Bijgeloof en Spookgeschiedenissen in Japan. (Bewerkt voor het N. v. d. D. voor N. I.) (Slot.) Liefde voor de ouders en eerbied voor de voorouders zijn schoone karaktertrekken van alle Oosterlingen; vooral bij df< Chtoeexen en Japanners vindt men deze, en ga vallen waarin bet tegendeel geschiedt en aan de piëteit te kort gedaan wordt, zijn uitzonderingen. Hiermee hangt zeker het geloof samen, dat het tekort schieten in kinderlijken eerbied, stellig en zeker ongeluk aanbrengt. Hiertoe diene de volgende Japansche vertelling als verklaring. Een oude man, die zijn einde voelde naderen, riep zijne beide zoons bij zich en sprak: .Schrikt niet, wanneer ik u zeg dat mijne dagen geteld zijn. Treurt niet al te lang om mij, doch eert mijne nagedachtenis, bezoekt van tijd tot tijd mijn graf en bidt tot de goden. Beide zoons beloofden bunnen vader dit met tranen in de oogen. Dd oude stierf en vele dagen lang begaven de beide mannen zich naar het graf, plantten er bloemen en hielden er de wacht. Etnigen tijd later richtten zij voor hun vader een gedenksteen op en daarin griften zjj den naam, dien zij den overledene volgens Japansch gebruik gegeven hadden. Daarna sprak de oudste broeder tot den jongsten: „Ik kan nu niet langer mijn tijd aan dit graf verspillen, mijne zaken roepen mij en bovendien denk ik erover te trouwen. Ik zal er daarom nu maar de daglelie (de bloem van het vergeten) op planten èn mijne kinderlijke plichten als afgeloopen beschouwen.' De jongste broer bleef echter trouw aan zijn woord en plantte eene bloedroode valeriaanstruik (de bloem van het aandenken) op het graf. Dikwijls begaf hij zich erheen, begoot zijne plant en bad er. Op zekeren dag werd hij opgeschrikt door een hevig lawaai en eene donderende stem voegde hem toe: „Ik ben de geest, die over het graf vws vaders waakt. Ik weet nu, dat gö een goed zoon en een eerbaar en trouw man zijt, een man die zijn woord houdt. Ga rustig naar huis, gij zult voortaan geluk hebben." En aldus geschiedde. Eiken nacht droomde de goede zoon, wat bij den volgenden dag zou ondervinden en waar bij raad noodig had flyisterde eene geheime stem hem dien in. Het bijgeloof der Japanners heeft zelfs de Chrysanthemums, Japans keizerlijk embleem, niet ontzien. In een zeker Japansch dorpje worden deze bloemen voor een slecht „omen* gehouden en elkeen zal zich wel wachten ze aan te raken. Men noemt ze daar „Kiku", naar eene dienstmaagd van denzelfden naam, wier geest in een put in de buurt rondspookt. Het beet, dat het meisje belast was met de speciale zorg voor tien kostbare Chineesche kopjes, waarvan er op zekeren dag door een noodlottig toeval een brak. Uit vrees voor straf sprong de ongelukkige in een put en verdronk. En hoewel Bedert dien tientallen van jaren zfln voorbij gegaan, toch kan men nu nog des nachts de stem de kopjes hooran tellen: 1,-2, —3,—4, — 5, — 6,-7,-8,-»,-! Daarna een oogenblik stilte, een kreet die door merg en been gaat, weenen en jammeren. En dan begint de stem telkens weer, totdat de dag aanbreekt 1, — 2,— 8, etc. tot 9! Het Japansche bijgeloof staat ook op velerlei wijzen in verband met bet bamboe. Een voorbeeld: Een kind gaf eens aan zijnen vader bij diens vertrek eene fluit van bamboe. Op zijne reis nam hij eiken avond de fluit ter hand en speelde er een paar bekende volkswijsjss op. Eenige dagen later kwamen er slechts met moeite eenige klagende tonen uit; tenslotte zweeg de fluit geheel en al. Hij wa 3 hierover natuurlijk niet weinig verbaasd, doch later vernam hrj de oorzaak; op zijne terugreis bracht hij de fluit nog eens aan de lippen en nu begon zij vanzelf te vertellen, dat het kind door zijne stiefmoeder op de afschuwelijkste wijze was doodgemarteld. In Japan