WEENEN , den 6 September. In den afgeloopene week is op de ijzeren spoorweg eene proet genomen met het verzenden van troepen. Op 33 wagens werden in 8 uren, door de kracht van eene enkele locomotief, 800 reldjagers met wapens en bagaadje , ran Haradisch naar Brunn TerToerd , een afstand , waarover deze troepen anders 7 of 8 dagmarschen zouden besteed liebben , zoodat dit japerbatailjon in één uur één' gelieelen dagmarsch had afgelegd zonder vermoeid te zijn. FRANKFORT, den 18 September. De president der Bondsvergadering , graaf von Münch-Rellinghausen , die met den Prins von Metternich naar Weenen vertrekt , liceft van den Groothertog van Hessen-Darinstadt het grootkruis der Lodewijks-orde met edelgesteenten (naar men zegt ter waarde van 12000 fl.), en van den hertog van Nassau eene doos met edelgesteenten, welke op 14000 fl. geschat wordt, bekomen, als een blijk van erkentenis voor zijne diensten bij het vereffenen van het geschil tusschen de twee genoemde Staten , wegens den beruchten steendam bij Biebericli.. Onder degenen welke zich naar Breslau begeven hebben , om den Koning en de Koningin te zien , verzekert men, dat een grijsaard van honderd en zeven jaren geweest is , die tot dit einde een weg rau rerscheiden mijlen te roet heeft afgelegd. De Pniissische gezant bij het Fransche Hof, baron von Arnim , is fot den gravenstand verheven. — De Wurtembergsche stenden zijn tegen 25 October bijeen geroepen. — Maandag den 27 dezer beginnen te Stuttgardt de feesten, ter gelegenheid der vijf en twintig jarige regering van Z. M den Koning van Wurtemberg. Zij zullen zeer luisterrijk zijn en zes dagen duren. — Te Weenen wil men uit Konstantinopel onderligt zijn , dat lord Ponsonby onbewimpeld aan de Porte verklaard zou hebben , hoo het Engelsch Gouvernement thans de versterkte plaatsen in Syrië niet zou kunnen ontruimen , zonder zich het algemeen misnoegen der Engelsche natie op den lials te halen; terwijl die ontruiming overigens niet zou kunneu geschieden, ten zij de Franschen gelijktijdig Algerie verlieten. Dit gerucht had in Oostenrijk groote ontevredenheid verwekt. Al de leden van het Corps Diplomatiek, de hooge Turksche Staatsambtenaren , en de zoon van den Egyptischen Onderkoning, Said-bcj, zijn den 26 der vorige maand lot bijwoning eener groote militaire revue uitgenoo-digd , welke de Sultan met zijne tegenwoordigheid vereerd heeft, en na afloop waarvan hij aan de gezanten der Groote Mogendheden de verzekering schonk, dat hij de rust, die thans in zijn Bijk heerschle, op alle mogelijke wijzen tot welzijn van zijn volk zou trachten aan te wenden. Dienzelfden dag is eene Egyptische stoomboot van Alexandria te Konstantinopel aangekomen , aan boord waarvan zich zeven uitstekende fraaije Arabische paarden en een rhinoceros , alles tot geschenken van den Onderkoning aan den Sultan bestemd , bevonden. Andere brieven uit Weenen spreken van een klein legitimistisch congres , dat te Töplitz i onder de leiding der hertogin van Angouleme , werkzaam zon zijn , en slechts de volkomen herstelling van den hertog ran Rordeaux afwachten , om eenigen politieken stap te wagen. J PT IJ IÏI*».T «r-t , *** . *-*" --- ATHENE, den 28 Augustus. De verwarring neemt hier eiken dag toe. De Grieken toonen, bijna zonder uitzondering , eene ware woede tegen de vreemdelingen. Binnen eenige maanden zullen wij hier naauwelijks één Duitschcn officier of ambtenaar meer hebben. De dagbladen ontzien zich niet onbewimpeld Tan «enen Siciliaanschen resDer te spreken. --- REDEVOERING van den Graaf van Rechteren, uitgesproken in de zitting van de Tweede Kamer der Staten Generaal, vanden dSden September dSid , bij de beraadslagingen over het ontwerp van wet, houdende Instructie roor de Algemeene Kekenkamer, Edel