Tweede Blad. Binnenlandsch Nieuws. — 5 Deoembor. — In het „Hotel desinde s", te 's -Grave nhage, is aangekomen de Heer E. Rickers, consul van Duitschland te Guayaquil (Republiek Ecuador). Uit Bergen-op-Zoom sohrijft men ons, dat de aanleiding waarom de burgemeester, de Heer Schaeck Mathon, in plaats van den ln December, eerst den 15n dezer zijne bestemming naar Nijmegen zal volgen, hierin is gelegen, dat nog belangrijke zaken in den Gemeenteraad te verhandelen ziju, waarbij zgme voorlichting niet gemist kan worden. •Ds toestemming der Koningin is reeds verkregen. B . Min. beschikking is J. J. Cos benoemd tot buitengewoon opzichter bij den bouw vaa eene brug over de Oudo Maas te Spijkeniese. ™'e Helder zgn bij herstemming gek ozea tot leden der Kamer van Koophandel de heeren "• 'C. van Breda en W. H. Burgers. Het centraal-bestuur van de n _. eilfi r ¦¦ land^chen Boerenbond, zeer betreurende de beperkende voorwaarden, waaronder de Belgische Regeering het ¦Nederlandsche vee wil toelaten, voorwaarden, welke z- f "voor den Nederlandschen veehouder te bezwarend _>e«ft zich tot do commissiën van aankoop en tot "9 afdeelingen van genoemden Bend gewend met verzoek geen aankoopen van veevoeder, meststoffen, granen, steenkolen enz. in België te doen, tenzij de Prijzen belangrijk met die van andere landen zouden verschillen, zoolang do Belgische Regeering de grenzen niet ruimer openstelt voor het Nederlandsche vee. Bij de Staatsspoorwegen zijn benoemd tot surnumerairs bij Exploitatie, ing. 1 December : ¦P. H. Fransen, te Kruiningen—lerseke; J. Aalbers, te Nuland—Geffen, en E. W. Jenner, te 'sHeer- Arendsierke. De Gemeenteraad van Ko 11 umer 1 an d (Er.) heeft benoemd tot gemeentegeneesheeren A. Ladage «a D. Buitenga, beiden te Kollum. Tot gemeentegeneesheeren in Haskerland (Fr.) zgn benoemd : dr. Driessen, te Westermeer, dr. Risselada, te Joure, en dr. Van Schouwen te Nijehaske. Te Alïmaar zijn benoemd tot vador en moeder in het Gemeente-Gasthuis de Heer J. Burkunk ¦Sn echtgenoote, aldaar. De Electriciteits-Maatschappg „Phaëion," te Nijmegen, heeft aan den Raad der gemeente Kruiningen concessie gevraagd tot oprichting en «ploitatie van een centraal-station voor electrische 'erliohting te Kruiningen en Hansweer. De Eerste Nederlandsche Gastractie-Maatscliappij, te Amsterdam, heeft aan den Gemeenteraad van Chaam jN. Br.) concessie aangevraagd voor den aanleg en ïe exploitatie ¦ van eene gasmotor-tramlijn van Ginneken over Chaam naar het spoorweg-station te Baarle-Nassau. Te Hilversum heeft do Vereeniging tot Werkverscliaffing hare 10e jaarlijksche vergadering {ehouden. Blijkens hot verslag over het afgeloopen Sienstjaar word aangevangen met een saldo van ƒ 140.73, ïe contributiën bedroegen ƒ 993, aan giften werd ontvangen ƒ 121.44, en huur en rente bedroegen f 34.74, JOodat het totaal der ontvangsten was ƒ 1289,91. Uitgegeven werd aan aflossing en hypotheek ƒ106.05, ¦rfpaoht ƒ 10, arbeidsloon ƒ6.00 en algemeenè kosten / 26.08, totaal ƒ 802.08, zoodat het batig saldo bedraagt ƒ 487.83, komende hierbij de oontributie, zoolat aangevangen kan worden niet ongeveer ƒ 1500. Door den zachten winter en weinig gebrek aan werk lebben zioh weinigen om werk aangemeld j de loonen aedroegen van 90 cent tot f 1.20 per dag. Verkocht werden voor ƒ 31.47>£ teenen en bloemtokken uit de kweek van de gunstig bekende „Cas)isohe Zandwilg" en voor ƒ 59.45 aan