Eerste Blad. Bit nummer bestaat uit vijf bladen. EENE JEUGD DOOR FRANQOIS COPPÉE. Een klein getal overdrukken van boyengenoemden Roman hebben wij beschikbaar voor hen, die zich van nu aan op ons blad abonneereu voor minstens drie maanden, en wel k 50 Cent bij afhaling of 65 Cent franco tfniie, tegen vooruitbetaling. Februari 1890. DE DIRECTIE. --- Koloniaal beleid. Hoofdstuk X der Begrooting werd afgeklemd, en daarmede sprak de Eerste Kamer der Staten-Generaal het votum van wanbrouwen uit over het beleid van den Minister ?an Koloniën. i Wij allen weten hoe gegrond de redenen waren voor zulk eene handeling en het is dus volkomen nutteloos daarop terug te komen. De regeeringsdaden van den riu afgetreden Minister hebben ons geleerd hoe gevaarlijk het is onze koloniën te doen besturen door •en geestdrijver, wiens eenig doel was: ijveren voor zijne godsdienst-opvatting. Zoo leerde ons het beleid van den Heer Sprenger van Eyk hoe door opvoering der belastingen, verre boven de draagkracht der bevolking, onze overzeesche bezittingen aan den rand van den afgrond werden gebracht. En aan het beleid van den Minister Franssen tan de Putte hebben wij den Atjeh-oorlog te danken, welke reeds zoovele millioenen schats Bn zoovele menschenlevens heeft gekost, terwijl daarvan het einde nog niet is te voorzien. Voorwaar, de keuze van Ministers van Koloniën is gedurende de laatete 16 jaren niet gelukkig te noemen, en dat juist in een tijd, waarin aan het beleid dier bestuurders zulke hooge eischen worden gesteld! Zal de keus nu blijken gelukkiger geweest te zijn? Helaas, wij gelooven het niet. Zoolang de koloniale politiek niet gewijzigd Wordt, zai alles bij het oude blijven, en juist daartoe wil men niet overgaan. Het gaat met Nederland al evenals met ?ele ouderwetsche boeren. Vader en grootvader hebben reeds zoovele jaren het land ¦vs bewerkt en zoo bemest en hebben altijd voordeelig geboerd; dus: „ik doe het ook zoo." Of men nu al praat als Brugman s en de men- schen aan het verstand wil brengen, dat juist door die eenzijdige wijze van werken het land is uitgeput geraakt en daaraan de minder gunstige resultaten gedurende de laatste jaren moeten worden toegeschreven, 't helpt niets. Wel werden gedurende den loop van jaren enkele kleinere veranderingen en verbeteringen aangebracht, voortspruitende uit den drang der omstandigheden, doch van eene ferm doorgevoerde reorganisatie, naar de eischen van den tijd, kon geen sprake zijn. Men is ziende blind en hoorende doof. Zoo ook Nederland ten opzichte der koloniën. Vele feiten kunnen tot bewijs strekken, en herhaalde malen is het door knappe mannen geschreven, dat de toestanden in Indië langzamerhand anders zijn geworden dan 50 jaren geleden, dat onze koloniën dus ook op eene andere wijze dienen bestuurd te worden. Doch Nederland blijft doof aan dat oor; die stemmen gaan nog steeds verloren in den klank van het goud uit het Batig Slot. En zeker zal het nog lange jaren duren voor die waarschuwende stemmen kracht genoeg zullen verkrijgen om dien metaalklank te overvleugelen, indien niet op andere, harde wijze het gehoor zal worden afgeleid en het Nederlandsche volk wakker geschud uit den slaap op de geldzakken. God geve, dat het dan niet te laat zij en nog door kracht en macht zal kunnen geredresseerd worden wat langs geleidelijken weg had moeten worden verkregen! Of er dan niets gedaan is ter bevordering van de volkswelvaart in Indië? Wel zeker: er zijn wogen en mij ken aangelegd, de pantjensdiensten zijn afgeschaft en de gouvernementscultures zijn veel verminderd. Dit en nog meer komt zeker alles ten goede aan de bevolking. Ook zijn inlandsche