Uit de buitenlandsche tijdschriften. President Kruger en de Uitlanders. In de New Review beschrijft de heer C. Leonard, voorzitter van de Uitlanders National Union in Johannesburg, de pogingen die vanwege deze vereeniging zgn gedaan om meer staatkundige rechten te bekomen, en hare onderhandelingen met president Kruger. De vereeniging verspreidde indertijd een in 't Hollandsch gesteld vlugschrift, waarin de redenen voor de oprichting der vereeniging zeer gematigd uiteen gezet werden. President Kruger antwoordde met een manifest dat zoodanig „op pooten" stond, dat de vereeniging het niet durfde openbaar maken — naar het heet uit vrees, „dat de heftige taal er van eene verzoening nog meer zou belemmeren". Toen verlangde de president het bestuur der vereeniging te spreken. Bg dit onderhoud was de heer Leonard tegenwoordig en hg kreeg de overtuiging — dien htj sinds dien dag vast bewaard heeft — „dat de president den Uitlanders uiterst vijandig gezind is en vast besloten is hun geen aandeel te geven in de regeering des lands." In het onderhoud deed men den heer Kruger opmerken, dat indien hg' den Uitlanders het kiesrecht gaf, de oude burgers niettemin de meerderheid zouden behouden in de wetgevende vergadering, daar de Uitlanders slechts in twee of drie districten wonen en dus niet meer dan b.v. 6 van 24 afgevaardigden zouden kiezen. Maar Kruger liet zich niet bepraten. Hg' zeide o.a. dat, wanneer de Uitlanders het kiesrecht bezaten, zg ook den doorslag zouden geven bij de presidentsverkiezing, die beslist wordt bg meerderheid van stemmen over het geheele land. Het bestuur der Union bood toen aan het recht der presidentsverkiezing over te laten aan de oude burgers, vertrouwende „dat de Uitlanders voor het burgerschap in de volste beteekenis geschikt waren". Tevergeefs! Vóór dit historische onderhoud was afgeloopen, zeide president Kruger toornig tot de commissie: „Ga heen en zeg aan uwe lieden, dat ik hun nooit iets zal geven. Ik zal nooit van politiek veranderen en laat nu de storm maar losbreken!" Dat hij zich aan zijn woord heeft gehouden, kan men zien uit de wetten, welke sedert deze ontmoeting zg'n uitgevaardigd. De Uitlanders zeggen, dat zij sedert dien tg'd nog harder behandeld zg'n dan tevoren. De heer Leonard ontkent dat de beweging opgezet is door de groote geldschieters van den Rand. Jaren lang, schrijft hij, was het eenvoudig een streven tot verkrijging van kiesrecht en de Uitlanders klaagden toen zelfs dat de kapitalisten hen niet steuuden. Dezen hebben zich eerst in 1895 bg de beweging aangesloten omdat zij eindelijk begrepen, dat hun stoffelijke belangen ernstig gevaar liepen. De schrijver beschouwt den toestand als zeer ernstig. Verbetering zou daarin z. i. kunnen gebracht worden indien men de volgende voorstellen aannam: 1° erkenning van Groot-Britannië als voornaamste mogendheid in Zuid-Afrika; 2•>. het waarborgen aan de Z.-A. Republiek van haar grondgebied en volkomen zelfbestuur; 3". inlijving van Swaziland bjj de Republiek; 4*. verleening van burgerrechten aan alle vreemdelingen tegen aannemelijke, binnen een bepaalden tijd onveranderlijke voorwaarden, en bjj een rechtvaardige vertegenwoordiging; s°. het volkomen onafhankelijk maken van het hooggerechtshof; 6°. persvrijheid; recht van verga-jlcren voor alle wettige doeleindan; onderwijs en billijke bepalingen ten gunste van de Engelßche taal; 7°. gelgkheid voor de wet van kerkelijke gezindten. De Uitlanders zouden bereid zg'n, de verkiezing van den president over te laten aan de tegenwoordige kiezers voor een nader te bepalen tijd, indien de Transvaalsche regeering daartegenover o.a. de in- en uitvoerrechten op Zuidafrikaanscho