kool van de noesgronden. Van de vier aftredende bestuursleden C. de Nooij «. Reijn, M. Verschoor en J. C. Gülcher werden do jerste drie herkozen. De Heer Gülcher, voorzitter ïer Vereeniging, tevens burgemeester van Hilversum, ivensohte niet meer in aanmerking te komen. In zgne 'laats werd gekozen do Heer R. Ledeboer. DeNederlandscheZendingsvereeniging, » Rotterdam, heeft Vrijdagavond haar 40-jarig bestaan jjevierd met een feestelijke bijeenkomst in de Groote £erk, opgeluisterd door de Christelijke Zangvereenidng Excelsior ett een fanfare-corpß. Als feestredenaars traden op de heeren: Ds. A. B. Roose, te Rotterdam, die o. a. een woord van welkom toeriep aan den aanwezigen eenigen overgeblevene der tien oprichters van do Vereeniging, ïen Heer Kousbroek, uit 's-Gravenhage. Voorts spraeen Ds. H. V. Hogerzeil, uit Amsterdam, en Ds. J. 5. Knottnerus, uit 's-Gravenhage. --- SUIKERBIETEN. Ook de suikerfabriek te Geldormalsen heeft aan al hare oontractanten den vollen prgs van ƒlO per 1000 kilo's betaald voor beetwortelen, welke voor ƒ9.50 gecontracteerd waren. De campagne der suikerfabrieken Van der Linden & Co., te Bergen op Zoom, on Paul Wittouck, aldaar, «tal op 12 December eindigen. De Commissaris der Koningin in Drente heeft bepaald, dat dezen winter bg doorgaande vorst in het tijdvak tusschen 15 Dec. en 15 Pebr. de scheepvaart op een of rneor Rgkskanalen in Drente over de geheele lengte of over gedeelten daarvan zal worden verboden, zoodra de belangen van het kanaal en van het verkeer over de ijsbanen dit zullen vereischen en hot belang eener voortgezette scheepvaart te boven gaan. Te Rotterdamis aanbesteed het bouwen van een perceel aan de Wijnhaven 90. Minste insohrijver de Heer Monnee ƒ 27,205. De volgende Van Linschoten ƒ27,380, beiden te Rotterdam. --- Gemengd Nieuws. Te Haarlemmermeer is Zaterdagnacht Soor een onbekende oorzaak brand uitgebroken bij den landbouwer Eijken. Een groote hooi- Bchelf is verbrand. Door spoedige hulp der spuiten is het overige bewaard gebleven. Door Freule E. Lycklama a, Kijeholt, te 's-Gravenhage, wordt op hare eigendommen in het oosten der gemeente Opsterland (Fr.) aan zeer vele arbeiders werk verschaft door ontginning van heidegrond. Te Groningen worden alle arme kinderen op Sint Mcolaas-avond in het' Militair Tehuis feestelijk onthaald door de vrouwelijke studenten. In verschillende distrioten van Rheinland-Westfalen is de aanvoer van kolen zóo gering, dat vele fabrieken slechts met halve kracht kunnen werken of zelfs moeten sluiten. Oorzaak is de lage waterstand, waardoor de scheepvaart zeer wordt hemoeielijkt, terwijl de spoorwegen alleen op verre na niet genoeg kunnen aanvoeren voor de industrie. Telserlohn, in Westfalen, zig n dït jaar tweemaal de sleutels gestolen van 't raadhuis, telkens ten huize van den gemeente-bode. Daar de stadskas op 't raadhuis wordt bewaard, moesten telkens de sloten worden veranderd. De krankzinnige moordenaar Gustafson, dio in den omtrek van Madessü (Kalmar) nu al veertien dagen rondzwierf en voor wien de bewoners van die streek voortdurend in angst verkeerden, is eindelijk, na herhaalde drijfjachten, in handen vau de politie gevallen en in verzekerde bewaring gebracht. Hij had, gelijk we reeds berichtten, een boer vermoord en, toen hij gevat zou worden, een zijner vervolgers doodgeschoten. --- Wetenschap en Kunst. In de bibliotheek van het Vaticaan te Rome