Nederlandsche Protestantenbond. (Part. corr.) Vervolg. Alkmaar, 29 Oetober 1913. Na een gemeenschappelijk gezang werd de drukbezochte vergadering door den voorzitter geopend met een rede, waarin hij het geweldige van onzen tijd schetste, onzen tijd, die zich kenmerkt door vooruitgang, omwenteling op schier elk gebied des levens, in de wetenschap zoowel als in de kunst, op gebied van de nijverheid en het verkeer. Daarvan ondervindt ieder mensch deu invloed en te midden van al die woelingen op maatschappelijk gebied, die daarvan het gevolg zijn, vinden wij als geloovigen slechts rust in God. Een geweldige tijd, zei spr. verder, is hét ook in de zaken van den godsdienst. In de laatste 60 jaar is daar de boel onderstboven gekeerd. De Hervorming is slechts een zwakke schok, vergeleken bij de geweldige omkeering van heden. Er heerscht op godsdienstig gebied een zware strijd, eea grenzenlooze verwarring; 't is ook daar een geweldige tijd. Hoe daarin staande te blijven i Met een herinnering aan de woorden van Bobert Kamerling; Wee, als onze harten niet rein zijn, wees hij op de groote beteekenis daarvan ook in onzen tijd, die — zoo besloot spreker — toch een heerlijke tijd is, die ons oproept tot werken, dat ons jong en frisch houdt, ons loven genotvol maakt. Onder luid applaus deelde de voorzitter daarna mode, dat hij pas het bericht had ontvangen, dat in Amsterdam bij de verkiezing van het kiescollege 81 vrijzinnigen in herstemming komen. Hij achtte dat een gunstig teekea. Na het optreden van hetzelfde zangkoor, dat den vorigen avond in de Groote Kerk eenige liederen had gezongen, werd het woord gegeven aan pastoor Fiscber, afgevaardigde van den Protestanten Verein te Berlijn, die in hartelijke bewoordingen den groet der Duitsche modernen overbracht, een vergelijking trof tusschen den strijd in Duitschiand en in Holland en eindigde met een herinnering aan het .Alcmaria Victrix!'' Na hem wa 3 het woord aan pastor Bijsen van Bern, den voorzitter der Protestantenvereeniging in Zwitserland, die de gevoelens vertolkte van de geestverwanten aldaar, ln welgekozen woorden toonde hij de overeenkomst aan tusschen de Hollanders on de Zwitsers, beide kleine nsties, die steeds pal hebben gestaan voor hare vrijheid ook op geestelijk gebied, en besloot met de woorden: Vrij en toch vroom, vroom en toch vrij 1" Beide sprekers werden luide toegejuicht. Na een muzikale voordracht voor viool en piano, enkele nummers van het zangkoor en een duo door sopraan en alt, trad als spreker op dr. J. Lindenboom van Veendam met het onderwerp :b Het eigenaardige in de Noordhollands.he vroomheid.« De beide vrageu, die van rechts en links werden gedaan, of er iv N.-Holland vroomheid is en of daarin iets eigenaardigs te vinden is, durft spreker bevestigend beantwoorden. Do vroomheid heeft daar werkelijk iets eigenaardigs, wat hierin bestaat, dat zij neigt tot een zelfvoldaan moralisme ca zoodoende het typisch religieuze, dat geen denken en geen doen, maar voor alles een toestand des gemoeds is, dreigt te verliezen. Stemmige godsdienst moet er dikwgis wijken voor een deugden- en plichtenleer, kerkgaan wordt soms te weinig voldoening aan zielsbehoefte, te veel verstandelijke plichtsvervuiling, vaak grootendeels door traditie gesteund. Valt de traditie weg, dan kunnen er voor het godsdienstig leven gevaarlijke gevolgen uit voortvloeien. Voor een groot deel is nog van toepassing wat Beets in 1841 va_. den Noordkollandschen boer schreef: dat zijn zeaelijke eigenschappen — waaronder Beets ook het godsdienstig zijn rekent — meer negatief dan positief zijn, al moet men bij vergelijking zeggen, dat de Noord-Hollander in de 70 jaren nadien er niet op is achteruitgegaan. Maar zijn moralisme is eerlijk, de zedelijkheid van den N.