Eerste Blad. Brieven uit Spanje. Madrid, 20 Jnli 1898. De man, die in de gebeurtenissen van don laatsten tijd, die Spanje treffen, dat hij zegt te willen redden, eene zware verantwoordelijkheid draagt, is Don Oarlos, Hertog van Madrid. Hij heeft zeer geringe kans, ooit den Spaanschen troon te beklimmen, maar zijne partij, machteloos om hem Koning te maken, is niettemin sterk genoeg, om in tijden van gisting, zooals nu, gevaarlijke en bloedige opstanden voor te bereiden en te doen uitbarsten, en 't was almee de vrees voor den pretendent en diens clericalen aanhang, die de opvolgende regeeriugen van Spanje weerhield, op Cuba en op de .Philippijnen die hervormingen in te voeren, welke den opstand daar voorkomen zouden hebben. Immers de katholieke geestelijkheid van Spanje ! en zijne koloniën wordt enkel weerhouden tot den pretendent over te loopen, op voorwaarde, dat geen vinger worde uitgestoken naar hare verouderde voorrechten. Bn nu, terwijl Spanje in den uitersten nood is, terwijl duizende huisgezinnen treuren om den dood van hunne vaders, zonen of broeders, waaraan deze man mede schuld draagt, nu gaat de pretendent weer rondsluipende in de duistere gangen der samenzwering, in Brussel, in Londen, om zoodra de gelegenheid schoon is, zoodra de vrede van Spanje met de Amerikaansche republiek zal gesloten zijn, den vloek, dien zijn land heeft getroffen, te verergeren door een burgeroorlog, zooals hij reeds eenmaal, een kwart-eeuw geleden, een over Spanje heeft doen uitbreken. _ Het is vier jaren geleden, te Venetië, dat ik aan den Hertog van Madrid werd voorgesteld. In de zomeravonden heeft de Doge stad, evenals alle Italiaansche steden, op het hoofdplein haar militair concert, maar terwijl de bevolking elders zich op verschillende pleinen en straten kan verspreiden, heeft die van Venetië, door 'de eigenaardige inrichting der stad, in den zomertijd, slechts éen plaats om een luchtje te scheppen en zich te vermaken, d. i. aan den kant der „Laguna", waarop het Sint- Marcusplein uitloopt. Het geval is, dat zich op de Piazza San Ma-rco alle avonden half Venetië, zoo niet heel Venetië, vereenigt en dat, bjj het heen- en weerwandelen, onder het luisteren naar de muziek, iedereen ieder ander ontmoet, ziet en, ten Blotte, begint te kennen. Don Oarlos en dona Berta, zijne vrouw, door hun „hof", dat hen ïn de personen van een hofmaarschalk — oud-Oarlisten-generaal ¦— een hofdame en een secretaris, steeds volgt, el Eey en la Beyna genoemd, behoorden tot de trouwe bezoekers van het Sint-Marcusplein, hij steeds in een wit flanellen pak, met een stroohoed, zij in een wit neteldoeken japon, met dien eenigszins opzichtigen eenvond, die in dezen democratischen tijd sommige vorsten, die zich in miscrediet voelen, meenen te moeten geven om een populariteit na te jagen, die hen steeds ontsnapt. En schertsend had ik deze beido „Koningen in ballingschap" reeds Us blancs d' Espagne genoemd, toen een mijner vrienden, voornaam Venetiaansch ingezetene, mij vroeg: „zal ik u aan de „witten van Spanje" voorstellen ?" Ik wil hier niet meer democratische neigingen uiten dan mij eigen zqn. Waar is, dat alle menschen even naakt en hulpbehoevend geboren worden, de koningszoon en het schoenlapperskind; even waar is, dat het standsverschil, dat nit het verschil der luxen volgt, vaak de oorzaak is van het grievendste onrecht; ook waar dat do voornaam-geborene later een ellendeling kan blijken en de schoenlapperszoon do eer. , de troost en de hoop der menschheïd; maar