kanongieterij en het maken vaneene inrichting voor de herstelling van vuurmonden aan de Hembrug. Hij vroeg n.l. of zoon afzonderlijke inrichting wel noodig was en de Min. niet te recht kon bij de particuliere industrie. De Minister gaf te kennen, dat hij een werkplaats voor reparaties beslist noodig achtte; men zou er een gebouw voor maken, maar de werktuigen kwamen grootendeels uit de op te heffen kanongieterij. De nieuwe regeling zou eene aanzienlijke besparing geven. Daarna kwam men tot de --- Derde Blad. PAUL KRUGER'S GEDENKSCHRIFTEN. Het boek is een standaardwerk, dat in elk gezin, yaar de middelen dit veroorloven, eene plaats moet mnemen, opdat kinderen, kleinkinderen en het verdere nageslacht het steeds kunnen toonen als een Velsprekende getuigenis van een droeve gebeurtenis 'a het jaar 1902, die de aanleiding was tot de uitgave ervan. Middelburgsche Courant. Voor onze geabonnerden dagelijks te bekomen aan ons Bureau ». Z. YOO.iBU-U-W.4i:. 187—255, °ij onze Agenten en bij den Boekhandel voor f 1.50, of tegen toezending van een post wissel Va» ƒ 1.65. --- PERS-OVERZICHT. Sociaal-Democratie en Vaderlandsloosheid, ¦Aan de Duitsehe sociaal-democratie — het Volk — is hare „vaderlandsf°csheid." hety e«erst en het ergst verweten, **ëa zq weigerde geld te geven voor den ~.uitsch-Franschen oorlog; toen zij in een manifest aan de Fransohe arbeiders uitdrukking Sa-f aan hare gevoelens van internationale broederschap en zich ten sterkste uitsprak tegen aö verovering van een deel van het Fran-B«he gebied. Hetzelfde verwijt trof de Engelsche sociaaldemocraten, daar zij zich steeds gekant hebben de onderwerping van Zuid-Afrika. En e Nederlandsche wegens hun opkomen tegen aeO Atjeh-oorlog. In dat streven der internationale sociaal- om de zelfstandigheid van andere te eerbiedigen ligt voor kleine natiën de onze, di& met militair geweld hare niet zullen kunnen hand- Öa-Ven, de beste waarborg voor de toekomst. . Als de sociaal-democratie baas is geworden in I 6 groote landen van Europa, is het uit met ?e aanvallen op het 'grondgebied of de onafüajikelijkheid van de andere landen en de tijd 2^-ngebroken voor de „Vereenigde Staten van europa". , Dat de zoogenaamde „vaderlandsloosheid" "er sociaal-democratie niet wil zeggen, dat zij £ich willoos wil overgeven aan den eersten den °esten ge wapenden overweldiger, wordt bewezen ~°or het feit, dat reeds het eerste congres *ter oude internationale (Génève, 1866) naast de van het staande leger den eisch pn het volksleger heeft gesteld. En de nieuwe bekrachtigde dit standpunt in r°B9. Zij wees er toen op, dat het staande ieger op zichzelf èen oorzaak is van oorlogen, eischt in plaats daarvan algemeene volkslening en wapening, omdat het volksleger **ch wèl tot verdediging en afweer, maar niét *<>» aanval en verovering eigent. Yo6?*l men die *wee dingen bij elkander: de j eigering der groeiende soc.-dem. in de parlementen, om geld voor aanvallen op anderer °QaJhankelijkheid toe te staan — en haar eisch, J*ö het militarisme zijn prikkel tot verkrachting van anderer rechten uit te trekken, dan j^et men daaruit, hoe zij practisch bezig is, ~ea bodem voor de algemeene ontwapening voor "* bereiden. Oe internationalxteit, die wij nastreven, wordt *^et -werkregen — verzekert het Volk — door r®. historisch geworden grenzen en nationalisten weg te denken — zooals de burgerlijke P^stciopolieten doen — doch door de volkeren *et elkander in samenwerking te brengen', met eerbiediging van elks eigenaardigheden en zelfj. j. Ons internationalisme beteekent niet de ophef- van het „vaderland"; doch de invoeging in het groote internationale verband der menschheid, die de internationaliteit van handel, industrie "Verkeer voorbereid, en door die van het proletariaat bevestigd wordt. --- BINNENLANDSCH NIEUWS. 