heeft men hot oorspronkelijk handschrift van Galilei's verhandeling over „Ebbe en vlood der zee" ontdekt. Tot dusverre wist men niets van het bestaan van dit handschrift, dat in 1616 in den tuin van de Villa de Medici werd geschreven voor Kardinaal Orsino, een bewonderaar van Galilei. De verhandeling werd in 1895 gedrukt in de groote uitgave van Galilei's werken, en wel naar de Riecordiaansche kopie van Florence. Thans heeft men den volkomen juisten tekst. --- Rechtzaken. DE ZAAK-VEMER. Voor een nog voller zaal dan Vrgdag werd Zaterdag do behandeling dezer rechtzaak voor de Haagsche Rechtbank voortgezet. Verscheidene der reeds gehoorde getuigen waren onder het auditorium. Bij de hervatting van het getuigenverhoor werd het eerst gehoord Dr. Berghuis, arts, die ook geroepen ia als deskundige verslag te geven. Als officier van gezondheid bij marine heeft hij bekl. in Indië ontmoot. Hg zag in hem een prikkelbaar, excentriek, liohtgeraakt man, met wien men gauw onaangenaamheden had. Vandaar dat men hem wel eens noemde den „gekken Vemer." In zijne meerderen zag hij zjjne vijanden; hij was ook angstig en zeer eenzelvig, en deze dokter had den algemeenen indruk, dat bekl. abnormaal was. Hij kan die meening echter niet met feiten bevestigen. Ook zag get. den bekl. na den moord op 5 Juni in zeor opgewonden toestand en onder den invloed van vergiftiging. Bekl. herkende toen get., wien hg mededeelde, dat en hoeveel strychine hij had ingenomen. Het is get's. meening, dat bekl. toen get.'s vragen begreep, ofschoon hij in zeer geëxalteerden toestand verkeerde. Bg de ontmoeting tusschen bekl. en zgn moeder was Vemer zeer aangedaan, en deu volgenden dag, vernemende dat Mevr. Meyer dood was gaf bekl. daarover zgn vreugde te kennen in deze woorden: „Goddank, is dat wijf dood." In het ziekenhuis, eenige dagen later, meent get., dat bekl. sieh herinnerde wat gebeurd was. Deze verklaring acht de president van hoog gewicht. De bekl. weet niet wat hij in het ziekenhuis met get. gesproken heeft. Aan den verdediger verklaart get, nog, dat hij het eerst bekl. over het gebeurde heeft gesproken, Nu stelde verdediger deze vraag: Was bekl. lijdende aan ziekelijke verstoring zijner verstandelijke vermogenß zóó, dat hg strafrechtelijk niet verantwoordelijk zou zgn. Get. antwoordt, dat bekl. zeer zeker psychisch abnormaal was, doch bepaald krankzinnig niet. Toch meent hjj, dat bekl. niet toerekenbaar iB voor zgne daden, vooral als hij geprikkeld werd. Naar zijn indruk ondervraagd over het rapport der dootoren, die bekl. in de gevangenis hebben geobserveerd, geeft get. te kennen, dat dat verslag niet getuigt van wetensobappelijken zin eu zelfstandig onderzoek daaraan ontbreekt. Den verdediger geeft hg toe, dat de gevangenis een onmogelijke plaats is voor zoodanige observatie, en tevens is hij van oordeel, dat na het plegen van een daad, als bekl. beging, een periode van verlichting voor den bedrijver intreedt. Dr. Lammees van Buren, bekl. geneesheer, deelt mede, dat Mevr. Vemer in diens ziekte zeer goed en zorgzaam voor haar man was, die zich ook niet aan den dokter beklaagde, dat zijn vrouw hem verwaarloosde. In die dagen kreeg get. een bezoek van Mevr. Meger, die spreken kwam over voorzorgen door bekl. na zijn ziekte in acht te nemen, welke get. den beklaagde dan ook aanbeval, die toen zeide dit zeer natuurlijk te vindon. Bekl. had get. ook verteld, dat