wij leven nog steeds in een tijd — en dat denkbeeld zal eerst nog kracht van invloed doen gelden — dat de man, afstammende van Lodewijk den heilige, van Karel V, van Lodewijk XIV, uit dien hoofde reeds een belangwekkender persoon is, dan de zoon van den schoenlapper, die, hoe eerlijk en braaf hij zij, eigenschappen bezit die hij met honderdmillioen andere eerlijke en beste menschen gemeen heeft. Niettemin voor dezen vorstenzoon, dien ik dagelijks ontmoette en die mij reeds moest opgemerkt hebben, zooals ik hem opgemerkt had, voelde ik een sterken weerzin. Telkens als ik dit Uébermensch zag, groot, zwaar gebouwd, vierkant van schouders, bleek van gezicht, maar een mooie bruut, een prachtig specie van mensclidier, met zijn zwarte, fanatieke oogen, den oameedoogend vast gesloten en toch zinnehjken mond, verscholen in een zwaren zwarten baard ; dat gezicht van een, die zich, bij de genade van God, geroepen voelt het lot van een geheel volk te leiden en over neergeslagen grijsaards, over zwangere vrouwen, over schreeuwende kinderen zou heen loopen om de kroon te bereiken, die voor hem uitblinkt, de kroon zijner vaderen; steeg het visioen dier stille avonden voor mij op, waarin ik het verhaal der Oarlistische burgeroorlogen had gelezen : geheel het Noorden van Spanje platgetreden door legertroepen, de akkers verlaten en vernield, de werkplaatsen ledig, de dorpen enkel bewoond door hongerende en schreiende grijsaards, vrouwen en kinderen. .En dan, de broeder die den broeder doodschoot; de vader, die in het bloedende gezicht van den door hem verslagen vijand zijn zoon herkende ; de pastoor van Santa Cru-*, oproepende tot den godsdienst-oorlog, en met het kruis in de eene en het zwaard in de andere hand zijne parochianen voorgaande in den burgerkrijg. Straks, op de pleinen der dorpen, waar eertijds een onschuldig volk zijne bevallige en blijde dansen had gedanst, hot fusilleeren van vaders, terwijl de vrouwen en de kinderen aan hunne knieën hingen, en in de uiterste wanhoop den moordenden barbaren smeekten, om het leven van dezo onschuldigen te sparen, wier eenigö misdaad was, dat zij hunne akkers waren blijven beploegen op het oogenblik, dat „de Koning" hen opgeroepen had om te dooden hunne broeders, hunne vrienden, hunne geburen. Door de straten, die stoet van grijze priesters, met het koord om den hals, „liberalen" en „vrijmetselaars" gescholden, omdat zij, afkeerig van bloedvergieten, niet naar het voorbeeld van den pastoor van Santa Oruz, hunne hoorders hadden opgeroepen tot den strijd, en voortgesleept nu, met modder geworpen nu, met steenen gekwetst nu, voortgesleept over de bergen, tot zij ergens neervielen en afgemaakt werden door bajonetstooten 1 Bn al die jammer, al die ellende, al die onmenschelijkheid, om dien eenen man daar, die met Dona Berta aan den arm zoo gemoedelijk koutende zich voortbewoog door de menigte van het Sint-Marcusplein, heel die hel ontsloten voor dien Koningszoon, die de hand uitstak naar de kroon, die reeds door een ander werd gedragen, omdat hij zichzelf de legitime Koning van Spanje achtte. Telkens, zeg ik, herinnerde ik mij dien gruwel, wanneer ik den Hertog van Madrid ontmoette, en ik vroeg mij af hoe lang hij nog het leven bedreigen zou van duizenden onschuldige landlieden, nadat hij duizenden had doen vermoorden? Maar toen mijn vriend mij aanbood mij aan de „witten van Spanje" voor te stellen, stemde ik toe, zooals ik de gelegenheid zou aangegrepen hebben, een gesprek te voeren met een meervoudigen