-Hollander voorbeeldig, zijn gevoel voor recht en billijkheid zuiver, zijn gevoel van eerbied vol diepen zin. Het godsdienstige zit bij hem vaak diep verborgen, maar waar het aan den dag komt — men schaamt Bich to vaak voor zijn gevoel — daar is het zuiver van toon. De Noord-Hollander is weinig emotioneel, maar wie hem kent, weet, dat het eeuwigheidsverlangen in hem leeft. Een uitzondering maakt eenigszins de duinkanter, wiens emotionaliteit en gemoedelijkheid doorgaans grooter zijn dan van den man van de vlakte. Over het geheel vindt men in Noord-Holland gelijkmatigheid van afkeer voor uitersten, geen sectevorming, geen of weinig Jan-Itapgeest. Ook de orthodoxe, zoo ze er voorkomt, is gematigd, zonder fanatisme of godsdienstnaat. Van waar dit alles 1 invloeden vau eeuwenlang isolement, van een volksaard, welke tot bedachtzaamheid en piichtbesef werd gedrongen, van'aangeboren onafhankelijkheidsgevoel zija onmiskenbaar. Wanneer do vraag gesteld wordt: Waarheen zal dat leiden? dan mag goede hoop gekoesterd worden voor de toekomst. In Noord-Holland blijven ernst en piëteit voorwaarden van vroomheid. Het accent op do zedelijke eischen van het Christendom moge zwaar blijven, de klankeu van zielsbegeeren en Godsgemeenschap zullen even goed geboord worden. Veel zal afhangen van de predikanten, of zij een positief geloofsgetuigenis hebben te brengen. Deze aardige, op onderhoudenden toon voorgedragen schets van den Noord-Hollander werd met bijzondere aandacht gevolgd. Na een zangnummer voor sopraan en alt en een gemeenschappelijk lied werd de Vergadering tegen middernacht door den voorzitter met een woord vaa dank gegoten. Na de rede van Prof. Knappert werd gelegenheid gegeven tot gedaohtenwisseling. Hiervan werd allereerst gebruik gemaakt door Ds. Prins van Epe, die er op, wees, dat de zendeling Van Wiersurn» in Indië reeds vroeger gebruik maakte van het tooneelspel tot verduidelijking van zijn onderwijs. Door Ds. A. C. de Kegt van Alkmaar werd opgemerkt dat er bij deze zaak tweo lijnen vallen te onderscheiden. Da benoeming van ecu commissie bestaande uit een kunstcriticus en ecu acteur zal maken, zei spr., dat wij niet blijven onder onze menschen. Om succes te hebben, moeten wü de hooge eischen laten vallen. doch de dingen eenvoudig zeggen. Spr. vreest, dab men, ingaande op hetgeen prof. Knappert wil, het eigenlgke doel niet genoeg op den voorgrond zal houden. Ds. Spaans van Enkhuizen gelooft, dat iedereen het in theorie met den inleider wel eens is, doch hij vreest allerlei moeielijkheden in de practijk. De heer Knappert voelt wel wat van de geopperde bezwaren, maar meent toch, dat het goed zal zijn de gedachte niet los te laten. Na de pauze werd door het stembureau meegedeeld, dat bij de gehouden verkiezing van twee leden van het hoofdbestuur in plaats van de aftredende leden J. C. Bakker en Mr. J. G. C. Joosting met groote meerderheid waren gekozen de heeren Prof. Dr. L. Knappert te Leiden en IJbe Übesz te Dieren. Thans was het woord aan Ds. F. H. G. Iterson van Wirdum ter inleiding van het onderwerp: Het verschil tusschen