OCHTEND-EDITIE. Bij deze Courant bekoort een Bijvoegsel. De voordragt der Ministers aau den Koning tot ontbinding der Tweede Kamer. IV. Uit hetgeen wij lot nu betoogden vleijen wij ons , dat het aan onze lezers duidelijk geworden zal zijn, hoe de ministers de beteekenis zoowel van de motie Keuchenius, als van bet votum der kamer trachtten te verwringen en te verdraaijen. De motie Keuchenius, evenzeer als het votum der kamer, had geen ander doel dan de gedragslijn van het kabinet af te keuren, gehouden bij de uittrediug uit het kabinet van den heer Mijek en zijne benoeming tot gouverneur-generaal, in het onmiddellijk verband waarin de tijdelijke president van den ministerraad verklaarde , dat de uittreding en benoeming onderling stonden. Bij de jundieke beschouwing moeten wij een bepaald feit tot uitgangspunt kiezen, en daarvoor nemen wij het voordeeligste voor de ministers. Wij denken voor dit juridiek betoog weg al wat bij de kabinetsvorming is geschied, al de beloften, die met voorkennis der ministers door den heer Mijeb aan de vertegenwoordiging gedaan zijn, zelfs zijn ontslag hetwelk de dagteekening draagt vanden eigen dag, waarop hij in de eerste kamer allerlei toezeggingen deed en toen, zoo als de heer vak Nieboe zicli uitdrukte, zijne koifers reeds gepakt stonden voor Indië. Dit alles laten wij op zijne plaats, om enkel de regtskundige vraag te behandelen: mag de vertegenwoordiging, volgens de bepalingen onzer grondwet, hare afkeuring te kennen geven over de wijze van benoeming van een gouverneur-generaal? Ons dunkt, dat de ministers zich niet beklagen kunnen, als wij de vraag zóó formuleeren; maar ook zóó geformuleerd, is naar ons oordeel eene ontkennende beantwoording onmogelijk. Het regt van kritiek en controle komt aan de vertegenwoordiging over benoemingen toe: I°. omdat de benoeming van een ambtenaar ia eene daad der uitvoerende magt; 2°. omdat de benoeming van den gouverneur-generaal geschiedt ter uitvoering eener wet; 3°. omdat voor iedere benoeming een besluit wordt vereischt, hetwelk het ministerieele contraseign moet dragen. Die gronden zullen wij nader toelichten. In de eerste plaats zeggen wij : dc benoeming van een ambtenaar is eene daad der uitvoerende magt. Te vergeefs zal men in de Grondwet eene bepaling zoeken, waarin uitdrukkelijk aan den Koning de magt tot benoeming van ambtenaren is gegeven. De Grondwet behoefde zulk eene bepaing niet te bevatten, want als hoofd der uitvoerende magt heeft Z. M. van zelf het regt de ambtenaren, voor het bestuur van den staat vereischt, aan te stellen. De benoeming van ambtenaren is een noodzakelijk en onafscheidelijk attribuut der uitvoerende magt. Nergens dan ook is in de Grondwet verschil gemaakt tusschen dat regt eu alle overige regten, welke den Koning, als hoofd der uitvoerende magt, toekomen. Het besluit tot benoeming van een ambtenaar staat volkomen gelijk met een ander besluit, door Z. M. genomen als hoofd der uitvoerende magt. Wie heeft nu ooit de leer verdedigd, dat de ministers niet verantwoordelijk zijn voor koninklijke besluiten, waarbij gewone maatregelen van bestuur genomen worden? Voor zulke bewering deinst zelfs de conservatiefste onder de conservatieven' terug, omdat als dit waarheid ware, de deur voor allerlei willekeur zoude open staan. Als men nu niet betwisten kan, dat 's Konings magt tot het doen van benoemingen vervat is in de algemeene bepaling der Grondwet , waarbij hem de uitvoerende magt is opgedragen, dan moet men, als men tusschen de benoemingen en de andere verrigtingen der uitvoerende magt verschil maakt, het grondwettige voorschrift aanwijzen, waaruit dat verschil voortvloeit, en dan moet men ons een artikel der Grondwet toonen, hetwelk voorschrijft, dat de ministers wèl verantwoordelijk zijn voor gewone besluiten van bestuur en met voor besluiten, die benoemingen bevatten. Beide besluiten worden genomen ten gevolge van art. 54 der Grondwet: do uitvoerende magt berust bij den Koning. De magt tot het doen