Mevr. Meyer hem tot daden had verleid, om een scheiding met zgne vrouw te weeg te brengen. Een poging van get., om met Mevr. V. de zaak te schikken, gelukte echter niet. Deze getuige deelde versohillende staaltjes mede van beklaagdo's zenuwachtigen toestand, waarin hij voortdurend verkeerde en die ook getuige voor zelfmoord deed vreezen; van zijn gewoonte om in iedereen een vg'and te zien; vaft zijn rusteloosheid on voortdurenden angst. De dokter hield hem altgd voor een hevig zenuwlijder, en in bekl.'s dagboek vond hg do versterking van zijn meening, dat bekl.'s verstand abnormaal was, gelijk ook vooral bleek uit het door beklaagde opgemaakt huisreglement. Schering on inslag is, dat beklaagde zich overal bedreigd en vervolgd aoht. Getuige geeft voorts een uitvoerig verhaal, ten betooge, dat beklaagde op den dag van 5 Juni in alles behalve goeden toestand verkeerde. Uit informatiën bij familie en kennissen is get. voorts gebleken, dat bekl. behoort tot eene gedegenereerde familie, waarvan enkele leden epileptisch waren, terwijl bekl. in zjjn jeugd stuipen had en aan de Militaire Academie door da jongelui als zeer exoentriek beschouwd werd. Deze mededeelingen vult get. aan met verschillende voorbeelden van ziekelijke afwijkingen in bekl. geestestoestand, waartoe get. bepaaldelijk brengt: sexueele overprikkoling. Ook had bekl. wel eens in woede gezegd, dat hg die vrouwen wel eens zou kunnen vermoorden. Kortom: spr.'s conclusie is, dat hg met Vemer te doen had met een zenuwlgder, die viel buiten het kader van een gewoon mensch. Toch zou hij hem niet gaarne krankzinnig hebben verklaard; maar dat zou hij zeker hebben gedaan toen Vemer de daad pleegde. Get. vond geen reden om, hoewel bekend met bekl.'s toestand, hom voor een krankzinnigengesticht rijp te achten; maar wel had hü Vemer aangeraden buiten de stad te gaau in een zenuwlijdersgestioht. Thans echter is hg van oordeel, dat de man krankzinnig is en lijdende aan vervolgingswaanzin, hoewel get. er bijvoegt, dat hij geen psychiater is. Na deze verklaring zegt bekl., dat hij niet buiten de stad is gegaan omdat er, na de scheiding, te veel van zijn pensioen werd afgehouden. Ook deze get. ontving zeer beleedigende brieven van Mevr. Meijer. Dr. Le Rütte heeft gepractizeerd in het gezin der ouders van bekl. en deelt mede, dat de familie zenuwlgders telde en bekl. ook van zenuwachtigen aard was, zooais ook later bleek, toen get. hem hier te lands ontmoette. Over Atjeh sprekende, verkondigde bekl. het denkbeeld, dat Atjeh aan de Atehineezen behoorde, en bekl.'s vreemde handelingen gaven get. de gedachte, dat, indien Vemer niet krankzinnig was, hg 't zou worden. Na het gebeurde had get. dan ook niet geaarzeld in een certifloaat te verklaren, dat bekl. is krankzinnig en dus niet toerekenbaar voor zijn daad. Op verzoek van den president worden door get. de gronden voor die verklaring afgegeven; hij acht bekl. een dégéneré, maar de voorzitter aoht dit geen vorm van krankzinnigheid, waarop get. als zgn meenifig te kennen geeft, dat bekl. leed aan vervolgingswaanzin, in den vorm van dementia paralytica. De vorige get. echter ontkende, dat symptomen van laatstgenoemde ziekte zgn waargenomen. Alsnu verscheen Dr. Roessingh, geneesheer-directeur van het stedelijk ziekenhuis aldaar, onder wiens behandeling bekl. in die instelling was. Aanvankelijk was bekl. in verwarden toestand, gevolg van het