staat de vos in hooge vereering De volgende geschiedenis, die door de plattelandsbevolking algemeen geloofd wordt, zal dus niet veel verwondering wekken. Een vriendelijke boer bevrijdde eens een vos, dien eenige kinderen gevangen badden en dien z_tf met steenen hadden willen doodgooien. Hij nam het dier, dat pas weinige maanden oud was, op den arm, nam het mee naar huis. genas bet met eene zekere medicijn en gaf het rijst te eten. Op een goeden dag zag hij een paar vossen, mannetje en wijfje, die nauwkeurig acht op hem sloegen. Daar hij vermoedde, dat dit de ouders van zijn beschermeling waren, liet hij ze loopen en ging in huis. Eenige weken later werd bet zoontje van den boer ziek en een toovenaar uit de buurt beval, om het kind te genezen, een vos tedooden en den kleinen zieke de lever op te laten eten. Niets anders zou helpen, sprak de wijze man. De vader raakte hierdoor in de grootste verlegenheid, maar niets kon hem bewsgen een vos te dooden of te laten dooden, zelfs niet om het leven van zjjn eigen kind te redden. Da knaap werd al zieker en zieker en het scheen dat zijne dagen geteld waren, maar de vader was er vast van overtuigd, dat eene boogere macht het leven van zijn kind eisehte en dat het verkeerd zou zjjn een levend dier er aan op te offeren. Op zekeren avond werd heel onverwachts aan de huisdeur geklopt en een man gaf aan de verbaasde ouders een mandje met de woorden: „Ik ben een bode van een uwer vrienden in de bergen en breng u hier eene voasenlever om uw kind te genezen". De toovenaar werd gebaald, deze bereidde er een drankje van, dat het kind gretig opdronk. Bijna onmiddellijk daarna genas het, het stond op en begon in de kamer te spelen. De verheugde vader noodigde den bode uit, dien nacht in zijn huis door te brengen, doch de man wilde hiervan niets hooren en zeide, dat de vriend in het gebergte op hem wachtte; na een korten groet ging hij heen. Een paar dagen later speelde het kind, dat weer volkomen hersteld wa», voor bet huis en nu wilde het toeval, dat de vriend uit het gebergte den vader kwam bezoeken. Tot zijne overgroote verbazing maakten de ouders tal van diepe buigingen voor hem en betuigden hem hun oprechten dank, hem telkens weer verzekerend, dat het kind zonder de hulp van zijn wel doener thans stellig in het graf zou liggen, „Ia het kind dan ziek geweest ?*, vroeg de vriend verbaasd en nadat hij het geheele geval vernomen had, verzekerde hfl onder eede, dat hij noch van de ziekte geboord, noch een bode gezonden had. De ouders waren buiten zicbzelve van verbazing. Doch op zekeren nacht zou de boer de oplossing van het raadsel vernemen. Plotseling ontwaakte bjj en zag, dat over zijn bed eene vrouw gebogen stond, die zeide : „Ik ben een vos en wel de moeder van het dier, dat gij gered, verpleegd en met uwe rijst gevoed hebt. Uit dankbaar* heid voor u hebben mijn man en ik ons kind geslacht om het uwe te laten leven. Wij deden het met vreugde, ja heusch, met vreugde*. Bfl deze woorden begon zij bitter te weenen en eenige minuten daarna was zö verdwenen. De boer begon nu ook te schreien, bij maakte zijne vrouw wakker en beiden huilden zij nu. Hun zoon richtte voor den vossengod een tempeltje op en legde er eiken dag een dankoffer neer. Tenslotte nog eene dramatische spookgeschiedenis, die bewijst, dat de pbantasie der Japansche sprookjesvertellers niet onderdoet voor die hunner Europeesche collega's. Te Nobeshima woonde eens een groot en rijk „Daimio", die plotseling tering kreeg. De dokters, die hij raadpleegde, wisten geen raad. Zijne spijzen werden steeds zorgvuldig onderzocht en niets bijzonders werd er aan waargenomen; bovendien was bö steeds door da meest beproefde en beste soldaten omgeven, zoodat