NIJMEGEN, den 30 April. Op zekeren avond van een' der laatste dagen van het winterjaargetijde , begaf zich de persoon van Gerrit Hendriks, boeren arbeider te Groesbeek, naar een particulier bosch, onder gemeld dorp gelegen , ten einde zich voor zijn gezin eenig brandhout te verschaffen. Op het oogenblik dat hij gereed stond zijnen takkebos naar de schamele woning te vervoeren, ontwaarde hij eensklaps den boschwachter D. K., die op eenigen afstand té voorschijn trad. Zich door de vlugt willende redden, klonk hem de ambtelijke last in de ooren, zijnen buit af te leggen , waaraan door hem, hoe ongaarne ook, eerst na herhaald hevel, door wegwerping van het geroofde hout voldaan werd. Het is ons onbekend, of bij die gelegenheid de betrapte zich al dan niet aan eenige resistentie of gevveldoefening jegens den boschwachter schuldig maakte, dan wel of deze laatste in overmoed en magtsoverschrijding zijn schietgeweer te baat nam. Zeker is het echter, dat de vlugteling zijn misdrijf boeten moest, met de ontvangst van een hagelschot in zijnen rug, zoodat hij niet dan met de meeste inspanning zijne hut konde bereiken en zijn leven aanvankelijk in het uiterste gevaar gebragt werd. Van het onderwerpelijk voorval gesaisisseerd , heeft de bevoegde autoriteit, na in loco de noodige informatien te hebben ingewonnen, onverwijld het vereischte geregtelijke onderzoek geopend, Men verneemt, dat da gevoerde instructie reeds is afgeloopen en tot resultaat moet hebben opgeleverd, dat de beklaagde beambte ten criminele is verwezen. --- LEEUWARDEN, den 2 Mei. Op heden den 2 Mei hebben de oud-boekdrukker en boekverkooper Sipie Ifsbrands van der Werff', oud bijna 79 jaren, en zijne huisvrouw Ben-, drina Jan Jochems Smeding, oud ruim 78 jaren, met hunne kinderen en kinds kinderen het hoogst zeldzaam feest gevierd van hun 60jarig huwelyk, dat op den 2 Mei 1784 werd voltrokken. --- WEENEN, den 26 April. Brieven uit Petersburg maken melding van een plan , om de gemeenschap in Rusland van de Russische Gallicische grenzen tot aan Odessa, door ijzeren spoorwegen en kanaalvaarten te verbeteren en te bespoedigen. Dit plan is als een der grootste van onzen tijd te beschouwen , en wordt door het bankiershuis Stiegliiz te Petersburg werkdadig ondersteund. --- FRANKFORT, den 1 Mei. Handelsbrieven uit het Wurtembergsche deelen mede, dat in alle districten van dit zoo vruchtbare land, het graan en andere veldgewas bij uitnemendheid voortreffelijk staat, en men sedert geruimen tijd zich geenen zoo weligen wasdom herinnert. Bij éen zoodanig uitzigt op eenen rijken oogst zijn ook aldaar de graanprijzen , even als in de overige zuid Duitsche graan bouwende gewesten , voortdurend dalende, en van allen kant dagen thans voorraden op, hetgeen bewijst, dat de klagten en de nood van het laatste jaar niet zoo zeer door het gebrek aan granen zelven , als veeleer door het vasthouden der speculanten zijn veroorzaakt geworden. --- TARNOW, den 10 April. Een tooneel, zoodanig als men slechts uit de geestdrijvendste tijdperken der middeleeuwen het zich denken kan, heeft dezer dagen in onze stad plaats gegrepen. Een negenjarig knaapje, dat onder de voogdijschap van een' man alhier, genaamd Dollemba, staat, verdween plotselijk uit zijn huis. In plaats van ernstige nasporingen naar het kind te doen , kwam het volksvooroordeel terstond op de gedachte, dat de joden, die juist hun paaschfeest vierden, den knaap geslacht, en zijn bloed tot bereiding van hun paaschbrood gebruikt hadden. De geheele gruwel der beruchte Damaskus-gebeurtenis vernieuwde zich nu, ditmaal in het midden van Europa, in eene, onder Oostenrijksche regering staande