de vroomheid in de kleine kerkgenootschappen en in de Ned. Herv. Ke__. Spreker begon er aan te herinneren, dat zrjn onderwerp aan de orde was gesteld door het moderamen van de moderne vergadering. Toen was het in vraagvorm gesteld wat echter geen verschil behoeft te maken in de behandeling. De naam godsdienstigheid acht spr. goed gekozen. Over het wezen van den goedsdienst wordt niet gesproken. Dan immers is er van geen verschil sprake en vinden we met Tiele aanbidding in alle godsdienstvormeu. Spr. wil zicu beperken tot de Protestanten, zoolat de kwestie van verschil bestaat tusschen de Ned. Herv. Kerk (14.18 pCt. der bevolking) en de andere gezindten (11.02 pCt.). Historisch de vraag beschouwend is reeds a priori te zeggen, dat verschil moet bestaan hebben, anders zou er geen uittreding zijn geschied uit do Gereformeerde Kerk en had deze allen omsloten. Aan de hand van de rede van prof. W. 3. Kuhler bij de aanvaarding van het professoraat wordt dit verschil aangewezen als voornamelijk hierin bestaande, dat de Gcref. Kerk meer nadruk legt op de leer en de kleinere gezindten op het persoonlijk godsdienstig leven. De lijnen van uit het. verleden kunnen echter niet tot het heden worden doorgetrokken. Reeds de historie verbiedt dat door ons te toonen, hoe in de gereformeerde kerk al meer de kerkelijken de overhand kregen en vrijzinnige denkbeeiden post 'vatten omtrent de leer. Is echter met de komst van de moderne richting alle verschil verlegd van het kerkgenootschap naar de richting waartoe men behoort 1 Men bedenke het eigenaardige karakter van de Ned. Herv, kerk als volkskerk; de kerk waartoe ieder gerekend wordt te behooren, die niet bepaald tot een ander kerkgenootschap behoort, of zich heeft afgescheiden. Hier is wellicht toch een lijn door te trekken, die in de historie reeds is aan te geven. Uit het boek van prof. Knappert blijkt, dat bij het handhaven der zedelijke tucht in de Geref. kerk meer getracht wordt naar het verbeteren van algemeene toestanden (optreden tegen lommerds, arbeiden voor betere huwelijksverhoudingen en het zuiveren der voiksvermakciijkheden), terwijl ia andere lezingen meer nadruk gelegd wordt op persoonlijke boete en betering. Zoo schrjtit wel in deu tegenwoordigen tijd in de Herv. kerk meer nadruk te vallen op de maatschappelijke zijde van den godsdienst dan daarbuiten. Verder speurend naar mogelijk verschil, kamt spr. tot een nadere beperking en wil alieen denken aan modernen. Spr. haalt dan enkele beweringen van Dr. Hooykaas aan, waarin gesproken wordt over het. verschillend karakter der modernen in ue Herv. kerk cD daarbuiten, en verklaart hiermede niet in te stemmen. Mag de strijd der Vrijzinnig-hervormden maken, dat hunne gedachten dikwijls gaan over de verhouding tegenover de orthodoxie en zal die strijd enkele polemische naturen wat toespitsen, tooh ontkent spr. dat hiermede een stempel is gezet op de godsdienstig, heid der hervormden. Ook kan hij niet toegeven, dat in de kleinere kerkgenootschappen meer gevoel voor geestesverwantschap bestaat, daar immers iedere hervormde predikant zijn gemeente in de gemeente heeft. Ten slotte verdedigt spreker de hervormden tegen de beschuldiging van kerkisme, daar juist bij de hervormden niet de kerk, maar het volk op den voorgrond staat. Op deze inleiding volgde een nog al uitvoerige en geanimeerde gedachtenwissehng, waarbij Dr. Hooykaas verklaarde het met den spreker