Mogesde Hbekej!. Na de vele wisseling van denkbeelden, die omtrent het in deliberatie aijnde ontwerp Tan wet heeft plaaïs gevonden, zal ik uwe aandacht niet vermoeijen met een wijdloopig betoog ran alle die redenen die mij rerhinderen mijne goedkeuring aan een wets-ontwerp le hechten , hetwelk veel goeds bevat , beter dan de bestaande regeling is , en niet te min is onaannemelijk in mijne oogen , vermits hetzelve niet inhoudt die hoofd-en grondbepalingen , die alleen , bij zulk eene belangrijke zaak als de verrekening van alle 's lands inkomsten en uitgaven , lot genoegzame zekerheid rooide rigtige reranlwoording kunnen verstrekken. Ik zal mij tot de hoofdzaken bepalen. De wet mist de bepaling : » Dat de rekeningen der staats-ontvangsten »en uitgaven door eene wet zullen worden vastgesteld." Aan de wetgevende magt is, volgens artikel 122 der grondwet, de Taststelling der begrooting ran 's rijks ontvangsten en uitgaven opgedragen: èn uit die bepaling en uit den aard der zaak vloeit van zelven voort, dat do rekening van die ontvangsten en die uitgaven almede door eene wet moeten worden vastgesteld. Het mindere, de raming van staats finantien, zoude aan de wetgeving zijn verbleven , en het meerdere , de vaststelling der ontvangene en uitgegevene sommen , zoude haar niet toekomen. Waarlijk eene vreemde veronderstelling, die alle consequentie mist. Maar de bestrijders dezer meening voeren aan: » Dat de grondwet zoo»danige rekenwet niet voorschrijft." Het is waar, dat zij die niet voorschrijft, maar zij verbiedt die evenmin. Zij schrijft die niet voor , vermits een voorschrift, dat reeds uit den aard der zaak noodwendig voortvloeit, eene overtolligheid, een doelloos voorschrift zoude ziju. Dat do rainiug der staals-ontvangsten en uitgaven bij de wet wordt vastgesteld . is ecu uitdrukkelijk voorschrift der grondwet," en het onmiddellijk natuurlijk gevolg daarvan is , dat ook de wet moet bepalen wat ten gevolge dier raming werkelijk is ontvangen en uitgegeven; waartoe zoude dit laatste nogmaals bij die grondwet hebben moeten voorgeschreven worden om waarheid te zijn ? Maar er zijn nog meerdere bewijzen dat de grondwet de vaststelling dor staats-onlvangslen en uitgaven bij eene wet heeft verlangd Art. 20ï) der grondwet is hier afdoende , het zegt zakelijk : »De algemeene rekenkamer zal de staatsiekeniiigen opnemen en liquideren. Indien de grondwet aan de rekenkamer het Taststclleu der staals-rekeningen had willen opdragen, dan had zij niet de woorden ran opnemen en liquideren, maar die van regelen en vaststellen gebruikt. Opnemen eu liquideren toch staat gelijk met afsluiten, en tusschen eene afgeslotcne en vastgestelde rekening is dit onderscheid , dat gene de uitkomst aantoont, deze de goedkeuring dier uitkomst bevat. Do grondwet heeft de vaststelling door do rekenkamer duidelijk siet gewild en men moet er bijvoegen wijselijk. Dat uit den aard der zaak het vaststellen van 's lands finantien aan do wetgeving behoort , is boven aangetoond , en hoe zoude men dan op het denkbeeld hebben kunnen komen om een staatsligchaam, bestaande uit inamovibclo leden , de bevoegdheid te verleenen, om eene daad uit te oefenen die slechts aau de hoogste magt in den Staat kan toekomen. Eene zoodanige delegatie van magt gaat onze bevoegdheid en die van de andoro gedeelten der wetgeving te boven ; wij zijn niet bevoegd zoodanigen afstand te doen ! Maar de overdraging van die bevoegdheid kan bovendien bedenkelijk zijn. De rekenkamer toch eens benoemd zijnde, staat inamovibel en onafhankelijk daar. Zij is niet onfeilbaar en kan met de verantwoordelijke hoofden van de departementen van algemeen bestuur , die mede , hoe hoog dan ook geplaatst , niet voor onfeilbaar kunnen gehouden worden , in