producten afschafte en aan de rechtmatige eischen met betrekking tot het spoorwegverkeer voldeed. Alle volken zouden voor den handel gelijke rechten hebben, zoodat geen vreemdelingen behoefden te vreezen onder ongunstige voorwaarden te worden geplaatst. De heer Leonard zegt, dat bij een rechtvaardige beoordeeling van deze voorstellen iedereen tot do slotsom moet komen, dat hervormingen in dien geest in het«algemeen belang zgn. --- Het Nicaagua-kanaal. Volgens een schrijver in het Amerikaansche maandschrift Forum, zal het Nicaragua-kanaal, over welks staatkundige beteekenis Engelschen en Amerikanen zich reeds nu ongerust maken, ia waaruit al reeds een „quaestie" gebrouwen is, — nooit worden gegraven. Ten eerste zou het te duur zgn; ten tweede is het niet noodig. De kosten worden geraamd op £ 27,000,000 maar zullen hoogst waarechgnlgk ten minste £ 40,000,000 bedragen. Met een groot aantaal sluizen (220 voet samen) zou het kanaal stellig evenveel aan onderhoud kosten als het Suez-kanaal (£ 300,000 per jaar). Met den intrest op het bedrijfskapitaal (zeg 4 pCt.) dus £ 1,600,000 zou het ten minste £ 1,900,000 moeten opbrengen. De schrijver rekent echter, dat ten hoogste 1,000,000 tons scheepsinhoud jaarlijks van het kanaal zou gebruik maken en de schepen zouden £ LIBS per ton aan tollen moeten betalen. Hoch de Panama-spoorweg vervoert op dit oogenblik de goederen tegen £ 1.145 per ton, met inbegrip van alle onkosten. Het zou dus voordeeüger zgn gebruik te maken van den spoorweg dan van het kanaal. De ontwerpers van het plan zeggen dat zij op 8,000,000 tons scheepslading in plaats van slechts 1,000,000 kunnen rekenen, maar volgens den schrijver zou men zooveel schepen met geen mogelijkheid door het kanaal kunnen lokken, zelfs al mochten ze voor niets doorvaren. Zeilschepen maken geen gebruik van het Suez-kanaal, ofschoon de kacaalreohten slechts 7 shillings per ton bedragen. En dan zouden ze er 38 sh. voor over hebben om door Nicaragua te mogen gaan? Bovendien ligt de landengte in het gebied der windstilten, waar zeilschepen niet kunnen varen. Onnoodig in het kanaal tevens in sommige opzichten. De Engelsche handel zal van den veel korteren weg over Snez gebruik blijven maken. Wat meer is: den weg van New- Vork naar Hongkong zou het slechts zeer weinig korter maken. Over Suez bedraagt deze 11,796 Eng. mijlen, over Panama 11,238 Eng. m. dus een voprdeel van slechts 558 E. mgl.' Bovendien is de weg over Suez met zgn vele kolenstations zooveel gemakkelgker, dat geen ton scheepslading in den handel van Europa op Azië en Australië aan het verkeer over Suez zal worden onttrokken. Redenen waarom volgens dezen schrgver het kanaal nooit zal worden aangelegd. De handel der Ver. Staten Het is vreemd, maar 't blgkt uit officieele verslagen, dat de N.-Amerikaansche handel op Oost-Aziatische havens zeer gering is. Volgens mededeelingen van den gezant der V. S. in Siam in de North American Review was er bij de 517 koopvaardijschepen die verleden jaar de haven van Bangkok binnenkwamen, geen enkel onder Amerikaansche vlag. In Japansche havens hepen in 1894 slechts 32 Amerikaansche schepen binnen van een totaal van 1788. Erger is het in China. Geen enkel Amerikaansch koopvaarder verscheen in 1894 in een der havens Shanghai, Tientsin, Newchwang, Cheefoo, Cnmkiang, Foochow of Kanton en slechts vier in Amoy. In 1894 voerden de V. S. nog voor geen ƒ40,000,000 uit naar alle Oost-Aziatische landen, doch Europa voor meer dan ƒ 200,000,000. De gezant gelooft, dat Oost-Azië gunstiger gelegen is voor den handel zijner landgenooten dan Midden- en Zuid-Amerika en dringt aan dat zij meer gebruik zullen maken van den consulairen dienst, om