Een blik op de tien laatste jaren in Nederlandsch Indie) 111. «Een nog erger kwaad — zegt dan ook de schrijver met regt — is hieruit voortgevloeid. Terwijl men immers het heilzame Nederlandsche element uit de kolonie weerde, ziet men er ongestoord andere verderfelijke elementen binnendringen; de Arabieren namelijk en de Chinezen. Wel zijn er de eerstgemelden betrekkelijk gering in getal; maar van hunnen sluwen, dweepzieken aard laat zich, voor de toekomst, meer kwaad duchten, dan men van hunnen handelsgeest goeds zou mogen verwachten. Gelukzoekers, die eenmaal een groot gedeelte van Indie wisten te veroveren, zijn zij het, welke de volken aan den naam en het juk van den profeet ketenden, en aan wier afstammelingen en opvolgers zeker nog te veel gezag en invloed is gelaten. Zou het nu, in onze dagen, zeer onvrijzinnig luiden, hun den toegang tot Indië te verbieden, dat men dan ten minste ook vrijzinnig z\j jegenß den landgenoot, opdat het betere, Westersche element van lieverlede kunne opwegen tegen de klasse dezer Aziaten, welke aan Indië zoo veel kwaad berokkend hebben, en van welke het voor zijne ontwikkeling en beschaving zoo weinig heil mag hopen. «Wat nu de Chinezen betreft, welke bij duizenden en duizenden de Oost-Indische eilanden overstroomd hebben, en aldaar eene vrijheid genieten, die zij in hun eigen land niet kennen, ook deze verkregen eene vrijere uitbreiding en meer speelruimte, naarmate men het Nederlandsche element uit Indië had geweerd. Hiervan getuigen onder anderen zoo menige van onze contracten met inlandsche vorsten, waarbij den Europeaan de vrije vestiging in hunne rijken is ontzegd, terwijl er zelfs geene sprake is van den Chinees, wiens zonderlinge costumen en gebruiken daarenboven nog grootendeels in Indië wettig gehandhaafd worden, waardoor die indringers als een afzonderlijk element der Indische maatschappij erkend zijn. Die staatsgreep is erin den loop der laatste tien jaren gedaan; men vraagt dus: Waar moet het heen, als elke vreemdeling, even als de Chinees, de gebruiken en wetten van zijn vaderland in Indië wil doen gelden ? De Nederlander zelf heeft dit regt niet, alleen de Chinees, onaangezien men zelfs zoo ver is gegaan, om niet alleen openlijk, in geschriften en gesprekken, maar zelfs in de vergadering onzer vertegenwoordigers, ja zelfs bij monde van eenen der ministers, te verklaren, dat de Chinees als de uitzuiger en vergiftiger der Indische bevolking moet beschouwd worden. Ziet men nu nogtans, en ondanks dit alles, tot heden, de regering aldaar bij het oude stelsel volharden, alleen tot stijving van het Indische batige slot, welken naam kan er dan aan zulk eene houding gegeven worden ?" En, de schrijver besluit dit zijn betoog met het beweren — waarmede ook wij volkomen instemmen — dat er, van het standpunt van billijkheid, regtvaardigheid, volkshuishoudkunde en staatsbelang, slechts één weg, een middel is, om hiertegen een evenwigt te stellen, versterking namelijk, en vrije uitbreiding van het Nederlandsche element in Indië! Deze beschouwing omtrent de uitbreiding, welke, uit kracht van dit alles, het Chinesche element in Indie heeft verkregen, voert den schrijver als van zelven tot den opium-handel, die op zoo groote schaal voornamelijk door deze volkeren wordt gedreven. Na der Regering lof toegezwaaid te hebben, den inlander aan de knevelarijen van den Chinees, althans in een opzigt, en wel door de afschaffing der bazars of markten op Java, onttrokken, en daardoor aan de bevolking eene gewigtige dienst bewezen te hebben, betreurt hij het, dat men deze ééne deugd al te zeer uitbazuint, en daardoor andere groote, niet minder op Voldoening aandringende pligten onvervuld laat,en betreurt hij het, dat men, zoo weinig indachtig aan de gehaltrijke stelling van den ouden staatsman,welke verklaarde: .se nihil fecisseputans, si quid imperfectum reliquit", namelijk: «niets gedaan te hebben, wanneer er nog iets te verrigten overbleef", niet ook de grootste pest der Oostersche maatschappijen, den opium-handel, met tak en wortel heeft uitgeroeid! Te regt wijst hij er op, hoe vaak de Staat den invoer van kruid en wapenen, in het belang der maatschappelijke orde, heeft verboden; te regt vraagt hij, waarom zij terugdeinst, den invoer van het wreedaardigste moordtuig, den opium, te weren? Men ziet het: de schrijver tast niet zoo zeer het nog vigerende stelsel van den graaf van den Bosch aan — ofschoon hij dit, en te regt, niet, gelijk men er van wil maken, als een monumentum perenne, en slechts als een overgangsstelsel beschouwt — maar hij tast de gebreken aan, welke er in het regeringsstelsel bleven bestaan, of allengs zijn binnengeslopen, en dringt, vóór alles, op het afschaffen der stootendstemisbruiken aan. Daarom kan hij, alle halve maatregelen wrakende, zijne bevreemding niet verbergen, dat