meening verschillen. — Zoodanig verschil ran meening kan tot nadeelige botsingen leiden, en nergens zal men in de wet het middel vinden in dit bezwaar te voorzien, indien do wetgeving ran haar regt afstand doet om de verrekening vau 's lands gelden, die zij toestaat, vast te stellen en in het hoogste ressort goed ie keuren. Het denkbeeld eener rekenwet zoude , volgens oordeel der regering , uit eene vreemde wetgeving zijn overgenomen of ontleend ! Het gezegde zal wel genoegzaam zijn om te bewijzen, dat de voorstanders van dien maatregel denzelren uit den aard en strekking der wetgevende magt, uit den geest en letter ran onze grondwet ontleenden , en dat zij derhalre denzelren niet behoefden te zoeken in de wetgeving van andere rijken. Bovendien is de rekenwet eigenaardig in de grondstellingen van alle constitutioneel geregeerde landen gelegen en gevestigd. Indien de wetgeving afstand kan doen van haar regt om in het hoogste ressort 's lands ünautieii te regelen en vast te stellen, dan kan zij met even veel regt aan den hoogen raad opdragen 's lands burgerlijke en criminele wetten vast te stellen en te veranderen. In alle de afdeelingen dezer kamer is verlangd , dat art. 21 der gewijzigde wet eene uitbreiding zoude erlangen en in hetzelve bepalingen zouden worden opgenomen betrekkelijk de controle der koloniale geldmiddelen. Men had hier geenszins het oog op het evcedent ; hetwelk als beschikbaar op de staatsbegrooting ingevolge art. 59 wordt gebragt, hetwelk als eene bate van de gewone staats-begrooling , zonder eenigen twijfel aan het toezigt der rekenkamer is onderworpen , maar veeleer op die geldmiddelen welke in het moederland uit de overzeesche bezittingen , bij voorbeeld ran gekochte producten worden ontvangen. Men betwist den Koning het aan HoogstdenzclVeu door art. 59 der grondwet gegeven regt niet van opperbestuur over gemelde bezittingen , en wil evenmin de vrije beschikking over deze gelden, »voor zoo verre die uitsluitend ten behoeve der volk»plantingen worden gebruikt" aan banden leggen; maar men verlangt dat de voorschreven gelden in de staatskas gestort worden, en dat de al»e-meeno rekenkamer, even als van andere lands-middelen , volledige kennis van derzeiver ontvangst en gebruik zal hebben. De vroegere handelingen der regering maken het verlangen van dezen waarborg tot pligt voor de vertegenwoordigers des volks. Orde en regelmaat zal daarvan het gevolg zijn; waartoe waarlijk bijzondere kassen°cn verrekeningen nimmer kunnen bijdragen. Het denkbeeld is: De Koning moet geheel vrij zijn in het opperbestuur der volkplantingen , en om ten behoeve dier volkplantingen over de inkomsten derzelve te beschikken ; maar do gelden die dezelve afwerpen, ook vóór dat ze als eoccedent op de staals-begrooting zijn gebragt , zijn, even als de volkplantingen zelven , 'stands eigendom; zij behooren als zoodanig in de staatskas gestort to worden en aan het toeziet der rekenkamer te zijn ouderworpen. Het risa der algemeene rekenkamer Terlangt men niet te zien Terward met voorloopige verevening. Het doel dat de afdeeling, tot welke ik behoorde , zich met dat risa roorstelde, is geenszins om eenige roorloopige wcttioheid aan de uitgave te geven, zoodanig als door de verevening moet plaats vinden; ook "niet om te zien of de verantwoordelijke hoofden van algemeen bestuur de posten op hunne begrootingen al dan niet overschrijden Neen, het doel is.