zich over de eischen der markten te doen voorlichten. --- BINNENLAND. Het Nationaal Fonds. Wg hebben reeds dezer dagen eenige bijzonderheden, cijfers en feiten gemeld uit het verslag van de Vereeniging Nationaal Fonds, die hedenmiddag te 's-Gravenhage haar eerste algemeene vergadering heeft gehouden. Maar het slot van het verslag luidt: „Helpt ons verder; zorgt, door uwen invloed, dat nog honderden lid worden", dat hebben wij nog niet medegedeeld. En die woordeß, zgn het juist, die voor alles vermelding verdienen; die woorden moeten komen onder de oogen van velen, velen en die allen moeten de overtuiging krijgen dat die woorden gezegd zijn ook tot hen. Ja, tot allen, ook tot ons zgn zij gezegd! En wanneer wij dan allen die wg gaarne lid van de Vereeniging Nationaal Fonds zouden zien worden, willen overtuigen, dat zij moeten helpen, dan behoeven wij eigenlijk ook al weer niet anders te doen, dan eenige feiten, eenige cijfers uit de bijlage B. van het verslag meedcelen. Daar staat, welke hulp uit het Nationaal Fonds dit jaar is gegeven. Daar lezen wij: Oude moeier van een op Lombok gesneuvelden adjudant-onderofficier, die bjj zijn leven voor zjjn moeder zorgde ƒ3 p. w. Niet waar, dat doet u pgn, die eenvoudige mededeeling, dat aan die arme vrouw een paar gulden 's weeks zal worden gegeven, nu zg haar jongen heeft verloren ? Arme moeder, wat zal zij trotsch geweest zgn op haar zoon, die het tot adjudant-onderofficier had gebracht, die zeker een flink soldaat was. lederen dag, terwijl hij weg was, in het verre land, heeft zg zijn portoet bekeken en gekust en op den dag waarop zij het deel van zijn traktement, dat hij voor haar liet staat, ontving, was zij hem zoo dankbaar, dat hij, al was bij ver weg, toch voor haar zorgde... En, nu is hij dood, nooit komt hij weer bij haar terug, maar dat niet alleen, ook zijn geld kan hij haar niet meer laten uitbetalen. En nu geeft het Nationaal Fonds die arme moeder ƒ3 per week. Aan de weduwe van een kapitein met zes minderjarige kinderen ƒ260 p. j. lezen wij verder. Dat is bijna nog harder. Die moeder zelve is nog niet zoo heel oud, die zou zich misschien nog wel redden, maar zes kinderen, die gevoed en opgevoed moeten worden! En wie weet, misschien is die arme vrouw, geboren en opgevoed in Indië, wel hier gekomen in het koude land om haar kinderen te kunnen opvoeden, zooals hij, haar man, het zou gewenßcht hebben. Hg" wilde immers, dat [zg'n jongens ook officier zouden worden en die arme moeder, die het liefste wat zij had in den oorlog verloren heeft, maakt zich gereed, hier, waar het gemakkelijker gaat dan in Indië, haar jongens ook officier te laten worden, om misschien eens hun vader te volgen! En die moedige moeder krijgt van het Nationaal Fonds f 250 per jaar. Zoo zijn er vele, volgens het verslag 70 in het geheel, die in het afgeloopen boekjaar 1 April 1895-96, hetzij met een (egemoetkoming in eeus, hetzij met een wekelijksche of jaarlg'ksche gift geholpen zijn. Maar de aanvragen nemen toe, zij zullen, helaas, wel sterk vermeerderen, nu de govechten op Atjeh ons waer zooveel kostbare menscbenlevens kosten en dan zal er geen geld zijn om te helpen. En weet ge voor wie dat ook een vreeselgk denkbeeld is? Voor den soldaat, den officier die daar in Indië strijden! In de oproeping van het Centraal-Comilé heeft hat indertijd gestaan: i/Wjj zijn diep overtuigd, dat de kans om in of door den strijd dikwerf een smartelijken dood te vinden geen enkel Europeesch of inlandsen militair van leger of vloot in Indië zal terughouden z;in plicht te doen — een plicht, waarop hy trotsch is, omdat die hem is opgelegd door Koningin en Vaderland; maar wjj weten, dat de gedachte