stad. De plaatselijke overheid instede van bemiddelend tusschen beide te komen, gaf gehoor aan het volksgeschreeuw, en de magistraat ondernam het, onder ontwikkeling eener aanzienlijke militaire magt, aan de spits van grensjagers, dievenleiders en smids of slotenmakers, des avonds vóór de viering van het Joodsche Paaschfeest, in alle huizen der talrijke alhier gezeten joden binnen te dringen , kisten en kasten werden opgebroken , alle vaten en vaatwerken werden onderzocht, kelders en provisiekasten doorgesnuffeld , sekreten en rioolen omgewoeld, en in de klubs der zoogenaamde Chasidim werden zelfs de vloeren opgegraven. Alle straten werden versperd, van voorbijtrekkende vrachtwagens de pakken en balen doorstoken of uitgepakt, vooral echter de bakovens, waarin de Paaschkoeken gebakken waren, tot op de asch onderzocht. De onstellenis en ontzetting, welke door deze maatregelen algemeen werden veroorzaakt, was gelijkelijk groot bij Christenen en Joden. Want terwijl laatstgemelden eenen boosaardigen toeleg vreesden, die hen door eenen vijand of kwaadwilligen schuldenaar zou gesmeed zijn, geloofden eerstgemelden ieder oogenblik het geroofde kind met opgesneden lijf, of verbrand onder de asch te zullen vinden. De verbittering beiderzijds was onbeschrijfelijk , toen nu nergens iets gevonden werd. Eindelijk geschiedde, wat reeds lang hadde behooren te geschieden ; er werden nasporingen in den omtrek gedaan , en na weinige dagen werd het vermiste knaapje , dat der harde behandeling van een' ruwen en toorndriftigen voogd ontloopen was, in een drie mijlen van hier gelegen dorp, frisch en gezond gevonden. Op het geestkrachtig aangedrongen verlangen der Joodsche gemeente, moest de persoons-echtheid van het knaapje van wege de magistraat door een ambtelijk protokol worden bevestigd. Hartverscheurend was het gezigt, toen het kind naar de stad terug gevoerd werd, de Joden wierpen zich ter aarde neder en weenden, en dankten den Algoedertierene, dat zij uit dezen gruwzamen nood waren gered geworden. Des avonds waren alle Joodsche huizen geïllumineerd. Ik verhaal hier enkel hel gebeurde , en laat den lezers over, hunne beschouwingen over deze daad van barbaarsche duisternis zelf te maken. De regering zal, hopen wij, het hare doen ora eene nadrukkelijke les te geven aan |eenige breinlooze beambten, die geen behoorlijk begrip van de grenzen hunner magt hebben , en die toelieten dat der volkswoede de vrije teugel werd gevierd, in stede haatte bedwingen en te onderdrukken. Naar men verneemt, hebben de hier gezeten Joden eene geregtelijke aanklagte ten criminele tegen de aanlcggers dezer vervolging uitgebragt. --- PARIJS, den 2 Mei. Gisteren, den lsten Mei, heeft de Koning, ter gelegenheid van zijn'naamdag, in de troonzaal, omgeven van de leden van zijne familie, de gelukvvenschen ontvangen van de groote deputatien der onderscheiden staatsligchamen en van het korps diplomatiek. De meeste opmerking heeft getrokken de aanspraak van den Aartsbisschop van Parijs, die het oogenblik en de tegenwoordige omstandigheden gunstig geachl heeft, om zijne wenschen voor de vrijheid van het onderwijs in 't openbaar voor den troon te uiten, welken wensch de Koning in zijn antwoord onmiddelijk afgewezen heeft. Zie hier de aanspraak en het antwoord : Sire ! »Wij komen U. M., met onze eerbiedige hulde, de gevoelens aanbieden die het meest met onzen tegenwoordigen toestand overeenkomen. » Wij zullen nimmer begrijpen kunnen dat de staat moet lijden onder den vrede en de vrijheid van de kerk , en de kerk onder de grootheid en den voorspoed van den staat. » Deze overtuiging voor 600 jaren door een gewijd Fransch geleerde