23 December. VAN 'T HAAGSCHE BINNENHOF. (Vervolg van bladz. 2.J ïn de avondvergadering stoomde men aanhankelijk flink door de artikelen heen, wat voor een deel te wijten was aan de afwezigheid van leden, die zich hadden doen £ij art. 90 verdedigde de Heer Van E aal te en vrijzinnig democratisch amendement om in Qe begrooting in te voegen een memoriepost voor Premiën ingevolge de Ongvallenwet. _Tv omschr^^S van ne* Regeeringsartikel uitgaven voor het Departement van Oorlog, J*>rtvloeiende uit de Ongevallenwet 1901« gaf /^leiding tot de opvatting, dat de Minister J*o plan was het eigen risico te dragen. Daareven ging het bezwaar der voorstellers van het Rendement; zij wilden uitmaken,dat het Dep. j? - Oorlog het stelsel van premiën zou huldigen. set stelsel des Ministers ging in tegen het be- P^P van assurantie. Dat was een slecht voorbeeld voor particulieren. Het was een speculatie, j?' een zedelijk oogpunt niet navolgenswaard. at net goedkooper zou uitkomen, was geen rfgurnent. Trouwens, de Min. zou moeilijk in j^at zijn daarvan het bewijs te leveren. Men j"? 11 niet zeggen: laat ons de ervaring raad- — want een ongeluk komt altijd onveracht, en daartegen bestond slechts één waarp°rg: °rg: de assurantie. De Min. gaf zoodoende J6^ slecht voorbeeld aan de Nederlandsche ludustrie. vPe Heer Goeman Borgesius zou, ware 3 Minister, voor zijn departement bij de Rijks,ank zijn gegaan. De Min. doet dat niet, maar daarvoor aangegeven motieven kon spr. niet v -°at het te duur uitkomen zou, toonde geen in die nieuwe Rijksinstelling. Had e Min., de gevolgen van zijn stelsel wel over'en? Bij Oorlog trok men een post voor memorie uit, bij Marine ƒl5OO. Meende men de rentenen uitkeeringen op de begrooting te brengen, dan zou men ten slotte die begrootingen over jaren met enorme bedragen verhoogen, want die renten vermeerderen elk jaar en loopen over tientallen jaren. De Min. mocht nog wel eens goed de zaak overwegen. Nam hij het amend. over, dan gaf hij aanstonds te kennen het eigen risicostelsel te verlaten. Beter ware het óf het artikel öf het amend. te lezen «premiën of bijdragen.« De uitvoerende macht moest in vrijheid beslissen ; de aanneming van het amend. zou den Min. niet vrijlaten en de Ongevallenwet deed dat wèl. De Heer De Sarvomin. Lohman beoordeelde eveneens had amend. uit het oogpunt van budgetrecht en uit dat oogpunt was het geen verbetering. De Staat kon vrijblijven, krqreg een voorrecht in de Ongevallenwet. Hier had de wetgevende macht geen gelden toe te staan, want de post berustte op de wet en een votum van de Staten-Generaal kon dus geen invloed oefenen. De Regeering kon zich dus door het amendement niet gebonden achten, ook al werd het aangenomen. Zelfs wanneer de Min. tot andere gedachten kwam, was wijziging van het artikel onnoodig, want »uitgaven« konden evengoed premiën als bijdragen zijn. De Minister releveerde, dat de verschillende Departementen verschillend over de zaak da,chten; sommige namen het stelsel van premiën, andere dat van eigen risico over. De Min. kwam na onderzoek tot de slotsom dat dit laatste voor Oorlog en Marine het beste was, met het oog vooral op het