DE NAAMLOOZE VENNOOTSCHAP. Reeds uit hetgeen wij in ons nummer van den 2den dezer mededeel?*n, omtrent den strijd ruim 30 jaren geleden over de regeling der Vennootschap hier te lande gevoerd, alsmede over den uitslag van dien strijd, vloeit voort, dat onze tegenwoordige wetgeving op *> Naamlooze Vennootschappen te beschouwen is als eene transactie besloten tusschen twee partijen, die ieder op hare beurt iets van hare ware of vermeend., regten laten varen, om een gerezen geschil uit den weg te ruimen. De regering gaf wat toe , de Tweede Kamer gaf wat 'pe, en al moge het kiezen van een middenweg en het gedeeltelijk toegeven beiderzijds op dat oogenblik het eenige middel geweest zijn, om alle verder getwist den kop in te drukken en de afdoening der zaak niet langer te vertragen, aan den anderen kant is bet niet te ontveinzen, dat ten gevolge van dat loven en bieden, van dat combineren van verschillende heterogene denkbeelden, onze wetgeving omtrent "e naamlooze vennootschap geworden is eene wetgeving zonder vast be-8'nsel, met andere woorden, eene slechte wetgeving. Om dit oordeel '° regtvaardigen, is het niet eens noodig, dat wij onze toevlugt nemen tot opsomming der talrijke leemten en onduidelijkheden ten gevolge der Rechte redactie, die in de afdeeling van ons wetboek van koophandel, en titel dragende: Van de naamlooze vennootschap van koophandel, ««taan; wij meenen te kunnen volstaan met eene korte beschouwing an enkele artikelen, zoo ala zij daar te lezen zijn. , -iJ-e, waarin sprake is van de koninklijke bewilliging, trekken meer .paaldelijk onze aandacht. Alvorens de naamlooze vennootschap kan gorden tot stand gebragt, zoo luidt art. 36 al. 2, W. v. K., moet de wte harer eprigting, of een ontwerp daarvan, aan den Koning worden -Sponden ten einde daarop zijne bewilliging te erlangen, terwijl de le^. •a^'nea van het genoemde artikel hetzelfde vereischt voor elke ver.nS>ng der vennootschap en voor elke verandering in de statuten waarbij JLM,0Pgerigt. In vrij wat onduidelijker bewoordingen dan de Fransche y l gehield men dus het beginsel, dat de goedkeuring van het Hoofd ten den Staat noodig was om de naamlooze vennootschap in het leven kon"?"11' maar Plaatste onmiddellijk daar naast eene bepaling, die dc Kei v k* 6oedkeurmg niet alleen verlaagde tot eene bloote formaliteit, *_s staatlde met het tegenwoordig reeds bijna uit de niode geraakte r; e(ren van cene reispas, maar die aan die koninklijke goedkeufcj» tevens eene strekking gaf, geheel afwijkende van het doel, Wa rl?ede Z'J oorspronkelijk in het leven geroepen was. Het doel toch on s tn bij de ontwerpers der Fransche wet èn bij de ontwerpers der sel i0In t*er<3ci1 te beveiligen tegen de misbruiken, die van het begina| | tler beperkte aansprakelijkheid kunnen worden gemaakt en in het dan n .zoovecl mogelijk hersensehimmige ondernemingen of de zooien '^°' rï'e uet °Penl)aar crediet in de waagschaal zouden kunnen stel- Een tS ?eiren- -En wat bepaalt nu art. 37 Wetboek van Koophandel ? ije v°idig, dat de Koning zijne bewilliging niet mag weigeren, indien en AjennootscnaP niet strijdt met de openbare ordt of de goede zeden, en ,/0 acte geene bepalingen bevat, strijdig met die bij artikel 38 tot iax dc Tart'. 55 W. v. K. voorgeschreven. Het gevolg daarvan is nu, d°em_ Ko.ninS slechts bij magte is, om eene onderneming ten doode te fe_t,i • ireed8 Seene levensvatbaarheid bezit wegens het algemeene fe.