Hetgeen een onuitwischbaar spoor nalaat, is de *envoud, de geestdrift, de onwankelbaarheid van f eene oprechte toegenegenheid. f f|M;|,|,tTIMHT!TTIH'HIIM'I --- FEUILLETON. OM DEN PRIJS TE BETALEN naar het Engelsch van SILAS K. HOCKING. 24) .Dora schikte zich verwonderlijk spoedig. ¦^Ües vond zij beerlijk: het mooie huis, het ~eftige gezelschap, de bedienden, de rijtoertjes Regent-street in eigen rijtuig. Het was v°°r haar een bladzijde uit een sprookjesboek, zi] was dikwijls bevreesd, dat het te.heerl3k was om te blijven bestaan. Rob was naar cc& school in Winchester gezonden en wist geinig van hetgeen thuis gebeurde. Het kon ook weinig schelen, als hij maar genoeg eh en voldoenden tijd om te spelen had, **s hij volmaakt gelukkig. Mad^e was het minst voldaan van allen. Niet 3at zij al de gemakken, die geld kan verschaf-6q, niet op prijs stelde, neen het was iets, dat dat alias school, en dat zij niet onder gorden kon brengen, een niet te beschrijven *Qgst, dat alles niet was, zooals het zijn moest. Zij kon haar vaders plotselinge opkomst niet begrijpen, noch, waarom dit juist met het ongeluk van Harry was sa menge vallen. Zij was er van overtuigd, dat er een geheim achter Bcnool; maar wat het zijn zou, daaraan durfde zij zelfs niet denken. Indien zij eerlijk tegenover zichzelf had durven<#ijn, zou zij hebben moeten erkennen, dat zij Harry meer vertrouwde dan haar vader. Maar daartoe ontbrak haar de moed. Toch gevoelde zij instinctmatig, dat haar vader slecht was geworden. Hij was geheel veranderd, sinds hun vertrek uit Graystone; toen dreef hij tenminste den spot niet met godsdienstige dingen. Dora kon maar niet begrijpen, waarom Madge niet opgewonden was over hunne veranderde omstandigheden. Zij zeide haar dit; maar Madge glimlachte droevig en zweeg. Zij kon Dora toch niet spreken over de zorgen, die haar vervolgden. Dora was een vroolijke kleine kapel, die alleen de oppervlakte van de dingen bekeek en zich noch over het verleden, nuch over de toekomst bekommerd maakte. „Ik geloof, Madge," zeide Dora, „dat je pas tevreden zondt zijn, ais wij weer in het kleine huisje te Graystone woonden." „Dat zou ik werkelijk, ik was daar gelukkiger dan ik hier ooit geweest ben." „Kom, dwaasheid! Wij hadden daar nooit iets over om pleizier te maken en moesten tobben om rond te komen." „Dat weet ik, Dora, maar over het geheel waren wij toch heel gelukkig. Wij hadden genoeg te doen, en is dat op zichzelf al niet iets goeds ? En Harry was altijd als de zonneschijn in ons huis!" „Och, die arme, beste Harry," zei Dora, een traan wegpinkende. Zij voelde spoedig verdriet, maar was het even snel weer vergeten. „Wat kou hij vroolijk zijn! Ik ben toch maar blij, dat hij onze broer niet is." „Ik niet," zeide Madge na een oogenblik, en eene pijnlijke uitdrukking kwam in hare oogen. Zij gevoelde dieper dan hare zuster, al toonde zij het niet zoo snel. //Wil je wel gelooven, Madge, dat het oude leven steeds meer een droom voor mij wordt ?" „En voor mij wordt het meer en meer werkelijkheid. Het leven, dat wij nu leiden, schijnt mij in het geheel niet waar." „O Madge, hoe kan je dat nu zeggen ? Denk eens aan de rijtoeren, de bezoeken en de diners, en och, eigenlijk aan alles!" „Jou kan dat misschien genoegen geven, Dora, maar voor mij is dat alles akelig leeg. Ik gaf liever; muzieklessen aan de boerendochters in Graystone en Minver." „En maakte veel liever handwerkjes voor den bazaar " Madge bloosde. „Ja," zeide zij, „dat deed ik veel