BINNENLSNDSCHE NIEUWS. — 16 Maart. — UIT DE STAATS-COTTRATTT. Bij Kon. besluit is Jhr. F. B. C. ff. van Splinter benoemd tot burgemeester dsr gemeente Beesel. Tot schoolopziener in het district Groningen is benoemd Ph. J. Klopper, te Amsterdam;— en tot schoolopziener in het arrondissement Amsterdam 111, met 1 April a. s., J. Postmus, te Amsterdam. Aan Dr. J. Bosscha is op zijn verzoek eervol ontslag verleend als lid en voorzitter van het college van curatoren van het Koninklijk Nederlandsch Meteorologisch Instituut, onder dankbetuiging voor de in die betrekking bewezen diensten. Tot inspecteur der directie belastingen, invoerrechten en accijnzen zijn, met 1 April a. s., benoemd : te Winschoten J. van der Veen, inspecteur derzelfde middelen te Ter-Neuzen; — te Ter-Neuzen A. W. Udo, adjunct-inspecteur derzelfde middelen te Arnhem. Tot ontvanger der directe belastingen en accijnzen zijn benoemd: te Gulpen ca., J. D. Boerma, ontvanger dezelfde middelen te Lisse c.a.; —te Boxmeer ca., A. W. T. Berends, ontvanger der directe belastingen, invoerrechten en accijnzen te Groenloo c.a.; — te Mijdrecht ca., J. L. Zuur, ontvanger derzelfde middelen te Elburg c.a.; —te Bodegraven ca., jR. A. Bakker, ontvanger derzelfde middelen te Nieuwkoop ca.; — te Huissen ca., W. N. du Rieu, ontvanger derzelfde middelen te Vianen c.a.; —te Oss ca., A. F. Derks, ontvanger derzelfde middelen te Oudenbosch c.a.; — te Beek c.a. (Limburg), J. M. ff. van Wessem, ontvanger der directe belastingen, invoerrechten en accijnzen te Weert ca.; -~ te Woerden 0.a., F. J. A. Passtoors, ontvanger derzelfde middelen te Sappemeer c.a.; —te Sint-Maartensdijk ca., W. M. Visser, ontvanger derzelfde middelen te Hattem c.a.; —te Nieuwesluis c.a. (gemeente Heenvliet), A. ff. de Braal, ontvanger derzelfde middelen te Bladel ca.; — te Elburg ca., D. de Fluiter, ontvanger derzelfde middelen te Rijp c.a.; —te Hattem ca., /. P. Janssen, ontvanger der directe belastingen, invoerrechten en accijnzen te Anna Paulowna c.a.; — te Rijp c.a., J. Kalverboer, surnumerair der directe 4ingen, invoerrechten en accijnzen uit de directie Amsterdam; — te' Gieten 0.a., A. ff. Jalink, surnumerair uit de directie Amsterdam; —te Anna Paulowna ca., P. J. de Bruyne, surnumerair uit de directie Amsterdam; — te Bladel ca., J. ff. Sijpkens, surnumerair uit de directie Arnhem; — teHeythuizenca., P. L. Mevler, surnumerair uit de directie Rotterdam. Pensioen is verleend aan J. Kuipers, f 361 's jaars. De officier van administratie lekl. S. Hummelinck is gedetacheerd in de Directie der Marine te Willemsoord. Voor het tijdvak van 16 Maart tot en met 31 December 1903 is benoemd tot assistent voor de scheikunde aan de Rrjks-Universiteit te Groningen H. Vermeulen. Met 1 April a.s. is aan J. van Baren, op zijn verzoek, eervol ontslag verleend als assistent voor de delfstof- en mijnbouwkunde aan de Polytechnische School te Delft; — en is, voor het tijdvak van 1 April tot en met 31 Augustus a. s. daartoe benoemd P. L. Dubourcq, te Delft. Bij Min. beschikking is voor het tij dvak van 16 Maart 1903 tot en met 15 Maart 1906 benoemd tot hoofdverpleegster aan 's Rijks Kweekschool voor Vroedvrouwen te Rotterdam: Mejuffrouw T. Walburg, te Rotterdam. Aan de volgende gemeenten is, ter tegemoetkoming in de kosten eener behoorlijke inrichting van haar lager onderwijs, boven en behalve de Rijks-brjdrage volgens artikel 45 der Wet op het %—x———————————•—i^—mt—M^i Lager Onderwijs, bij Kon. besluit van 2 Maart jl subsidie toegekend als volgt: Woudrichem ƒ 12,435 ; — Opsterland ƒ 14,000; - Westerbork ƒB7OO. De daarbij behoorende adviezen van Gedeputeerd' Staten zijn opgenomen in de St.