innemen van vergift; maar ook later, nadat dit verdwenen was, bleef bekl. even verward, waarbg ook kwam eon sterke verzwakking van geheugen. Bekl. wist zich niet of weinig te herinneren, dat hij op de dames geschoten had, zoolang get. er hem niet over sprak. In het algemeen was zg'n toestand opgewonden en abnormaal. Get. achtte bekl. dan ook zeer gevaarlijk, zelfs in die dagen krankzinnig, zonder te kunnen zeggen onder welken naam die toestand saam te vatten is. Aan een der reohters antwoordt get., dat het gebruik der voorgeschreven tegengiften geen invloed kon hebben op dien toestand. Z. i. leod bekl. niet aan dementia paralytioa, maar wel is deze geneesheer, gelgk ook Dr. Le Rütte nog verklaarde, van oordeel, dat eon besmettelijke ziekte, die bekl. in Indië had, invloed kan hebben op de verstandelijke vermogens. Aan den verdediger verklaart ook hg, dat de gevangenis een slechte plaats is voor observatie van personen, verdacht van krankzinnigheid. Twijfelde Dr. Selhorst, de volgende getuige, vroeger niet aan den geestestoestand van bekl., later kreeg hg den indruk, dat bekl. was onder den indruk van de geschiedenis met de twee vrouwen on begon hij aan zijn verstandsvermogen te twijfelen. Nu komt Dr. A. de Jong zijn verslag bevestigen omtrent zgn kort na de daad ingesteld onderzoek naar bekl's geestestoestand in het huiß van bewaring. Daar is hem en zijn mededeskundige gebleken, dat bekl. zich het gebeurde op 5 Juni in tal van bijzonderheden herinnerde. Ook deze deskundigen oonstateeren, blijkens hun rapport, belangrijke stoornissen in het zenuwstelsel en vervolgingswaanzin, maar toch meenen zij, dat hij gedeeltelijk zijn wil heeft kunnen bepalen, voorbedaohtelijk is opgetreden en derhalve wist wat hg deed bg het plegen der misdaad. De deskundigen vinden hiervoor bevestiging in den kalmen toestand van bekl. na het plegen der daad, in vergelijking met den staat zijner opgewondenheid vóór het feit. Maar tegenover dit rapport werd voorgelezen een contra-verslag van Prof. C. Winckler, tot bestrijding der conclusie van de deskundigen, die z. i. niet past op het rapport. Naar zgne overtuiging behoort bekl. in een krankzinnigengesticht tehuis, als lijdende aan ijverzuchtswaan. Dr. De Jong bleef bij zijn gevoelen volharden, ook na de critiek van Prof. Winckler. Z. i. is fjverzuohtswaan geen vorm van krankzinnigheid; wel erkende hij, dat bekl. heeft vervolgingsdenkbeelden. Zgne denkbeelden waren de uiting van een zenuwleven. Al blijft get. bg zgn conclusie, zoo meent hg toch, dat hij als een gewoon mensch niet zg'n wil heeft kunnen bepalen, maar toch zou hg hem niet in een krankzinnigengesticht plaatsen. Get. heoht veel gewicht aan het feit, da,t bekl. zioh het gebeurde herinnerde, omdat dit het bewustzijn in zich sluit. Evenwel voegt hg er bij, dat de doctoren er op hebben aangedrongen hun het voorgevallene te verhalen. SDr. Roessingh, voorgeroepen, zegt, dat de beoordeeling van den toestand door Dr. De Jong afwijkt van de zijne, en schrijft dit toe aan het houden van het onderzoek in de gevangenis, doch overigens gelooft get., dat de krankzinnigheid van bekl. een zeer langdurig verblijf in een krankzinnigengesticht noodzakelijk maakt. Naar aanleiding daarvan geeft Dr. De Jong thans te kennen, dat hg dit oordeel van Dr. Roessingh volkomen zou onderschrijven, wanneer hg' bekl. in even geëxalteerden toestand had onderzocht. Maar