betrekkelijk gering aantal ongevallen, zij het ook in zeer gevaarlijke bedrijven, waarvoor' dus zeer hooge premiën zouden noodig zijn. Vijf jaren stond de Min. aan het hoofd der slaghoedenfabriek en hij herinnerde zich slechts éen ongeval, dat een ziekte van 14 dagen veroorzaakte. De vrees, dat de uitgaven op de begrooting zouden stijgen, deelde de Min. niet. Sedert meerdere jaren gaf het Departement aan iemand, wien een ongeval trof, zijn volle loon, een jaar lang en daarna pensioen. Dat kwam immers ook uit de begrooting. De Min. kon . niet toegeven, dat hij een slecht voorbeeld gaf. De wet liet hem vrijheid en hij' wilde overwegen hoe hij, ook zonder wijziging der redactie van het artikel, van die vrijheid wilde gebruik maken. Hij gaf beslist de toezegging, dat hij nog eens zou onderzoeken welk stelsel het beste was. Bij repliek zoowel het constitutioneel-gerechtvaardigde van zijn amend. als het recht der Kamer om daartoe te besluiten handhavende, gaf de Heer Van Raalte gevolg aan den wenk van den Heer Borgesius om het amend. te lezen «premiën of bijdragen», in de hoop dat de Min. dit zou overnemen. Ook in dien vorm bleef de Heer Lohman het amend. onnoodig en onnut achten. Met genoegen constateerde de Heer Borgesius, dat de Min. het woord «uitgaven» thans opvatte zoodanig, dat het tot de tweeërlei stelsels hem de vrijheid liet. Beter was het dus het amend., ook gewijzigd, niet te handhaven. De Minister handhaafde de meening, dat de uitdrukking uuitgavena hem de vrijheid gaf nader met zijn. ambtgenooten over de zaak te denken en daarna een keuze te doen. tusschen een der stelsels. Ook hij bleef dus het amend. ontraden. Met deze pertinente verklaring van den Min., dat het woord uitgaven dus niet langer »bijdragen« voor eigen risico bedoelde, stelde de Heer Van Kaalte zich tevreden en trok het amend. in. Bij de XVIe afdeeling (marechaussee) zeide de Heer Smeenge met den Minister niet te willen twisten over de noodzakelijkheid van uitbreiding van het wapen. Maar de Minister zou z. i. wèl doen enkele wenken uit het voorl. verslag der Kamer ter harte te nemen. De Heer Schaper kwam terug op het geval van mishandeling door een marechaussee, door hem brj Justitie ter sprake gebracht; hij vestigde op deze aangelegenheid 's Min. aandacht. De Heer De Ridder beweerde, dat, naar zijn inlichtingen, in dat geval van mishandeling geen sprake is geweest. De klacht werd overdreven voorgesteld. De Heer Marchant zeide, dat de mishandeling door marechaussees in de kazerne zeer moeilijk te bewijzen zijn, doch hij vroeg den Min. om nog eens flink onder de oogen der marechaussee te brengen, dat dergelijke handelingen ongeoorloofd zijn. De Minister antwoordde den Heer Smeenge, dat hij ten aanzien van geneeskundige verpleging ten behoeve der marechaussee niet verder kon gaan dan hij gegaan was, door bijdragen in het Ziekenfonds voor een deel terug te geven. Liever dan zelf geneeskundige, hulp te verschaffen, zou hij de Ziekenfondsgelden geheel betalen. De Min. was bekend met hetgeen de Heer Schaper op 11 Dec. zeide; hij gaf de verzekering, dat een onderzoek niet zou achterwege blijven. Op een vraag van den Heer De Ridder of een af zonlijke chef van het wapen niet te verkiezen was boven het toezicht van den Inspecteur der cavalerie, kon de Min. geen toezegging geven. Voor het oogenblik zag hij de noodzakelijkheid geenszins in. Bij de 17e afd. vestigde de Heer De Stuers de aandacht op eenige posten betreffende, --- den bouw