liever, want dan was ik tenminste nog nuttig." „Je gaaft den jongen predikant tenminste genoegen," zeide Dora guitig. „Wil je wel gelooven, Ma.lge, dat ik werkelijk eens bang ben geweest dat ik hem als schoonbroer zou krijgen." gÖ waasheid/ zeide Madge, terwijl zij nog Bterker bloosde. „Ja, natuurlijk is het dwaasheid, maar dat neemt niet weg,, dat ik wel eens medelijden met hem had. De manier waarop de groote oogen je 'gewoonlijk volgden, was waarlijk treffend." „Houdt toch op Dora," zei Madge scherp. „Je weet heel goed, dat ik dat kerkje bijna nooit bezocht en dan nog wel altijd in gezelschap van Harry." „Nu, dat is zijn schuld niet; je herinnert je toch wel, dat hij je eens gevraagd heeftin het koor mêe te zingen?" „En zeker zou ik het graag gedaan hebben/ zei Madge snel. Dora lachte weer op haar luchthartige manier. /;Het zou hem een gelegenheid gegeven hebben; maar wat zou het nut er van geweest zijn ? Een man met zoon klein inkomen kan nooit een vrouw ten huwelijk vragen." „Ik geloof, Dora, dat tegenwoordig voor jou geld alles is," zeide Madge ernstig. „Nu, ik geloof tenminste, dat het de hoofdzaak is. Wat zou iemand in Londen doen zonder geld ? Zie zelf maar wat het geld vooi ons is geweest!" „Dat is het juist," antwoordde Madge, „ik vrees, dat het voor ons een grooter vloek dan een zegen zal blijken te zijn." „Kom. Madge, zwijg toch, je moest met cc.n zendeling trouwen en van rijst en liefdadigheid leven. Het is jammer, dat wij niet langer in Graystone bleven om den Heer Everett kans te geven." „Ik begrijp waarlijk niet, waarom je zoo doordraaft," zeide Madge kleurende. „Jij bent onverstandig, Madge. Ik ben dankbaar voor den glimlach van de fortuin en gelukkig in mijn nieuwe omgeving, terwijl jij altijd zucht over het Egypte, waar wij uitgetrokken zijn." Madge zweeg; zij voelde, dat er een grond van waarheid was in Dora's woorden, en toch kon zij haar geen verklaring geven. Dora stond eindelijk op en ging naar de deur. „Weet je wel," zei zij, -dat het hoog tijd wordt om ons te kleeden? De Heer George Hardwood komt vandaag weer." „Dat dacht ik wel, ofschoon ik niet begrijp, waarom vader hem zoo dikwijls hier brengt." rfZoo, begrijp je dat niet? Wat kunnen enkele menschen toch blind zijn!" Dora liep hierop lachend de kamer uit. Madge keek haar een oogenblik verbaasd na. „Wat kan het kind toch bedoelen ?" zeide zij, op een stoel neervallend. Voor het eerst drong argwaan in hare ziel door. De Heer Hardwood was in den laatsten tyd veel bij hen aan huis gekomen. Hij was in vele ondernemingen van haar vader betrokken en had den naam rijk te zijn. Naar zij meende, kwam hij om met haar vader te spreken. Dat er een andere oorzaak zou bestaan, was nooit in haar opgekomen. Maar Dora's lachende woorden hadden hare achterdocht opgewekt. Haar vader zou toch geen huwelijk van den Heer Hardwood met haar willen klaarspelen ? Nu herinnerde Madge zich de complimentjes, die hij haar nu en dan maakte; maar daar zij hem als een oud man beschouwde, was de gedachte aan een huwelijk nooit bij haar opgekomen. ffEn toch —en toch —* fflk moet mij vergissen," zeide zij opstaande, „hij is oud genoeg om mijn vader te zijn." --- Eerste Blad. Wegens het Kerstfeost zal Donderdag geen nummer van dit blad verfijnen. --- Onderzoek naar het Vaderschap. Ons Burgerlijk Wetboek verbiedt in den re»6l| zooals men weet, het onderzoek naar het daderschap. In rechte is het toch niet mogelijk 6611 onderzoek in te stellen naar den vader vao. het