dan zou hg geadviseerd hebben, bekl. in een krankzinnigengesticht te doen observeeren. Evenwel houdt hg vol, dat bekl. bg het plegen van de daad niet bewusteloos was en zijn wil eenigszins kon bepalen. Hiermede is echter Dr. Lammers van Buren het niet eens, die bekl.'s handelingen in het algemeen — en dus ook op 5 Juni — impulsief acht. Over de impulsiviteit wordt nog tusschen het O. M. en get. Dr. De Jong van gedachten gewisseld. De verklaring, dat z. i. bekl. volgens de wettelijke bepalingen niet in ecu krankzinnigengesticht kon worden geplaatst, wordt door get. ingetrokken, na een vraag van Mr. Limburg, den verdediger. | Op een ba-aalde vraag van de verdediging of bekl., toen hg het feit pleegde, leed aan ziekelijke verstoring zijner verstandelijke vermogens, antwoordde get., dat bekl. wel leed aan ziekelijke verstoring zg'ner vermogens, maar niet in die mate, dat men zeggen kan, dat de daad niet kan worden toegerekend en dat hjj zgn wil niet heeft kunnen bepalen. De leer van het bestaan van partieele krankzinnigheid ontkent get. De verdediger deed nog versohillende vragen, die ten doel hadden te constateeren, dat bekl. versohillende bewijzen van verstoring zijner geestvermogens heeft gegeven, en dat de psychiatrische wetenschap aanneemt, dat een lijder aan vervolgingswaanzin later tot volkomen kalmen toestand kan terugkeeren. Bekl. blg'ft er bij, dat hg zich van het gebeurd* niets herinnert, en beweert, dat get. De Jong ook ces doodsvijand van hem is. Dr. Le Rütte volhardt bg' het door hem met Dr, De Jong uitgebraoht rapport. Ook volgens hem herinnerde bekl. zich den moord te hebben gedaan, althans vrg' wel. Hij bezocht bekl. dikwijls alleen en te zamen met Dr. De Jong en blgft meenen, dat bekl. niet volkomen ontoerekenbaar is, hoewel bekl. z. i. gedegenereerd is. M. a. w. hij houdt bekl. voor partieel toerekenbaar. Hg vond bg' bekl. geen ijverzuchtswaanzin als krankzinnigheidsvorm en verdedigt zg'n rapport tegen de opmerkingen van Prof. Winokler. Op een vraag van den president antwoordt hjj, dat zgn conclusie geen wgziging ondergaat door het thans medegedeelde feit, dat bekl. kort voor het gebeurde alcohol (portwijn) had gebruikt. Z. i. dacht bekl. op 5 Juni aan een plan, dat hjj volvoeren wilde, heeft bg zioh rekenschap gegeven dat hij geschoten heeft. Zgn persoonlijke opinie is, dat Vemer niet thuis behoort in een krankzinnigengesticht, want ieder gedegenereerde, zooais bekl., is geen krankzinnige. Kan bekl. zgn daad ook hebben verrioht in mania transitoria ?,vraagt verdediger. Get. gelooft niet, dat dit geval hier aanwezig was. Door den president gevraagd of get. meent, dat bekl. valt onder art. 37 Strafwetboek, bepalende.dat iemand niet strafbaar was wegens ziekelijke verstoring zijner verstandelijke vermogens, antwoordt get, dat bekl. lgdt aan storing zijner verstandelijke ontwikkeling en dus niet toerekenbaar is. Opmerkzaam gemaakt, dat dit strijdt met de conclusie van zgn rapport, verduidelijkt get. nader zgn bedoeling, waarvan de slotsom is, dat hg blijft bg zgn gevoelen, dat bekl. partieel toerekenbaar ie. Get. helt over naar den kant van onberekenbaarheid. Aan het slot van het wetenschappelijk debat antwoordden de beide psychiaters, Dr. Le Rütte en Dr. De Jong, dat een lijder aan paranoia (een vorm van krankzinnigheid) zich later volkomen een daad, door hem verricht, kan herinneren. Na de pauze onderging