scholen opgericht en zijn de lijfstraffen afgeschaft, ja, zelfs is door art. 228 A van het Wetboek van Strafvordering de wet op de contracten zoo veranderd, dat contractsbreuk als het ware wordt in de hand gewerkt. Deze drie laatste handelingen hebben echter niet medegewerkt tot verbetering der toestanden. Wat wij echter niet hebben gedaan is van veel grooter belang, en hierbij wenschen wij eenige oogenblikken stil te staan. Wij hebben de bevolking niet onderwezen of voortgeholpen in haar hoofdmiddel van bestaan: den landbouw. Wij hebben niet, of tenminste niet met genoeg kracht, er op gewezen hoe door meer intensieve cultuur hare welvaart zoude vermeerderen. Tengevolge van het tropische klimaat en den weelderigen plantengroei bestaat bij allo Indische volksstammen eene groote mate van indolentie bij alles wat zij verrichten. Zij hebben voldoende aan hetgeen de natuur dagelijks zelve oplevert en leeren dus de behoefte niet kennen om door meerdere krachtsinspanning in hun onderhoud te voorzien of zorg te dragen, dat zij niet van alle middelen ontbloot zijn in tijden als er door de natuur niets wordt opgeleverd. Waren die volkeren in hunnen natuurstaat gebleven, dan zou het ook niet noodig zijn geweest hen uit dat dolce far niente op te wekken. Echter door jarenlangen omgang met meer beschaafde volkeren is ook bij hen de behoefte ontstaan naar meer weelde; naar meerdere ontwikkeling. Die weelde, gevoegd bij een zwaren belastingdruk, door ons als overheerschers opgelegd, heeft de uitgaven voor levensonderhoud zeer doen stijgen, zonder dat daarvoor een équivalent in meerdere inkomsten werd gevonden. Hadden wij bijtijds gezorgd, desnoods door dwang, de bevolking te bewijzen hoe door meer intensieve cultuur de opbrengsten in landbouwproducten kunnen verdubbeld worden, dan zouden niet zulke wanverhoudingen zijn ontetaan als nu overal te constateeren vallen. Dan zou ons bestuur ten zegen zijn geworden en een band van vriendschap zijn gelegd tusschen Moederland en Koloniën, die meer macht geeft dan een kostbaar leger. Dat hieraan echter niet is gedacht, blijkt o. a. uit de opleiding der Oost-Indische ambtenaren van B. B. Deze ambtenaren, die geroepen zijn te waken zoowel voor de welvaart der Indische tking ah voor de belangen -.v;i; moederland, missen, door gebrek aan landbouwkonnis, de capaciteit om raad en steun te verleenen, waar het geldt de eerste levensbelangen van het volk. Ware dit anders, dan zou er vertrouwen kunnen opgewekt worden tusschen ambtenaren en bevolking, dan zouden zij de schakel kunnen vormen, die onze bruine broeders aan Nederland bond. Nu echter staan die ambtenaren buiten de inlandsche maatschappij on worden, in plaats van vertrouwd, gewantrouwd. Hiervoor bestaan gegronde redenen. Als jongelieden van 20—22 jaren, geheel onbekend met de zeden, gewoonten en behoeften van het volk, komen de adspirantcontröleurs naar Indië en worden direct met eene zekere macht bekleed. Hierdoor wordt het gevoel van eigenwaarde bij die jongelieden zeer aangewakkerd, vooral ook wanneer zij direct de eerbewijzen ontvangen van Wedhonos en andere inlandsche ambtenaren. Het natuurlijk gevolg hiervan is, dat zij zich verre verheven gaan gevoelen boven de Indische bevolking. Dikwijls overgeleverd aan de vleierijen van Inlandsche hoofden, die, gebruik makende van de onbekendheid van den controleur met dd toestanden, die toestanden juist in zulk een licht doen zien als het hunzelven het meest voordeelig toeschijnt, leeren zij de bevolking al zeer weinig kennen. Mochten zij later door eigen onderzoekeen beteren blik in den waren stand van zaken werpen en tot de overtuiging komen dat