van kazernes. Aan de zuinigheid der genie werd in de afdeelingen getwijfeld; maar men vroeg bovendien, dat gewaakt zou worden tegen wansmaak. De Min., gewezen op de leelijke kazerne te Assen, heeft geantwoord, dat over.de smaken niet te twisten viel. Dat antwoord was hoog, maarniet onaantastbaar. Men moest gebouwen hebben van deugdelijke materialen en goed ingericht. Dat is een boel. Maar het werd mis, wanneer de genie zich wilde bewegen in de hoogere sferen der schoonheidsleer. In Assen waren er allerlei dingen begaan in strijd met het gezond verstand en den goeden smaak, gelijk spr. in bijzonderheden aantoonde tot groote hilariteit der Kamer, zoo toen hij onderstelde, dat de schilderhuizen op de hunnebedden waren geïnspireerd. De Min. zou dus wel doen deskundigen te raadglegen. De genieofficieren konden van architectuur geen verstand hebben; ze hadden het niet geleerd. De Min. kon gerust architecten raadplegen — Molière raadpleegde wel zijn keukenmeid (hilariteit). Ook de Heer Willinge gaf eenige wenschen betreffende de uitbreiding der kazernes te Assen. De Minister deelde mede, dat de derde kazerne zou komen in dezelfde rooilijn van de twee bestaande. De Minister beloofde natuurlijk zijn aandacht te Kullen wijdr>n nnn de in zoo humoristischen trant voorgedragen wenken van den Heer De Stuers, wiens raad hij gaarne zou inroepen. ¦ --- Art. 11. Artilerie-inrichtingen aan de Hembrug gaf den Heer Verhetj aanleiding eenige inlichtingen te vragen over de voorgenomen opheffing der --- Vestingbegrooting en de Heer Van Kol achtte het droevig om er over te moeten spreken. Het was duidelijk noodig om nog eens te doen uitkomen, dat het noodig was voortaan eiken cent voor de --- Stelling-Amsterdam te weigeren. De geheime stukken, door den Min. overgelegd, ter verdediging mede van de stelling Amsterdam, waren de geheimhouding niet waard. Nog eens herhaalde spr. zijn vroegere bedenkingen: dat de mannetjes er niet waren voor de verdediging; dat men van honger en dorst zou omkomen bij een omsingeling van de stelling. De Min. rekende voor bezetting der forten op de landweer. Was dat ernst ? Zouden de forten bestand wezen te^en de uitwerking van het modern geschut? Zouden zij bestand blijken tegen de allernieuwste ontploflingsmiddelen. Meer en meer zocht men dan ook in het buitenland zijn kracht niet in forten, maar in tusschenliniën. Als de vijand niet nestelde in de duinen van Haarlem, hoe lang zou Amsterdam het dan kunnen houden zonder bombardement van Haarlem ? Als wij iv Amsterdam zaten en de vijand meester werd van de sluizen te IJmuiden — we zouden eenvoudig in een modderpoel, onder water worden gezet. En de proviandeering ? Wist men nu hoe er aan drinkwater te komen zou zijn ? Nu ja, de Commissie had het zoowat berekend, maar hoe zuinig ook, dat weinige zou er nauwelijks wezen. Rondom in hat water liggend — zou men in de stelling dorst lijden. De resultaten van het onderzoek naar de behoefte aan levensmiddelen zijn schrikbarend, wat de cijfers betrof, al beknibbelde de Commissie nog zooveel. Spr. betoogde, dat men, met de stelling Amsterdam tonnen en millioenen verspillend, van de eene dwaasheid in de andere viel. Hij drong er op aan, dat de leden der Kamer in staat zouden gesteld worden in loco na te gaan hoe de millioenen werden besteed. Het was zijn overtuiging, dat de stelling niet verdedigbaar was en ook onnoodig, omdat een reduitstelling in den tegenwoordigen oorlog geen beteekenis meer heeft. Men zou