niemand de oorzaak van de ziekte van den Daimio kon verklaren. Pas toen het bleek, dat de wacht des morgens slapende werd aangetroffen, begon men vermoedens te krögen. De soldaten werden door andere vervangen. Doch ook zö vielen des nachts tusschen twee en vier uur in een zeer diepen slaap. Toenzö tegen vö ven ontwaakten, vonden zö bun meester uitgeput op zone legerstede; maar hoe zö ook al hunne energie inspanden om wakker te blijven, eiken nacht tusschen tweeën en vieren vielen zö in een diepen slaap, evenals hunne voorgangers. Het scheen dat het noodlot over den Daimio beslist had en dat hö moest sterven. Nu gebeurde het, dat een eenvoudig soldaat, Ito Soda geheeten, besloot, aan het bed van zonen meester te waken. Het ten uitvoer brengen van zön voornemen werd echter bemoeilijkt door deze omstandigheid, dat hö niet van adel, doch een gewoon man uit het volk was. Daarom bad hö avond aan avond tot Boeddha en wiesch zich bö den put van zonen meester. Daar ontmoette bö eens een Boeddhistisch priester, bö wien hö zijn hart uitschudde. Tot zone groote vreugde werd nu Ito's wensch vervulde Hö werd dus bö de wacht ingelöfd. De manschappen speelden schaak, vertelden elkaar sprookjes en heldendaden en deden al het mogelöke om den slaap te verdrijven. Ito ging alleen in een hoekje zitten, plaatste zön zwaard voor zich en wachtte. Tusschen tweeen en vieren werd de lacht bezwangerd met heerlijke, bovenaardsche geuren. De eene soldaat na de andere viel in slaap, alleen Ito streed met alle energie die in hem was tegen de vermoeidheid, die hem overviel. Hoewel reeds half bewusteloos trok bö zön dolk en boorde dien diep in zone zode; dat maakte hem wakker. Doch kort daarop overviel de vermoeidheid hem opnieuw, de voorwerpen in de kamer schenen in een ondoordringbaar waas gehuld te zön. Zooveel in zön vermogen was spande hö zich nogmaals in, greep weer zön dolk en maakte daarmee de pijnlijke wond nog grooter. Dat hielp. Een paar minuten bleef hö bö zön volle bewustzijn en wachtte. Plotseling ging de deur der kamer open en .het hoofd van een wonderschoon meisje keek naar binnen. De bezoekster verzekerde er zicb eerst van, dat de wacht sliep, daarna sloop zij naar het bed van den Daimio, die nu zeer moeilijk begon adem te halen. Ito huiverde van angst voor het eerst van zön leven. Hö zag de gestalte van eene schoone vrouw, doch daar zö geene voeten had, begreep hö, dat zö een geest was Hö zag dat zö zich over zön meester heenboog, haar gelaat tegen zone wang drukte en hem vreeselöke droonaen in bet oor fluisterde, zoodat de Daimio steunend heen en weer woelde. Ito begreep nu hoe het kwam, dat zön meester zoo achteruitging. De jonge soldaat deed met zön dolk nogmaals eeue heroïsche poging om zön volle bewustzijn te herkrögen, hö sloop naar het bed en stiet de vrouw met een koenen en hevigen stoot het zwaard in de borst. De geest uitte geen kreet, geen droppel bloed kwam te voorschijn, maar zö verand-jrde plotseling in eene reusachtige zwarte kat, die uit het venster sprong en naar de naastbijzönde bergen vluchtte. Van dat uur af genas de Daimio zeer snel en Ito Soda werd met eerbewözen en geschenken overstelpt. T. D. --- FEUILLETON. SOPHIA VAN KRAVONIË door 97) ANTHONY HOPE. Dit alles wist Dunstanbury; Lukovitch trachtte bet niet te ontkennen; ofschoon hö van minachting vervuld was voor de praatjes; en Marie Zerkovitch kende heele verbalen van buiten van wöze oude besjes, die dit en dat voorspeld badden van het eerste oogenbliK dat zö de Roode Ster zagen. De geestdrift waarmede Sophie gekroond was, giag over in een angst, die het volk voor baar de vlucht deed nemen, zelfs terwijl zö medelijden met haar gevoelden en haar bleven liefhebben! De