uitgesproken , de eer zijner eeuw door zijn genie, en de eer van het Priesterschap door zijne groote deugden , is ook die van de geestelijkheid en van den Aartsbisschop van Parijs. Zij wenschen het U te kennen te geven, Sire, als een ondubbelzinnig blijk van de op'regtheid hunner gezindheden, en als den meest verzekerden waarborg van 't geen zij hopen. Zij wenschen U te zeggen , dat Frankrijk hen te dierbaar is, om aan iemand den roem te laten van grootere onderworpenheid aan de wetten, van meer dan zij deszelfs geluk te beoogen. » God verhoede, dat ongevoelig zouden blijven voor weldaden, mannen, die gewoon zijn in eene regtvaardige handeling redenen van erkentelijkheid te zien, en in de vrijheid hunner bediening een nieuw middel, om het gezag zelf meer te doen eerhiedigen. Die toewijding zal door U. M. begrepen worden en 's Konings hooge wijsheid er de voorkeur aan geven. Hij zal haar onzer vreedzame taak en de edelmoedigheid van ons karakter waardig keuren , en even nuttig achten voor de godsdienst als voor het vaderland. » Vergunt ons , Sire , onze opregte wenschen er bij te voegen, dat God over U. M. en Hare doorluchtige familie Zijne overvloedigste zegeningen uitstorte." De Koning heeft op deze aanspraak geantwoord : »Ik dank U , Mijnheer de Aartsbisschop, voor de wenschen die gij mij persoonlijk en uit naam der geestelijk van Parijs aanbiedt. Ik vermeende genoeg waarborgen te hebben gegeven van mijnen wil, om de vrijheid van de godsdienst le handhaven , om de geestelijkheid te omgeven met al den eerbied, al de vereering die haar toekomen , dan dat het welligt noódig zou geweest zijn er mij aan te herinneren, op de wijze als ik daar zoo even hoor. 't Geen ik U zeg gen kan , Mijnheer de Aartsbisschop, en dat gij reeds weet, is, dat de geestelijkheid op mijne gansche welwillendheid kan rekenen, op al mijne belangstelling en ook op mijne standvastige pogingen om aan Frankrijk de weldaden van de godsdienst te verzekeren, ten einde zij blijve zoowel de beste waarborg tegen de ondeugden , die de wanorden in de maatschappij doen ontstaan, als de bron van alle deugden , welke het geluk der menschen verzekeren." In de aanspraak , nit naam van het korps diplomatiek , door den Pauselijken nuntius uitgesproken, wordt den Koning en zijne familie langdurigen en volkomen voorspoed loegewenscht, aan welken voorspoed die van Europa was verknocht. De Voorzienigheid mogt Z. M. haren bijstand blijven verleenen ; de vrede, dit kostbaar geschenk des Konings en der andere Souvereinen , zou, tot algemeene tevredenheid, overal gelukkig nog lange jaren heerschen.— 's Konings antwoord hield hoofdzakelijk , dat de betuigingen van het korps diplomatiek , namens de Souvereinen , hem meer en meer genoegen verschaften, omdat ieder jaar het algemeen vertrouwen op de duurzaamheid van den algemeenen vrede en der goede ve: standhouding tusschen de mogendheden versterkt werd. --- Het onderstaande moge als bijdrage dienen, ten bewijze, hoedanig de geldschaarste op Java is toegenomen ; en tevens schetst het de moeijelijkheden , welke er bestaan , om eenige remise van daar naar Nederland over te maken hetgeen intusschen voor vele zich hier te lande bevindende betrekkingen zoo zeer wenschelijk en noódig is. Een op Batavia in ondergeschikte betrekking geplaatst jongeling wenschte, omstreeks de helft van verleden jaar, aan zijne hulpbehoevende, bejaarde moeder zijne met moeite en opofferingen bespaarde penningen, ter ondersteuning in hare benarde omstandigheden , te zenden. Vruchteloos wendt hij alle pogingen aan, om voor eene geringe som eenen wissel te bekomen. Hij bezit echter niet dan kopergeld ; hiervan nu wisselt hij / 150 tegen ƒ 130 zilver bankpapier. — Doch ook hiermede is hij niet geholpen. Voor deze ƒ 130 bankpapier erlangt hij , eindelijk , en door bijzondere gelegenheid , ƒ 100 zilvergeld ; dan hierop moet betaald worden, voor uitgaande regten, 4 pCt: ƒ 4,00. 