dan ook spoedig zien, dat alle krachten weer zouden worden geconcentreerd op de Hollandsche waterlinie. Het geheele vestingstelsel vond spr. een gruwel. Doch nu het er eenmaal was, moest men -ich niet bepalen tot een klein hoekje des lands, de rest prijsgevend, doch liever de vesting Holland in eere herstellen, met haar sterke natuurlijke grenzen. Maar de kosten daarvan zouden onze krachten te boven gaan. Spr. meende ten slotte de vraag te mogen stellen: Wat dacht de Min. toch aan zijn forten te hebben? Vroeger, ja, hadden die waarde, in den tijd der verweringsoorlogen, doch de handhaving onzer neutraliteit, de eenige groote oorlogskans, die wij liepen, moest aan de grenzen geschieden. Het vestingstelsel was knutselen met millioenen, verspillen, gewetenloos verspillen van geld. In de toekomst zou men dat inzien. De Heer Hennequin bestreed vervolgens het antwoord van den Min. in de Mem. van Antw. ter zake van de vesting Ter Neuzen, waarvan de opheffing z.i. zonder bezwaar kon geschieden, ook in het belang der gemeente, die zich wil uitbreiden, maar niet kan. De Minister achtte 't niet noodig op het vergevorderd uur in te gaan op de beschouwing van den Heer Van Kol, overtuigd als hij was dezen keer toch niet te kunnen bijbrengen het nut van de stelling-Amsterdam. Zou de Heer Van Kol het geld voteeren voor de vleugels naar zee. '9 Min.'s overtuiging is, dat een reduitstelling noodzakelijk was; terugtrekken in een reduit kon noodig zijn voor den laatsten strijd om het bestaan. Maar daarmede kan misschien de onafhankelijkheid blijven behouden. De Min. was overtuigd, dat de thans gebouwde bomvrije forten tegen het bestaande geschut en de bestaande brisante springmiddelen bestand zijn. Mocht de vijand meester worden van het fort en de sluizen van Urnuiden, dan zou dat de val van de stelling niet noodzakelijk ten gevolge hebben. Wat de drinkwatervoorziening en de proviandeering van Amsterdam betrof, de Min. achtte daarin, op grond van de rapporten der Staatscommissie, voldoende te voorzien, al erkende hij volledig de moeilijkheid. Intusschen, afwerking van de stelling bleef de Min. noodzakelijk achten, het eerst de kringstelling en, als men later wilde, de vleugels, hoewel de Min. vreesde daarvoor wel nooit de 20 millioen te zullen krijgen. Op de verdediging der stelling in de toekomst kon men gerust zijn. Het afbouwen van de stelling, door spr. thans gevraagd, voor een deel althans, achtte hij dringend noodig en hij verzocht de Kamer om de daartoe noodige gelden toe te staan. De --- vesting-Neuzen. De Min. was van oordeel, dat zij door een batterij kon worden vervangen. Maar de gemeente moest over de brug komen, wanneer zij gesteld was op afstand van meer terrein. De Heer Hennequin had geklaagd, dat de gemeente geen geld had, maar de Min. moest, voor een nieuwe batterij de gelden vragend, daartegenover toch een bate van de vrijkomende terreinen kunnen stellen. De Min. zal de zaak intusschen nader bespreken en hij hoopte, dat men van de zijde van Ter Neuzen hetzelfde zou doen. De Minister antwoordde voorts nog op een nadere vraag van den Heer Van Kol, dat hij de leden van de Kamer gaarne verlof zou geven, indien zij dat wenschten, om eens een fort te bezichtigen, al knn hij gpcn plein ponvoir Jtpvpti. Daarmede liep het algemeen debat ten einde en kon de Heer Marchant toelichten een amendement der vrijzinnig-democraten om art. 4 van 't wetsontwerp te verminderen met f 233,500, om de nieuwe werken voor --- de