kind eener ongehuwde moeder, zoodat |'an hem tegen zijn wil geene verplichtingen kttniien gevorderd worden voor opvoeding of Verhoud van het kind. ïegen deze verbodsbepaling, welke wij in artikel 312 B. AV. aantreffen, werd in de laatste Jaren storm geloopen. De Nederlandsche Vrou- de Hoogleeraar Molengraaff in ¦Aa Gids" van 1898, om sleohts enkelen te ft°emen van hen die tegen deze verbodsbepaling t_ velde trokken. Tot nu toe mislukten de po- Ringen om deze gehate bepaling te doen verdwijn©n. Wel was dit bijna geschied. Want de verleden jaar afgetreden Minister van Justi- Me heeft den 7den Juli 1898 bij de Tweede ¦Kamer een wetsontwerp aanhangig gemaakt, baarbij onder zekere voorwaarden het onderzoek naar het vaderschap mogelijk -werd. Schriftelijk is dit wetsontwerp door de Tweede Katoer behandeld, maar door het aftreden van **¦ Cort van der Linden heeft de mondelinge behandeling niet plaats gevonden. Het tegenwoordig Kabinet trok dit wetsontwerp bij de )~ele andere, welko het bij zijn optreden aanhangig vond, in en ging nog niet tot eene over. Zoo was de vraag of wetgever deze verbodsbepaling moet opheffen eenigszins op den achtergrond geraakt, tfttt minste niet meer een der brandendste onder riWaren zin" toch zeker alleen wat de geachte Schrijver naar zijn subjectief oordeel voor den zin houdt. Wat objectief de ware zin wetsbepaling is, zal toch zeker zelfs Jhr. &¦ niet kunnen verklaren. Ware het daarom öiet juister dit woord weg te laten? Zooals gezegd, toont de schrijver dezer met Sloed geschreven verhandeling zich een tegenstaader van de opheffing van dit verbod. Nu ''^aakt de wetgever wel op dit verbod tot on- derzoek naar het vaderschap reeds nu eene uitzondering ingeval van verkrachting, van schaking of eenig misdrijf tegen de zeden. Dan toch, zegt al. 2 van art. 342, kan, wanneer het tijdstip, waarop het misdrijf is begaan, met dat dor zwangerschap overeenstemt, de schuldige op daartoe gedane vordering der belanghebbende partijen verklaard worden vader van het kind te zijn. Maar daar deze gevallen gelukkig hoogst zelden voorkomen, geldt als regel, dat bij buitenechtelijke bevalling eener vrouw naar den vader van het kind geen onderzoekin rechte kan worden ingesteld. Zooals men weet, danken wij dat verbod aan Napoleon. Kwade tongen hebben wel beweerd, dat de groote Keizer het heeft uitgevaardigd alleen ten behoeve zijner soldaten; wanneer wij echter in het te bespreken boek van Jhr. R. de historische inleiding opslaan en van de misbruiken lezen, welke in Frankrijk bij het instellen der vaderschapsactie in practïjk werden gebracht, zal men geneigd zijn eerder aan de hooge wijsheid van den grooten imperator dan aan diens zucht tot bevoorrechting eener bepaalde categorie personen te gelooven. * * * Wat de voorstanders van het toelaten der actie beoogen, is duidelijk. Zij nemen in hunne gedachten het geval van een meisje, dat verleid wordt, eetn kind krijgt, voor wien de schuldige niet wil, wel kan zorgen, en ook in het tegenwoordig recht niet gedwongen kan worden te zorgen. Want zulk eene actie zou door de zooeven genoemde verbodsbepaling niet ontvankelgk zijn. Deze toestand is grievend en stuit tegen ons rechtsgevoel. Want waar beiden schuld hebben aan. de geboorte van hei kind, eischt ons rechtsgevoel, dat beiden en niet een vaa hen met de zorg van het kind wordt belast. Onzen schrijver is deze redeneering natuurlijk niet onbekend en wat hier geëischt wordt door het rechtsgevoel, beaamt hij ook