moordenaar, enkel om te ervaren in hoever hij belangwekkend of gevaarlijk is voor het individu, dat hij, niet kunnende deren, op zqn weg vindt. Dien avond op het Sint-Marcusplein en de andere keeren in het Palazzo Loreclan — het paleis van den Pretendent — ontvingen Don Oarlos en Dona Berta mij met dien glimlach van hooghartige toeschietelijkheid, die woorden van banale vleierij voor mijn volk, waarmee de Koningen in ballingschap gewoon zijn te beproeven een nieuwen partijganger te winnen. Ik wist wat die nadrukkelijke voorkomendheid beteekende._ Mijn vriend had my voorgesteld in mijn hoedanigheid van Nederlandsch publicist, en hoewel ik begreep, dat Don Oarlos over mijn waarde en invloed voor zijne zaak — immers wat verniagecn Nederlandsch schrijver voor het Carlisme f — geen illusies kan koesteren: Pretendenten zijn gewoon in iederen journalist, dien zij in hun hart gering schatten, een spreektrompet te zien, waardoor zij de heiligheid hunner zaak, de zelfopofferende liefde voor het volk, dat zij wenschen to regeeren, en de onmacht, ja do misdadigheid van de bestaande Regeering van hun land, hopen te kunnen verkondigen. Een Hollandsch journalist kan voor Don Oarlos niet veel doen, gesteld dat hij zou willen, kan misschien niets doen, maar hij is publicist, hij is een spreektrompet, hij kan dus, mogelijkerwijze, gebruikt worden. Ik schatte de beleefdheid van den pretendent te mij waarts op haar rechte waarde, en een belangwekkend mensch toch, hij, èn om zijne unieke geboorte èn om zijn misdadig verleden, meldde ik mij den volgenden dag, en later, aan het Palazzo Loreclan aan, of gaf gevolg aan de uitnoodiging van den „Koning-, die zeker dacht, dat ik mij hoogeüjk vereerd gevoelde, terwijl ik mij die gedachte liet aanleunen, en hem in zijn doen on spreken bestudeerde. O, zeker, belangwekkend was hij genoeg, die late afstammeling van den heiligen Lodewijk, van Lodewijk XIV, van Isabella de Katholieke, en van Pilips 11. Behalve de heiligheid van dien eerstgenoemde zijner voorvaderen, bezat hij iets van ieder hunner: den trots, de hooghartige geringschatting van de menschheid, het bewustzijn uitverkoren te wezen van God den Vader en van „Onze Lieve Vrouwe van de Grot van Oovadanga" ; kortom geheel het fanatisme van een ras was verkernd in dezen man, met zijne stekende zwarte oogen van ongevoelig.'. del, , .ju mond van brntalen wil en niets ontziende wreedheid, dezen man, om wien duizenden vrouwen in Spanje in rouwkleeren gehuld waren, die, vijf-en-twintig jaren geleden, de vloek was geweest van duizenden moeders. Bn toen reeds dacht ik, dat Spanje verloren zou zijn, indien die man ooit zijn doel bereikte, zooals ik nn denk, dat niets anders ontbreekt om dit sehoone land en dit goedo volk geheel ten onder te brengen, dan dat de pretendent van Venetië worde Koning Karel VII van Spanje, waarvoor hij, in de buurt van ons land, nu meer dan ooit, intrigeert en waarvoor zijn rijke aanhanger, de hertog van Solferino, telkens heen en weer reist, en zich ophoudt in de Baskische provinciën of in de Fransche pyreneën, om daar te bespieden het oogenblik en de gelegenheid om den burgeroorlog in Spanje te ontketenen. --- Weeke aandoenlijkheid en schuwe lijdensvrees maken traag en moedeloos en ontstemmen ons innerlijk. »• Ph. E. Hugenholtz. fv*l***'''''''''' " ' ¦' ' ' ' M' ' ' ' "¦* --- FEUILLETON „GELUK", naar RICHARD HARDING DAVIS. 