aan de betrekkingen, die door den dood van echtgenoot, vader, zoon of broeder in dikwijls zorgelijke omstandigheden, ja zelfs in kommer en gebrek, achterblijven, menig stervensuur heeft verbitterd, menigen doodstrijd verzwaard." Welnu, moeten wg niet allen, die het maar eenigszins kunnen, helpen om dien doodstrijd te verlichten? om te zorgen dat die oude moeders niet, bij haar smart over haar verlies, nog broodsgebrek lg'den ook? om die arme vrouwen iets minder zorg te geven voor haie jonge kinderen? Tot nu toe zgn er slechts 475 vaste contribuanten van het Nationaal I'onds. Dit getal moet minstens tienmaal zoo groot worden. En dat kan het, wanneer wij allen onzen plicht doen. --- De Olympische spelen te Athene. Atheni, 1/13 April. (Part. Corr.) 111. De Grieken, welke deugden eu gebreken ze overigens zullen hebben, zondigen niet door overdreven bescheidenheid. In hun verbeelding is er, na Parijs, nog maar één stad der beschaving, en dat is modern Athene; is er, na het Fransche volk, nog maar één volk der beschaving, dat is het Grieksche. Geheel de zelf-ingenomenheid van menschen, die ergens in een hoekje wonen, afgesloten van anderen, en die nooit iets gezien hebben dan het met eigen leven opgegroeide. Nu, wij in Holland, die, in Midden-Europa gelegen, ongeveer kunnen schatten wat elk volk waard is, wij weten, dat de Amerikanen en de Engelschen o. a. voortreffelijke sporting-volken zg'n; dat het Duitsche een voortreffelijk gymnastiekvolk is. Dat is opnieuw door deze Olympische spelen bewezen, waarin veoral de Amerikanen, talrijker nog dan de Engelschen opgekomen, vele prgzen hebben gewonnen. De Grieken, die voor alle nummers hun mededingers hadden, bleken ven*eweg de minderen van alle anderen te zgn. En dat is nauwelijks te verwonderen. De sport, de gymnastiek, worden in de landen der Angel-Saksische, Germaansche en Skandinavische rassen, langer dan een halve, zoo niet langer dan driekwart eeuw beoefend. Pour savoir une chote, il faut Vavoir apprise: de Grieken, die zich nauwelijks een paar jaren met deze dingen bezighouden, moesten wel de minderen der anderen zgn. Dit feit constateerende, kan een onpartijdige bevestigen dat zij in sport en gymnastiek veel voor de toekomst- beloven, want het ontbreekt hun jongen athleten enkel aan vóór-oefening, en niet aan lichaamskracht. En daarbij, wat niet van alle volken kan gezegd worden, wat zg doen, doen zg' met een volkomen gratie, een lenigheid van beweging, een fraaie ronding van lichaamslgnen, die de athletenstatuen der ouden, te Rome en te Florence, te beter doet bewonderen. Steeds zal ik als het gracelgkste spel van lichaamslgnen in mijn herinnering meedragen de steeds afwisselende, maar steeds schoone vormen van hun diskuswerpers, de beoefenaars van dat echt-Grieksche spel, waarin zg' ook thans nog sterk zg'n, en waarbij de Engelschen en Amerikanen misschien wel meer systematisch-geoefend, maar verreweg hun minderen bleken in sierlijkheid van houding. In het diskuswerpen, in het springen, in het schieten en schermen vooral bleken de Grieken öf zeer te duchten mededingers, of geoefende meesters te zg'n, die buitendien den prg's wonnen in den Marathon-wedloop, ook omdat daarbij van de zestien mededingers slechts vgf van andere nationaliteit waren en de Grieken zich bovendien en pays de connaissance bevonden. Met deze voldoening, enkele prijzen gewonnen en van onpartijdige toeschouwers vooral dien lof ontvangen te hebben, dat zg' door de fraaie lijnen van hun lichaam de sierlijkste athletiek bezitten, zouden de Grieken zoo zij een bedachtzaam volk waren, tevreden zg'n. Maar er is jeugdige arrogantie bij dit volk, dat om zoo te zeggen pas ontdekt is: hun