5 pCt. additione . » 020 assurantie 2j pCt 2^so', vracht 1 pCt » j^o, , , . ?.. Zilver ƒ 7,70. Ter bekoming waarvan hij nu nog eens ƒ 11,55 koper moet geven, zoodat die ƒlOO zilver hem ƒ161,55 kopergeld kosten! En evenwel wordt, bij uitbetaling van traktementen, enz., het koper voor een groot gedeelte pari tegen zilver aangerekend. --- Het PROVINCIAAL GEREGTSHOF van OVERIJSSEL, Reglspre- MM kende in Burgerlijke Zaken in hooger Beroep; In Zake No. 45 der Rol: Het Bestuur der Domeinen — thans uitgeoefend wordende door den Heer Minister van Finantien, — Appellant Procureur Mr. Willem Peter Hubert. Tegen De Stad Kampen in de persoon van derzelver Burgemeester en Wethouders , wonende te Kampen , geintimeerde ; Procureur Gerrit Luttenberg. Gehoord de wedcrzijdsch genomen Conclusiën. „ Gehoord het wederzijdsch gepleitte, voor den Appellant bij monde van den Advocaat Meester Willem Steven van der Gronden, en voor de geintimeerde, bij monde van den Advocaat Meester Jonkheer Henri Assuerus Wttewael van Stoetwegen. Gehoord de Conclussie van den Procureur Generaal bij het Geregtshof, waarvan de slotsom luidt: » Dat bij arrest van dit Hof, uit te spreken in het hoogste ressort, met » verwerping van de overige middelen van niet ontvankelijkheid , de Appellant »in deszelfs vordering en Conclusiën op en tegen de geintimeerde gedaan en » genomen , uit hoofde van praematuriteit derzelve, zal worden verklaard te »zijn niet ontvankelijk, en dat met bekrachtiging van het Vonnis van de » Arrondissements Regtbank te Zwolle , dezelve vordering en Conclusiën daar» enboven aan den Appellant zullen worden ontzegd.'' Gezien de stukken tot deze zaak betrekkelijk , allen zoo ver noódig behoorlijk geregistreerd, en daaronder expeditie van hel vonnis den negen en twintigsten Januarij achttien honderd veertig door de Arrondissements Regtbank te Zwolle, tusschen partijen gewezen , alsmede het Deurwaarders exploit van den negentienden Junij achttien honderd veertig, waarbij van hetzelve vonnis aan dit Geregtshof appel is ingesteld. Wat de Daadzaken betreft. Overwegende dat het bestuur der Domeinen , bij exploit van den zeven en twintigsten April achttien honderd acht en dertig, eenen eisch heeft ingesteld, daartoe strekkende, dat uithoofde volgens het bestaande regt, alle do schorren en aanwassen , zoo wel als de stranden en oevers der Zee , zijn het eigendom van den Staat, en het Kamper-Eiland, ten noorden bespoeld wordende dooide Zuiderzee, in eigendom toebehoordende aan de Stad Kampen, sedert de invoering der Fransche wetgeving, op onderscheiden plaatsen door aanspoeling is aangewassen, welke aanwassen de Stad Kampen in bezit heeft en als derzelver eigendom schijnt te beschouwen , bij vonnis zal worden verstaan , dat de aanwassen van het Kamper Eiland, voor zoo verre die in, en na den jare achttien honderd en elf zijn ontstaan , bij exploit van dagvaarding breeder omschreven, zijn het eigendom van den Slaat, en de geintimeerde mitsdien zal worden gecondemneerd, om zich ten aanzien dier aanwassen van alle verdere daden van eigendom . bezit of beheer , te onthouden , en dezelve aan het Domeinbestuur over te laten, met verdere last, dat ingeval partijen zich deswege in der minne niet kunnen verstaan, er eene delimitatie zal plaats hebben , yan alle zulke landen of gedeelten van dien , als , sedert en in den jare achttien honderd en elf, aan het