-Ct. No. 63. Op 1 Maart j.l. was, overeenkomstig1 artikel ll&is der Bankwet, door de Regeering aan df Nederlandsche Bank wegens te verstrekken voorschotten in onderpand gegeven een bedrag vaip ,ƒ 6,000,000 in schatkistbiljetten. Voorts waren op dien datum in omloop schatkist^ promessen tot een bedrag van ƒ 7,000,000. In een bijvoegsel der Bt.-Ct. No. 63word( eene statistiek opgenomen van de geboorte en d« sterfte naar den leeftijd en de oorzaken van dei dood in Nederland, over het jaar 1902, bewerkt dooi het Centraal Bureau voor de Statistiek. Van de lijst van handelaren in zaaizaden ondei openbare controle is, op zijn verzoek, afgevoerd df Heer D- J- de Vries, te Finsterwolde. Wij len de Heer A. A. des Tombe, gewoond hebbende te 's-Gravenhage, heeft aan het Rijk vermaakt, ter plaatsing in het Nederlandsch Museum te Amsterdam, de volgende kunstvoor" werpen: 10. Zeeuwsche kast vaneen bruinroode West-Indischfi houtsoort (waarschijnlijk Kajoe Mera) uit de tweed» helft der XVIIde eeuw; — 20. Rechthoekige spiege.3 met schuin geslepen kant in eene vergulde lijst | einde der XVIIde eeuw; — 30. Ovale spiegel im vergulde lijst, einde der XVHde eeuw; — 40. Recht" hoekig relief van wit marmer in ebbenhouten lijst | de onthoofding van Johannes den Dooper, midder.. der XVlde eeuw; — 50. Rechthoekig haut-relief vat: ivoor, de aanbidding der drie Koningen; begin dei XVIIde eeuw; — alles nader omschreven in de St.-Ct. No. 63. De statuten der volgende naamlooze vennootschappen zijn opgenomen in de St.-Ct. No. 631 Nieuwe Westlandsche stoomfabriek van verduurzaamd* levensmiddelen, te Loosduinen; kapitaal ƒ 500,000, waarvan een voldoend gedeelte geplaatst en de overige te plaatsen binnen 10 jaren; — directeur C. Boers; oommissarissen Mr. F. W. J. G. Snijder van Wissekerke, W. J. van Sandick en J. L. Dietz; De eerste Nederlandsche fabriek van Engelschfi vruchtessencen, vrucht-aethers en giftvrije kleurstoffen (voorheen 'A. ff. Treskes), te 's-Gravenhage; kapitaal ƒ 100,000, waarvan ƒ 23,000 geplaatst en de overige te plaatseD binnen 10 jaren; — directeur A. H. Treskes; commissarissen nader te benoemen; Broodfabriek vxCerest, te Leiden (wijzigingen); ' Eerste Nederlandsche biervaten-industrie voorheen W. Ockhorsl en Compagnie, te Bodegraven (wijzigingen); Overzeesche vrachtvaarl-maatschappij, te Rotterdam; kapitaal ƒ 500,000, waarvan ƒ 100,000 geplaatst en de overige te plaatsen binnen 10 jaren; — directie de firma Vermeer & Van den Arend (waarvan vennooten zijn B. H. Vermeer en P. van den Arend M.Gzn.); commissarissen W. M. Pieters, C. H. var Dam en H. J. Meertens. Hetzelfde nummer der St.-Ct. bevat eenige wijzigin- I gen in de statuten der Vereeniging tot bevordering vap I Christelijk Nationaal Schoolonderwijs, te Drachten. --- Telephonie. IHet Rrjkstelephoonkantoor te Landsmeer blijft voortaan op den Goeden Vrijdag gesloten. --- Eerste Blad. IN ROUWE. Heel Nederland is in rouwe — Nicolaas Beets is van ons heengereisd. Wij allen hébben het gevoel, alsof een vriend, een vader van ons is weggenomen. Wij allen — want geen staatkundige partij, geen godsdienstige richting weigerde Beets hare vereering; ouderdom noch jeugd onthield hem oprechte hulde; hoe de tijden ook veranderden — onder zijne bekoring kwam elk nieuw geslacht op nieuw. Alles wat leest en denkt in Nederland dankt aan Beets uren van verheven genot. Niemand onder ons, die de geschiedenis zijner geestelijke ontwikkeling nagaat, of hij weet van den invloed, door Beets daarop geoefend, de sporen aan te wijzen. Wie eenzelfde object hebben van vereering, gevoelen zich ook onderling verbonden. Daarom vertegenwoordigt ieder man, die in de harten leeft van gansch een volk, voor dat volk een bindende macht. Dezulken zijn het cement der natie. En zoo is het verscheiden van Beets een verlies, dat gansch het vaderland