geheel eens te zijn, dat er geen groote verschillen zijn waar te nemen. Anderen bleken dit gevoelen niet geheel te deelen en schreven het verschil in godsdienstigheid toe deels aan het milieu, waarin een gemeente zich bevindt, deels aan de meerdere of mindere grootte der gemeenten. Ook werd er o.a. door Ds. Britsel en den voorzitter op gewezen, dat onder de kleinere kerkgenootschappen, voorai bij do Mennisten, een meer afwijkend verschil met de andere wordt waargenomen. Na een repliek van den inleider, die meende, daI- debat wel wat bezijden het referaat was gegaan werd door den voorzitter den referent en den debaters een woord van dank gebracht voor de wijze, waarop dit belangrijke punt eens onder de aandacht der vergadering was gebracht. Men was thans gekomen aan het laatste punt der agenda: Bepaling van de plaats, waar de volgende algemeene vergadering zal worden gehouden. Op de vraag van den voorzitter, welke der af deelingen de algemeene vergadering voor 1914 wilde uitnoodigen, kwam ten langen beste een uitaoodiging van de afdeeling Zutfen, die door het Hoofdbestuur onder applaus met graagte werd aanvaard. Bij de thans volgende rondvraag werd door den beer Dorstmaa van Noordwijk de opmerking gemaakt, dat »De Hervorming» slechts 800 aboanés telt. Dit noemde spreker bij een ledental van 22000 een bedroevend verschijnsel. Spr. drong aan op verlaging van den abonnementsprijs en gaf verder bet Hoofdbestuur in overweging, om in overleg met de redactie den inhoud van het blad ook voor leeken meer bevattelijk fee doen zijn. De voorzitter wees er op, hoe moeilijk het is den inhoud van het blad geheel aan de eischen te doen beantwoorden. Hij meende echter, dat »De Hervorming» zich voornamelijk moet blijven richten tot de meer ontwikkelden onder de vrijzinnigen, daar er reeds tal van andere bladen zijn, die in meer bevattelijken vorm tot uitgebreiden kring spreken. Evenwel, hij zegde toe, dat het Hoofdbestuur deze kwestie onder de aandacht zou houden. Nadat nog.«nkele opmerkingen van minder belang waren gemaakt, vroeg de heer mr. De Kanter van 's-Gravenhage het woord, om den voorzitter dank te zeggen voor de uitstekende leiding dezer vergadering. Spr. knoopte daaraan vast een woord van afscheid tot den voorzitter en den heer Joosting, daarbij vooral herinnerende aan alles wat de voorzitter voor den Bond had gedaan. De vergadering stemde onder luid applaus met deze woorden in. Nadat de voorzitter dank had gezegd voor het woord van hulde door mr. De Kanter tot hem gericht en de beste wenschen had uitgesproken voor den bloei van den Bond, werd de vergadering, die blijkens de presentielijst door 122 afgevaardigden was bezocht, gesloten. Te half zes vereenigde men zich aan een gemeenscbappclijken maaltijd ia de Harmonie. Des avonds te half negen werd in dezelfde zaal no" een openbare bijeenkomst gehouden onder leiding van den heer prof. dr. H, Oort, oud-hoogleeraar te Leiden. --- De staking in het stoomtrawlerbedrijf te IJmuiden. Men meldt ons: Veel bijzonders is er nog niet voorgevallen. De politiemacht is versterkt' met een twaalftal rijksveidwachters. De stakers posten en wel voornamelijk bij het station. De Vereeniging van Machinisten wenscht zich afzijdig te bouden. Woensdag in den middag vergaderden de reeders en namen de volgende motie aan: _Ue vergadering van reeders van stoomtrawlers te IJmuiden; Overwegende, dat aan den oproep aan de bemanningen om