hand des hemels was tegen haar en tegen degenen die in haar naböheid kwamen, zeiden de vrouwen. De mannen deden nog steeds, alsof >ö niets boorden; zö badden immers den hemel aangeroepen tot getuige dat zö haar wilden dienen en den koning wreken I Helaas I hun eenvoudige belofte was te zwak voor zulke töden — zö was onmachtig tegenover de zware kanonnen die de Krath afvoeren! Diensdagmorgen vroeg had Dunstanbury een onderhoud met Sopbie; bet was de dag na het vertrek van Stafnitz naar Kolskoi. Hö stelde haar den toestand voor oogen met zön aangeboren oprechtheid, en spaarde haar de waarheid niet. Zö luisterde met den droeven glimlach dien haar gelaat zoo vaak vertoonde. „Ik weet alles", zeide zö. „Zö beginnen mij anders aan te zien dan vroeger, als ik door de straat loop — als ik naar de kerk ga. Blflf ik nog lang bier, dan zullen allen mö een heks noemen I Maar hebben zö niet gezworen ? En ik — heb ik ook niet gez wo ren ? Kullen wö niets doen om Monseigneur^ nagedachtenis te eeren?' „Wat kunnen wö doen tegen de kanonnen ? De mannen kunnen sterven en de mv ren stnkgeschoten worden 1 En dan de vrouwen en kinderen_*¦ „Ja, ik geloof niet dat wö iets kunnen doen Maar. het gaat mö aan het hart, dat zö de kanonnen van Monseigneur in handen zullen krögen. „üw kanonnen 1" verbeterde Dunstanbury met een glimlach vol sympathie. „Zeggen zö dat ook al in de stad ?* vroeg zö„De oude wöven, die op de hoogte zön van alle geheimen. En mevrouw Zerkovitch natuurlök ook !* Sophie's glimlach werd iets duidelöker. „O ja natuurlök!" riep zö. „Zoolang zö mö kent heeft zö mö voor een heks gehouden*. „Gö moet met mö — en Basilius Williamson over de grenzen trekken. Ik heb nog al invloed, en zal zorgen, dat gö niet wordt lastig gevallen." „En dan?" „Wat gö verkiest. Ik ben geheel tot uw dieost". Zö liet het hoofd.rusten tegen den hoogen stoel waarin zö zat, een stoel van oud eikenbout, zoo zwart als haar haar. Met haar donkere oogen staarde zö hem aan. „Ik wenschte dat ik bier kon bovenin het kerkje —bö Monseigneur", zeide zö. „Waarachtig nietl" riep hö in zön ontsteltenis heftig wordend. „Daar is mön geheele leven", ging zö voort, zonder op zön uitval te letten. „Het leven kan u nog zooveel brengen. Gö zöt nog zoo jong". „Het leven laat zicb niet bö jaren berekenen, evenmin als de nren bij minuten. Men berekent den dag niet volgens de klok, maar naar hetgeen erin gebeurd is. Vroeger heb ik een man liefgehad —en hö viel in den ströd. Maar dat was heel anders. Ik was diep getroffen, maar niet verlamd. Be dood van Monseigneur beeft mö verlamd". „Gö kunt de menschen hier niet tot den ondergang brengen, en gö kunt u niet overleveren aan Stenovics". Hy vond het beter baar tot bet tegenwoordige terug te brengen. „Het is waar —en toch bobben wö gezworen 1" Zö boog zich naar hem toe. „En gö — zöt gö niet bevreesd voor de Roode Ster?" „WÖ mannen van Essex zön niet bevreesd, daarvoor hebben wö te weinig fantasie", antwoordde bö glimlachend. Zö liet zich weer achterover vallen, met den balfgesmoorden uitroep: „O! als wö maar iets konden doen — hoe weinig ook — terwille van den eed dien wö aflegden, en voor Monseigneur! Dan zou ik misschien tevreden zön". „En met mö meegaan ?" „Misschien — als dat wat ik het liefst wildej niet tot mö kwam". „Maar gö moogt u niet in gevaar begeven", riep hö haastig en levendig. „Mön vriend", sprak zö vriendelök, „voor iemand als ik bestaat geen gevaar. Denk niet dat ik geen prQs stel op mön positie hier of op den titel dien zö mö hier gegeven hebbent Ik hield altöd van titels' — zö glimlacht even — „en van dezen zou ik ook gehouden hebben, als Monseigneur iv het leven was gebleven. Ik zou er zoo?trotsch als een kind op geweest zön. Al