15) Na de aarden hutten kwamen zij aan steviger gebouwde huisjes van ééne verdieping, van in de zon gedroogde steenen opgetrokken en met in twee heldere kleuren geschilderde muren, blauw met rosé of goei, en met roode tegeldaken. Zij prijkten allen met bijzondere namen, in groote zwarte letters boven de deur geschilderd. Daarna rolde het rijtuig over geplaveide straten en tusschen rijen huizen van twee verdiepingen door, met meer zorgvuldigheid in rosé of lichtblauw geschilderd. De huizen hier hadden breede open vensters, jvan zware traliën van fraai bewerkt ijzer • voorzien en door lijstwerk van stucco omi geven. De hoofdstraten bevatten voornamelijk café's en winkels, allen geheel open langs •de trottoirs en voor de felle zonnestralen beschut door veelkleurige, gestreepte marquises en opgesierd met vlaggen en v-impala in de nationale kleuren van Olancko. Voor deze café's zaten officieren in uniform eu donkerkleurige dandies van Valenoia, in wit linuen pakken en met Panama stroohoeden op het hoofd, spelende met schildpadden ¦wandelstokken, die eene enkele handbeweging in een Toledo-kling kou doen veranderen, zoo de omstaudigheden dit soms noodig zouden maken. De straten waren gevuld met geestelijken en muildierdrijvera met naakte beenen en in lompen gehulde landlieden, iv jassen met scharlakenroode schouderkappen, en negerinnen met ontbloote schouders en dikke sigaren tusschen de vleezige lippen. Het was een heel gewoon tafereel voor Glay en King, maar geen der anderen had ooit eene Spaansch-Amerikaansohe stad gezien. Zij kenden genoeg Oostersche steden en de landen langs de Middellandsche zee ; maarzij waren niet bekend met de felle, bijna gloeiende atmosfeer en de kleurlievende bewoners van da steden van het Zuidelijke zuster-vasteland. Zij koken dus met open oogen_ en riepen elkander voortdurend toe toch eens hier te kijken of ginds dubbel op te letten, of toch eens te zeggen, wat zij nu wel van die gestalten daar dachten. Zijzelven op hnnne beurt ontsnapten ook geenszins aan de opmerkzaamheid der voorbijgangers. En geen wonder. De beide zusters zouden de algemeene opmerkzaamheid tot zich getrokken hebben, waar zij zich ook bevonden — aau een hof, zoowel als onder onbeschaafde wilden. Hst type, waartoe zij behoorden, was aan öesenorasensenoritas van dit land ten eenemale onbekend, waar donker baar steeds gepaard giug met eene donkere gelaatskleur on de rijke, warme tint der wangen steeds bedekt was met eene dikke laag poeder. Deze combinatie van donkere lokken en eene blanke tint maakte eenen zeer vreemden indruk en daarom staarden de weinige vrouwen, die zij ontmoetten, haar allen met jaloersche blikken na en op hare beurt bewonderden de Amerikaanschen hare mantillea en voelden zich zeer wonderlijk te moede in hare wandelkostuums en strooie hoedjes. Die tot nu toe zoo aangenaam gevonden dracht scheen tegenover de bevallige Spaansche kleeding opeens erg plomp en onvrouwelijk. Clay waa zeer gelukkig in zijne keus van straten en pleinen en wees overal het meest karakteristieke eu eigenaardige aan en elke straat, die hij den koetsier gelastte in te rijden, bozat iets bijzonder aantrekkelijks, eenig gebouw of monument, dat men vooral zien en bewonderen moest. De andere wisten niet, dat hij dezen geheelen weg na rijp beraad met zorg had uitgekozen en dat hij hen slechts voerde langs wegen, die hij in gedachte reeds meermalen met hen had gevolgd. King evenwel wist hoe de stad^ er zoo ongeveer zou uitzien, lang voor hij haar betrad — hij had zooveel Zaid-Amerikaanache steden gezien, — doch hij deed alsof alles ook voor hem nieuw waa en Het Olay naar harterust uitleggen en verklaien. Ten slotte echter bemerkte Olay zijne terughouding en uu beriep hij zich af en toe op hem, als hij aan iets twijfelde of niet zoo dadelijk geloof vond. Doch King schudde telkens het hoofd. „Dit is uwe stad/ zeide hij, „ze willen er alleen van u over hooren spreken.