forten bij Hoofddorp en bij Nigtevecht niet te doen uitvoeren. De Min. had geweigerd over den bouw dezer forten inlichtingen te geven. De Kamer, niet wetende hoe ver de uitgaven zullen voeren, miste het recht om opnieuw geld toe te staan. Te minder, waar, naar het oordeel van een autoriteit als generaal Van Houturn. het approviandeerings-vraagstuk niet is opgelost. En waar de kolonel Koolemans Beijnen gesproken had van een totaal fiasco van de Vestingwet — meende spr. zich gerechtigd meerdere gelden te weigeren. Niemand wist wat de stelling ten slotte zou kosten. Eerst wanneer men dat wist, was een beslissing mogelijk. Thans niet. De Heer Van VI ij men betoogde, dat men wèl wist welken weg men insloeg, en hij achtte de Kamer verplicht dat geld te geven, tenzij men incidenteel wilde uitmaken, dat de Vestingwet niet verder zou worden uitgevoerd. (Een stem: Des te beter 1). Van militair standpunt bestreed hij, dat de wet fiasco had gemaakt. De Utrechtsche linie was zeer wel verdedigbaar, de Amsterdamsche linie had zeer veel goeds. De 'Heer Seret gevoelde weinig lust voor een debat over het vestingstelsel, waarover hij wel minstens tien malen zijn gevoelen had gezegd. Nu wilde hij den Heer Marchant er op wijzen, dat kleine landen als Denemarken en België eveneens een reduitstelling hebben, ook Zwitserland, met zijn volksleger. En beriep men zich op autoriteiten, dan beriep spr. zich op de Generaals de Roo van Alderwerelt en Knoop. Aan den Heer Van Kol vroeg spr.: Wat wilt gij dan eigenlijk 1 Hij wilde de neutraliteit verdedigen van de grens af, met een veldleger. Maar dat zou, goed geschied, enorm veel kosten. De Heer Troélstra merkte op, dat in Denemarken juist een einde wordt gemaakt aan de reduitstelling. Dat gal ons wat te leeren. Men mocht geen nieuw geld toestaan zonder te weten of de Vestingwet onveranderd kon gehandhaafd blijven. De Minister drong er natuurlijk op aan de stelling te kunnen afwerken, al kon hij thans nog niet opgeven wat de voltooiing der geheele kringstelling zou kosten. De Min. ontraadde het amend. met al de kracht, die in hem was. Ook de meerderheid der C. v. R. (de Heer Var Vlijmen deelde dat mede) was van hetzelfde gevoelen. Het amendement-Marchant c.s. werd verworper met 47 tegen 28 stemmen. Vóór stemden de heeren: Drucker, Ferf, Hubrecht Den Te-, Hennequin, Dolk, Bos, Willinge, Melchers Helsdingen, Schaper, Ter Laan, v. d. Zwaag, Fokkei Marchant, Rink, Goeman Borgesius, Pijnacker Hordijk De Boer, Hugenholtz, Van Gijn, Smidt, Van Kol, Staal man, Troélstra, Ketelaar, Smeenge en Zijlma. De --- Vestingbegrooting werd aangenomen zonder stemming, nadat d\ Heer Van der Zu-aag namens een aantal leden had verklaard, dat hun stem tegen Hoofdstul VIII ook tegen deze wet was gericht. De --- Begrooting van Oorlog werd daarna aangenomen met 53 tegen 22 stemmen Tegen de heeren: Melchers, Helsdingen, Schaper, Ter Laan, v. d. Zwaag, Fokker, Marchant, Pfjnackei Hordijk, De Boer, Hugenholtz, Smidt, v. Kol, Staalman, Troélstra, Ketelaar, Smeenge, Zrjlrna, Drucker. Ferf, Hubrecht, Hennequin, Dolk en Willinge. Het was bij halfeen, toen de Minister van Oorlog optrad als waarnemend Minister van Marine ter verdediging van de --- Credietwet voor Marine. Hij beantwoordde een enkele opmerking var het verslag, administratieve quaesties van weinig belang, verband houdende met de inrichting dei begrooting voor een halfjaar. Op een wenk van den Heer Goe ko op werc' ook op deze begrooting een memoriepost