Kamper Eiland zijn aangespoeld, en met verderen eisch, als bij dagvaarding breeder omschreven , welke regisvordering, door den originele eischer, is gefundeerd op artikel 538 van het voormalig Fransch Burgerlijk Wetboek in verband met het Keizerlijk Decreet van den elfden Januarij achttien honderd en elf. Dat de orginele gedaagde, bij conclusie ter eerster instantie, hiertegen hoofdzakelijk heeft aangevoerd, dat het Kamper Eiland reeds in de veertiende Eeuw, ter gelegenheid van de verdeeling van Mastenbroek, aan de Stad Kampen in vollen eigendom is overgedragen , uitdrukkelijk met het regt van aanwas. Dat ook buiten dien de Stad Kampen, den eigendom van dat eiland en der oevers van hetzelve, zonder eenige beperking, met alle de regten daaraan verknocht, sedert eeuwen door verjaring heeft verkregen, en dat onder de .ïegten aan den eigenaar van den oever toekomende , ook dat van aanwas benoord. Zoo als zij ook de regten op den aanwas, steeds ongestoord heeft uitgroeiend. Dat de bepaling van artikel 538 voormeld, waarop de eischer zich beroept geene inbreuk kunnen maken, op vroeger verkregene regten, zoo als Wijkt uit het decreet van den elfden Januarij achttienhonderd en elf, en het geen ook in lijnregte strijd zoude zijn met artikel 2 van het voormalig Fransch Burgerlijk Wetboek. Dat de Arrondissements Regtbank te Zwolle, bij vonnis van den negen en twintigsten Januarij achttien honderd veertig, aan het Domein bestuur deszelfs gedane vordering en genomene conclusiën heeft ontzegd , met veroordeeling van hetzelve in de kosten. Dat de originele eischer van dat vonnis, gekomen zijnde in hooger beroep, ook thans, blijkens de conclusiën, deszelfs vordering baseert, op de bepalingen van artikel 538 van het voormalig Fransch Burgerlijk Welhoek, in verband met de voorschriften van het Keizerlijk decreet van elf Januarij achttien honderd elf, met verder aanbod, om des noódig door getuigen te bewijzen. »Dat sedert de invoering van de Fransche Wetgeving hier te lande, »de door hem gereclameerde perceelen land, bij acte van conclusie breeder »omschreven, gelegen aan het Kamper Eiland aan de Zuiderzee, door aan» spoeling van die Zee zijn ontstaan." Terwijl van den kant van den geintimeerde , tegen de vordering ten principale, mede hoofdzakelijk dezelfde gronden van verwering , als ter eerster instantie , zijn aangevoerd ; met aanbod tevens om zoo noódig met getuigen te bewijzen. » Dat de Stad Kampen, sedert on» heugelijke tijden , en bepaaldelijk gedurende meer dan een derde eener eeuw , «voor den jare achttien honderd elf, en ook nader tot op den huldigen dag, » steeds in het rustig en vredig bezit is geweest, en zich ook altijd als eige»naresse heeft gedragen van het Kamper Eiland, zoo mede van' het strand » langs de Zuiderzee, aldaar de biezen en' het riet, steeds heeft laten snijden » en alle daden van eigendom op hetzelve eiland , zoo mede op hel strand , » heelt gepleegd alsmede gedurende al dien tijd ook immer het regt van » aanwas heeft uitgeoefend." ° Dat echter bovendien, door de geintimeerde, bij conclusie in appel, voor nleCi. ¦••,f"J de vorde,rinS mede z'Jn opgeworpen twee exceptien van niet ontvankkelykheid , en wel. 1° dat; Daar de staat is eigenaar van de Rijksdomeinen, en aan het bestuur der Domeinen uitgeoefend wordende door de permanente Commissie uit het Amortisatie Syndicaat, slechts de administratie en het dagelijksch -haar over dezelve zou zyn opgedragen , de onderwerpelijke actie „iet aan hel bestuur der Domeinen, maar aan het Rijk der Nederlanden zoude toekomen da? de Sari lvamP „ tfft^ ffiSjJ ft T «"S"" "" hetTee'n i™ „£_ geSd. ™*"d"W»' -» » -hl genomen, Wat het Begt betreft. Overwegende dat thans behoord te worden beslist. voor' het eersHrt™ ltegMl * VorderinS • d°°r de geintimeerde dezelve zijn gegild PP °^or^ - al* "«g zijn \dmissibel, %n zoo ja of vor2d,èrin?is°ontdrilleltCr ' ?"