* Clay bracht de dames naar de voornaamste winkels, waar zij fluisterend consulten hielden over kanten maiitilles, welke zij verklaard hadden onverwijld te willen nemen en waar zij eenige van die hoog-' geklemde papieren waaiers kochten, met voorstellingen van stierengevechten, met rijk versierde figuurtjes er op; en van daar naar kleine smerige winkeltjes, waar zij oud-iiileer en juweelen konden koopen uit verpande boedels van eenmaal rijke ingezetenen, die alles verloren hadden door de eene of andere revolutie, die mislukt was; en naar nog andere winkels, waar bijvoorbeeld de besle guava-geleï verfcocht werd Van daar gingen zij naar een sigarenwinkel, waar de heeren eenige sigaren kochten, door de . -ia geleverd en dus slecht, als alle staatsmonopolie-artikelen zijn. Clay voelde eensklaps iets voor deze stad, die de dames zoo goed bezig hield en zoo haar best deed om haar genoegen te doen. Hij had als 't ware behoefte iemand) zijne dankbaarheid te betuigen, die d_4 schilderachtige oude klooster had gebouwd, met zijne geelgepleiaterde muren, hier en daar tot oranje overgegaan door den tijd en zwart van het vocht, en voor die fontein ginds, met groen mo3 als overdekt, die voor de poort stond, omringd door vrouwen en meisjes uit de buurt, die roode waterkannen kwamen vullen of gevuld op den schouder naar huis droegen, on voor die kleine ezeltjes, begraven onder hooge stapels geel suikerriet, en voor die negers, die de waterkan-en van de stad rondreden, en voor de blauwe ijskarren van de ijsfabriek. Tegen vijf uur werd besloten den dag verder in de stad door te brengen en per telephoon aan de beide jongelui, die achter waren gebleven, te vertellen, dat men hen hoopte te zien in het café La Venu. het grootste restaurant op de Plaza, waar Clay voorgeslagen had te dineeren. Hij stelde tevens vcor, dat men den tugechentijd zon aanvullen door eene visite te gaan maken bij den President, en na een algemeen gezoek naar visitekaartjes in da portefeuilles reed men naar het Gouvernements-paleis, dat in een open park midden in de stad stond. Toen zij daar aankwamen, stonden de President en zijne vrouw juist gereed om voor hun avondritje op de Alameda, de promenadeplaats van de stad, uit te rijden en reden zij den staatsiekoets met de begeleidende afdeeling cavallerie aan het hek achterop. Maar op het zien van Clay keerde generaal Al varez en zijne eehtgenoote weer in huis terug en heetten daar de bezoekers vanharte welkom. De President ging de heeren voor naar de receptie-kamer en onthaalde hen daar op Champagne en sigaretten, die niet door zijn eigen gouvernement waren vervaardigd, en zijne vrouw, na de jonge meisjes voorgegaan te zijn door de groote statiezaal, waar de avondzon spookachtige stralen wierp over oude portretten van vermaarde Presidenten en zegevierende generaals, bracht hare gasten naar hare eigen appartementen en schonk daar thee voor haar en toonde op allerlei manieren, dat zij blij was, weer eens met vrouwen uit haren eigen kring in aanraking te komen. Gedurende dit korte onderhoud had Mevrouw Alvarez bijna voortdurend alleen het woord en richtte zij zich bijna uisluitend tot Alice, doch zag ook daarbij Hope aau. Dit