van benoemingen vloeit uit geene andere bron voort, dan de magt tot het uitvaardigen van besluiten, het bestuur van den staat betreffende. Waar is dan het verschil ? Het doen der benoemingen is een prerogatief der kroon, is de bewering. Volkomen waar, maar niet slechts het doen der benoemingen , de geheele uitvoerende magt is een prerogatief der kroon, waarvan het regt benoemingen te doen, slechts een deel uitmaakt; die magt is een prerogatief der kroon, even als het opperbestuur der buitenlandsche betrekkingen, even als het maken van oorlog en vrede, even als het opperbestuur van de koloniën en de finantiën en nog meer andere regten. Houdt men nu vol dat op de uitoefening van prerogatieven geen kritiek en geen kontróle door de staten-generaal mag worden uitgeoefend, en dat geen minister daarvoor de verantwoordelijkheid draagt, ,dan zijn al do opgenoemde regten en al de andere, in de afdeeling der Grondwet welke over de magt des Konings handelt, genoemd, aan de kontróle der staten-generaal onttrokken, en dan is daarvoor de ministerieele verantwoordelijkheid niet geschreven. De ongerijmdheid van zulke bewering valt een ieder onmiddelijk in het oog, en toch zij is onbetwistbaar, als de stelling der ministers juist is, want het regt der kroon tot het doen van benoemingen rust op geen anderen grond, dan de overige in de Zesde Afdeeling van het Tweede Hoofdstuk der Grondwet opgenoemd. De stelling is echter onjuist; omdat de toekenning van al die regten in de Grondwet slechts beteekent, dat de daad, de uitoefening van het regt zelf, door geene andere magt verrigt kan en mag worden, dan door den Koning. Maar de daad eens verrigt zijnde, is aan beoordeeling onderworpen, en dat oordeel kan nimmer den onschendbareu koning treffen, maar treft altijd zijne verantwoordelijke ministers. De vertegenwoordiging zou hare magt te buiten gaan, als zij op de benoeming van een bepaald aangewezen persoon tot eene zekere bediening aandrong. Zij zou zich dan mengen iv hetgeen cle Grondwet onder de uitvoerende magt begrijpt. De benoeming echter eens gedaan zijnde, heeft zij het volste regt van kritiek over die regeringsdaad, omdat zij zich daarbij niet mengt ¦hi eene benoeming, die nog geschieden moet en door de Grondwet aan de uitvoerende magt zonder medewerking der vertegenwoordiging is overgelaten, maar zich uitsluitend bepaalt tot dc beoordeeling van hetgeen geschied is en ter verantwoording van den betrokken minister komt. De ministers durfden dan ook in hunne voordragt niet blijven staan bij de stelling, in de tweede zinsnede dier voordragt aangenomen , dat de motie Keuchenius ten doel had de afkeuring der benoeming; maar zij moesten verder gaan, om hunne bewering goed te maken , dat 's Konings prerogatief was aangetast; zij moesten in de derde zinsnede, de motie laten voorkomen als ware zij tussehenkomst en inmenging in de benoeming zelve. Hoe valsch en onwaar deze voorstelling is, behoeft echter geen betoog. Vóór de benoeming heeft niemand in de kamer één enkel woord gesproken, hetwelk zelfs in de verste verte een wenk over den te benoemen persoon bevatte. Eerst toen de benoeming geschied was, volgde de kritiek der kamer. Eerst toen beweerde zij , en met het volste regt, dat de gedragslijn van het kabinet bij de uittreding van den minister Mijeb , in onmiddellijk verband met zijne benoeming tot gouverneur generaal, afkeuring verdiende. De uitoefening van het prerogatief bleef geheel aan den Koning; maar zoodra het prerogatief uitgeoefend was , werd de daad eene regeringsdaad, welke ter verantwoording van de ministers kwam en onder de grondwettige controle der statengeneraal viel. Men heeft zich beijverd, allerlei aanhalingen uit schrijvers te zamen te brengen , om te bewijzen, dat in een constitutionneelen staat het regt tot benoeming van ambtenaren aan den Koning behoort. Die moeite was vrij overbodig. Men behoeft slechts het eerste het beste handboek over staatsregt op te slaan, om te zien, dat niemand dit natuurlijke