan? Ik dacht, dat u het wel gei-aden had,« zeide Ton. »En jij, Aline ?« Zij sloeg verlegen de oogen naar hem op. »Ik wist het zelf niet goed, voor daarnet,*; antwoordde zij. Daarop bloosde zij hevig en vlooff hem in de armen. »0, lieve Jimmie, wees niet boos op me!« »Boos, mijn kind?« Het teerder verwijt, dat uit zijn stem sprak ontroerde haar. Haar tranen begonnen te vloeien. _Je bent een engel, Jimmie.« »Neen, kind, ik ben een blinde oude dwaas geweest.« _ Zooals Ton zegt, we kunnen nog in geen eeuwigheid trouwen,« zeide Aline bij wijze van troost, »dus we kunnen nog jaren en jaren op dezelfde manier blijven leven.cc »Ik vraag ook alleen maar uw toestemming tot onze verloving, mijnheer,« zeide Ton diplomatiek. .Ik ben bereid, zoolang als u maar wilt op Aline te wachten.« Aline's weggaan van Jimmie was juist het onderwerp van gesprek tusschen de twee gelieven geweest. De gedachte aan Jimmie, die eenzaam en hulpeloos zou achterblijven, hacNhaar verschrikt. Zij was een schandelijk, zelfzuchtig schepsel, had zij Anton medegedeeld, om ook maar een oogenblik naar zijn woorden te luisteren. Hoe kon Jimmie alleen blijven? Zij rilde bij de gedachte, hoe chaotisch het atelier er zou gaan uitzien, aan zjjn sokken, die vol gaten zouden zitten, aan het aten, dat slecht zou zijn, aan zijn geldlade, _ie leeg zou raken. Hij had meer verzorging . n oppassing noodig dan een klein kind. )>2.een, we zullen niet trouwen vóór jij goed bezorgd bont,« voegde zij snel bij Anton's opmerking. _ Mijn lieve, dwaze kinderea,« zeide Jimmie, »jullie moeten trouwen zoo gauw als je den wolf maar van je deur kunt houden. Waar ter wereld is het goed yoor te wachten, totdat je oud bent? Wees zoo gelukkig als je maar wezen kunt, nu je nog jong bent en God zegen je!« Hij opende zijn taseh en rommelde erin. »Ik kan je nu nog eerder een verlovingsgeschenk geven dan Ton,« zeide hij, haar met een lach een kartonnen doosje overhandigend. Het was maar een oude filigram ceintuurgesp, die hij bij een antiquair in de stad opgepikt had, maat' het was een sieraad van onschatbare waarde voor het meisje, omdat hst van Jimmie's liefde vergezeld ging. Zij toonde haar schat verrukt aan Anton, die de fijne bewerking bewonderde. Zoo wandelden zij nu met hun drieën langzaam naar hun huisje en ditmaal was het Jimmie's arm waaraan Aline hing èn Anton, dié de tasch droeg. Dien avond, nadat de jongemau vertrokken was, zat zij nog lang bij Jimmie onder de veranda en vertelde hem op zachten, droomerigen toon van het groote wonder, dat zoo plotseling in haar leven gekomen was. Het duurde lang voordat Jimmie dien nacht in slaap viel. Ja, de natuur had gesproken. Een gezonde, reine jongeman en een gezond, rein meisje hadden elkander gevonden: dit was een van de mooiste dingen, die er op aarde te vinden waren. Hij was getroffen door de sterke macht van deze romantiek _ de schoone droom vaa de twee kinderen eu de liefde van het andere verloofde paar vervulde zijn gedachten. Met een gelukkigen glimlach om den mond sliep hij eindelijk in. En ook Aline lag langen tijd wakker met gloeiende wangen bij de herinnering, zoet en tegelijk schrikwekkend,. aan den kus op het kleine, stille kerkhof en met een hart, dat zwol bij de gedachte aan Jimmie'. eindelooze goedheid. Ondertusscben amuseerde Norma, geheel onkundig van deze idyllische gebeurtenissen en romantische overdenkingen, zich tamelijk goed. op het landgoed van Lord Monzie in . Schotland. Lord Monzie, een zeer verkwistend jongmensch, dat pas kort geleden in het bezit van dezen titel gekomen was, had een zeer rijk meisje getrouwd van goede familie. Dientengevolge was er geen gebrek aan moderne vermakelijkheden in het huis; zooveel waren er zelfs, dat het Norma, die met de grootste onverschilligheid door Rome gewandeld zou zijn, verbaasde en eenigzins ging vervelen. De.eerste paar dagen hield zij zich wat op een afstand van de overige gasten, zij bleef liever alleen met een novelle op het terras zitten, waar zij een prachtig uitzicht had over het heuvelige landschap, Maar binnen korten tijd was zij aim de rest van haar omgeving gewend. Toch, ware Theodore Weever er niet geweest, zij had wel een uitvlucht verzonnen om spoedig te kunnen vertrekken. Hij alleen was een persoonlijkheid onder al die karakterlooze menschen. 