kranten weten mee te deelen, dat, indien de Amerikanen er niet waren geweest, de Grieken in alle nummers den eereprijs zouden hebben gewonnen. Dus de Engelschen, de Duitschers, twee volken die op dit gebied elk ander volk zgn vóór geweest, staan, in de verbeelding der Hellenen, bij de Hellenen achter! Dat is belachelijk, eveDals de snorkende bewering van de ~E(p./ztp.c, dat „de Grieken in al de nummers hebben overwonnen, waarin de nationale eer het eischte dat zg overwonnen." Deze snorkerg' maakt het Grieksche volk tot een Don César de Bazan onder de naties: bankroet, maar toch grande van Spanje. Dat daargelaten: men mag zeggen, dat de Atheners en zg die in de afgeloopen week te Athene waren, in het stadion van Lycurgus, eerst door Herodes Atticus, nu door George Avérof herbouwd, een grootsch en geheel eenig schouwspel hebben gezien. De spelen zelf, zij waren als elke groote internationale sport- of gymnastiekwedstrijd. Niets meer, niets minder. Maar het Stadion, maar de menigte daarin, daarom en daarboven op de rotsen, die den reuzenbouw omringen! Het kan vijftigduizend toeschouwers bevatten, nog eens vijftig duizend kunnen in het strijdperk zien van de hoogte der rotsen in wier natuurlijke hoefijzer vormige holling Lycurgus zgn schepping bouwde. Men mag zeggen, dat al het volk van Athene en al de vreemdelingen die in de hoofdstad van Hellas toefden, op die achtermiddagen zich in of om het stadion bevonden. Toch, slechts eens was het geheel vol, overal, zoodat op de verste rangen niets meer van het marmer of het hout der zitplaatsen was te zien. Het was op den dag van den Marathon-wedloop, dat voor de Grieken bij uitstek nationale nummer, waaraan de legende is verbonden van dien krijger van Miltiades, die, na de overwinningiop de Perzen, naar Athene, veertig kilometers ver, toesnelde om de overwinning te boodschappen en, aangekomeD, dood nederviel na de zege verkondigd te hebben. Een jonge pallikaar van Marousia, uit de buurt van Athene, Loü.g, kwam 't eerst aan iv 2 uur 58 minuten en eenige seconden. Evenals alle Grieksche wegen, is die van Marathon naar Athene in deplorabelen toestand. Buitendien gaat hij heuvel öp, heuvel af. Het grootste getal mededingers waren Grieken en zij waren met den weg bekend. Ondanks die omstandigheden, die den roem dezer overwinning van de Grieken ec-ni°;e_)ate vermindert, was de geestdrift dier honderdduizend toeschouwers onbeschrijflijk, een meeslepend en grootsch schouwspel. Een dondergejuich, waaraan geen einde scheen te zullen komen, een gezwaai van hoeden en zakdoeken overal. Geheel het Stadion was één wild bewogen leven: men wierp den overwinnaar bloemen, hoeden, zakdoeken toe. De koninklijke prinsen omhelsden hem, de koning kwam van zg'n raarmeren zetel af om hem de hand te drukken. En de geschenken die hij ontving! Een rijk ingezetene van Athene gaf hem 25,000 gouddrachmen, een dame nam haar gouden horloge en gouden ketting en. schonk het den jongen boer; koffiehuishouders boden hem voor een jaar vrge vertering, andere neringdoenden voor een jaar dit of dat aan. Kortom, de geestdrift der Atheners over de overwinning van Loües spot met elke beschrijving, en dagen daarna nog was de jonge pallikaar met zijn witte foustanella het voorwerp van allerlei eerbewijs. De koning ging daarin voor door hem aan zijn tafel te noodigen, waaraan de koning van Servië, grootvorst George van Rusland en een Oostenrijk.ch aartshortog aanzaten. Deze warmte voor hun nationale zaak doet, ondanks alles, aangenaam aan en men vergeeft er een weinig jeugdige arrogantie om. Dit was het eerste groote internationale feest, dat de moderne Grieken vieren en, dit bedenkende, moet men zeggen