geheel. Wanneer hij desniettemin tot de slotsom komt, dat het wenschelijk is, het tegenwoordige verbod te handhaven, dan zijn het bezwaren van de practijk van het werkelijk leven, die hem daartoe brengen. Laat ons daarvan iets mededeelen. Vooreerst zegt de geachte schrijver, is het hierboven geschetste geval niet het in de werkelijkheid meest voorkomende. Want dikwijls zal de ongehuwde moeder óf geem maagd zijn, toen zij den dooT haar als vader aangeduiden man bij zich toeliet. En dan, zal deze de eenige zijn die zich in hare gunst mocht verheugen? En wanneer de ongehuwde moeder in deze omstandigheden een kind krijgt, is hetldanmogelijk het bewijs te leveren, dat een bepaald aangeduide man en niet een ander vader is van het kind? Immers neen. Terwijl het moederschap door de natuur is gemaakt tot een voor bewijs vatbaar feit, is het vaderschap, wanneer de vrouw hare vrijheid behoudt, niet met zekerheid te bewijzen, hoogstens als waarschijnlijk aan te duiden. Alleen toch wanneer de vrouw gedurende den langst mogelijken termijn van zwan- gerschap van hare vrijheid beroofd ware en dus onder streng toezicht stond, zou met zekerheid den vader van een uit haar geboren kind zijn aan te wijzen. De geachte schrijver wijst er dan ook op, dat wanneer de wetgever dezen regel stelt: het kind, hetwelk staande huwelijk is geboren of verwekt heeft den man tot vader (art. 305 B. W.), het vertrouwen op de moeder alleen grondslag is van dien regel. Zijn dan ook de omstandigheden van dien aard, dat twijfel aan de trouw der echtgenoote niet ongegrond is, dan geeft de wet den echtgenoot de bevoegdheid te ontkennen, dat hq de vader is van het uit zijne wettige vrouw geboren kind. Het wettig vaderschap, aldus Jhr. R. op pag. 97, „is zedelijke zekerheid: blijkt in een bepaald geval de algemeene voor de gehuwde vrouw eervolle veronderstelling door de feiten weersproken, dan vervalt de grondslag der wettelijke verplichting en moet de man het recht hebben zulks in rechte te bewijzen." En zoo groot is het vertrouwen van de wet in de gehuwde vrouw en zoo sterk dus het vermoeden van de wettigheid van het staande huwelijk geboren kind, dat zelfs wanneer de vrouw bij rechterlijk vonnis voor overspel is veroordeeld, de man daarop alleen zijn ontkenningsrecht niet kan baseeren; want zegt art. 308: de man kan de wettigheid des kinds niet ontkennen op grond van overspel, ten ware de geboorte voor hem zij verborgen gehouden; in welk geval hij zal worden toegelaten om het bewijs, dathij de vaderdes kinds niet is, tot volkomenheid te brengen. Ook in andere gevallen heeft de man het ontkenningsrecht. Het is steeds hem dan gegeven, waaneer het vertrouwen op de trouw der vrouw kan worden betwijfeld. Daarmede exkent de wetgever inderdaad zijns onmacht, om hetgeen de natuur verborgen heeft gehouden in rechte te laten bewijzen. De conclusie waartoe Jhr. R. dan ook onzes inziens terecht komt is deze (pag. 79): „bij den mensch is de vaderlijke afstamming onbewijsbaar, de vaststelling daarvan door de natuur zelve uitgesloten." * * • En wat zijn nu de gevolgen van deze in de natuur gelegen omstandigheid, wanneer de vaderschapeactie in rechte wordt toegelaten? Als eischeresse hebben wij ons dus voor te stellen eene ongehuwde moeder en als gedaagde een man, wien zij beticht den vader van haar kind te zijn en die deze qualiteit loochent. Het bewijs nu, dat de vrouw in deze heeft te leveren is langs positieven weg uitgesloten. Want hoe kan zij bewijzen — ja