treft. Waaraan heeft Beets deze algemeene vereering, deze nationale liefde te danken gehad? Wat is het geheim geweest van zijn onafgebroken en niet verflauwden invloed? Beets was dichter, humorist, taal-virtuoos, redenaar; hij was geleerde, prediker, leeraar, voorganger; hij was merjschenkenner, hij was vroom, hij was een wijze — en toch,|in dit alles, hoeveel het ook zij en hoe uitnemend, moet het geheim niet worden gezocht zijner geheel eenige populariteit. De bron van Beets' populariteit lag in zijn waarheid. Natuur en waarheid, deze twee zijn de karaktertrekken geweest van dezen rijk begaafde onder de menschen. Tusschen zijn woord en zijn hart was niet nog iets anders aanwezig. Zooals hij was heeft hij Eich gegeven. Zooals hij zich gaf,-waß hij ook. De menigte verstaat niet altijd alles wat zij hoort en wat zij leest, maar met de snelheid der gedachte gevoelt zij of de man, die aan het woord is, uit zich zelf spreekt of niet, bijbedoelingen heeft of niet, meent wat hij zegt of niet. En dat heeft Nederland gevoeld: wat Beets gaf was Beets zelf — zijn woorden kwamen uit het hart, is het wonder dat zij hebben gesproken tot het hart? Gelijk voor de fijnste schakeeringen in de synoniemen in de taal, zoo had Beets ook een teer gevoel voor de fijnste schakeeringen in het menschelijk zieleleven en in het leven van het volk. Beets heeft de Nederlandsche taal gekend en bemind, bemind en gekend het Nederlandsche volk, en den mensch, den mensch, — dien heeft hij doorschouwd als ¦weinig anderen, misschien omdat hij als weinig anderen de menschen heeft liefgehad. Zoo heeft hij, wat zijn volk kon verkwikken en verheffen, kon troosten en bemoedigen, kon waarschuwen en vooruit brengen gezegd en gezongen, altijd zichzelf gelijkblijvend, wijl altijd uitgaande van de hoogste, dat is van eeuwige beginselen. Beets was steeds een kind van zijn tijd, omdat hij, krachtens de waarheid waarvan hij uitging, steeds staande was boven zijn tijd. Bovendien heeft hij gekend en gehouden in alles: maat; maat in zijn woorden, maat in zijn optreden, maat in zijn ingrijpen in der omstandigheden loop. En met den eerbied, dien elk waarachtig kunstenaar kenmerkt, heeft hij het voertuig zijner gedachten bejegend, de taal, die nooit bij hem afdaalde tot het banale, nooit werd opgestuwd tot het gezwollene, nooit de kenmerken droeg van het slordige, maar altijd eenvoudig was, wel verzorgd, voornaam. Onder de vele regels, aan de pen van Beets ontvloeid, is er niet één, over welken hij zich ooit heeft behoeven te schamen. „Gaat henen en troost mijn volk' — zoo luidt de hooge zending, den dichters opgedragen. Want de dichter, wat men ook moge leeraren omtrent onafhankelijke kunst, hééft een zending, en die zending is deze: de schrijnende behoefte der schare, de schrijnende behoefte van iederen mensch te bevredigen — de di9p weemoedige behoefte aan troost. Nicolaas Beets, op wiens stoffelijk overschot de geopende groeve op dit eigen oogenblik wachtende is, hééft die missie vervuld: hij is een trooster zijns volks geweest. Talloozen heeft hij verzoend met God en met de menschen, verzoend met het leven en met zichzelf. Weldadige gevoelens, gevoelens van vaderlandsliefde, van ouderliefde, van kinderliefde ; gevoelens van vriendschap en vroomheid heeft hij opgewekt in verkilde harten. Zelf bezield met warme liefde voor het leven; het hart ophalend aan natuur en kunst en poëzie en wetenschap; vol belangstelling voor de bewegingen des tijds; zich verblijdend in de vreugde van bloedverwanten en vrienden en lijdende bij hunne smarten, heeft Beets zich te huis gevoeld op deze aarde, maar met in zijn hart gedachten aan het eene, dat onder elke wisseling blijft. Met dit optimisme, het optimisme van de eenig