zich heden te 10 uur aan boord hunner schepen to begeven geen gevolg is gegeven; dat de trawlervloot in den winter moet trachten de groote verliezen van de zomermaanden te dekken; dat door het herhaaldelijk op dit tijdstip uitbreken van staking de mogelijkheid hiertoe wordt benomen en het visschersbedrijf zeer ernstig wordt geschaad ; dat de gagiën en emolumenten op de trawlervloot te IJmuiden blijkens onderstaande cijfers ruim voldoende zgn; dat deze gagiën het vorig jaar van ƒ 5 tot ƒ 10 per man en per maand zijn verhoogd; dat slechts bij ernstige plichtsbetrachting van de bemanningen deze gagiën mogelijk zijn; dat aan die plichtsbetrachting zeer veel te kort gekomen is en herhaaldelijk op verschillende schepen hierdoor groote schade geleden werd; dat de uitgebroken staking de maat der grieven aan de zijde der reederijen heelt doen overloopen; dat het niet doenlijk is op de wijze vaa den laatsten tijd het bedrijf voort le zetten; overtuigd, vat het belang van het bedrijf en niet het minst dat der opvarenden zelven dringend gebied, dat door de reedertjen er thans eendrachtig ca beslist wordt opgetreden; Besluit: a, de hedenmorgen krachtens de in den aanhef dezer gedane kennisgeving gebleken ontsiagname te acoepteeren; b. een nieuwe loonregeling te ontwerpen, waarbij de in Oetober 1912 toegestane verhoogingen worden ingetrokken.» De loonregeling, ingesteld met 1 Oetober 1912, dus thans nog geldend, is : Machinist ƒBO per maand en 1 pCt., 2e machinist ƒ7O per mnd. -f J/B pCt., stoker ƒ6O per mnd. + J/6 P Qt:, matroos ƒ6O per mnd. -f Iji pCt., lichtmatroos beneden 16 jaar f 25 peï mnd. 4- Ile pCt. en boveu 16 jaar f3O per mnd. -t- V» pvt-, x f 40 tot ƒ5O per mnd. Bovendien ƒ 5 per man per maand voor vergoediu,-. Ook ieder der opvarenden beneden den rang vau schipper een negende deel van het zgn. lever- en kuitgeld. Deze week zal een nieuwe loonregeling ontworpen worden op grond van evengenoenide motie, terwijl ook bier en daar nog veranderingen worden aangebracht. Is deze klaar, dan kan wie dit wil dienst nemen tegen de dan vastgestelde loonen. Wil men niet, dan wordt het een strijd tot het bittere einde. Al moet hij bijv. drie maanden duren, dau zal men het niet opgeven. De schepen worden dus kalinpjes neergelegd tot men op de door de reeders vastgestelde loonregeling belieft te varen. De reeders zijn zoo eensgezind als maar mogelijk is; vroeger was er wel eens tweedracht, die is er thans niet. Wanneer de strijd lang gaat duren, zullen natuurlijk verschillende bedrijven, als; ijsfabrieken, koienhandel, stilstaan. De A. N. Zeemausbond zegt in zijn proclamatie: »Het belooft een harde strijd te worden.'; Nader meldt men ons nog: Hedenmorgen arriveerden te IJmuiden 17 stoomtrawlers, waarvan de bemanning, pi. m. 150 zeelieden, voor het meerendeel georganiseerd is. Zij sloten zich bij de staking aan. Het is aan de haven zeer stil, wijl de meeste zeelieden, die elders wonen, nu naar huis ziju gegaan. --- Het Diamantbewerkers-Congres. (Part. corr.) MORGENZITTING. Antwerpen, 29 Oct. De penningmeester leest zijn verslag voor, dat met algemeene stemmen wordt aangenomen. Eene leening van frs. 6000 aan de Coöperatie te Gencve wordt van de balans geschrapt. Hierna wordt gestemd over de vraag waar het volgend Congres gehouden zal worden. Er zijn aanvragen van Antwerpen, Londen, Parijs en St. Clauda. St. Glaude voert als reden aan dat een congres daar gehouden