men, eene algemeene wet, tot afschaffing der verschillende soorten van slavernij, zonder uitzondering van ééne enkele, uitvaardigende, het hatelijke pandelingschap niet alleen niet heeft opgeheven, maar het zelfs door eene nadere wettelijke regeling heeft trachten te wettigen en bestendig te maken! Want dit pandelingschap toch, wat is het anders, dan eene vermomde slavernij, waarbij de eene mensch den anderen levenslang kluistert, onder bescherming van de wet ? Waarom, vraagt hij dan ook met regt, heeft de wetgever niet, even als ten aanzien van de slavernij, de bepaling gemaakt, dat ook het pandelingschap na eene zekere tijdperiode moest ophouden? Bestonden er dan volstrekt geene middelen om, zonder benadeeling van belangen, een einde te maken aan een toestand, welke de wet op de afschaffing der slavernij tot eene parodie moet maken, en Nederland met zijne eigene bedoelingen in wederspraak brengen? Wij erkennen de juistheid dezer aanmerkingen van den schrijver; maar wij veroorloven ons hier te vragen, of de gijzeling, in de geciviliseerde staten, zoo veel beter dan het pandelingschap is? Wij vragen, of het regt, om iemand wegens geldschuld van zijne vrijheid en het natuurlijk regt tot zelfbestemming te kunnen berooven,ni_t meer in vorm dan in wezen van het pandelingschap is onderscheiden? Immers, mogt men ons al tegenwerpen, dat de termijn van het gijzelregt zich slechts tot vijf jaren uitstrekt, wij antwoorden, dat wij, daar ook het pandelingschap na inwerking van de schuld moet eindigen, in het voor beide gevallen tot grondslag gestelde beginsel, om den mensch wegens geldschulden van zijne vrijheid en zijn regt tot zelfbestemming te berooven,geen ander onderscheid kunnen erkennen, dan dat van den vorm — de wijze van toepassing — en dat dus, wanneer het pandelingschap, en wel te regt, als eene feitelijke parodie op het beginsel van de afschaffing der slavernij wordt gehouden, men dan ook het gijzelregt, als strijdig met de eerste beginselen van het natuurlijke, en het daarop gegronde maatschappelijk regt, als een bepaalden hoon voor beschaafde maatschappijen moet beschouwen. In verband met het pandelingschap, behandelt de schrijver, in het volgende hoofdstuk, «de heerendienst"; hij beschouwt ook deze als eene vermomde slavernij, uitsluitend ten voordeele van den Staat. «Zoo is dan", zegt hij , "VOOr de enkele personen de dienst der slavernij verboden, maar voor den Staat is diezelfde dienst gewettigd. Welke tegenstrijdige beginselen!. .. De Staat moet over den arm van personen wettig kunnen beschikken, ter beveiliging van het algemeen, maar niet verder. Over den persoon en zijnen tijd beschikken tot eenig doel, dat even goed, zoo niet beter, op eene andere wijze kan bereikt worden, noem ik minachting van den persoon, verkrachting van 's menschen natuurlijke regten, gewelddadige inbreuk op de persoonlijke regten, die men zelf geniet; noem ik slavernij. Zoo spreekt de schrijver. Wij voor ons gelooven echter, dat hy hier in zijne welwillende gemoedelijkheid te verre gaat. Wel geven wij hem volgaarne toe, dat er geen tweederlei regt, namelijk het eene voor den Staat en het andere voor het individu, bestaat; maar elke staat toch heeft, als huisgezin, een regt om, ter bestrijding van zijne kosten, bepaalde en naar ieders krachten geëvenredigde bijdragen van zijne leden te vorderen. In beschaafde maatschappijen is daarom ook ieder belastingschuldig, dat is, verpligt, den Staat met een deel van zijn vermogen --bij gevolg insgeiyks van zijn tijd, zijn arbeid— te ondersteunen. i) Brochure, uitgegeven b\j de Erven H. van Munster. En welk geschikter equivalent kon daarvoor in nog onbeschaafde maatschappijen worden gevonden, dan het geld — in besohaafde landen de vrucht van tijd en arbeid — door den feitelijken arbeid te doen vervangen? Door die verwisseling wordt dus het eigenüjkeregtsprincipe niet veranderd, niet benadeeld, wannoor slechts billijkheid en regtvaardigheid ook hier de hoegrootheid der belasting, dat wil zeggen, den tijd en den arbeid, regelen; wanneer men die heereitdiensten binnen do palen der strenge regtvaardigheid afbakent, tegen alle misbruik krachtdadig waakt, en de arme aborigenen niet op zijn middeneeuwsch — en dan waarlijk als eene bittere en bloedige ironie op het beginsel der afschaffing van slavernij — al» kluiten, tot den grond behoorende, als glebae adscripti beschouwt! Door zulke handelingen en misbruiken — en wij hebben reden te gelooven, dat die bestaan — zou de regtsgrond geschonden, geschandvlekt worden! Daartegen moet gewaakt, alle misbruiken, hierbij nog mogelijk, moeten te keer gegaan en onmogelijk gemaakt worden, wil men het terrein van overgang tot een beteren toestand allengs afbakenen. Te regt zegt ook, in dit opzigt, de schrijver verder: «Ik wil de Aziatische staats- en volks-instellingen niet