Was eeno vreemde ervaring voor Hope, die niet gewend was zoo behandeld to worden, als hare oudere zuster er bij was, eu beide zusters merkten het op en spraken er later samen over. Zij vonden Mevrouw Alvarez zeer schoon en zeer gedistingeerd en hadden na dit eene korte onderhoud den indruk, dat zij eene vrouw van karakter en groote wilskracht was. ffZij waa zeer goed gekleed voor een Spaansche/7 zeide Miss Langham, later op den avond. ,;Maar alles wat zij droeg was ecu jaar bij de mode tsn achter, of liever twaalf stoomdagen, zooals Mr. Mac Williams het gelieft nit te drukken." t-Zij deed mij denken/ zeid*. Hope^ een zwarten panter, dien ik eens in een circus heb gezien." •/Goede genade !,<* riep hare zuster uit. ;/Dat vind ii_ nu heelemaal niet. Waarom?'' Hope antwoordde, dat zij 't zelf niet recht wist; zij -was niet gewend hare indrukken te ontleden of er gronden voor aaa te voeren. ¦¦Omdat do panter er zoo ongelukkig uitzag," zeide zij, op onzekeren toon, „en zoo ongedurig en omdat hij, onrustig in zijn kooi op en neer loopende, telkens den kop stootte tegen het traliewerk; alsof da pijn hem goed deed en verlichting gaf voor zijn leed. Mevrouw Al vare;, scheen mij ook toe zoo opgesloten iQ een hok ca zoo verlangend naar -* y * _ ri 4_i ~™ ¦ ¦*-*«w * vrijheid." Toen Mevrouw Al varez en de beide jongedames zich weder bij de heeren gevoegd hadden en allen zich naar de trap beg; om den President en zijne vrouw te zien instijgen, zag Hope voor den troep ruiters uit een roodharig gebruind jongmensch op een Engelschen zadel. De oogen van den officier waren blauw en aangenaam van uitdrukking, welke echter veranderde, toen de President hem toeriep en hij zijn paard tot onder aan de trap reed, waar hij afsteeg. Hij werd aan de bezoekers voorgesteld als kapitein Stnart, van de lijfwacht, indertijd van de Gordon IJighlanders." „Kapitein Stuart," zeide de President, zijne hand vertrouwelijk op den schouder van den jongen man leggende, „bewaakt mijn persoon eo ia mij borg voor de rast van mijn thais en | de zekerheid van mijn familie. Ik zou hem gaarne het bevel over een leger toevertrouwen, als hij dat verlangde ; maar dat wil hij niet. Hij is ons met hart en ziel toegedaan en hij zegt, dat wij meer behoefte hebben aan bescherming voor onze vrienden hier, dan voor onze vijanden over de grenzen. Hij weet misschien meer dan wij. Ik vertrouw hem, Mr. Langham," voegde hij er ernstig bij, „meor dan eenig ander man in dit land." „Het doet mij veel genoegen kapitein Stuart te leeren kennen, werkelijk," zeide Mr. Langham, glimlachende en ten volle begrijpende hoe de aangeboren verlegenheid van de Engelschman moest ineenkrimpen onder dezen lof van den Spanjaard. En Stuart was werkelijk zoo verlegen en bloosde zóo diep,, ondanks zijn gebruinde tint, en verzekerde- Clay met zooveel overtuiging, dat hij „verrukt was kennis met hem te maken," wat zeer den lacklust der anderen gaande maakte* dat hij ten slotte zelf in zooverre tot zichzelf kwam, dat hij meelachte en Clay's uitnoodi-i ging om zoo straks met hem te komen dineeren,! met veel genoegen aannam. I Zij vonden de beide jongelui in koffiekamervan het restaurant op hen wachtende, gelijk zij hadden afgesproken en samen begaven zij zich naar de tweede verdieping, waar Clay eeue tafel op het balkon voor hen hsdi laten reserveeren. (Wwdt vervcdgdJ) --- Binnenlandsch Nieuws. 