vele toestanden dringend verbetering eischen, dan worden zij door de wetenschap, dat rapporten van rustige rust verlangd worden, afgehouden hierin verandering te brengen. Slechte enkelen zijn er, die hunne stem durven ver» heffen, doch zij ontvangen reeds spoedig de waarschuwing, dat zulks niet gew«nscht wordt» en helpt zulk eene aanmaning niet, dan worden zij reeds spoedig als ongeschikt overgeplaatst of afgemaakt. De ambtenaren blijven dus buiten de inlandsche maatschappij staan, deels uit onkunde, deels uit onmacht. Daarbij komt nog dat». nu de bronnen van inkomsten voor Nederland zijn opgedroogd, hunne werkkrachten voor het grootste gedeelte gevorderd worden voor den fiscus. Hoe de belastingen het meest productief te maken moet hunne hoofdgedachte zijn. Is het wonder, dat op deze wijze debevoï* king de ambtenaren wantrouwt en haat ? Nog is er een groote factor, waardoor wij de koloniën van ons vervreemden: de tierplichte diensten, die vermomde vorm van slavernij. Over dezen vorm van belasting -wordt dikwijls zeer lichtzinnig beengestapt Men gaat van de onderstelling uit, dat de inlandsche bevolking tijdverlies niet als geldswaardig beschouwt en dus die diensten niet zwaar drukken. Men vergeet echter, dat verlies van vrijheid altijd een zware straf is. En wanneer die diensten dan nog gering varen, doch zij bedragen dikwijls 'k—H van den beschikbaren tijd. Buitendien: nu gedurende de laatste 25 jaren de Europeesche landbouw-nijverheid zulk eene hooge vlucht heeft genomen, is tijdverlies ia de meeste gevallen wel degelijk geldverlieg en wordt ook door de inlanders als zoodanig beschouwd. Was de te verrichten arbeid steeds in da nabijheid hunner dorpen, dan zouden de dienstplichtigen nog niet zooveel tegen dien vorm van belasting hebben, doch hoe dikwijls worden zij geheele dagreizen van hunne woningen verwijderd te werk gesteld, zoodat zij gedwongen zijn hunne levensmiddelen mede te voeren, want men vergete niet, dat zij werken zonder ïtost en zonder loon. Ook werken die diensten allerlei knoeierijen en afpersingen in de hand, welke moeilijk zijn tegen te gaan, omdat er geen vertrouwen bestaat tusschen bevolking en Europeesche ambtenaren. Klachten, die geuit konden worden, blijven onuitgesproken, omdat men weet meestal toch niet geloofd te zullen worden en dan overgeleverd te zijn aan nog grovere afpersingen. De eerste factoren ter bevordering van de folkswelvaart zijn zeer zeker het behartigen der belangen van den landbouw en het afschaffen der verplichte diensten. Deze beide eischen dus in de eerste plaats de zorg van onze Regeering. Omtrent verplichte diensten werd door den tantroleur van Smalhausen reeds eene uitvoerige verhandeling geschreven; dus behoeven wij daarbij niet langer stil te staan. Eene wijze, waarop de landbouw-nijverheid />t een hoogeren trap van ontwikkeling kan worden gebracht, zullen wij hier in enkele trekken trachten aan te geven. Zooals reeds boven gezegd werd, gevoelen de Indische volkeren zelven geen behoefte om door meer intensieve cultuur de opbrengst hunner gronden te vermeerderen, teneinde door de meerdere inkomsten, welke daaruit voortvloeien, te kunnen voldoen aan de meerdere behoeften, ontstaan uit de doorgedrongen beschaving en den zwaren belastingdruk. Wij dienen dus hiertoe de impulsie te geven. Dit kan alleen geschieden door het aan. Stellen van ambtenaren, die verstand hebben van den landbouw en het vertrouwen kun- nen trachten te verkrijgen van de bevolking. Om hiertoe te geraken is het noodig, dat: 10. gebroken wordt met het verlangen van rapporten van rustige rust, maar geëischt wordt de volle waarheid en niets dan de waarheid, al