goede soort, heeft Beets zijn volk verkwikt. Voor reine idealen heeft hi] duizenden bij duizenden doen ontgloeien. Zijn gedachten, wijl zij ontleend waren aan de bronnen van waarheid, gerechtigheid en liefde, zullen hem overleven en tot in verre nageslachten tot een zegen zijn. Nicolaas Beets is van ons heengereisd — het vaderland is in rouwe. P. H. Bitter. --- Alleen de liefde mag straffen, de gramschap nooit. --- FEUILLETON. Eene Idylle in de Savanne naar het Poolsch van HENRYK SIENKIEWICZ. S) , Miss Atkins, afkomstig van Tennessee, had dikwijls mijne reisgezellen aan de oevers van den Mississippi over mijne stoutmoedige avonturen in het vermaarde Arkansas hooren vertellen en eveneens mijne kennis van de woestijn hooren prijzen, de zorgen, die ik aan de zwakken wijdde (hetgeen ik trouwens als mijn plicht beschouwde) en zij had mij tegenover Liiiane in zulk een gunstig daglicht geplaatst, dat deze, zonder eenige overweging, zich bij onze karavaan had aangesloten. Aan deze overdreven verhalen van tante Atkins, die evenmin de gelegenheid verzuimd had mede te deelen, dat ik een ridder was, moest ik de aandacht toeschrijven, waarmee mejuffrouw Moris mij vereerde. „Lief kind," zeide ik, toen zij geëindigd had, „wees er verzekerd van, dat niemand zich zal veroorloven u de minste onaangenaamheid te veroorzaken. En wat uw vader betreft, kan ik u mededeelen, dat Califomië het gezondste land der wereld is en dat niemand er aan de koorts van de streek sterft. Hoe 't ook zij, zoolang ik leef, zult gij niet alleen zijn. Moge God u zegene !" „Dr. dank u, kapitein/ antwoordde zij met aandoening. Wij liepen voort, terwijl mijn hart al sneller en sneller begon te kloppen. Ons gesprek werd steeds levendiger, zonder dat wij bespeurden, dat de heldere hemel door een wolk werd verduisterd, „Zijn alle menschen hier goed jegens u, mejuffrouw Moris?" vroeg ik, zonder er aan te denken, dat deze vraag aanleiding tot een misverstand zou kunnen geven. „O zeker!* antwoordde zij, „allen, en tante Atkins, en Miss Grosvenor, en Henry Simpson, die ook heel goed voor mij is.* Bij dezen laatsten naam sidderde ik als onder den beet van een slang. „Henry is maar een voerman; hij heeft slechts te passen op zijn gespan/ antwoordde ik op drogen toon. Doch Liiiane, geheel in gedachten verdiept, bemerkte niets van de verandering in mijne stem en ging voort: „Hij heeft een goed hart en ik zal hem steeds dankbaar zijn.* „Mejuffrouw," viel ik haar op gekwetsten toon in de rede, „u kunt hem zelfs uwe hand schenken. Alleen vind ik het vreemd, dat u mij als de vertrouweling uwer geheimen hebt gekozen." Bij deze woorden zag zij mij verrast aan. doch zonder iets te zeggen, en wij vervolgden onzen weg onder een pijnlijk stilzwijgen. Ik wist niet, wat ik tot haar moest zeggen. Mijne ziel was met bitterheid vervuld, zoowel tegen haar als tegen mijzelf. Ik gevoelde mij ten zeerste vernederd door mijn jaloezie ten opzichte van Henry ; doch ik was niet in staat die te beheerschen. De toestand was zóó pijnlijk, dat ik eindigde met Liiiane kort en koel goeden avond te zeggen. „Goeden avond," zeide zij op zachten toon, en ik zag dat zij zich omwendde om hare tranen te verbergen. Ik steeg weer te paard en begaf mij naar de plaats, vanwaar het geluid der bijlslagen mijn oor trof en Henry Simpson met de anderen katoenboomen velde. Een oogenblik daarna werd ik echter zoodanig door wroeging aangegrepen — alsof de tranen van het jonge meisje mij recht in het hart waren gevallen — dat ik den teugel wendde en in een oogwenk mij opnieuw aan hare zijde bevond. „Waarom weent gij Liiiane ?" vroeg ik haar, op den grond springende en haar den weg versperrende. „Och, mijnheer," fluisterde zij, „ik weet, dat u van adellijke afkomst zijt