uitge trokken voor uitgaven tengevolge der Ongevallenwet. De posten der Credietwet werden door der Voorzitter in een razend tempo afgehamerd en zonder hoofdelijke stemming aangenomen. Evenzoo geschiedde vervolgens met de ontwerpen van wet: a. tot beschikbaarstelling van gelden wegen? verstrekkingen door het Departement van Marine gedaan voor den dienst van 1902; b. tot wijziging van het Vide hoofdstuk dei Staatsbegrooting voor het dienstjaar 1901; c. tot verhooging van de begrooting van uitgaven ten behoeve van de voltooiing van het vestingstelsel, dienst 1901; d. tot nadere aanvulling en verhooging van het VHlste hoofdstuk der Staatsbegrooting voot het dienstjaar 1902; e. tot nadere wijziging van het VHlste hoofdstuk der Staatsbegrooting voor het dienstjaar 1901. Daarna ging men uiteen. Het was een halfuur na middernacht. Aan h e t b e r i c h t uit Den H a a g over Nederlands onzijdige houding in de verwikkelingen tusschen buitenlandsche Mogendh?rbn en Venezuela — zie blz. 12 van ons vorig nummer— wordt nog toegevoegd, dat bij blokkade van de Venezuelaansche kust door do' vreemde Mogendheden, maatregelen, met betrekking tot het laden van. steenkolen in onze koloniale havens die neutrale gedragslijn slechts zouden kunnen bevestigen. --- GELENGD NIEUWS. Uit Harlingeu schrijft men ons: Dat de eerlijkheid gelukkig nog niet de wereld uit is, heeft men gisteren hier kunnen zien. Een winkelier, die ©ene betaling zon doen. verloor onderweg zijn geld, bestaande in eenig bankpapier. Hij spoedde zich terstond naar het politiebureau, waar gevonden voorwerpen worden bewaard. Nauwelijks is hij 'daar, of er komt eene vrouw f6O brengen, een bankbriefje, dat zij gevonden had. Onmiddellijk daarop verschijnt een weTkman, die een briefje van f 40 had gevonden; en weinig oogenblikken later een jongmensch. die een bankbiljet van f 25 en een muntbiljet van f 10 overlegde. En ten slotte een kantoorbedi:"..le die het nog ontbrekende mnrit.W'^t i-in f 10 roi-VA-f ' Nabij Knollendam (N.-H.) is Zaterdag een Iroeischuitje, waarin twee personen met '©en hond zaten, gezonken. Gelukkig voer Juist de motorboot uit De Rijp in de nabijheid, zoodat de drenkelingen gered werden. Te Culemborgis beneden de spoorbrug opgehaald het lijk van eene vrouw, in staat van ontbinding. Vermoedel^k is dit van de vrouw, die in liet begin van November ber nabij Wageningen in den Rijn is verdronken. De politie heeft voorloopig het lijk naar het lijkenhuis overgebracht. Inlichtingen yoor herkenning, enz. worden te Wageningen ingewonnen. Te Ter Apel is de jonge vrouw, die verleden Zaterdag een val op het ijs deed, waardoor zij bewusteloos moest worden weggebracht, thans aan de gevolgen overleden. Te Veendijk (Z.-W. Drente) is Zondagavond tusschen eenige bezoekers van de herberg van P. Rolden, aldaar, op barbaarsche wijze gevochten. Evenals meermalen bij gevechten in deze streken werd al spoedig het mes getrokken. Zekere R. 8., die zich als een echte weesteling gedroeg, ontving zelf drie diepe sneden in het hoofd, terwijl zijne klecren aan flarden gesneden waren. Een andere, zekere K., kreeg ook eene verwonding aan het hoofd. B. is in allerijl over de- grenzen naar Duitschland gevlucht, om aan de: gevolgen zijner woestheid te ontkomen. Te A Imelooisde WeduweHoogers, die door een hollend paard in de Groote Straat werd omvergeworpen, in het Ziekenhuis aan de gevolgen harer kneuzingen overleden. Een Afrikaansche naam voor een geweer: zeer maak ding. ---