° tereBl a*n den originelen aanlegger deszelfs enerdaVtemln^^ \Wel °f dat behoord te worden vernietigd, spreken ,n fUdeD bestaan 'om ' voor «" aleer ten principale regt le séercdeendaarakeenn,doepr K^n. ***¦ *" *** "**>**' W- Overwegende, wat de eerstgemelde exceptie betreft, dat volgens de bepalingen van art. 348 van het Wetboek van Burgerlijke regtsvorderïng, de oorspronkelijke verweerder in hooger beroep nieuwe weren en regten kan inbrengen , mits dezelve eene verdediging ten principale opleveren , en niet in net geding ter eerster instantie zijn gedekt. Ovenregende, dat het door de geintimeerde aangevoerde middel dat de appellant geene kwaliteit zoude hebben ,en dus niet bevond f' • stellen en de «pin. ' 7 onder™rpelijke regtsvordering te kunnen inrSTalZ vJh -mee iralZ°° T' chl wonlen ¦ be'~B" * «J- -*» den iXant L tèB^ngZen.f "" f? *" *'' de -rderrng van Overwegende echter, wat de gegrondheid van die exeptie betreft dit nit onderscheidene bepalingen van de wet van den dertigsten1 December'achttiennonderd twee en twintig, waarbij hef amortisatie-syndicaat is ingestelt 'blijkt dat hetze ve als een geheel afzonderlijk en op zich zelf staanflgch am is daargesteld hetwelk eigene bezittingen, onafhankelijke regten en veXtin gen zoude hebben, gelden aan 'sßijks Schatkist iondp nitlT, P Snaam schuldbekentenissen zoude afgeven en an Ztll 1 il' U°P 'sßijks Domeinen werd opgedragen mët'rn"t 7 A .^ I,eheer/an daarop gelden op te nemen , enTz lv^nit d! I ** vei:vreemdo» , lossen; zoo als dan ook b 1 v V ](00PPenillnge» «'ederom af te achttien honderd TeeS.l^Ü^^.^"-^^^8" DeCember wordt bepaald, dat mS§denSsten ti^l!^a\#»*p«t is, afgeschaft, bezittingen realen ITI l ?Uten December achttien honderd veertig, de zouden overgaï VerPh§llnS«n van het Amortisatie Syndicaat op het Rijk dat°,?wf,?Wet' vtn dfrM^n d°°r de Seïntimc«rde wordt beweerd, bet Amortisatie IZ;de?S »«c«nber achttien honderd twee-en-twintig, aan «n he d Sksch3 IÏZ^'v,SleCjltSn°Ude 2i.)n.°PSedragen om de administratie «i« dien o „ ïï -d/ Domelnen «* te oefenen, en dat hetzelve a^ in Sm LÏ f, f 6, beTOe«dheid had de onderwerpelijke deszelfs ?„slrfiine e« '^^«deel het Amortisatie Syndicaat, uit den a rd kend, allezinKevolrf l™?'6"!, de "^ aan hetzdTC biJ d« »* toegeproces te voeren «1 t.^^', °m ter zake barer doen gelden, zoo dat SLuÊ\? 'aaT hmr toev«rtrouwde domeinen te meerde in appel ojJCX^** mid(M ™ verdediging, door den geinli- Overwegende wat de tweêl onSeSrondde ingestelde actie zoude -JT '!Xeptle betreft' dat d«elve hierop berust, dat Overwegende echter eerst in appel beroept, geenzints o 1 "I™°? Selntimeerde zich mede voor het aangezien de strekking van hetzelveP li ™Ue ,verded]SlnS «en principale, oordeeling der gedane vorderin- zelve t ?' 1 H°f ZOnd(U' in de be" v°or als\og, daarin niet ontvankelijk zalVerld " ' oriSinelen aanlegger Dat daarenboven, dat middel, nadat de „„iJ*;611" , fantie reeds ten principale heeft verdedigd lonAaT^ "V" eersler in' Over'we0 a,Z°° in aPPeI niet meer is admissibei. geacM Worde» te ziJn ha«ppri eBen"e wat de zaak zelve betreft, dat de anr,plli„i S W;tb°oPekde ba^« «n artikel 538' van het S^iffiLJ^"» achttienhontd^ff^td' \** "f l*T* Taß SSaJSB het onderhoud van'pS^ reBlemcntaire bePalmgen omtrent het bel.eer In Overwegende, dat dn^^ ¦ '' sustineerd, dat het Jl^ geint'meerde, bij conclusie in appel, wel is eeeeniet toepasselijk zoude ziio *7 (Tr) in voormeld