in eens met geweld zien aangetast en omvergeworpen, zoo als, misschien op meer dan éénpunt, in 1848, de nieuwe burgerlijke wetgeving voor Indië heeft gedaan; maar ongetwijfeld rust er op den Westerschen beheerscher dier landen de pligt, ja, is het zijn eigen en dezer volken belang, het Aziatisch stelsel met wijsheid en onbeschroomd te zuiveren van die gebreken en misbruiken, welke der menschheid tot schande verstrekken. Daaronder reken ik de heerendienst, als eene bijzondere soort slavernij". Zoo lang dus — want ook de schrijver wil geene onvoorzigtige grepen, geene sprongen, maar even bezadigde als krachtige voorbereidingen tot overgang - zoo lang dus de gebreken en misbruiken, welke dit stelsel aankleven, niet worden opgeheven, en zóó de overgang wordt voorbereid, onderschrijven ook wij de volgende woorden van den schrijver, wanneer hij verklaart dat, zoo lang die toestand in Indië blijft heersehen, hij eene parodie zal wezen op het beginsel der afschaffing van de slavernij! Eindelijk nadert de schrijver, in het Vlllste hoofdstuk,het eultuurstelsel, dat hij onder het opschrift «het dwangstelsel" behandelt. Naauwelijks behoeven wij het te zeggen, dat dit onderwerp de steen des aanstoots, de groote wrijfpaal der partijen is! Wie immers zal het ontkennen, dat dit stelsel, in zijn tijd, een meesterlijk systeem, een toonbeeld van staatkunde was, vooral, wanneer men daarbij in aanmerking neemt den toenmaligon tijdgeest, de daardoor toenmaals vigerende begrippen, en de daarop gebaseerde impolitieke toestanden, daar het toch van algemeene notoriteit is, dat al onze handelingen op onze begrippen, ons erkennen, gegrond zijn ? Maar, wie ook zal, van den anderen kant, het • Natura, sola inconstantia constans" l) en het daarop gebaseerde: «De tijden veranderen, en, andere tijden andere omstandigheden",ontkennen? Wie zal het dus durven beweren, dat natuur en ondervinding het ons ergens, op het gebied der historie, leeren, dat menschelijke arbeid, menschelijke krachten, ooit een monumentum perenne, eene onveranderlijke instelling, kunnen of hebben kunnen voortbrengen ? En dit, dit is het verkeerde, dat op dit stelsel drukt. Tegen de natuur en hare bepalingen, tegen do ondervinding en de regtmatige aanspraken van den tijdgeest, tracht men dit stelsel tot zulk een onaantastbaar monument te maken, waaraan men niet de minste verandering wil toelaten! Maar, zal dan de natuurwet met toch haren gang gaan? Zal de allesherscheppende hand des tijds het oude gebouw, dat aan den door haar zelve aangevoerden tijdgeest in den weg staat, niet slopen, gelijk zij op het geheele gebied der wereldhistorio heeft gedaan, waar men, om zoo te zeggen, verzuimd heeft, in tijds, do vertrekken te moderniseren en tot huisvesting voor don tijdgeest in te rigten? Zal de tijd dus niet slopen, omidat.... wij niet gerepareerd, en dus, vóórdat wij een nieuw gebouw hebben in gereedheid gebragt ? Dit is het, wat men hierbij niet wil beseffen! De vrienden van bezadigden vooruitgang verlangen niet, dat men roekeloos af breke, alvorens een meer geschikt gebouw te hebben opgetrokken; maar zij verlangen, als voorbereiding tot een geleidelijken overgang naar een anderen toestand, dat men reparere, het volstrekt bouwvallig gewordene althans opmerke, en eenigermate modernisere, maar niet elke hand van het gebouw afwere, omdat men van het verkeerde beginsel uitgaat, dat. . . het onaantastbaaris. Wat des schrijvers grieven tegen dit stelsel zijn, en in hoeverre deze al of niet gegrond kunnen geacht worden, zullen wij in een volgend artikel ontvouwen. 3De natuur is alleen standvastig in onstandvastigheid. --- POLITIEK OVERZIGT. AMSTERDAM, Maandag 9 April. Het politiek nieuws uit Erankrijk is van weinig gewigt. Het gerucht, dat er onderhandelingen zijn geopend tusschen Frankrijk en Denemarken, wordt op zeer goede gronden wederlegd (zie onder Frankrijk). Deze gronden bewijzen echter slechts, dat het niet waarschijnlijk is, dat er bepaalde onderhandelingen omtrent dit punt zijn gevoerd, maar geenszins, dat de gevoelens der Deensche regering niet door het Fransche kabinet zijn geraadpleegd en dat er geene onderhandelingen zullen plaats hebben, wanneer de teruggeroepen ambassadeurs door anderen vervangen zijn. _ Een gerucht, dat er voor keizer Napoleon zeer beleedigende brieven van lord John Eussell zijn in beslag genomen, wordt tegengesproken. De berigten van het eiland Sicilië zijn zeer onrustwekkend. Ofschoon het wel niet zoo geheel zeker is, dat Engeland de hand zou hebben ka de oproerige beweging, welke daar heerscht, en het zelfs niet wel denkelijk is, dat de regering van koningin Tictoria dit op dezen oogenblik zou doen, omdat eene gelukte omwenteling in de Napolitaansche staten, hetzij ter gunste van koning Victor Emmanuel, hetzij ter gunste van de Muratistische partij, haar