hoe weet zij, dat het kind dat geboren is, is ontstaan uit de gemeenschap met dien man en niet met een ander? Ook langs negatieven weg is direct bewijs in deze niet mogelijk; „hoe zal zij", vraagt Jhr. R op pag. 76, „in rechte het slechte eenigermate aannemelijk bewijs ooit kunnen leveren, dat zij niet reeds bevrucht was, toen zij zich den man gaf, feüen zij vader vaa het kind noemt 1 Hoe het bewijs, dat zij daarna met geen ander omgang had.? En toch ware deze bewijsvoering volgens de a-gemeen erkende rechtsbeginselen, waarbij aan den eischer het bewijs wordt opgedragen van het feit waarop hij zich beroept, de eenige juiste. Tot bewijs echter is de vrouw buiten staat. Hst van. haar te vorderen", zegt onze schrijver, „ware in een adem. het onderzoek naar'het vaderschap toelaten en feitelijk verbieden" (pag. 154). Van oudsher heeft de zaak dan ook dezen loop genomen, dat aan de beweringen van de moeder voorloopig in rechte geloof wordt gehecht, tenzij blijkt, dat de moeder binnen heti door de wet als waarschijnlijk aangenomen tijdperk van zwangerschap ook met een of meer anderen gemeenschap heeft gehad of dat zij korten tijd vóór of na dien termijn een ontuchtig leven heeft geleid. Geheel dus in afwijking van de gewone regelen in het bewijsrecht wordt de gedaagde in het vaderschapsproces belast met het bewijs, dat ook een ander de sohuldige kan zijn. Zeer juist wijst onzes inziens de geachte schrijver op pag. 171 van zgn werk op deze afwijking en toont aan, hoe absurd de hier gevolgde methode in andere zaken zou zijn. „In geen strafproces — aldus Jhr. R. — zegt de rechter tot den gedaagde: gebleken is, dat gij door uw daad de schuldige kunt zijn; toont gij niet aan, dat nog een ander door zijne daad insge-* lijks de schuldige kan zijn, dan wordt gij veroordeeld." Of in een proces over vergoeding von schade wegens een onrechtmatige daad: „de schade kan het gevolg zijn van de daad des gedaagden,; zij is het, wanneer hij niet doet blijken, dati de daad van een ander insgelijks dat gevolg kan hebben gehad". „En op deze wijze wordt toch uitgewezen het vaderschapsproces, op aangifte van haar, die het meest dringend belang heeft, dat hare verklaring niet worde gelogenstraft". Aam de hand van Jhr. R. zagen wij dus, dat de natuurlijke omstandigheden medebrengen, dat bij een rechtsstrijd La deze materie „de wegever de rechtsbeginselen schendt, welke in iedere andere ma-tene door hem ala de ware zijn erkend." • • <* Blijkt' uit hetgeen wij aa-maalden uit' hef boek van Jhr. R, dat de geachte schrijVerl zich een beslist tegenstander toont van het geven dezer actie, ook op andere nadeelige gevolgen vestigt de schrijver onze aandacht, zoodat voor de ongehuwde moeder de gelegenheid zal openstaan om ieder — gelijk de schrijver het uitdrukt — „vader van een onecht kind te doen noemen, die de moeder niet anders kent als een arm, soms mishandeld, evenzeer als haar kind hulpbehoevend wezen." En verder, dat het toegelaten zijn dazer actie medebrengt dat de armbesturen of de onvermogende familie van de ongehuwde moeder op allerlei wijzen op haar dwang zullen uitoefenen,-om de actie in te stellen, opdat de door d«u rechter tot vader verklaarden man het kind onderhoudt, zoodat hetgeen de besten dier ongelukkige vrouwen als een geheim misschien: zouden willen bewaren — haar wordt afgeperst. In hoofdstuk 16 schildert de schrijver dienaangaande toestanden, welke in Duitschland — waar de actie bestaat — voorkomen. (Slot morgen.) i; ---