en uit den aard der zaak voortvloeiende regt aan de uitvoerende magt betwist. Wat men echter, om zijne beweringen te staven, had moeten bewijzen, is, dat de daad der uitvoerende magt eens verrigt en de benoeming geschied zijnde; aan de vertegenwoordiging geen regt van kontróle of kritiek over de wijze toekomt, waarop de regeringsdaad heeft plaats gegrepen. Dit is het waarop alles aankomt ; dit is het punt in kwestie. Men behoeft waarlijk geen regtsgelecrde te ziju, om de ongerijmdheid in te zien van de leer, dat alle kontróle der vertegenwoordiging over benoemingen uitgesloten is. Er zijn duizendc posten en betrekkingen inj den staat te begeven. De Koning kan onmogelijk de daarvoor geschikte personen kennen en beoordeelen. De mhv'sters moeten inlichtingen inwinnen en Z. M. naar hun beste weten voorlichten en de voordragten cloen. De Koning kan slechts op hunne mededeelingen afgaan. Neemt men aan, dat de ministers niet verantwoordelijk zijn voor de benoemingen , dan is dit gewigtige deel der uitvoerende magt in hunne handen zonder eenige verantwoordelijkheid, ja zelfs, zonder dat eenig ingezeten zich over eene gedane benoeming eenig oordeel zoude mogen veroorloven, want zijne veroordeeling zou den on scbendbaren koning treffen. Niet slechts de kontróle der Staten- Generaal, maar ook het vrije woord zou dan in Nederland aan banden gelegd ziju. Niet de ministers zouden dan de kroon dekken, maar zij zoudendoor de onschendbaarheid van den Koning gedekt zijn voor alle daden van nepotisme en gunstbetoon, welke aij zouden willen begaan. Regtbanken zouden dan door de onwetendsten onder de onwetenden bezet kunnen worden, het beheer van 's lands gelden aan mannen toevertrouwd van openbaar slecht gedr.ig, de gewigtigste betrekkingen weggeschonken aan gunstelingen, vrienden en verwanten der ministers, welke daarvoor geene geschiktheid hoegenaamd hadden, zonder dat iemand voor dit wanbestuur verantwoordelijk zon zijn, zonder dat de vertegenwoordiging daarover hore kritiek zoude mogen uitspreken en zonder dat iemand wie ook het zoude mogen laken! Ons dunkt dat een ieder, die dat overweegt, dadelijk zal beslissen , dat zulk een leer op drogredenen rust, en dat men begrippen verwarren moet, om voor zulk een stelsel eenig bewijs te vinden. En dit is ook zóó". Men verwart de benoeming zelve met de kontróle over de benoeming. De staten-generaal mogen zich in de benoeming niet mengen; zij mogen haar niet doen, en als zij gedaan is, kunnen zij haar niet te niet doen. Maar zij hebben het regt, gelijk ieder burger in den staat;1, te verklaren dat de benoeming slecht is en afkeuring verdient. De benoeming blijft dan bestaan, de daad wordt niet te niet gedaan, maar de i minister, die haar gecontrasigneerd heeft, zal zich moeten verantwoorden. Art, 53 der grondwet is algemeen en zonder uitzondering: de ministers zijn verantwoordelijk, dat is, zoo ai 3 de heer Bobrbt zoo juist in 1849 zeide, voor aile daden van bestuur , geene uitgezonderd. Onze boide andere gronden ontwikkeien wij in een volgend nommer. --- Algemeen Duerzigt. Rotterdam, 6 October. W y ontvingen heden, vi& Marseille, per Fransche mail onze brieven eu dagbladen uit Nederl. Indie, loopende tot 27 Augustus. Het voornaamste daarmede aangebragte nieuws deelen wij m nevensgaand Bijvoegsel mede. Wij zijn thans in het bezit van het Oostenrijksch-Italiaansch vredesverdrag, althans van de voornaamste bepalingen van dat document. De Nazione behelst daaromtrent de eerste bijzonderheden. Het blijkt daaruit, dat Italië zijne eischen op het grondgebied van Inent heeft laten varen, althans dat het de onmogelijkheid heeft ingezien om die eischen op dezen oogenblik door te drijven. Het tractaat spreekt toch met geen enkel woord van Triënt. De grenzen van Venetië blijven na den afstand aan Italië onveranderd bestaan zoo als zij onder de Oostenrijksehe heerschappij ten behoeve der administratie bepaald woren. Italië verwerft dus Venetië, maar geen duim breed gronds meer. Alle