bekl. een verhoor omtrent handelingen van zgn vrouw vóór haar huwelijk van dien aard, dat hij haar nooit zou hebben gehuwd, hadde hg het geweten. Vooraf was voorlezing gedaan van eenige anonieme brieven aan Mevr. Vemer, die bekl. i pertinent beweert niet te hebben geschreven. f Wat betreft het feit van 5 Juni, bleef hjj erbij, zioh ' daarvan niets te herinneren, in weerwil dat de president hem wijst op tegenovergestelde verklaringen van Dr. Roessingh en den inspecteur van politie Aaltsz, die zouden aantoonen, dat bekl. zioh wèl de feiten bewust was. Toch kan 't zjjn, zegt hg, dat hg daar gesproken heeft, ofschoon hij 't zioh niet herinnert. Hij erkent dien dag een revolver bjj zloh te hebben: gedragen. Er op gewezen, dat de doctoren Le Rütte en De Jong eveneens verklaren, dat bekl. zioh feiten herinnerde, antwoordt bekl,, dat hij een en ander gehoord heeft van medegevangenen, die hem mededeelden wat in de courant stond. j Voorts houdt hg vol, dat hg' gelukkig met zün vrouw leefde, waarbg hg' een staaltje mededeelt van groote belangstelling züner vrouw, toen bekl. in het kamp van Oldebroek ziek was, zijnde in 1890. Tevens verzekert hg, dat hg zich niets te verwijten heeft omtrent de liaison met Mevr. Meger, die misbruik maakte van bekl. neigingen, hem verleidde, ja biologeerde. | Nimmer begreep 'hg echter daardoor te spelen in haar kaart, want anders bad hg de verstandhouding dadelijk afgebroken. De president tracht bekl. uit door hem aan Mevr. Meger gesohreven brieven te bewgzen, dat, al moge Mevr. Meger den eersten stap gedaan hebben, bekl, echter de betrekkingen heeft voortgezet. Al deze brieven spraken van een hartstochtelijke liefde van bekl. jegens Mevr. M. en van alle voorzorgen, dat bekl.'s vrouw van deze liefdeshistorie niets te weten zou komen. Zelfs deed hjj voorstellen tot samenleving met zgn „lieve, beste Anna", zooais hg haar in den aanhef van zijne brieven aanriep. De president leidt uit de brieven af, dat de voortzetting der liaison bekl, werk is en hij haar gesmeekt heeft ontmoetingen met haar te hebben, zoodat Mevrouw M. niet de hoofdsohuldige is. En nu doet bekl. zich voorkomen als het slachtoffer van Mevr. M. Daarom vraagt de president of bekl. niet overtuigd is, dat hij anders zou hebben gehandeld, indien dit niet gebeurd ware. Bekl. zegt echter, dat 't dan tooh ook zeer zeke; gebeurd zou zgn. Maar indien — zegt de president — gg, bekl., de zonde niet hadt begaan, gelooft gij dan niet, dat uw vrouw achting voor u hadt gekregen en niet wa» weggeloopen, maar bij u gebleven zou zgn|? Bekl. antwoordt: Achting wel. President. Waar de achting weg is, gaat de liefde \ ook heen. Maar gij hebt u, bekl., in deze ontzettend I veel te verwijten. Bekl. XJ hebt volkomen gelgk, ik ben 't met u eens. Voorz. Ik heb u aangetoond, dat de voortzetting der onzedelijke betrekking niet is het werk van Mevr. M., maar uw werk. Mevr. M. wilde den invloed verhoogen, dien zij op uwe vrouw had. Bekl. Dat is zoo. (De voorzitter verwondert ziob dat in het zoo precies bijgehouden dagboek geen enkel woord van zelfverwijt voorkomt.) Hoe rijmt gg de brieven aan Mevr. M. met uw huwelijkstrouw ? Bekl. antwoordt, dat Mevr. M. hem onder zekere hypnose had gebraoht. De voorzitter vindt 't schandelijk, waarop bekl.' zegt, dat hij wel geschreven kan hebben wat hg niet meende, üit de brieven blokt, dat bij aan Mevr. __t.i geen hekel kon hebben, 1 ---