artikel 538 voorkomende legen, en dat daardoor alle? zfidcrzee, waaraan het Kampereiland is gebetgeen tot het Jus Gentii™\TdeJmoeten worden verstaan , dat wereldwater n behoord, en niet het privaat eigendom van eenen staat zijn kan, dat echter voor dit beweren , geene aannemelijke gronden ziju aangevoerd, en het tegendeel ook duidelijk blijkt, niet alleen dewijl in genoemd artikel 538 die distinctie niet voorkomt, maar ook, om dat bij artikel 43 van het voormelde Keizerlijk decreet, over welks verbindende kracht hier te lande geen kwestie zijn kan, uitdrukkelijk is bepaald, dat de bepalingen, bij den eersten titel vastgesteld, toepasselijk zijn op de Departementen van de Zuiderzee, der monden van de Maas, der monden van den IJssel, van Vriesland , voor de Westereems en Oostereems. Overwegende echter, dat de bepalingen van gemeld artikel 538, in verband met het Keizerlijk decreet van elf Januarij achttienhonderd elf, geenzints mede brengen, dat bij de invoering der Fransche wetgeving hier te lande , de daarbij opgenoemde stranden, gronden, schorren, en aanwassen, zouden zijn het eigendom van den staat, met miskenning van alle te voren reeds wettig verkregene regten , welke bijzondere personen , corporatien of gemeenten , daarop mogten bezitten , hoedanig voorschrift op zich zelven niet denkbaar is, en ook in lijnregte strijd zijn zoude, met artikel 2 en 545, van het voormalig Fransch Burgerlijk Wetboek , doch dat de voorschriften van genoemd artikel 538, in verband met het Keizerlijk decreet van elf januarij achttienhonderd elf, zoodanig moeten worden opgevat, dat verkregene eigendomsregten steeds worden erkend en geëerbiedigd. Overwegende, dat zulks duidelijk wordt, uit de bepaling van artikel 2 van genoemd decreet, waarbij wordt voorgeschreven , dat alle bijzondere personen , corporatien of gemeenten welke regt zouden vermeenen te hebben op de in artikel een omschrevene gronden , zonder eenige voorafgaande formaliteit van hun regt, zouden zijn verstoken, indien zij binnen den tijd van eenjaar, le rekenen van de bekendmaking van dat decreel, hunne aanvrage niet hebben gedaan, en van hun regt niet hebben doen blijken, aan den rekwestmeester directeur der polders, of aan den prefect van hun departement. Terwijl dan ook de Appellant zelve, bij zijne vordering poseert, dat de schorren i-n aanwassen, zoowel als de stranden en oevers der zee , het eigendom van deu staat zouden zijn, overal alwaar die niet, op eene reglens bestaanbare wijze in het eigendom van particulieren zijn overgegaan. Overwegende nu, dat blijkens ten processe overgelegde stukken , de Regering der stad Kampen , ingevolge de voorschriften van artikel 2 van het voormelde decreet, hare regten op de kwcstieuse gronden en aanwassen , tempore ulili heeft gereclameerd , hetgeen door den Appellant ook niet is tegengesproken , dat echter op die reclame nimmer eenige dispositie is gevallen en de stad Kampen steeds in het rustig en ongestoord bezit is gebleven van die gronden en aanwassen , zonder dat door het Domein bestuur , daarop eenige de minste daad van beheer is uitgeoefend ; waar uit met grond mag worden afgeleid, dat het Domein bestuur toen ter tijd zich overtuigd heeft gehouden, van de deugdelijkheid der door de slad Kampen gereclameerde regten. Overwegende , dat de slad Kampen, dan ook hare verkregene reglen op het Kamper Eiland, met de oevers en aanwassen, te regt baseert, op eene overeenkomst in de veertiende eeuw aangegaan , met den bisschop van Utrecht , toenmaligen Heer dezer landen, zijnde die overeenkomst vervat in eene oude oorkonde, berustende in het archief der Stad Kampen, waarvan een afschrift door