voorwerpen van kunst, documenten en archieven, aan Venetië toebehoorende en wier wegvoering door de Oostenrijkers reeds tot zoo vele klagten aanleiding heeft gegeven, zullen zonder eenige uitzondering aan Italië terug gegeven worden, waaruit alzoo blijkt, dat de officieuse en offlcieele Oostenrijksehe dagbladen officieuse en officieele onwaarheid spraken, toen zij beweerden dat het berigt ongegrond was, volgens hetwelk zij yele^belangrijke voorwerpen uit Venetië medegenomen hadden. De Italianen komen ook weder in het bezit van de ijzeren kroon, waaraan z'y zoo zeer gehecht zijn; het tractaat bepaalt de restitutie van deze kroon nadrukkelijk—, zóó althans verzekert de Nazione. De particuliere bezittingen van de voormalige Italiaansche vorsten zullen vrijgelaten worden, behoudens de regten, die de staat of bijzondere personen tegen die bezittingen kunnen doen gelden. - JBinneu het tijdsverloop van een jaar zal tusschen Italië en Oostenrijk een handelsverdrag gesloten worden ; zoo lang dit tractaat niet tot stand zal zijn gekomen, heeft het oude Oo3tenrijksch-Sardinische handelstraetaat kracht van wet voor het geheele grondgebied van beide partijen. Eindelijk wordt bepaald, dat eene volledige amnestie zoowel door Oostenrijk als door Italië zal worden verleend ten gunste van allen, die veroordeeld zijn of nog in staat van beschuldiging verkeeren wegens politieke overtredingen. Deserteurs zullen in die amnestie begrepen zijn. Het tractaat regelt ten slotte de financieele zijde der kwestie, welke regeling wij reeds vroeger onder de aandacht onzer lezers konden brengen. Gelijk men weet, was sints lang sprake van maatregelen, door Spanje te nemen tot verbetering van het lot der slaven op Cuba en Porto Rico. Het offlcieele orgaan van Spanje behelst thans ten dien aanzien een decreet, dat in het wezen der zaak op niets anders nederkomt dan op eene schijnvertooning. Het verklaart zich in zeker opzigt tegen de slavernij, zonder dat de slaven er in het minst door gebaat worden. Deze nieuwe, regt zonderlinge maatregel van het Spaansche gouvernement, bepaalt in hoofdzaak, dat alle kleurlingen, die zich in de Spaansche nederzettingen der Antilles in slavernij bevinden, vrij zijn wel te verstaan zoodra zij den voet in Spanje zelf gezet hebben of er in slagen eenig ander land, waar de slavernij niet bestaat of waar zij afgeschaft is, te bereiken! De ongerijmdheid van dit besluit zal ieier in het oog springen. De slaven zullen van de Spaansche koloniën een reisje naar Spanje moeten doen; eerst dan zijn zij vrij! Maar welke slaaf heeft daartoe de middelen ? Of welke houder van slaven zal hen naar Spanje zenden, om daardoor hunne vrijheid te verwerven ? Het Journal des Débats merkt dan ook zeer teregt op, dat de geheele maatregel geen ander gevolg zal hebben dan dat de kolonisten, die wanneer «ij Madrid bezoeken, gaarne veel vertooning maken en zich dientengevolge steeds door eene talrijke schaar slaven laten volgen.tbans rrelieel alleen in de hoofdstad zullen verschijnen, ten einde te voorkomen, dat diegenen hunner slaven, welke tot hun gevolg behooren, feitelijk vrij zouden zijn. Zoo doende zal Spanje bewerkt bebben, dat het in het moederland geen slaven meer zal zien; in het wezen der zaak zal de slavernij echter jn volle kracht blijven bestaan. Het ongerijmdste der zaak is zeker, dat Spanje verklaart dat een Spaansche slaaf vrij is bij zijne aankomst m een land, waar de slavernij niet bestaat of afgeschaft is! Ook zonder clat edelmoedig besluit der Spaansche regering zonden Spaansche slaven in bedoelde landen vrij zijn. Niettegenstaande al de door het gouvernement van Spanie genomen maatregelen van bedwang, schijnt het zich toch nog niet veüig te achten. Indien de Madridsche dagbladen geloof verdienen, dan z.ou de regering eerstdaags nieuwe bevelen uitvaardigen tot bevestiging van de openbare orde. lets nu wat bevestigd moet £°v f?