MissAtkins heeft 't mij verteld Doch u waart zoo goed voor mij." Zij wendde alle pogingen aan, om hare snikken te onderdrukken, doch zij kon niet verder spreken en barstte in tranen uit- Het arme kind gevoelde zich door mijne woorden wreed gekwetst. Zij zag er eene soort van aristocratische minachting in, terwijl ik aan zoo iets in de verste verte niet gedacht had. Ik was alleen jaloersch. En nu, bij het zien van hare tranen, gevoelde ik grooten lust mijzelf bij de keel te pakken en mij eene kastijding toe te dienen. „Liiiane! Liiiane!" riep ik op levendigen toon uit, hare hand vattende. „Gij hebt mij niet begrepen. Ik bezweer u, dat het geen trotschheid is, die in mij sprak. Zie, ik bezit slechts deze twee armen. Wat geef ik om mijne voorouders een ander gevoel beklemde mijne borst, en ik wilde heengaan, doch ik heb uwe tranen niet kunnen zien. Ik bezweer u, dat mijne woorden meer vernederend voor mijzelf dan voor u geweest zijn. Gij zijt geene vreemdelinge voor mij, Liiiane, neen!.... al wat gij over Henry zoudt willen zeggen, kan mij weinig schelen. Het is een goede jongen.... O ! 't is niet daarom; doch gij ziet, hoe lief uwe tranen mij zijn Vergeef mij dus met evenveel openhartigheid, als ik er u om vraag." Ik vatte hare hand en bracht die aan mijne lippen, hetgeen met den oprechten toon, die in mijne woorden lag, het arme meisje wat geruststelde. Hare tranen stroomden onophoudelijk ; doch het waren nu andere, waardoor al? een zonnestraal te midden van donkere wolken de glimlach doorbrak. Ik gevoelde mijn keel samentrekken; aan< doening overmeesterde mij; mijn hart werd vervuld met een gevoel van zaligheid. Wij liepen stilzwijgend naast elkander voort, doch ans stilzwijgen waa een geheel ander dan kort te voren. De dag liep ten einde. De avond was heerlijk. In de betrokken lucht was nog genoeg licht, dat in de verte de prairie, het dichte geboomte, de karren en de troepen wilde ganzen die naar het Noorden vlogen, met goud én purper kleurde. Geen windje bewoog het gras; het geklater van de watervallen van de: rivier de Cedar, vermengd met het hinniken onzer paarden, was minder duidelijk waarneembaar. Deze schitterende avond, de maagdelijke streek, de tegenwoordigheid van Liiiane, dat allee gaf die hooge vlucht aan mijne ziel, alsof zij naar den reinen hemel wilde stijgen. Ik verbeeldde mij eene trillende klok te zijn. Vaak gevoelde ik lust, om nogmaals de hand van Liiiane te vatten en er lang mijne lippen» op te drukken, doch ik vreesde haar te beleedigen. Kalm, beminnelijk, peinzend, liep zij steeds naast mij voort. Hare tranen hadden opgehouden te vloeien en nu en dan zag zij mij-aan. Intusschen begonnen wij weer met elkander te spreken en al pratende bereikten wij weer de karavaan. Die dag, roor mij zoo rijk aan aandoeningen, eindigde vreugdevol: mijne metgezellen, verrukt over het fraaie weder, besloten een landelijk bal te houden. In plaats van zooals gewoonlijk om zeven uur het avondeten te gebruiken, werd éen enkel en reusachtig houtvuur ontstoken, waaromheen hs*_bBt>zéüzeehonden * worden.iTèi dien einde maaide Henry Simpson het gras over verscheidene vierkante meters af en bedekte hij den vlakken bodem met zand nit de rivier de Cedar. Voor de toeschouwers, die een kring hadden gevormd, begon een vroolijke dans, begeleid door negerfluiten en de kreten van het publiek. Met de armen langs het lichaam, bewogen de dansers zeer snel hunne beenen, eerst de hielen, dan weer de vingers latende klappen, waardoor het moeilijk was hunne bewegingen te volgen. De neger-instrumenten weerden zich geducht; het getal dansers nam al meer toe en weldra was de deelneming algemeen. Toeschouwers hadden zich bij de negers gevoegd en vervingen de trommen door spoelkommen, die