in groote moeijelijkheid zou brengen, zoo is het echter zeker, dat de omwenteling op Sicilië niet van zoo gering belang moet worden geacht, als de telegrammen van gisteren dit wel willen doen voorkomen. Het berigt van den Corriere Mercantile, dat reeds 20,000 man Napolitaansche troepen den Kerkdijken Staat zouden zijn binnengerukt, is dus zeer onwaarschijnlijk, of, mogt dit zoo zijn, dan is het denkelijk, dat deze troepen weder spoedig zullen worden teruggeroepen, om de omwenteling in het koningrijk der Beide Siciliën, zoo het kon, te onderdrukken. Uit Berlijn wordt gemeld, dat de betere verstandhouding, thans blijkbaar tusschen Rusland en Frankrijk heerschende, gegrond moet zijn op de Oostersche quaestie, en dat daarvoor zal moeten wijken het verschil van gevoelen, tusschen beide mogendheden bestaande, ondanks hetgeen daaromtrent moet zijn besproken, tijdons de bekende zamenkomst, in der tijd door den prins-regent van Pruissen en keizer Alexander te Breslau gehouden. Door de jongste uit Karlsruhe ontvangen tijdingen (zie onder telegrammen) blijkt, dat de Badensche regering met ernßt voortgaat op den kortelings ingeslagen liberalen weg. Er is namelijk door den groothertog een manifest uitgevaardigd, dat zoowel voor de zelfstandigheid der katholieke kerk als voor de vrije ontwikkeling in het staatsieven der overige gezindten eene schoone toekomst opent. Intusschen schijnt er de ministeriële crisis nog niet geëindigd te zijn. Zoo is thans ook de minister van financiën afgetreden, en ziet men nog meerdere wijzigingen in het Badensche kabinet te gemoet. Naar hetgeen in onze vroegere nommers en ook thans onder Frankfort wordt gemeld, is de reeds bekende ministeriële wijziging in onderscheidene steden van Baden met zeer veel geestdrift begroet en hier en daar door openbare feestelijkheden gevierd. Ook in Wurtemberg schijnt de in Baden heerschende geest weerklank te vinden. Naar men althans van daar meldt, schijnt men er te gelooven, dat ook het door die mogendheid met den H. Stoel gesloten concordaat door 's lands vertegenwoordiging zal worden verworpen. --- BUITENLAND. Frankrijk. PARIJS, 7 April, Het wetgevend ligchaam heeft wegens het Paaschfeest zijne zittingen voor 12 dagen gesloten. Bij het gewigt van de vele ontwerpen, welke in deze zitting moeten behandeld worden, k. u m_« deze vacantie algemeen af. Onder deze wets-ontwerpen behooren die tot aanvulling van het handelstraetaat en die om de Fransche industrie in staat te stellen met het buitenland te concurreren. Men verneemt evenwel, dat de commissien van deze vacantie zullen gebruik maken, om hunne rapporten in gereedheid te brengen, opdat die dadelijk na de hervatting der zitting kunnen worden ingediend. — Uit het budget, dat aan deleden van het wetgevend ligchaam is rondgedeeld, blijkt, dat de uitgaven van het ministerie van justitie zijn vermeerderd met 1,650,861 francs; die vanhet ministerie van staat met 170,000; van buitenlandsche zaken met 71,250; van binnenlandsche zaken met 1,179,646; van oorlog met 6,450,000; van marine met 891,440; van openbaar onderwijs en eeredienst met 596,200; van landbouw en openbare werken, met 1,7 50,000 en van Algerie en de koloniën met 1,708,590 francs. De ontvangsten zijn vermeerderd met 137,512 francs. — De onderhandelingen over het sluiten van een of- en defensief verbond tusschen Erankrijk en Denemarken, waarvan sprake is geweest, worden door de volgende officiële feiten tegengesproken. De heer Dotezac, ambassadeur van Erankrijk te Kopenhagen was reeds in de maand December teruggeroepen. Baron Baudin, zijn opvolger, bevindt zioh nog te Parijs en zal eerst over eene maand vertrekken. Van den anderen kant was baron Derkink Holmfeld, Deensch ambassadeur te Parijs, reeds twee maanden geleden teruggeroepen en zal door graaf Moltke worden vervangen. Baron Derkink Holmfeld zal zijne brieven van terugroeping na de Paaschdagen indienen. Het is derhalve duidelijk, dat zulke gewigtige onderhandelingen niet begonnen zijn juist op het oogenblik, waarop de vertegenwoordigers der beide onderhandelende mogendheden zijn teruggeroepen en hunne opvolgers hunne fünetien nog niet hebben aanvaard. — De onderhandelingen tusschen den prins van Monaco en den heer do Thouvenel aangaande den afstand van zijn rijk worden voortgezet. — Hot baart groote verwondering, dat de dépêche van den heer de Thouvenel van 22 Maart, welke bestemd is, om de buitenlandsche mogendheden gerust te stellen,ten opzigte van de plannen van Erankrijk over het bemagtigen van den Rhijn, nog niet in den Moniteur of de Patrie is medegedeeld. — Eenige dagbladen hebben gemeld, dat baron Gros, ambassadeur van Frankrijk in China, naar Alexandrië was vertrokken. Uit goede bron wordt echter gemeld, dat hij Parijs nog niet heeftverlaten en giateren nog eene conferentie met den heer de Sainte-Anne