veel zon kunnen doen ter beteugeling van bet kwaad der buiten-mdustrie, die ook daar welig tiert. Met groote meerderheid wordt St. Ciaude als volgende congresplaats aangewezen. De voorzitter stelt voor de bestuursverkiezing te doen plaats hebben na behandeling van het voorstel St. Glaude tot afschaffing van een Fraaschea propagandist. Hierdoor ontstaat eea vacature die zou kunnen aangevuld worden door een Duitsch afgevaardigde. Alanu komt in behandeling het volgende voorstel van den A; D. B. Het congres besluit dat de bestaande organisaties buiten Antwerpen zullen erkend en ia het Wereld- verbond opgenomen worden, en dat daar, waai zulks door het Bestuur noodig zal geoordeeld worden, nieuwe organisaties zullen worden gesticht, De leden der aldus toegelaten, toe te laten, of te stichten organisaties, zullen voorloopig lid daarva. moeten blijven. Door het volgende Congres, in 191 S te houden, zullen de voorwaarden, waarop overgaat van de eene plaats naar de andere kan geschieden, worden vastgesteld. De heer van Doeselaar (A.D.B) licht dit voorstel toe en geeft een overzicht van den omvang der buiten-industrie in België. De arbeiders in deze industrie werkzaam, vormen 73 pCt. van het totaal aantal diamantbewerkers in België. De omvang, die deze buiten-industrie dus genomen heeft is enorm en de grootste concurrentie wordt dan ook hierdoor uitgeoefend. In de kleine plaatsen wordt tevens veel minderwaardige kwaliteit verwerkt, die vroeger in Antwerpen tegen bondsvoorwaarden aan jonge werklieden werd gegeven. Hierdoor ontstaat groote concurrentie. Spr. geeft tevens een overzicht van de loonen, die zeer laag zijn. Hij deelt mede, dat ouder de werklieden der buiten-industrie een geest vaa orgaaisatie heerscht en wanneer hun dit door den georganiseerden steun wordt gegeven, gelooft hij, dat het mogelijk zal zijn dit gevaar aanmerkelijk te vermindereu. Meyer (V. S.) wil het voorstel van den A. D. B. in drie voorstellen .splitsen. Gaarne zou spr. vernemen of de organisatiegeest, waar de vorige spreker van sprak, zich al practisch heeft uitgedrukt. Wat hebben deze arbeiders reeds voor hunne eigen lotsverbetering gedaan i Hebben zij reeds iets bereikt? Want ala men deze arbeiders in de organisatie opneemt, moet men toch weten met welke elementen men te doen krijgt. Spr. haalt bierbij voorbeelden aan van Amerikaansche organisaties. De heer Bosboom, (A.D.8.) onderstelt dat de heer Meyer de ontwikkeling van de Antwerpsche industrie niet goed heeft gevolgd. De buiten-industrie houdt gelijken tred met do ontwikkeling der Antwerpsche. De fabrieken zijn ongeveer even groot, bezitten een gelijk aantal molens als de Antwerpsche. Het gevaar is dus zeer groot en organisatie is gewenseht. Er is thans b.v. een staking bij een der Antwerpsche fabrieken in gang tot behoud van den 8-urigen arbeidstijd, dien men daar weer wil opheffen. Zonder organisatie zouden de Antwerpsche werklieden dus gedwongen worden langzamerhand minder gunstige voorwaarden aan te nemen. Van Beek (Patromonium) vraagt iv hoeverre men in Antwerpen reeds in verbinding staat met da arbeiders der buiten-industrie. Le secretaris, van Berckelaer, licht den toestand nog eens uitvoerig toe. sinds de laatste jaren is de buitea-mdustrie met reuzenschreden vooruitgaan. Zij heeft zich tot groot-industrie ontwikkeld, die ook in staat is de betere kwaliteit te vervaardigen. Onder de fabrieken van de buiten-industrie