25 Juli. Uit de Staats-Courant. Bii Kon. besl. is H, i, Oori, emeritußpredikant te 's-Gravenhage, op zijn verzoek, eervol ontslagen uit zijne betrokking van presideDt der commissie tot de zaken der Protostantsche kerken in Nederlaudach-Oost- en West-Indie, met dankbetuiging voor de door hem in dio betrekking bewezen diemten. Met 28 Jali a. s. Is aan den officier van administratie 2e kl. E. A. O. Vervoeren vergunning verleend tot, het in Oost-Indië waarnemen van eene particuliere betrekking buiten hot zeewezen, voor den tijd van etn jaar, onder stilstand van non-activiteitstrakte ment en zonder opklimming in de ranglijst; —en bevorderd tot officier van administratie 2e kl. do adjunct-administrateur B. D. R-übenlconing. Bü het wapen der artillerie is benoemd tot kapitein bü het le reg. vesting-artillerie, de le luit. W, C. baron Roëll, van het 2e reg. veld-artillerie; — en op non-activtteit gestold de kapitein L. van de Velde. van het 3e reg. vesting-artillerie. Bfj het wapen der infanterie is benoemd bü het 8e reg. tot kapitein do lo luit. J. J. li. A. Hommers, van het 2e regiment. Tot re*erve-2e-luitenant b;j het wapen der infanterie is benoemd bü het 5e reg. infanterie, de vaandrig 8. J. h. M. van Scliaik, van genoemd korps. DeMinister van Oorlog geeft Donderdag 28 Juli geen audiëntie. Hr. Ms. korvet So m m elsd ij Te, onder bevel van den kapitein-luitenant ter zee J. B. Snethlage, is don 22 dezer te F ort-do-France (Martinique) aangekomen en denzelfden dag van daar vertrokken. Met 26 Juli a. s. wordt de luitenant ter zee le kl. C. W. Broers, dienende als eerste-officier aan boord van Hr. Ms. instruetieachip Admiraal vatt TYaascnaer, op non-activiteit gesteld en als zoodanig vervangen door den luitenant ter zee le kl. J. A. L. van den Bosoh, de luitenant ter zee 2e kl. G. W. de Leur, tjjdelyk geplaatst als eersto-officier aan boord Hr. Ms. monitor Cerberus, en dn luitenant ter zee 2e kl. A. F. J. Eomswinekel, aan boord Hr. Ms. wachtschip te Willemsoord op folio van luitenant ter zee lo klasse. De luitonancs ter zee 2e kl. H. J. Boldingh', C. E. Hoorens van Heyningen en J. 11. Commija, respectievelijk dienende aan boord van Hr. Ms. artillerieinstructieschip Bellona, pantserdekschip Piet Hein en schoener Zeehond, worden mot 30 Juli a. s. op nonaotiviteit gesteld en aan boord van genoemde bodems vervangen door de luitenants ter zee 2e kl. B. Sehreuders, C. J. Cantote en P. M. A. Bogaert. De luitenant ter zee le kl. J. J. Hissing, uit Oost-Indië in Nederland teruggekeerd, is op non» activiteit gesteld. --- MILITIEPLICHTIGEN VOOR WEEKELIJKEN DIENST. De St.-Ct. No. 171 bovat eene beschikking van den Minister van Oorlog, dd. 23 Juli jl., tot aanwüzing, welke militieplichtigen alsnog in SS9S krachtens art. 125 der wet van 19 Augustus 1801 (Stsbl. n°. 72), in werkelgken dienst moeten worden geroepen, met vermolding tevens van den tüd waarvoor die oproeping behoort te geschieden. Deze staat bevat eenige wfizigingen van de vroegere Min. beschikking van 15 April il., en wel de navolgende: 1894 en 1895 lo reg. infanterie le, 2e, 3e en 4e bat., 2o reg. inf. le, 20, 3o en 4e bat., 3e reg. inf., le, 2e, 3e en 4e bat., 5o reg. inf. le, 2e, 3e en 4e bat., 6e rog. inf. le, 2e, 3e en 4e bat., 8e reg. inf. le, 20, 3e on 4e bat., van 1 Sept.—24 Sopt.; — 1895 lo reg. infanterie 5e bat., 2e reg. inf. 5e bat., 3o reg. inf. 5e bat., 5o reg. inf. 5e bat., 6e reg. inf. 5e bat., 8o reg. inf. 5o bat. le, 20, 3e eu % der 4e comp. van 5 Sopt.-24 Sept.; — 1895 lo comp. hoapitaaleoldaten, 2e comp. hospitaalsoldaten en 3e comp. hospitaalsoldaton van 29 Aug.