heeft gehad over den aanleg eener telegraphisohe lijn bestemd om het Oosten met het westen te vereenigen. — De schepen, welke van Toulon vertrokken en bestemd zijn voor de expeditie tegen China, zijn aan de Kaap de Goede Hoop aangekomen. — Het eseader van Toulon, dat, naar men zeide, naar Italië was vertrokken, bevond zich den 2den, nog bij de Hyerische eilanden, waar het allerlei proefnemingen deed. — Er loopt een gerucht, dat particuliere brieven van lord John Russell aan een vermaard staatsman, vroeger minister van koning LofoTl„._r' "T dtn.P°BtziJni° beslag genomen, omdat daarin beleedigingen tegen den keizer voorkomen. Dit geruch kan echter volkomen worden tegengesproken. >*»«¦«» ""« _ De papieren van den heer VeuiUot, die in beslag waren genomen, zijn hem teruggegeven. Er bevonden zich daarbij aanteekeningen van zijne met den paus gehouden gesprekken en daaruit blijkt, dat de ex-redacteur van V Univers er op heeft aangedrongen dat in de excommunicatie bul met name melding werd gemaakt van keizer Napoleon. Men heeft van eene vervolging afgezien en deze gematigdheid der regering wordt zeer geprezen. — Aan de vensterramen van verschillende kooplieden in eetwaren leest men het volgende opschrift: «Tengevolge van het Fransch-Engelsch handelstractaat, groote prijsvermindering." De markies de Turgot zal den 15den weder naar Bern vertrekken. .— Vroeger deelde de Patrie het vermoeden mede, dat Engeland niet vreemd was aan de beweging op Sicilië; dit vermoeden wint thanß veld enmen zegt zelfs.dat er op Sicilië lijsten in omloop zijn en van huis tot huis worden gezonden, waarin wordt aangedrongen op eene inlijving van Sicilië bij Engeland. — Er is gemeld, dat het corps diplomatique te Turijn door koning Victor Emmanuel was uitgenoodigd, om deel te nemen aan zijne reis door de aangehechte provinciën en dat baron de Talleyrand daaromtrent instructiën van de Fransche regering had ontvangen. Dit wordt thans tegengesproken; het corps diplomatique is niet uitgenoodigd en de koning van Piemont is volstrekt niet van plan eene luisterrijke ontvangst te hebben, maar gaat er slechts heen om op de plaats zelve onderzoek te doen naar de behoeften der bevolkingen. — Uit Turijn wordt gemeld, dat het Sardinische gouvernement nieuwe ambassadeurs naar Berlijn en Bern zal zenden, daar graaf l^aunay en ridder Jocteau, bij den afstand van Savoye, in welk land zy geboren zijn, met denzelfden rang bij Frankrijk in dienst zullen overgaan. —¦ De bewoners van Savoye en Nizza zijn tegen den 20sten opgeroepen, om aan de algemeene stemming over de inlijving bij Erankrijk deel te nemen. — Eene correspondentie uit Madrid bevat het volgende over het tusschen Spanje en Marokko gesloten vredestractaat: «Toen depraeliminaire voorwaarden in het eabinet werden bediscussieerd, heerschte 1 er groote verdeeldheid onder de ministers. Eenigen hunner verklaarden, dat iedere vrede, welke tot grondslag I had de teruggave van Tetuan onaanneembaar was. De koningin I was bij deze beraadslaging tegenwoordig en was zeer bewogen. Toenl de discussie was geëindigd met het besluit dat Spanje de ingenomen I stad niet zou behouden, stond de koningin op en zeide het volgende:! «Ik had- gedacht, dat de toekomst van Spanje op Afrika was gebaseerd; ik geloofde niet, dat het onmogelijk of weinig voordeelig voor ons land was, om voor altijd de Spaansche banier van de muren van Tetuan te doen wapperen. Het was voor mij de eerste verwezenlijking van het testament mijner doorluchtige voorgangster Isabella de Katholieke." . , Daarna sloot H. M. zich in hare appartementen op en weigerde iemand te ontvangen; zij zeide tot bare kamerjuffers.- «Ik heb een vreeselijken oogenblik doorgebragt en heb rust noodig.' - De laatste ty dingen van Rome berigten, dat.generaal Lamoncière zich ijverig bezig houdt met de organisatie van het pause lijk leger. --- Engeland. LONDEN, 7 April ('eavonds), beheer Richard Oobden is van Parijs in onze hoofdstad aangekomen. , _ — Het door de United Service Gazette voor eenigen tijd medegedeelde berigt, daf de geheele militie van het vereenigd koningrijk zal worden onder de wapens geroepen, wordt thans door de Army en Navy Gazette verklaard te zijn uit de lucht gegrepen. Wel zullen de meeste regimenten militie jn den loop der lente tot het hou- ! den van hunne jaarlijksche oefeningen worden opgeroepen, doch geen enkel daarvan zal bij het leger worden ingelijfd. — Bij de ingenieurs Renme, m Blackfriars, wordt thans een monster ijzeren drijvend dok voor de Spaansche regering vervaardigd, dat ruim genoeg is, om het grootste linieschip te kunnen borgen. Het is 335 voet lang, 110 voet breed en 45 voet diep, en zal daarvoor met mmder dan 4000 ton ijzer worden gebezigd. — Men gelooft aVgemeen, dat de Grtvt Eastern in het begin van Junij volkomen gereed zal zijn, en den prins