had ik hem maar enkele weken, enkele dagen zelfs aan zjjn zode gedragen. Doch nu bljjfc hö een ledige klank voor mö*. (Wordt vervolgd.) --- Allerlei Mummiekunst. De Italiaansche bladen vermelden bözonderheden over de uitvinding van een jong landgenoot, die een middel zou ontdekt hebben om gestorven dieren te versteenen en zelfs geheel en al lenig te bewaren, zonder verwödering van de ingewanden. Stello Pignotti heet de jonge man; hö is de zoon van een hoefsmid in een kleine plaats in Italië, heeft enkel de gewone lagere school bezocht, maar zich daarna zelf in da scheikunde ingewerkt. Als 15-jarige knaap zag bö te Florence preparaten van zekeren Sagato, die de oud-Egyptische kunst van mummies te maken zou hebben teruggevonden, maar overleden was zonder zö& geheim bekend te maken. De jonge Pignotti heeft sedert dien vele jaren proefnemingen gedaan en zou ten slotte een middel hebben ontdekt, waarmede hö allereerst binnen 2 maanden een mol versteende. Te vergeefs trachtte hö langen töd voor verder onderzoek steun te erlangen bö scheikundigen, totdat prof. Levi te Florence de zaak ernstig opnam en bevond dat in de aldus versteende dieren en ook in die welke lenig waren gebleven, de cellen en vezels ongeschonden waren. Aan een journalist te Rome vertoonde Pignotti de vorige week een valk, twee hagedissen, eenkonöntjedat kort te voren gestorven was, handen en voeten van menschen, slangen, alles versteend of lenig uitstekend onderhouden : en eindelijk een kinderlök, dat P. pas 10 dagen na het overlöden had in zön bezit gekregen en toen nog door inspuitingen gaaf houden kon. Die preparaten zouden verreweg die van de geleerden Marini en Gorini te Napels overtreffen. Waarin zön uitvinding bestaat, wilde P. niet meedcelen, maar hö verklaarde dat het geen in balsemen is en ook niet bestond in de tot dusver gebruikelijke antiseptische middelen. Tien jaar had hö er aan ten koste gelegd, zonder de noodige gelden te bezitten en uitgelachen door zön buien, die hem voor krankzinnig hielden. Te vergeefs had hö den minister van onderwös om steun gevraagd en eveneens de Universiteiten, waar men hem niet wilde gelooven, omdat hö zön middel geheim hield, dat het ontbindingsproces geheel en al tegenhoudt. Hö gelooft dat het ook geschikt kan zön tot bestrijding van ziekten, als tuberculose, maar mist nog altöd de gelegenheid om daartoe proeven te nemen. Of werkelijk bier een belangröke uitvinding is gedaan, zal nog moeten biyken. In een Duitsch blad vinden wö opgemerkt dat de wetenschap allang middelen kent om ontöindingsstoffen te dooden —maar die tevens het leven dooden! Nu aan Pignotti's beweringen ruime openbaarheid is gegeven, zal nauwkeurig onderzoek wel niet lang uit blyven. --- De nieuwste operette. In Jugend de volgende verzuchting van 'n ouden „Frinkforder", in zake „Die lustige Wittwe": Ein Damoniscbes Weib. Verfolgt hat mich e beeses Weib. Die ganze Reis', die lange, Unn wo ich war, unn wo ich bleib, Bin ich err net entgange. Ob's Wetter schleeht, ob's Wetter schee, Ob's ha&sz is oider regent, Ob in Berlin, ob an der Sec, Ich bin err schdets begegent. Ich hoek im Kaffee abnungslos, Unn dhu mei Zeitung lese — Nadierlich is des frecbe Oos A&ch riebtig dagewese. Im Kurhaus dreiw' ich mich erum, Die Musik aa zu hö:e—, Gleich dhut des Weib', es is zu dumm, Mei gute Laun' zeratöre! Ich krawwel uff die Promenad, Ich lass' am Strand mich niJder — Als w&r dersch e Vetb&ngnis grad, Da is des Weib schoon widder! Zuletzt, da ward ich deiwelswild, Mei Gall, die dhat mer blatze, Ich habb mei Laid erau3gebrillt Mit Inch erhowene Tatze: „Ich wollt, es dia te fresse Dich Die Rawe unn die Dohle: Ei, dbat der Deiwei endlich Dicb, „Die lustige Wittwe", holel" ---