de geintimeerde ten processe is overgelegd en (geregistreerd te Zwolle, den dertigsten Maart achttienhonderd negen en dertig, deel vijf en twintig, folio een honderd een , verso case zeven , ontvangen voor regt tachtig cent, uitmakende met de drie en twintig opcenten, acht en negentig en een halve cent. De Ontvanger, (geleekend) A. C vam Piettekberg. Overwegende toch, dat uit de overeenkomst geblijkt, dat ter gelegenheid van de verdeeling en indijking van Mastenbroek , de Stad Kampen, daarbij heeft afgezien van hare regten , welke zij destijds in Mastenbroek had , en dat daartegen aan de Stad Kampen , de eilanden zonder eenig voorbehoud , dooiden toenmaligen bisschop van Utrecht en overige geregtigde mede eigenaren , zijn afgestaan en overgedragen ; terwijl uit die overeenkomst zelve nog ten overvloede consteert, dat het de bedoeling van de contracteerende partijen was, dat bijaldien de afgestane eilanden , thans bekend onder de benaming van het Kamper eiland, door aanwas mogten worden vergroot, die vergrooting ook het eigendom van de Stad Kampen zoude worden , aangezien daarin de uitdrukkelijke clausule voorkomt, ende zoo wes land, dat vicle aan den Ey landen , die hem toeghedeijlt worden, dat zal der Stat van Carnpen bliven. Zoodat dan ook de Stad Kampen, sedert dien tijd in hel rustig en ongestoord bezit is geweest, dier eilanden met derzelver oevers en aanwassen, die daaraan mogten zijn gevallen , en niet is gebleken of zelfs beweerd, dat tot het tijdstip van het instellen der onderhavige regtsvordering, daarop door iemand eenige aanspraak, hoe ook genaamd, is gemaakt. Overwegende, dat de Stad Kampen door cenen wettigen titel ontleend uit eene wederzijdsche overeenkomst, en opgevolgd door een langdurig onafgebroken en ongestoord bezit, volledig bewezen hebbende, haar'eigendom aan de eilanden , met derzelver stranden , thans het Kamper eiland uitmakende, alsmede haar 'regt op de aanwassen of aanspoelingen aan die eilanden in futuro, dezelve alzoo onwedersprekelijk, als eigenares, is te beschouwen, van de thans door den Appellant gereclameerde gronden , hetzij dezelve , voor of wel na, de invoering der Fransche wetgeving in de Nederlanden , geheel of gedeeltelijk , door aanwas of aanspoeling aan het zeestrand zijn ontstaan. Overwegende, dat gevolglijk, te regt door der. Regter a quo, aan den originelen eisscher, deszelfs gedane vordering is ontzegd. Overwegende , dat bij deze beschouwing er dan ook geene termen aanwezig zijn, om aan partijen eenig nader bewijs, van de door hen geposeerde daadzaken, op te leggen. Regtdocnde in naam des Konings , in het hoogste ressort. Ontzegt aan de geintimeerde zijne eerst gemelde opgeworpen exceptie, tibi adversus me non eompetit actio. Verklaart denzelven, in zijne tweede opgeworpen exceplio praematuri, niet ontvankelijk. Ontzegt aan beide partijen hunne conclusiën, om, tot bewijs van door hen respectivelijk geposeerde daadzaken, te worden toegelaten. Ontzegt'aan Appellant deszelfs principale vordering in hooger beroep genomen. Bevestigd het vonnis van de Arrondissemenls-Reglbank te Zwolle, van den negen en twinligsten Januarij achttienhonderd veertig, waarvan is geappelleerd , en gelast dat hetzelve, geheel en volkomen, effect zal sorteren. Veroordeelt den Appellant in de kosten van het appel. Aldus gewezen bij de Heeren Meesters Joan Everwijn Hurebi , Praesiderend Raadsheer, Arno 1.0 es Johannes Helmi ch, Gijsrert Timan Joan Wiciieri.ink , Beresp Eeehout en Oswat.d Francois Greven , Raadsheeren , en openlijk binnen Zwolle in tegenwoordigheid van Meester Petrus Marius van Goeas , Procureur Generaal, uitgesproken den 22 April 1844. ---