van Wallis op zijne reis naar Canada zal vergezellen. Gelijk in ons vorig nommer werd gemeld, zijn aan het parlement nog voor de verdaging verscheidene consulaire rapporten over de tegenwoordige betrekkingen met Japan, loopende tot 7 Jan. overgelegd. Volgens die rapporten doet de Japansche regering in schijn alles wat de tekst der tractaten voorschrijft, doch is inderdaad vijandig jegens de vreemdelingen gezind, terwijl de bevolking daarentegen veel lust toont om in inniger betrekkingen met de vreemdelingen te komen. Daarin wordt zij echter door de bureaucratie van de gemeentenen den staat verhinderd; geen aanzienlijke, die een zekeren graad van beschaving bezit, kan met vreemdelingen omgaan, wanneer bii daartoe met uitdrukkelijk door de regering is aangesteld. TeJeddo zelt zijn de vertegenwoordigers der vreemde mogendheden aan beleedigingen van de zijde der Japansche ambtenaren blootgesteld; te Kanagawa werden vreemdelingen vermoord; te Hakodadi en Nagasaki werden hunne huizen geplunderd en de goederen der handelaren zijn noch bij hot lossen, noch bij het laden veili_ voor de roovers, zonder dat door de regering maatregelen tegen laatstgenoemden genomen worden. Branden zijn niets zeldzaams en bij een der laatsten werd voor eene waarde van £ 50,000 aan Britsch en.. eigendom gedeeltelijk eene prooi der vlammen, gedeeltelijk der dieven, waarbij zich de politie zelve voegde. «Aan den eenen kant door sluipmoordenaars, aan den anderen kant door brandstichters bedreigd, terwijl de huizen van Jeddo bijna elke week van eene aardbeving te lijden hebben, is de toestand d;r diplomatieke agenten aldaar zeer pijnlijk," zoo luidt een dezer rapporten. Van eenige uitwerking schijnt echter geweest te zijn het berigt dat m Europa eene geduchte expeditie tegen China in gereedheid gebragt wordt. De Britsche consul-generaal, de heer Aleock, schijnt in den beginne alles beproefd te hebben, om eene goede verstandhouding tusschen de Europeanen en Japanezen tot stand te brengen; daar zijne vertoogen echter bij de Japansche regering zonder gevolg bleven, schijnt hij deze gedreigd te hebben, dat Engeland zich wel eens genoodzaakt zou kunnen zien de minachting der tractaten ernstig te straffen.— Deze bedreiging werd echter door lord John Eussell bepaaldelijk afgekeurd. In eene van 28 Eebr. gedagteekende dépêche geeft laatstgenoemde zijn leedwezen te kennen, dat de consul-generaal zich tot eene dergelijke bedreiging liet verleiden, want werd daaraan geen gevolg gegeven, dan zoude het aanzien van Engeland daaronder liid.n terwijl aan den anderen kant zoo aan de bedreiging gevolg werd _e' geven, dit tot een langdurigen oorlog zou kunnen leiden en Engeland don naam zoude krijgen, dat het met alle natiën van het Oostef tw_st zoekt. Lord John Russell hoopt overigens dat door geduld en een verstandig in acht nemen van de gebruiken der Japannezen allel met der tijd een beteren keer zal nemen. «opnuutzen aiies — In de volgende maand zullen troepen uit het kamp van Colchester naar Indië en China vertrekken? F — Men verneemt het overlijden van kolonel E. C. Irwin Hii was m 1308 m dienst getreden, en had den veldtogt in Spanie medegemaakt. r J — Gisteren is het koffijhuis van den heer George Evans, Upper Wellingtonstreet, Strand, totaal afgebrand. Met moeite gelukte het, 17 van de 18 zich in het huis bevindende personen te redden. De heer Evans, een neef van den eigenaar, is in de vlammen omgekomen . — Eergisteren heeft zekere miss Ashton in de Alhambra Palace, Leieester Square, in bijzijn van vele belangstellenden, op drie paarden proeven afgelegd van hare vaardigheid in het temmen van deze viervoeters. Na afloop der voorstelling werd zij bij herhaling toegejuicht. — Voor de fabriek van scheikundige zaken in de Rawfurdstraat te Glasgow, is een buitengewoon groote schoorsteen voltooid. Deze schoorsteen heeft eene totale hoogte van 146 el, met een grondvlak van 10 el breedte. De uitwendige middellijn is 6 el, en de dikte der muren 1.65 el, zonder de inwendige bekleeding van brandvrije steen, ter dikte van 0.45 el en ter hoogte van 15 el, boven het I voetstuk, mede te rekenen. Voor dezen schoorsteen zijn gebruikt 1% millioen steenen. Zij kost ruim £ 10,000 — Lord Clyde, opperbevelhebber in Indie, zal waarschijnlijk m het begin van den aanstaanden herfst naar Eneeland terug keeren. B — De luitenant-generaal sir J. H. Grant heeft den 20sten Februarij 11. Caleutta verlaten, om het opperbevel over H. Ms troepen in China op zich te nemen. — In Engeland heeft zich een mededinger van den beroemden paardentemmer Rarey opgedaan. Voor eenige dagen gaf namelijk zekere Leon Starr, zich noemende «de groote Mexikaansche paardentemmer', te Birmingham eene uiteenzetting van zijne kunst, in zoo verre verschillende met die van den heer Rarey, dat terwijl deze alleen met zachtheid