— 24 Sept.; 3e reg. veld-artillerie, le 5o on Cebatter'u, van 22 Aug.—24 Sept. — 1595 korps pontonniers, 2e comp., van 25 Aug.—24 Sept. — 1896 korps genietroepen, le, 2e, Be, 4e, se, Ce, 7e en Se comp., van 2fl Aug.—29 Septembor. Overigens blijft de Min. beschikking vnn 16 April jl. onveranderd van kracht. Voor de gemeente Zutphen is, bü Kon. besluit vau 20 Juli jl. — opgenomen in do Sl.-Ct, No. 171 — eene Kamer van Arbeid opgericht, waarin vertegenwoordigd zullen zijn do navolgende bedreven: het vervaardigen van steenen ; — het bewerken van hout, steon of metalen ; — het leggen van electrische geleidingen of van gas- of waterleidingen ; — het sohilders-, behangers- en stoeloninattersbedröf; — het ontwerpen van en het houden van toezicht b{j het uitvoeren van bouwplannen. Zjj zal den naam dragen van „Kamer van arbeid voor de bouwbedijjven te Zutphen." Voor hettijdvak vanl September 1898 tot en niet 31 Augustus 1899 is in 's Bgks krankzinnigengesticht te Medemblik te vervullen de betrekking van tweeden geneesheer, waaraan verbonden is eene jaarwedde van f 2000 en genot van vrije woning (voor een ongehuwde), voeding, vuur, licht en verpleging. Die voor deze tjjdelgke betrekking in aanmerking willen komen, behooren zich daartoe vóór 1 Augustus e. k. bij een op gezegeld papier geschreven verzoekschrift te wenden tot de Koningin-Begentes. Het Beisrapport van Hr. Ms. schoener Dolfijn, belast met het'politietoezicht op de visscherij in de Noordzee, van 4 tot 30 Juni 1898, is opgenomen in de St.-Ct. No. 171. De Statuten der navolgende Naamlooze Vennootschappen zijn opgenomen in de Bt.'Ct. ,N°. 171: Eerste Nederlandsche Krijgsdienst-, uitset- en levensverzekeringmaatschappij „De Elf Provinciën", te Amsterdam (I°. tot verzekering van eene uitkeering aan jongelieden, die voor den dienst bij de 'nationale militie goedgekeurd en aangewezen worden; 2°. tot verzekering van eeno uitkeering aan moisjeß of knapen op zekeren leeftijd voor huwelijks-uitzet, eene te beginnen affaire of te betalen leergeld, dan wel studiekosten, en 3°. verzokering van eene uitkeering zoowel bij overlijden als by het bereiken van een vooraf bapaalden leeftijd); kapitaal ƒ 500.000, waarvan ƒ 367,500 geplaatst en de overige te plaatsen binnen 10 jaren; — directeuren J. Zeehandelaar en F. W. Schsefers; Verpleeghuis, te Middelburg (verpleging van zieken en huisvesting van verpleegsters); kapitaal ƒ 17,500, geheel geplaatst; — bestuurderessen: Mevr. J. E. van Citters—Ermerins, Mevr. J. A. Keiser van Sonsbeeck, Mej. A. M. Sprenger eu Mej. A. M. de Man; Vtreclitsche Locaal-spoorwegmaalschappij, te Utrecht (wijzigingen); Onderlinge Scliroefstoombootmaatschappij „Eensgezindheid," te Purmerend (stoombootdienst tusschen Purmerend, Pnrmerland, Ilpendam, Watergang, Schouw, Buiksloot en Amsterdam); kapitaal ƒ 40,000, waarvan ƒ 21,625 geplaatst en de overige te plaatsen binnen 5 jaren; ¦— het bestuur bestaat uit 25 venuooten, o. a. L. Switser, H. C. Oud, W. Stolp enH. Schuring; Eerste Nederlandsche Verzekeringmaatschappij op het leven, tegen invaliditeit en ongelukken, te 's-Gravenhage (wijzigingen). Hetzelfde nummer der St.-Ct. bevat de Statuten der navolgende vereeenigingen : Vereeniging van leden der afdeeling Amsterdam van den Nederlandsche Schildersbond, tot het verzekeren van werklieden tegen ongelukken, te Amsterdam ; — Eembrandt-tentoonstelling, te Amsterdam ; — Visschersverceniging, onder de zinspreuk „De belangen der binnenvisscherij," te Zaandam ; — Vrijzinnige kiesvereeniging „Zwolle," te Zwolle. ---