dat zij er eer van hadden. Er was weinig gedaan om de buitenlandsche gasten te onderscheiden: het feest dat de Grieken gaven was eer een feest voor hen zelf, waarvan de vreemdem mochten meë genieten. Niettemin was er een avondfeest in de haven van Piraeus dat bijzonder welgeslaagd en ook zeer mooi mag heeten en eenige fakkeloptochten, vooral daarom belangwekkend, omdat de helft van de Atheners met lampions en flambouwen meeliep in den optocht, waarnaar de andere helft stond te kijken, zoodat men een stoet van lichtdragers te zien kreeg, die eindeloos scheen. En bij dit alles onder de menigte een volmaakte orde, zonder dat er politieagenten of soldaten daarvoor noodig waren. Dit alles was zeer aangenaam om bij te wonen en doet den Grieken alle eer aan. Indien zij zich zelf in de toekomst een wainigje minder volmaakt, en de andere volken — op de geheel-eenige Franschen na, die eigenlijk een ander soort van Grieken zg'n — iets minder als Barbaren beschouwen, zal de eer voor dit intelligente, door de natuur rijk-begaafde volk nog grooter zijn. M. W. --- Handel met Guernsey. Aan het verslag over 1895 van den viceconsul der Nederlanden te Guernsey is het volgende ontleend: Uit het aantal brieven, bij het vice-consulaat ontvangen, handelende over den tabak- en sigarenhandel, mag met eenig recht afgeleid worden, dat voor zoover de relatiën met dezen archipel betreft deze tak van handel en nijverheid door Hollandsche handelaren als de meest belangrijke wordt beschouwd, en daarom ook een eerste plaats in het consulaire rappoit verdient. Als gewoonlijk zgn de ingewonnen berichten zeer tegenstrijdig, maar zij komen in hoofdtrekken op het volgende neer. Is de tabak-handel op deze plaats uitgebreider dan weleer het geval was, waaraan niet getwijfeld schijnt te moeten worden, een proportioneel grooter deel daarvan is den Hollandacheu handel niet ten goede gekomen. Werd deze vóór een tiental jaren door slechts een paar reizigers in tabak vertegenwoordigd, thans bezoekt jaarlijks een twintigtal Hollandsche vakmannen bet eiland, maar deze heeren zijn agenten voor, of zelf makelaars metterwoon te Londen gevestigd, die niet uitsluitend, zooals hun voorgangers dit deden, zich met den verkoop van Hollandsche waar of Hollandsch fabrikaat onledig houden, maar tabak verkoopen uit alle deelen der wereld. De Western States (V. S.), Grieksche, HoDgaarsche, Japansche en Chineesche tabak die hier onder den naam van Substitutes voor de fabriceering van de hier gerookt wordende Returns of fijn-snee rooktabak wordt gebezigd, wordt door hunne tusachenkomst ter markt gebracht, terwijl Java- of Sumatra-blad hiervoor niet schijnt in nanmerking te komen. Doch ook deze handel in Beturns heeft in den laatsten tijd de concurrentie moeten doorstaan van de Amerikaansche tabak, bekend onder den naam ?an Navy-cut, die vroeger duur, thans tot veel verminderden prijs geleverd wordt. Wat Bigaren betreft, wordt het Holl. fabrikaat zooals ik reeds vroeger bekend maakte, op zijde gestreefd door het Belgische en het Duitsche, terwijl onlangs Britsch-Indië mede een concurrent is geworden, wordende.de Trinchinopoly-(Britsch-Indische) en Burmahsigaren hieT tot den schier ongelooflijken prijs van 20 shilling per duizend neergelegd. De Holl. fabrikant dient, dus zegt men, zich er op toe te leggen iets nieuws tot billijken prijs te leveren. In verband hiermede verdient de bewering vermelding, dat de veel geannonceerde Flor de Dindigul niet anders is dan een Trinchinopoly- sigaar met Javadekblad. Wellicht ligt hierin een nuttige wenk voor den Holl. fabrikant en zou een Java-sigaar met Sumatra-dekblad een goede sigaar leveren, althanß eene betere dan de