te werk gaat, gene daarentegen ook hevige middelen en eene soort van strafsystema voor ongehoorzame paarden bezigt. — Donderdag 11. zijn twee of drie personen bij vergissing of onachtzaamheid naar Amerika vertrokken. Op genoemden dag namelijk verliet een 400 tal emigranten in de mail-stoomboot de haven van Queenstown. Naar het schijnt hoorden eenige personen, die zich toevallig op het schip bevonden, doch volstrekt geen idéé hadden de reis mede te maken, het geluid van de bel niet, die het sein tot het vertrek gaf, ten gevolge waarvan zij nu een uitstapje naar het andere halfrond maken. — Volgens den Levant Herald heeft de Porte, met het oog op de onzekere staatkunde in Westelijk Europa en den dreigenden stand van zaken in Servië, besloten, een nieuw legercorps van 40,000 man op te rigten. De manschappen zullen worden gerecruteerd uit de redifs van Bumelië en Anatolië en gedeeltelijk uit de bezetting der hoofdstad en de keizerlijke garde, jffet hoofdkwartier zal zijn te Sehumla, onder bevel van Xsmaïl Pacha, terwijl brigades langa de Servische grenzen zullen worden gestationneerd. Met inbegrip van dit corps, zal het leger van Rumelië 70,000 man tellen. — De laatste berigten uit China van eene zijde, die alle geloof verdient, hangen een treurig tafereel op van den koeli handel. Het blijkt dat er in de Zuidelijke havens van China een formeel stelsel van menschenroof is georganiseerd. De menschenhandelaars en mensehenroovers zijn Chinezen. De door hen opgeligto offers worden aan boord van een Chineesch schip gebragt, en daar door alle mogelijke folteringen gedwongen een geschrift te onderteekenen, waarin zij verklaren, dat zij vrije arbeiders zijn, en zich voor den tijd van acht jaren als arbeiders op Cuba verhuren Deze mededeeling berust op de verklaring van 105 getuigen die ui. voor den handel m menschen bestemde scheler, ifm weggenomen, en op last van de EnTvLv, P?, m WhamP°a bevelhebbers verhoord werden Refdef . L** Jï&mche consuls op deze zaak eevesti.d Iv. • en de aanQacht der kracht tegen te gaan. g ' * hen Ultge»<*>digd, haar met alle --- Rusland. beri^nnSedetott2P_.tbßbU^ °angekoTn-P°st uit PeWngbrengt wel M„tTri,. Eebmar.- Bij de Russische missiën was alles ei. met betrekking tot de staatkunde wordt gemeld, dat de insurgenten hunne operatiën met afwisselend geluk voortzetten. SenWen, . overwinnaar der Europeanen aan de Peiho-monding", bevindt zich te Peking, werwaarts hij werd ontboden, om aan de beraadslagingen wegens de verdediging der kusten tegen de Europeanen deel te nemen. Behalve de zeeboezem van Petschili, wordt Shanghae versterkt. Chuaschana, die bij het sluiten der tractaten met de Europeanen betrokken was, heeft zioh, na een onderhoud met den keizer gehad te hebben, door het nemen van vergif van het leven beroofd. Gui-Ljan is in ongenade gevallen. --- Duitschland. WEENEN, 6 April. In de algemeene vergadering van aandeelhouders der Credit-Anstalt, eergisteren alhier gehouden, werd door den eersten president van den raad van zenberg, rapport uitgebragt over den staat dier 10Pf"n^J {ele{lram het afggel4.n dienstjaar|„ ? 2^^6^ïaïr^4 r^ fifbb1 rherhaalde bij die gelegenheid, dat het plaats gehad hebbende geen \nvloed op de werkzaamheden dier inrigting uitoefent. Hieruit lijkt, dat de heer Richter nog niet zijn ontslag ingediend heeft, en dat hij evenmin door den raad van bestuur °ntslagen is. Voorts werd besloten, het getal van 21 leden van den bestuursraad niet te verminderen, en werden, ter aanvulling der drie ontstane Vacatures, gekozen baron Kalchberg, Dr. A. Gredter en de heer Max Gomperz. Discussiën vonden er overigens niet plaats, daar de vergadering zich onmiddellijk vereenigde met alle voorstellen van den raad van bestuur. — Dezer dagen is te Oedenburg in hechtenis genomen en, na inbeslagneming zijner eigendommen, onder een sterk escorte naar Verona overgebragt een voormalig administrateur der militaire verpleging. Die persoon behoorde onder degenen, die tijdens de inneming van Milaan het eerst ontvlugtten. Volgens zijne destijds gedane verklaring, mogt het hem niet gelukken, de ka 3 te redden, welke fl. 60,000 moet bevat hebben. Op grond van langdurige dienst en ongesteldheid, nam hij onmiddellijk daarna zijn ontslag, werd gepensioneerd en koos Oedenburg tot zijne woonplaats, waar bij dan ook een fraai gelegen huis aankocht. Thans moet hij onder verdenking staan, tijdens zijne vlugt uit Milaan zich de kas te hebben toegeëigend. Bij zijne inhechtenisneming moet er, naar men verneemt, nog ongeveer fl. 22,000 aan effecten in zijn bezit gevonden zijn. — Den 3den dezer is te Pesth door een groot aantal aanzienlijke Hongaren eene voorstelling gegeven, ten voordeele der noodlijdenden in Croatie. Onder de medewerkenden onderscheidde zich gravin Nako, geb. Gyertyanffy Berta. Zij was vergezeld door haar