*V iig VTOrl-en n°S °P lo9^ schroeven tl staan , Gelijktijdig zullen van regeringswege maatregelen genomen worden, om de aangelegenheden der drukpers te regelen, zonder dat daardoor dc regtmatige uiting van de openbare meening belet wordt. Men behoeit met zeer scherpzinnig te zijn, om te doorzien, dat die maatregelen de drukpers op gelij.e lijn met de slaven zullen paatsen. Vryheid m schijn, maar ketens en banden inde werkelijkheid. Wat men in Spanje verstaat onder regtmatige uitmg van de openbare meening, is maar al te goed bekend! Uit Duitschland en Frankrijk geen nieuws van eenig belang. Alleen verdient vermelding, dat de reis van cien keizer en de keizerin der Eranschen naar Pampeluna van offlcieele zijde wordt tegengesproken. --- BUITENLAND. Duitschland. Dezer dagen was er sprake van eene verwachte zamenkomst tusschen de koningen van Pruissen en België. Dit gerucht schijnt ontstaan te zijn uit het feit dat de geneesheeren van koning Wilhelm hem hadden aangeraden de baden te Ostende te gaan gebruiken. Uit nadere berigten blijkt evenwel dat hij daarvan dit jaar geen gebruik zal maken en ook niet voornemens is nog eene badkuur te ondergaan. Trouwens zijn gezondheidstoestand is ook van dien aard dat daartoe geene bepaalde reden bestaat, evonmin als dat hij noodig zou hebben zich gedurende ¦eenigen tijd van de drukte der staatszaken te onthouden. Gelijk men weet heeft de Hannoversehe regering in der tijd met JReuter's telegraafbureau te Londen eene overeenkomst gesloten, krachtens welke Reuter vergunning bekwam tot het leggen van een telegraafkabel uit Engeland naar Hannover en hem onderscheidene voorregten betreffende de telegrafische communicatie in Hannover werden verleend. De lijn is nu gelegd; doch naar men verneemt, heeft de Pruissische regering verklaard, die overeenkomst niet als geldig te zullen erkennen. Uit Kiel schrijft men, dat de haven aldaar, sedert de aanwezigheid der Engelsch-Fransche Oostzeevloot tijdens den oorlog in de Krim, nog niet zulk een belangwekkend schouwspel heeft opgeleverd, als thans door de aanwezigheid van het Amerikaansch eskader. Den 2den dezer heeft de prins-admiraal Adalbert van Pruissen aan de officieren van dat eskader een luisterrijk diner aangeboden, waaraan ook de officieren van het Pruissisch eskader hebben deelgenomen. Daags daarna werd aan de Amerikaansche gasten ook door den vice-admiraal Jachmann een feestnjaal aangeboden. Volgens een brief uit Bremen is men met de maatregelen tot oprigting eener maatschappij ter uitoefening der vischvangst in de Noordzee reeds zoover gekomen, dat in de volgende week het prospectus met de lijst van inschrijving in het licht zal verschn'nen. Het kapitaal is voorloopig bepaald op 250,000 thalers. Zoodra een voldoend gedeelte van dit kapitaal volteekend is, zal er eene algemeene vergadering worden bijeengeroepen tot vaststelling der statuten en aanvang der werkzaamheden. --- Frankrijk. (Particuliere Correspondentie.) Parijs, 5 Octoier. Het berigt van dc onderteekening van het vredestactaat tusschen Oostenrijk en Pruissen is hier door de vrienden van Italië met groote voldoening ontvangen. Het is nog niet bekend, of bij dit tractaat aan Italië een deel van het grondgebied naar den kant van het Garda-meer is afgestaan, gelijk vroeger gezegd werd dat geschieden zou. Sommigen beweren, dat bij bet tractaat de prinsen van bet Oostenrijksehe huis officieel ontzet zijn van de troonen, die zij vroeger op het schiereiland bezeten hebben. Is dit zoo , dan mag daarin een blijk gezien worden van den goeden wil van Oostenrijk. De aangelegenheden van Candia boezemen nog altijd ongerustheid in, te meer daar men niet weet waaraan men zich te houden hebbe bij de tegenstrijdigheid in de berigten nopens de positie der insurgenten. Sommigen beweren nog altijd, dat de opgestane Candioten door Griekenland ondersteund worden met wapens, geld en zelfs soldaten; anderen daarentegen houden vol, dat het Atheensche gouvernement cenc volstrekte neu - traliteit in acht neemt. De heer de Moustier zou bij zijn onderhoud met den koning der