wordt daardoor nog zooveel verkeerds aan het licht gebracht; 20. het examen in de grondbeginselen der landbouwkunde van de ambtenaren van B- B. worde verplichtend gesteld; 30. op verscheidene plaatsen in Indië worden landbouwstations opgericht. Aan die stations dienen kundige mannen aan het hoofd te worden gesteld en de hoofdproducten op vrij groote schaal te worden gecultiveerd. Het doel van zulke stations is tweeledig : Alle jongelieden, die door den Minister van Koloniën ter beschikking worden gesteld van den Gouverneur-Generaal om te worden benoemd tot ambtenaren van B. 8., zouden gedurende eenigen tijd aan deze inrichtingen moeten worden geplaatst, teneinde onderricht te ontvangen in de practijk van den landbouw. Hier zouden zij vanzelf in nader contact kunnen komen met de bevolking, zonder te leeren zien door een verkeerden bril tengevolge van de leiding der inlandsche hoofden. Toegerust met de meerdere kennis der practische landbouwkunde en zeden, gewoonten en behoeften der bevolking, zouden zij dan bij het verlaten dier stations, wanneer zij tot de taak van besturende ambtenaren worden geroepen, veel meer nut kunnen stichten. Zij zouden dan met vrucht d* landbouwers met raad en daad kunnen terzijde staan, op die wijze hun vertrouwen trachten te winnen en daardoor meer op de hoogte komen van het eigenlijke leven in de dessa's. Dan zal het mogelijk zijn met meer succes te waken voor de belangen van het volk en een einde te maken aan allerlei soort van knoeierijen en afpersingen, welke nu blijven voortwoekeren in de inlandsche maatschappij. Die ambtenaren zullen dan meer lust en energie krijgen om de bevolking op te heffen uit den staat van armoede, waarin zij nu verkeert. Zij zullen zich uit belangstelling en eerzucht aaneensluiten en een macht vormen, die dé Hooge Regeering zal nopen de belangen der koloniale bevolking ter harte te nemen. Voorts zouden die stations moeten bewijzen, dat door meerdere krachteinspanning, dan tot nu toe werd aangewend, de productiviteit der gronden veel hooger kon worden opgevoerd. Het is echter noodig, dat voor de uitoefening der verschillende cultures dezelfde soort van landbouwwerktuigen worden gebruikt als nu bij de inlanders in zwang zijn. Men beginne aan te toonen, dat bemesting en betere grondbewerking alleen reeds groote voordcelen aanbrengen. Slechts langzamerhand worde overgegaan tot het in gebruik nemen van meer doelmatige werktuigen, echter niet voordat de bevolking het nut dier werktuigen begrijpen kan en ook genegen is zich daarvan te bedienen. Ernstig moeten wij waarschuwen voor overdrijving in deze zaak. Daar zij van nature indolent zijn, zal het toch niet gemakkelijk wezen de inlanders te bewijzen hoe nuttig het is zich met meer kracht op den landbouw toe te leggen. Vooral gedurende de eerste jarefi moet dus op die stations gewerkt worden geheel in den geest der bestaande toestanden, opdat de resultaten, die verkregen worden, aan ieder ten duidelijkste in het oog springen. Ja, zelfs zoude het aanbeveling verdienen in den eersten tijd premies uit te loven aan die inlanders, welke de beste resultaten verkregen door verbeterde werkwijze. Zeker zullen die landbouwstations in den beginne met eigenaardige bezwaren te kampen hebben, doch waar het de behartiging der volkswelvaart, geldt, daar mogen wij geen moeite sparen, want hiermede staan onze eigen belangen in het nauwste verband, In grove trekken hebben wij hier den weg aangewezen, dien de Regeering, naar onze meening, heeft in te slaan, zal niet Indië hoa langer zoo meer van ons vervreemden. Afdoende zullen deze maatregelen zekei niet blijken te zijn, doch zoolang