evengenoemde, die voor bet geld slecht is. Eene poging, door ondergeteekende gedaan om een débouchó* te vinden voor Holl. nicotine, als insectwerend middel te gebruiken, mocht niet slagen. Wat verlangd wordt is niet tabaksap, maar het gedistilleerd product daarvan, dat in verbinding met kamferspiritus verdampt wordt. In het afgeloopen jaar kwam een twaalftal Holl. bollenhandelaren het eiland bezoeken, een opvallend verschijnsel, daar vroeger slechts af en toe een enkele dit deed. Er was groote vraag voor bollen van de Ornatus-groep van Narcis» en aan hen en aan Londensche handelaren zijn van deze soort belangrijke (hoeveelheden verkocht. Verder zijn vele partijtjes Corbularias, Freesiat, Laehenaliat, Tritoniat en Babraciat naar Holland gegaan, daar voor het kweeken van deze soort bollen het klimaat van Holland zich minder eigent. Daarentegen zg'n uit Nederland aangevoerd Anemones, Ranuncului, Irit, Triteleias etc. en is de bollenhandel in '96 waarschijnlijk levendiger geweest dan dit ooit te voren het geval was. Er zijn enkele klachten gehoord, hier en in Jersey, dat uit Holland andere dan de bestelde goederen ontvangen zijn. In de bloemencultuur komt het er voornamelijk op aan juist dit te kweeken wat ter markt g_wild is, en is het dikwijls voor denk weeker ruineus, als de bloemen ontluiken, te zien dat kosten en moeite besteed werden aan datgene wat voor uitvoer geheel waardeloos is. Nondeeciipt Gladioli te zien bloeien, bjjv. waar men gemeend heeft "Delicatissima" te hebben geplant, is niet alleen teleurstellend en verliesgevend, maar werkt ook afschrikkend. --- KUNST EN WETENSCHAPPEN. Dichters. Men kent in ons land nu eenigszins den Engelschen schrijver Zangwill, na de aardige studie, die dr. J. de Jong in de laatste aflevering van De Gids aan dezen schrijver gewg'd heeft. Zie hier wat Zangwill onlangs schreef over wat z. i. een dichter is: „Het is een der genoegens van mgn leven, dat ik Tennyson nooit gezien heb. Ik kan nu nog aan hem denken als aan een dichter, want zelfs zijn photographie is niet zóó, dat zg de illusie wegneemt, en hg' kleedde zich bijna zoo goed als Beerbohm Tree. Waarom men zich voorstelt dat een dichter een schoon, bezeten schepsel moet zijn, begrijp ik niet. Men schijnt dat denkbeeld in de kinderkamer al te krijgen en zelfs een Londensche straatjongen weet hoe een dichter er uitziet, als hij er nooit een gezien heeft. Het idee is waarschijnlijk afkomstig van de oude overlevering over orakels en sibylles, wier monden schuimden als flesscheu champagne. Inspiratie beteekende vroeger „bezeten zgn door een demon" en voor modernen zijn profetie en poëzie beide verschijnselen van epileptischen aard. Mijn ondervinding van dichters heeft me evenmin overtuigd van het een als van het ander. Dichters schijnen mij de gewoonste en de hardstwerkende wezens van het menschelgk geslacht — het zg'n geen menschen in de macht van een demon of een ziekte. Natuurlijk hebben zg hun dwaze buien, maar daarin schrijven zij niet. Schrijven vereischt opgewektheid, kalmte, geduld, en van alle geschrijf vereischt poëzie de kalmste pen. Ingewikkelde metrums en vreemde combinaties van rijmen kan men niet maken zonder moeite en geduld. Gij kunt proza krabbelen in de woedendste haast — wie schrijft zoo haastig als de journalist met den drukkersduivel voortdurend achter zich? — maar als gij den Parnassus op wilt, moet ge langzaam en geregeld gaan." Massenet. Massenet wordt volgens den Gil Bias nu toch directeur van het Conservatorium te Parijs. Over een paar dagen kan de benoeming worden verwacht. Mozart. Met groeten luister is Tilgner's gedenkteeken voor Mozart te Weenen onthuld. De Keizer zelf voerde na