Hellenen dezen bedreigd hebben met eene breuk met Frankrijk, voer het geval dat hij de insurrectie aanmoedigde. Van eene andere zijde wordt weder verzekerd, dat de regeringen van Engeland en Rusland aan de Porte hebben verklaard, niet te zullen dulden, dat een druppel Christenbloed op Candia werd vergoten. Tot de verdere geruchten, die hier nopens deze aangelegenheden in omloop zijn, behoort ook, dat de algemeene vergadering der Cretensen onlangs aan het Helleensche volk eene nieuwe proclamatie zon hebben gerigt, waarin verklaard werd, dat de tegenwoordige strijd de voortzetting was van het werk van 1821 en dat bij gevolg alle Grieken, waar ook gevestigd, geroepen zijn om getrouw te blijven aan den eed, die de geheeie Grieksehe natie vereenigt, en met de middelen, die onder hun bereik ligpen , de pogingen der Cretensen te ondersteunen, ten einde bij te dragen tot het herstel van de Grieksehe nationaliteit in haar geheel. Het artikel van La France van heden over México is zeer opmerkelijk. Het gouvernement van Maximiliaan wordt daarin geheel losgelaten, en het blad verklaart onbewimpeld, dat de Mexicaansche bevolking, na het vertrek der Eransche troepen , haar gouvernement zal kunnen veranderen, wanneer haar dat goed dunkt. Prins Napoleon heeft gisteren zijne reis naar Engeland aanvaard. Er is eene medaille geslagen ter eere van Béranger; een 30tal personen heeft zich naar Père JLachaise begeven, om een exemplaar dier madaille aan den steen te hechten, die het graf van den populairen dichter dekt. In het congres voor sociale wetenschappen, dat te Manchester plaats heeft, is voorgesteld, dat voor 1867 aan het Eransche gouvernement vergunning zou worden gevraagd, om in de gebouwen van het Nijverheidspaleis te vergaderen. Ware er op het congres een Franschman tegenwoordig geweest, dan zou men sjrnoedig overtuigd zijn geworden van de kluchtige naïviteit van een dusdanig verzoek. --- BINNENLAND. Rotterdam, 6 October. Mr. P. F. Hubrecht heeft in 1859 in de Bijdragen voor Staatsbestuur eene uitnemende studie gegeven over de Onschendbaarheid des Konings. De lezing daarvan is in deze dagen, waarin over de ministerieele verantwoordelijkheid zulke ongerijmde denkbeelden verkondigd wordeu, dubbel aanbevelenswaard. Het was daarom een gelukkig denkbeeld, haar hier en daar naar da behoefte van het oogenblik gewijzigd, te laten overdrukken. Men overwege wat de schrijver zegt op pag. 12: u Bij het oordeel over eenigerlei regeringshandeling moet deze ii aanstonds geheel afgescheiden worden van den koning. Het // constitutionneel straatsregt, de grondwet, de wetgever, hebben ii dit aangenomen. Men kan de daden der regering, voordragii ten door haar gedaan, benoemingen.door. haar in 't leven geii roepen, afkeuren ; men kan de rigting -van het gouvernement ii bestrijden, doch dit kan nimmer eene afkeuring van 's konings ii daden, nimmer cene bestrijding des konings ziju.' Zoef hoog ii is hij geplaatst, dat geen oordeel hem bereiken kan. Dit is "de beteekenis van het can do no wrong. Dit is óok in onze ii grondwet de beteekenis van 's konings onschendbaarheid. De ii koning kau geen onregt doen. Niet minder juist is wat wij lezen op pag. 15 : ,i Waarop steunt zij (de Koninklijke onschendbaarheid), eu ii waartoe wordt zij ook door onze grondwet gehuldigd en erkend? -I Men. behoort te onderscheiden 's konings aandeel in het ii beleid der regering en de openbaring daarvan naar buiten. ii Zoodra deze laatste aanwezig is , zoodra de koningsmagt rich ii aan het volk vertoont, dan ook begint de regtsregel hare n kracht to doen gelden. Zoodra de gedachte , het overleg , ¦i de wil, is overgegaan in de daad, dan is er noodzakelijk ? verantwoordelijkheid. Het zou de verantwoordelijkheid des » konings wezen, doch — ziehier juist de kracht van het beit ginsel — deze wordt weggenomen, deze verdwijnt, deze be» staat niet meer, omdat het hier geldt het hoofd van den ii staat. Elk beschaafd volk maakt aanspraak op vrijheid van ii oordeel