er geen kans bestaat, dat Nederland er toe zal te bewegen zijn aan Indië een eigen bestuur ta geven onder zijn oppertoezicht, moet op eene andere wijze worden voorzien in da dadelijke behoefte. Zal de nieuwe Minister van Koloniën in deze richting werkzaam willen zijn, zal hij eindelijk breken met de oude traditie van rustige rust, zal hij de hand aan den ploeg slaan en trachten op reëele wijze een eind* te maken aan den benarden toestand in onz« koloniën ? Wij hopen 't, al is het met vrees en twijfel --- HOOFDSTUK XII. i Hen was dan nu ziekenverpleegster geworden, maar zij was het zonder vignet: geen rood kruis op witten grond, geen diaeones- Senkleed; zij had nooit verlof het kind brj den rechten naam te noemen; altijd verbloemen en liegen moest zij bij de patiënte, zoo- Wel als bij familie, vrienden en kennissen. I Zij zaten, evenals in de dagen van ouds, lader mi een venster vol bloemen, met zachte tapijten onder de voeten, zachte kussens in den rug en den nek, Mevrouw met het hoofd achterover in den stoel geleund. Het had Ellen heel veel moeite gekost, hare moeder te bewegen heur corset uit te trekken en een wollen peignoir aan te doen, maar eindelijk had zij moeten toegeven: do pijn werd te hevig. De zieke arm werd nog door eenige extra-kussens ondersteund en de handen lagen slap in den schoot, terwijl zij mot matten blik voor zich uitstaarde. Neen, Axel heeft ongelijk; zij heeft een alles behalve goede kleur, dacht Ellen zuchtend. Zij hadden nu alle mogelijke punten van conversatie aangeroerd; Ellen was niet m staat nog iets nieuwß te bedenken. O, wat zou zij niet hebben willen geven, indien zij aan de voeten harer moeder had kunnen plaats nemen, om met hare armen in haar schoot op te zien naar dat gelaat, waarvan zij elke lijn kende, in die oogen te zien, welker blikken zij steeds wist te vertolken, maar die zij toch zelden open en vrij had ontmoet. Zij had nooit de gedachten harer moeder gekend, en de hare was steeds vreemd geweest aan Mevr. Skov; wat verborgen zij altijd veel voor elkaar! Was het niet natuurlijk, indien zij tot hare moeder zei hoe zij naar haar verlangde, hoe eenzaam zij zich gevoelde, hoe angstig zij was dat zij weldra nog eenzamer op de wereld zou staan ? Haar restte misschien nog maar weinig tijd! O, moest zij zich dien tijd niet ten nutte maken? Er -was nog zooveeL dat zü haar gaarne wilde vragen. Hoo gaarne zou zij willen weten of hare moeder ook opzag tegen hetgeen deze te wachten stond, of zij wel wist wat haar te wachten stond, of zij ook bang was voor pijn? Want die morphine-inspuitingen zouden allicht hare uitwerking verliezen! O, Ellen was er bang, zeer bang voor! Of zij ook tegen den dood opzag ? O, 't was toch eene akelige gedachte, dat het spoedig voorbij zou zijn, als zij maar met haar beiden zoo verder hadden mogen leven. „Waar denk je aan?" vroeg Mevrouw op eenigszins verdrietigen toon. ,/Och, aan niets". Zij nam het borduurwerk je, dat haar uit do hand was gegleden, weer op. Nu moest het gebeuren. Zij had Professor Hoid beloofd, dat hare moeder op het doen van eene operatie voorbereid zou zijn, als hij om drie uur zijne gewone visite kwam maken. Een oogenblik later zei Ellen daarom, terwijl zij ijverig borduurde: ,/Als ik u was, het ik dat gezwel wegnemen; het begint u met eiken dag meer te hinderen«. //Wegnemen," herhaalde Mevrouw zacht. wJa, vindt u niet, dat wij er eens met den dokter over kunnen spreken?" //Ja, ik ben bereid." Zij zei dit zoo langzaam en plechtig, dat Ellen onwillekeurig de oogen opsloeg. Zou zij het toch vermoeden? Mevrouw Skov lag met gesloten oogen achterover in den stoel; wat waren de schaduwen ond