zij hadden mede gebracht om de goudaarde te wasschen. Doch zie, daar vernauwen de omstanders hun kring en onze negers Jim en Orow treden dien binnen. De eerste houdt een met slangenvel bespannen tamboerijn in de hand, de ander geïmproviseerde castagnetten: twee osseribben. Zij zien elkander eene wijle aan, met lichtend oogwit; daarna weerklinkt een negerlied, nu eens melancholiek dan weer ruw. De lang aangehouden finale: ?Dina.... ach ach* van elke strophe wordt gevolgd door een doordringenden kreet, die bijna als het gebrul van een wild dier weerklinkt. Naarmate de dansers in opwinding geraken, dragen hunne bewegingen het kenmerk van ordeioosheid:; zij eindigen met de hoofden heid, dat een Europeesche schedel ongetwijfeld als een notedop gebroken zou zijn. De zwarte schaduwbeelden, die, verlicht door den rossen gloed van het houtvuur, onstuimig heen en weer bewogen worden, bieden een phantastisch schouwspel aan. Met hunne kreten bij den toon van de tamboerijn en het scherpe geluid der fluiten vermengen zich de uitroepen der omstanders: ,/Hoera voor Jim! Hoera Crow!" terwijl het geheel wordt begeleid door revolverschoten. Als de negers uitgeput ter aarde vallen, laat ik hun een glas brandy geven, 't geen hen onmiddellijk weer op de been brengt. De landverhuizers verzochten mij daarop een toespraak te willen houden. De muziek enhet geraas hielden dadelijk op. Ik moest de hand van Liiiane loslaten en besteeg een wagen. Toen ik, van die geïmproviseerde tribune, een blik wierp op die kloeke silhouetten, hoog van gestalte, gebaard, het mes in den gordel, verlicht door het vlammend vuur, waande ik op een schouwburgtooneel te staan en een aanvoerder van bandieten te zijn. Inderdaad, het waren lieden van ruwe inborst, doch eerlijk. Het bestaan van sommigen was ongetwijfeld tamelijk onstuimig geweest, doch niet misdadig. Een wereld in het klein was hier aanwezig, een wereld, afgezonderd van het overige der menschheid. Allen waren bijeengekomen om fortuin te zoeken en tegenspoed te trótseeren. De eene \ hand moest hier de andere helpen ; ieder was Éteyefi§ids^*r&e£e£A-v3tt^^ omringende woestijn en de onmetelijke savannes dwongen deze ruwe avonturiers er toe, om elkander met raad en daad bij te staan. Dit alles, benevens het gezicht van Liiiane, een hulpeloos kind, even ingetogen als zorge* loos onder hen levende als onder het ouderlijk dak, verhoogde mijne geestdrift. Ik uitte wat in mijn ziel omging en' sprak, zooals de chef, die ook aller makker is, tot zijne metgezellen moet spreken. Toejuichingen en: „Hoera voor den Pool f Hoera voor den kapitein! Hoera voor den Grooten Ralf!/' onderbraken onophoudelijk mijne rede. Doch wat mij bovenal gelukkig maakte was, dat ik onder die bronskleurige en ruwe handen, die mij toejuichten, een paar handjes zag, rosé gekleurd door den gloed van het vuur. Het bloed steeg mij naai het hoofd. „Wat geef ik om de woestijn, de wilde dieren, de Indianen ende vogelvrij verklaarden!" riep ik met geestdrift uit. „Ik ben tot allee bereid! ¦ 'Ik vermof sei allen, die mij den weg zouden willen versperren! Ik zal de karavaan geleiden tot aan het eind der wereld en móge mijn rechterhand verdorren, indien ik onwaarheid spreek V Met een nog ontzaglijker gejuich werden deze woorden ontvangen en allen hieven het: lied der emigranten aan: • «Ik ben den Mississippï overgetrokkca, '' ik zal deu Missouri overtrekken !» Ü. ' * M-4 -? ¦ * *'•*"* a '-? 'ttMMtLvmtMd'i --- Besmettelijke Veeziekten. Uit den staat van de gevallen van besmettelijke veeziekten in Nederland, voorgekomen gedurende de maand Februari jl. — opgenomen in de St.-Ct. No. 63 — blijkt, dat ook in deze maand in het geheele Rijk geen enkel geval van mond- en klauwzeer is voorgekomen. ---