verbinden zioh zelfs die met een grooter aantal arbeiders, dan waarmede de fabrieken in Antwerpen werken. Tevens zijn vele goede arbeiders in de buiten-industrie werkzaam. Een radicaal besluit is dus noodzakelijk. De toestand kan als volgt geschetst worden: Hoe minder de Antwerpsche organisatie de werklieden der buiten-industrie omhoog helpt, hoe meer zij aal moeten afdalen, ingrijpen is dus noodzakelijk. --- MIDDAGZITTING. Ds discussie betreffende het vraagstuk der buitenindustrie wordt voortgezet. Verschillende sprekers zetten hun standpunt dienaangaande uiteen, doch allen zijn het er over eens dat gehandeld moet worden om dit kwaad met alle macht te bestrijden. Namens de A. N. D. B. doet de heer Van I'raag thans het voorstel den laatsten zin van het voorstel van den A. D. B. in dier voege te wijzigen, dat men in plaats van: Door het volgend congres, in 1915 te houdOD, enz., leze: «Door ecu volgend Congres, zullen zoo noodig de voorwaarden, waarop overgaan vaa de eene plaats naar de andere kan geschieden, worden vastgesteld.» Dit amendement wordt door den A. D. B. overgenomen. Het voorstel iv het geheel wordt daarop met algemeene stemmen aangenomen. Niet alleen dat hierdoor dus de arbeiders die «clandestienen» zijn noodgedwongen door de leden van het Wereldverbond als medeleden worden bescuouwd, doch hunne organisaties worden nu door de bestaande organisaties erkend. Hierdoor is het dus weder ten duidelijkste gebleken, dat, hoe gaarne diamantbowerkers het aantal beoefenaars van hun vak beperkt zouden willea bouden, en zij om te beginnen degenen, die zich niet onder huune leerlingregeling in het vak hebben bekwaamd, buiten hunne organisatie sluiten, zij dit niet vol kunnea houden, wanneer het aantal der clandestienen dat van de georganiseerden overschrijdt. In zijn slotwoord betreffende deze kwestie zette de heer nenri Polak dan ook nog eens uiteen, dat het tegenhouden der buiten-industrie eene onmogelijkheid is.° Geen industrie toch leent zicu beter tot huisarbeid of tot inrichting van eene kleine werkplaats, als wel de diamantindustrie. Het eenigste middel tot oplossing is en blijft dus organisatie. .Doen wij het dan ook niet van ganscher harte», gaat de president voort, »nu wij eenmaal onze hand in die wespennest steken, moeten wij ook stevig teegrijpen.» En met een .Een, twee, drie, in Godsnaam», laat hij dit besluit in zee. Hierna kregen wij nog de bijzonderheden van eea geschil te hooren tusschen de werklieden van twee Eransche fabriekjes, die elkaar geregeld in de haren zitten, ook letterlijk genomen. Doch omdat die te onbelangrijk is, hebben wij de Salomosche uitspraak van het congres maar niet afgewacht. Morgen zullen wij wel mededeelen of de verzoening is gevolgd. 30 Oetober. De discussies, die vaak zeer heftig waren, liepen over de wijze vaa organisatie. De opvattingen der Franschen. werden door de overige sprekers bestreden. Unaniem werd bssloten tot aaneensluiting der Belgische vereenigingen tot één nationalen bond. --- Pegoud in Nederland. Men.bericht ons: De Fransche vlieger Pégoud zal begin Nov. te Rotterdam op het terrein Wöudesteyn komen demonstreeren. liet verzoek daartoe is to. B. en \V. gericht. Mocht dit worden afgewezen, zoo _al Pégoud, altijd bij toestemming vau B. ca AV., boven Amsterdam zijn stoute kunstverrichtingen vertoonen. Het honorarium, dat hem hiervoor door den impresario ileese is toegezegd, bedraagt 30,000 f». ---