gevolg, allen in Zigeuner-kleeding, en droeg, met piano-accompagnement, Hongaarsche volksliederen voor. Vervolgens werden er tableaux vivants vertoond, «de verdediging van Szigeth" voorstellende, welke door schitterende pracht uitmuntten. Den volgenden dag werd de voorstelling herhaald, ten voordeele van het pensioenfonds van het nationaal theater. BERLIJN, 8 April ('s ochtends). De in de jongste dagen geloopen hebbende geruchten nopens eene wijziging in het ministerie schijnen hun oorsprong te hebben in een verschil van meening, dat in een op 26 Maart jl. gehouden ministerraad aan den dag gelogd, en tot dusver nog niet uit den weg geruimd moet zijn. Naar men deswege verneemt, is de minister van buitenlandsche zaken de meening toegedaan, dat Pruissen in de hangende verwikkelingen eene duidelijke, vriend en vijand scheidende stelling moet innemen, terwijl daarentegen onderscheidene zijner collegas van gevoelen zijn, dat Pruissen zijne tegenwoordige gedragslijn moet blijven volgen, door namelijk zich in niets te mengen en den loop der gebeurtenissen af te wachten. — Thans is bekend geworden het rapport der commissie van het huis van afgevaardigden, over de begrooting van binnenlandsche zaken. Daaruit blijkt o. a., dat de ontvangsten zijn geraamd op 78,000 th. minder dan verleden jaar, terwijl de voortdurende uitgaven met 12,000, de uitgaven in eens met ongeveer 44,000 th. verlaagd zijn. Ten aanzien der straf-inrigtingen enz., is het verblijdend feit bekend geworden, dat het getal gevangenen sedert de laatste jaren aanmerkelijk is verminderd, zijnde dit in het vorige jaar 1516 lager dan op het einde van 1857. Daarbij is ook gebleken, dat de eenzame opsluiting zeer weldadig heeft gewerkt, waarom de regering bezig is met het ontwerpen eener wet, strekkende tot algemeene invoering van dat stelsel van gevangenisstraf. In politieke kringen alhier is men meer en meer tot de overtuiging geraakt, dat op nieuw tusschen Rusland en Frankrijk eene toenadering plaats vindt, welke de Oostersche quaestie tot uitgangspunt heeft. Ten gevolge daarvan moet dan ook het tusschen beide mogendheden bestaan hebbende verschil van gevoelen nopens de Italiaansche quaestie aanmerkelijk op don achtergrond zijn geraakt, en dit niettegenstaande het besprokene bij de zamenkomst van den prinsregent en keizer Alexander te Breslau. — Den 4den dezer stond alhier voor het criminele hof teregt de consistoriaalraad prof. D. Hengstenberg, beschuldigd van in de Evangelische Kirchen Ztg. staatkundige en maatschappelijke vraagstukken behandeld te hebben, namelijk de verdrijving der Italiaansche vorsten, de toelating van Joden op de kreitsdagen, enz. Het O. M. hield vol, dat de schrijver zich in de behandeling dier onderwerpen buiten het kerkelijk terrein begeven en ook niet dien wetenschappelijken vorm had bewaard, waardoor de Kirchenz. bevrijd Was van de verpligting om cautie te stellen. Het hof heeft den hoogleeraar tot 30 th. boete of 14 dagen gevangenis veroordeeld. — Ingevolge het voorloopig uitgegeven programma, zal op het te Keulen te houden provinciaal concilie ook de gewigtigste politieko quaestiën worden behandeld, o. a. de burgerlijke echt, het wereldlijk gezag van den paus, enz. FRANKFORT, 7 April. De burgerij te Karlsruhe heeft voor eenige dagen, ter eere van den groothertog, een grooten optogt met fakkels willen houden, als dankbetuiging voor do wijziging van het ministerie. Op verzoek van den groothertog bleef deze demonstratie echter achterwege. Te Heidelberg werd het telegraphisch berigt betreffende het ministerie met de meeste geestdrift begroet; uit onderscheidene huizen werden vlaggen uitgestoken, en de uit Karlsruhe huiswaarts keerende afgevaardigden bij de tweede kamer werden met rijtuigen en onder begeleiding van muziek van het station afgehaald en in optogt door de stad gevoerd. — Het berigt nopens het verwerpen van het concordaat in Baden heeft ook in Wurtemberg veel sensatie verwekt, en wint er het geloof veld, dat het door laatstgenoemde mogendheid gesloten concordaat hetzelfde lot zal ondervinden, zoodat men het er voor houdt, dat de Wurtembergsche regering zich niet te zeer zal haasten om die quaestie te onderwerpen aan de beslissing der kamers, omtrent wier bijeenroeping dan ook nog niets bekend is. — Voor eenige dagen heeft te Mainz een orkaan gewoed, waardoor veel schade aan gebouwen en boomen werd veroorzaakt. Gedurende den orkaan is het naburige dorp Laubenheim grootendeels afgebrand, waarbij ook eenige menschen omgekomen zijn. De Rijn is ook aldaar buiten zijne oevers getreden. — Dezer dagen heeft de commissie voor de Rijnscheepvaart te Mainz talrijke vergaderingen gehouden. Daarbij is besloten, dat voortaan Mannheim de zetel dier vergadering zou zijn. Voorts is er behandeld het ontwerp van den aanleg eener Rijnspoorwegbrug bij Mainz. ---