over de daden zijner regering; en die vrijheid te beii lemmeren, waar de algemeene beschaving haar geregtvaardigd -I heeft, staat gelijk met verminking van een bij allen levend " beginsel, dat trots die belemmering zich toch wel zal weten ?te handhaven, al moet dat dan ook , gelijk in sommige rijken van ¦ ii onze dagen, voor een tijd verwrongen en eenzijdig zijn. Zulk ii een oordeel kan niet uitblijven, en indien dit nu eens op » gronden van eerlijkheid en goede trouw een afkeurend oor» deel moest wezen, dan zou die afkeuring het hoofd van den ii staat treffen en deze geschokt worden of ten gronde gerigt. i ln het belang van den staat komt dan hier de regtsregel ons i zeer te stade. De koning wordt onverantwoordelijk < het " oordeel over de regeringsdaad kan hem niet meer treffen. »Hij is onschendbaar, boven elk oordeel verheven en zijne i oppermagt tegen elke aanranding beveiligd. ii Is alzoo de verantwoordelijkheid te* aanzien des Jconings 'i opgeheven, zij kan daarom niet worden weggenomen. Daarom begint op hetzelfde oogenblik waar 's konings onverantii woordelijkheid een aanvang neemt, dat is zoodra de regeii ringsgedachte regeringsdaad wordt, de verantwoordelijkheid n der ministers. Men wachte zich echter voor de meenmg, •• dat deze aan 'de verantwoordelijkheid des konings wordt m »de plaats gesteld, dat de ministers deze overnemen en alzoo ii den koning dekken voor de verantwoording, die hij eigenlijk " dragen moest. In de plaats-stelling is niet mogelijk , want » hetgeen vervangen zou moeten worden , d. i. 's konings ver antwoordelijkheid, bestaat in het geheel niet. ¦i Ook treden de ministers niet tusschen het oordeel over ¦/ de regeringsdaad en den koning in , om dezen te beschermen, » want hij is reeds, met of zonder ministers, boven elk oor' deel verheven en veilig. De verantwoordelijkheid der ministers ii is zelfstandig , d. i. de daad wordt geaclit hunne handeling ii te zijn, waarvan zij rekenschap moeten geven, waarvoor ii zij desgevorderd strafbaar zijn." Den ministers raden wij zeer aan, over het volgende gezet na te denken : •i Ojk kunnen de ministers des konings zijne onschendbaar heid aanranden. Een verwijt tot de vertegenwoordiging des -i volks gerigt, dat deze door afkeuring eener_ regeringshandei ling zich zou vergrepen bebben aan des konings uitvoerende » magt, is niets anders dan de ontkentenis vau 's konings on • ' schendbaarheid. De staten-generaal kunnen zoodanig verwijt nimmer verdiend hebben, omdat hunne afkeuring nooit den i koning treffen kan. Stelt het kabinet den koning voor als - wèl degelijk door die afkeuring getroffen, dan geschiedt dit * iv strijd met de grondwet en strekt alleen om de gevolgen ii eener regeringshandeling, waarvoor liet kabinet verautwoor• (lelijk is , te ontloopeu. »De vorst dient den staat niet zoo als een staatsdienaar, ¦de vorst is geen' ambtenaar in dienst van den staat. Hij » staat boven allen en kaatst het beeld van den geheelen staat, •' in zijn publiek karakter, als in een spiegel terug. Kan -I men hem eene regeringsdaad toerekenen en hem desgevor" derd daarover tot verantwoording roepen, hij verliest dan ii geheel het karakter, dat onafscheidelijk aan het koningschap ii als aan oppermagt verbanden is, en wordt, iv plaats van ii koning, de eerste erfelijke ambtenaar. Dat dit laatste met • het wezen der constitutionneele monarchie geheel in strijd is, ii behoeven wij waarlijk niet aan te toonen. De vorst moet, ii om zich op zijn verheven standpunt te kunnen handhaven. ii onverantwoordelijk zijn. Zoodra hem in persoon eene diii plomatieke dwaling, eeno onregtvaardigheid in het benoemen ii van ambtenaren , of wat dau ook, zou kunnen verweten wor" den, zou het koningschap ondermijnd, het beginsel der i' constitutionneele monarchie aangerand zijn. Uit dien hoofde ii is het hoogst ongepast gerekend, eu te regt strijdig met de ii grondbeginselen van ons staatsregt genoemd, wanneer men ii in parlementaire debatten, bij ontbinding der staten-generaal