'waaruit de logeerpartij. bestond. Hij was een klein, levendig, kaalhoofdig, gladgeschoren mannetje. Norma voelde dadelijk, dat hij iemand was waarmee zij praten kon, dat hij er niet de man naar was, om haar te vervelen met ellenlange sport-verhalen. Ën van het eerste oogenblik af voelde ook Theodore Weever zich tot Norma aangetrokken. Zij Waren dus zeer veel in elkanders gezelschap. Ten slotte stonden zij op zeer vertrouwelijke» voet met elkaar. Hij bekende haar het doel Van zijn reis naar Engeland. Hij was op den zoek naar een decoratieve vrouw. »Me dunkt, dat die net zoo gemakkelijk te vinden is als een decoratief behang,?, zeide Norma. »En het is net zoo moeilijk, een keus te maken», antwoordde hij. »ln Amerika heb ik er geen kunnen vinden.» »En wat eischt u dan wel allemaal fan haar?« »Zij moet een koninklijke vrouw zijn, maar toch tevreden met haar positie van vrouw van den koning te zijn. ik wil niet »de man van mevrouw Weever« genoemd worden. Ik wil de eerste persoon wezen* Natuurlijk zal zij grande dame zijn, zij zal h* mijn huis heerschen en met alle eer zal zij overal ontvangen worden, al 3 mijn vrouw. Tot nog toe heb ik maar één vrouw ontmoet, die al mijn verwachtingen te boven gaat en die is door een speling van het lot aan een anderen man verbondene,, „ (Wordt uervolqd,} --- BINNENLANDSCH NIEUWS. VAN 'T HAAGSCHE BINNENHOF. EERSTE KAMER. IQ Febr. 1911 Nieuw licht in den Senaat. Te midden van de vijf oude gaskranen en da kaarsen-candolabres op 't bureau en de groene tafel slak hedenavond, bij de hervatting der werkzaamheden, een fraai gemodelleerde kroon van electrische lichten wondermooi af. Een keurig liehtapperaat, in antieken stijl, met acht armen, elk een kaarsvlam dragend, met een glazen bol er onder, waarin een paar sterke lampen zijn ontstoken. Blijkbaar een proef, die bevalt en dus ook' weldra wel door meerdere electrische kronen en luchters ter vervanging van de gasornamenten zal worden gevolgd. Veel belangrijks leverde de korte vergadering overigens niet op. Alleen was onver de mededeelingen er een van Dr. KUYPER, die van zijn verhindering om deze week aan den arbeid die iel te aienie.il (kennis gaf bij een brief aan den VOORZITTER, waarvan de hoofdinhoud aldus luidde: „Een telegraml uit Lausan'ne roept mij derwaarts, uit lioofde van den ernstigen toestand van een mijner familieleden. „Het zal mij daarom niet mogelijk zijn deze week aan de werkzaamheden der Kamer deel te nemen, iets wat mij te meer spijt, daar ik gaarne publiekl had verklaard, hoe de mededeeling van de memorie van antwoord in zake de staatsbegrooting van 1914, op bladz. 3, „dat niet mag aangenomen, dat de minister door blijk le geven van zijn ingenomenheid met den gouverneur-generaal, het vermoeden zou hebben gewekt, dat deze zijn beginselen zou hebben prijs gegeven", mij volkomen bevredigt en geheel beantwoordt aan wat ik gewenscht had te vernemen". (Een stem: Dat is een heele redevoering!) De Kamer besloot op voorstel van den VOORZITTER, in overleg met de centrale afdeeling, om morgen en Donderdag in de secties de nog •niet behandelde hoofdstukken der staatsbegrooting en de overige ingekomen wetsontwerpen te onderzoeken en dan Vrijdag met 't algeineen debat over het budget een aanvang Je maken1. Dien dag gaat do Kamer op een „gepas."-, doch daarom niet te vroeg uur, uiteen, om den arbeid! Dinsdag e. k. te 11 uur weer te hervatten. Inmiddels verzocht ida VOORZITTER den leden reeds nu, na overleg mlet de . regeerinjg, cm bij de algemeene beschouwingen alles wat op dte begrootingon van oorlog, marine en landbouw betrekking heeft to laten rusten (tot bij de beraadslaging over die hoofdstukken) en tevens om niet in besprekingen te treden over de verdediging van Indië en de middelen daartoe, .eiMiiit;s