-dat er geene betalingen uit de staatskas zullen kunnen gedaan worden , buiten de rekenkamer. Het visa staat mede in betrekking tot de controle op de geldmiddelen uit de overzecsche bezittingen , die in 's lantls kas, zoo als ik vermeen te hebben aangetoond, behooren gestort te worden. De af- en overschrijvingen op begrootingen, maken de vaststellin» derzelve illusoir, en maken de sommen, uitgetrokken op elk afzonderlijk deel derzelven, binnen hetwelk de af- en overschrijving wordt beperkt tb. v. het hoofdstuk , de afdeeling), tot eene som, over welke willekeurig kan beschikt worden. Zij vernietigen het wezen der begrooting , het doel der vaststelling voor ' de verschillende soorten en bijzonderheden ran uitgaven. Zij maken de begrooting toteene credielwet, lictgeen eigenlijk alle rijks-begrootingen, I van 1815 tot 1840 inbegrepen, zijn geweest. Bij een gevesligden slaat Tan zaken en doelmatig finaatieel beheer, bij goede wel doordachte ramingen, zijn af- en overschrijvingen noodcloos. Zijn ze niet geoorloofd, dan zal elk een, die uitgaven uit de staatskas moet doeu , roor naauwkeurige ramingen zorgen , en do finanlicn winnen daar door in regelmatigheid. Zijn ze wel geoorloofd, dan zal het tegenovergestelde gevolg daarvan worden ondervonden. Meu zal in de naauwkeurigheid der ramingen verflaauwen , de begrooting zal eene fictie worden, en 's lands finanlicn zullen reel aan orde eu regelmatigheid rerliezen. Men vermeent daarom dat de af- en overschrijving ook niet in bijzondere gevallen met Koninklijke goedkeuring in hetzelfde hoofdstuk van het eene artikel op het andere moet kunnen plaats rinden, en het zoude wenschelijk zijn, die in het. rervolg geheel, ook ran het eene onderdeel op liet andere te vermijden. Voor werkelijk onvoorziene uitgaven, behoort bij elk hoofdstuk der begrooting een post te worden gebragt , orer welke niet dan met loestemming des Konings kan worden beschikt, en die in zeer bijzondere gevallen , ook in het te kort van den eenen of anderen post kan voorzien. De aangehaalde zijn de hoofdbezwaren die bij mij tegen de wet bestaan, en mij de aanneming derzelve beletten. Er zijn echter nog andere, die ik eveneens zoude verlangen veronzijdigd te zien en die reeds in de processen-verbaal der sectien zijn vermeld. In de eerste plaats ben ik van meening dat de secretaris even onafhankelijk en iiiamovibel als de leden moet wezen. Ten einde dit doel te bereiken is het beste middel den secretaris uit het midden der leden , en door dezelven te doen verkiezen. Bij de grondwet de secretaris niet zijnde genoemd , is het de vraag of cene andere regeling dezer betrekking geoorloofd is te achten. Geene zwagers behooren in zulk een klein collegie le zamen te zitten , en de Koninklijke magligiiig daartoe de bevoegdheid niet te kunnen geren , zoo als dit in art. 2 plaats vindt. De redenen van ontslag in art. 3 opgenoemd worden beter voor alle levenslang benoemde ambtenaren in eene afzonderlijke wet opgenomen ; de bepalingen alhier voorkomende zijn le onbestemd. Art. 200 der grondwet bepalende, dat de algemeene rekenkamer behoorlijke rekening en verantwoording zal vorderen van alle bijzondere lands comptabelen en anderen, vermeent men dat de agenten van den rijkskassier daaronder zijn begrepen en kan men de uitzondering in do memorie van toelichting dezer ambtenaren niet toegeven. Ik zal hiermede deze beschouwingen eindigen. Indien ik ze te zeer heb uitgebreid , zal het belang hetwelk het onderwerp voor het geheele laud en voor elk burger van den den staat iv het bijzonder, zoowel voor het bestuur als de bestuurden aanbiedt , mijne veischooning zijn. Het geldt hier , Edel Mogende Heeren , eene der grondzuilen van het staatsgebouw , het geldt de toekomstige regeling der zoo zeer geschokte finantien van het rijk Het is geene gewone maar eene organieke wet die hier wordt behandeld. Met haar staat of valt welligt het vaderland. Bij de vele gebreken die deze wet, ook na de wijzigingen die zij heeft ondergaan , zijn blijven aankleven, vind ik geene vrijheid mijue goedkeurende stem aan dezelve te hechten. ---