ii enz., den naam des koniugs misbruikt tot een argument » vóór, of tot een wapen tegen eenig inzigt waarover beraad,, slaagd wordt. Geen minister kan zich immer op cien koning, i' op zijn wil, op zijn verlangen , op zijn inzigt, op zijn regt "beroepen. Doet hij het, dan ziet die minister zijn eigene ver,l antwoordelijkheid en het beginsel van de onverantwoordelijkii heid des konings ten eenenmale voorbij, dan wordt dit juist u daardoor aangerand. Die wil des konings, zijn wensch, zijn ii verlangen, zijn aandeel in het beleid der regering, dat ii alles is geeue onbekende zaak in ons staatsbestuur, maar het » oordeel over dat alles, waar het regeringsdaden; geldt, treft ii steeds alleen en uitsluitend den minister, die zich door zijne » handteekening voor de regeringsdaad verantwoordelijk heeft « gesteld." Eindelijk is ook liet slot zeer aanbevelenswaard: ¦' In Nederland zal het wel niet moeijelijk zijn om's konings <¦ onschendbaarheid te eerbiedigen. Meer dan ooit intusschen 'i is het in onze dagen noodzakelijk, dit te doen tegenover en ii in spijt van hen die haar vertreden. Want die zeer hechte n steun voor onze constitutionneele vrijheid is op het onverji wachtst, ditmaal kwam de. schok van de raadslieden der ii kroon, aangerand. De ministers hebben een koninklijk beii sluit gecontrasigneerd; de tweede kamer heeft hunne handeii ling afgekeurd, zeer bepaaldelijk afgekeurd en gegispt; en ii daarop hebbeu de raadslieden geroepen, dat de staten-generaal "het praerogatief der kroon hebben aangetast. Vrij en onafii hankelijk van elke tussehenkomst of inmenging der staten« generaal moet de uitoefening blijven van alle praerogatieven, ii door de grondwet aan den koning opgedragen; geen Nederii landcr zal het ooit betwisten. Maar ook zal geen Nederlander " dulden, dat 's konings verantwoordelijke raadslieden , tot ver" antwoording geroepen , daarna geoordeeld en te ligt bevonden, "die verantwoordelijkheid van zich afwerpen, door zich te verii schuilen achter diezelfde praerogatieven, die niemand den ko" ning ontnemen of betwisten wil, maar waarvan zij, naar het ii oordeel der tweede kamer, misbruik gemaakt hebben. Meer » dan ergens wordt 's konings onschendbaarheid hier te lande ii gesteund door den band, die het volk verbindt aan den regeii renden vorst, wiens doorluchtig stamhuis ten allen tijde met * den bloei des vaderlands zoo naauw verbonden is. Maar daar* om is het van niet minder belang voor de duurzaamheid on" zer staatsinstellingen, dat die onschendbaarheid juist begrepen -en door allen in eere worde gehouden, opdat niemand het ." ooit wage, den regel omkeerende, te zeggen: Wij , ministers » des konings, zijn onschendbaar; voor deze of gene regeringsii daad is alleen de koning, maar zijn wij volstrekt niet verant» woordelijk ; en opdat zij, door de regering nooit meer na dezen ii uit het oog verloren, in de overtuiging van eiken onderdaan " bevestigd worde als een hoeksteen van het grondwettig staatsi gebouw." Men leest in n°. XXJ2CVIII der Parlementaire studiën en schetsen van den beer Green: *#* De motie. — Zoo de motie Keuchenius het gezag der Kroon miskent, dan is het kabinet, dat de Kamer ontbindt, prijzenswaard. Doch, zoo niet, wat dan? a. Is de beslissing der constitutionele quaestie de vrucht van kalm en rijp beraad ? Daarvan is, dunkt me, bij den spoed der ontbinding, weinig blijk. b. Komt de beslissing met den eiseh van het grondwettige staatregt overeen? Is de motie inconstitutioneel'/ Tot dus ver ben ik hiervan geenszins overtuigd. Veeleer komt bet mij (behoudens nader inlichting) voor dat inbreuk niet, cloor de motie, op het regt dtr Kroon, wèl, door de kritiek der motie, op de regten der Kamer geschiedt. Is een regeringsdaad, krachtens het praerogatief der Kroon geschied, reeds hierdoor buiten het bereik der beoordeeling van de Kamer? Dit te beweren is, ook naar mij voorkomt, ontzieling van het constitutioneel Gouvernement. QXie verder het Buitenland in het B tfvoegsef). ---