Nikolaus Dumba het woord, het betreurend dat Tilgner dezen dag niet had mogen beleven. Het „Münnergesang- Verein" zong daarna „O Isis und Osiris". Terwijl de onthulling plaats had, liet de gemeente Weenen op het graf van Mozart een lauwerkrans neerleggen. Nieuwe Uitgaven. Bg den uitgever J. L. Beijers te Amsterdam, is als uitgave van het Nieuws van den Dag verschenen Worstelen en Overwinnen, uit het Engelsch van Orison Scoltt Marden, met een voorrede van dr. P. H. Ritter. Dit werk verscheen vroeger in het N. v. d. D. als feuilleton. Het is een boek waarvan de heer Ritter terecht zegt, dat het tintelt van een heerlijk, aanstekelijk optimisme; vooral wilskracht, energie, vastberadenheid, maar ook opgeruimdheid, wellevendheid, gezond verstand zijn eigenschappen, die hier worden aangeprezen. Die aanprijzing geschiedt theoretisch slechts in enkele woorden; het boek bestaat voor negen en negentig honderdsten uit voorbeelden, hoe A, B of C, bg'na allen bekende personen dit of dat bereikter, door deze of gene eigenschap groot of gelukkig of beroemd werden. Jammer is, dat die oneindige reek» voorboelden wel eens wat vermoeiend werkt. --- ALLERLEI. Paniek in een kerk. Eenige dagen geleden ontstond in een der orthodoxe kerken te Varna een vreeselg'ke paniek. Het schijnt, dat een sluier van een vrouw door een waskaars, welke zg' in haar hand droeg, in brand was geraakt. Hierop begon men te roepen : „Brand ! Redt je ! Het gevolg was, dat een hevig gedrang ontstond, waarbij 21 vrouwen en kinderen werden dood gedrukt. Het feit, dat onlangs te Varna de Armenische school met den geestelijke verbrand zgn, had hot publiek zoo angstig gemaakt, dat zulk een paniek onstaan kon. Een gedeserteerd regiment. Te Budapest is onlangs de volgende treffende geschiedenis voorgevallen. Een jaar geleden had de toen 92-jarige overste Eserey, commandant van het Honved-Asyl, een Hongaarsch Bronbeek, het ongeluk in het nieuwe raadhuis van de trappen te vallen. Tot groote vreugde van al zg'n trouwe, oude kameraden bleef de krasse man in het loven. Toen hg' nu onlangs op een morgen uit zgn kamer kwam, zag hg' tot zg'n niet geringe verrassing — dat hg' niemand zag. „Alle „duivels", dacht hg, „het heele regiment zal toch niet gedeserteerd zgn?" De overste ging de eene deur in, de andere uit, maar het geheele gebouw scheen uitgestorven! Zelfs de blinde luitenant en de kromme wachtmeester waren or niet! Nooit was zóó iets buitensporigs voorgevallen. Plotseling echter hoorde hij buiten trommelgeroffel en wezenlijk — daar kwamen ze aan, tot de knieën bestoft, terwijl de blinde luitenant tusschen twee man liep, die hem elk bg een arm vasthielden. De overste stond verbaasd te kijken. Was dat 40 jaren geleden gebeurd, dan zou hg van elke 10 man éen hebben laten doodschieten! „Kinderen! Jelui hebt toch niet geëxerceerd? op onzen leeftijd zulke dwaze dingen?!" De oudjes plaatsten zich in het gelid, terwijl de blinde luitenant naar voren trad eu den overste mededeelde, dat zg'n ondergeschikten ter kerke waren geweest, om op den verjaardag van het raadhuis-ongeluk, dat de geliefde overste tot aller vreugde te boven was gekomen, een dankgebed op te zenden. De spreker kon zg'n rede niet eindigen, zoo was hg ontroerd en toen hg' begon te snikken, schreide het geheele „regiment" mee, de overste niet uitgezonderd. Haar en rassen. In de Anthropologische vereeniging te Berlijn heeft prof. Fritsch, op grond van omvangrijke waarnemingen in een gasthuis te Alexandrië, aangetoond dat bij de versohillende rassen ook het haar kenmerken oplevert, niet alleen wat kleur en aard betreft, maar ook in de groeiwijze, den vorm der wortels en de doorsnede (ovaal of rond). ---