-Beginsel, wedergegeven in art. 15 der algemeene bepalingen m de wetgeving voor ons rijk, dat namelijk handelingen of overeenkomsten in strijd met de goede zeden of de openbare orde nietig zijn ■ _ «at elke onderneming, hoe hersenschimmig ook, hoe gevaarlijk ook voor J'et publiek, door den Koning moet worden goedgekeurd, mits de oprigters zich slechts zorgvuldig weten te onthouden van hetgeen geacht "an worden te strijden met de goede zeden of de openbare orde; — en 'U-dclijk, dat de Koning tot goedkeuring verpligt is zelfs in het geval 0 acte deze óf gene bepaling mist, die van liet grootste gewigt teach- ?n is, maar wier opneming in de acte door de wet niet wordt gelast. voorbeeld verwijzen wij slechts naar art. 14, W.v. K., dat het uitge. en van actiën in blanco verbiedt, zoolang haar vol bedrag niet in de kas . gestort, eene bepaling, waarvan het overwegende belang niet te onts"nen is, maar die dagelijks geschonden kan worden zouder eenig mid' °m daaraan paal en perk te stellen. -.■^eeds uit dit weinige blijkt, wat er geworden is van de koninklijke ea i CUring> hoe zij in naam behouden bleef, maar boe haar karakter en vC' *e r ëmScn door de bepalingen, waaraan men haar bond, n °-le bestemd waren om alle werkelijk gezag der regering over de Jölooze vennootschappen te vernietigen, aut °en .men eenmaal zoover gekomen was, dat men do strekking dor 'iizi°riSatie '*oor "et ho-fil van den staat afkeurde , had men moeten ■höete dat llet Dell0ud van den vorm eigenlijk belagchelijk was en 20ll]n voorkomen, dat de wet bij den lezer herinneringen uit zijne jeugd °f s I , . nnen opwekken toen men hem een houten of papieren mesje hebh e 'n cle uan'* Sa^» omdat hij volstrekt een mes of' sabel wilde dienen eu zijne ouders vreesden, dat hij met een echt voorwerp van -^aard kwaad zoude stichten. lcan *? echter nog meer, dat ons op het hart ligt, en waaruit blijken °us 'p . *let ''terboven door ons gevelde oordeel en het zoo even door iyer(Pe2eSde waarlijk niet te hard is. Gelijk wij vroeger mededeelden, te j ,e Fransche wet Èn in Frankrijk èn gedurende haar vigeur hier word • a^113 verstaan, dat de koninklijke goedkeuring steeds kon Waa-(en1m-'eteo„keri, indien later niet voldaan werd aan de bepalingen ,'els.l 6r Z^ vcrleen(l was. Wij behoeven niet te zeggen, dat dit gaven vo"LOmen m overeenstemming is met de oorzaken, die aanleiding het K '°' et vorclGren der koninklijke goedkeuring. Het behoud vaa e'nde 'nSe' <'er koninklijke autorisatie, met het eenige doel om een Wj- ,aan den bestaanden strijd te maken, zonder dat men genegen bij noodzakelijke consequentieu daarvan te behouden, heeft echter i(jJ ons tot de bepaling van art. 37, al. 3 W. v. K. geleid, waar te lezen Jj' a' geene door den Koning bewilligde naamlooze vennootschap door ui wordt ontbonden, ter zake dat de bestuurders aan de bepalingen a voorwaarden der aete niet hebben voldaan. Duidelijker kon het wel for' m. gerukt worden, dat de koninklijke autorisatie niets is dan cene te*^a"teit, cen palliatief, dat men bezigde om eene verzoening tot stand hi i engen, maar dat des te gevaarlijker is, omdat het een waarborg dat 6>! 'eveu r'eP> z"ó bedriegelljk, zóó zeer alle deugdelijkheid missende, aan t m,er~t moeijelijk zal zijn een tweede voorbeeld vafl dien aard yle wijzen. °nzer * uet .oogenblik willen wij niet verder gaan met de mededeeling ■""aiïilof. eenm-> ovcr de tegenwoordig bij ons heerschende wet op de I*°°dlott,Z» vennootscnappen. Ons doel was slechts aan te toonen, welke de in der tijd tusschen regering en volksvertegentn'jdcn z°ë gesloten transactie gehad hoeft, gevolgen, die niet te ver- ')eelden 'Jn zoot'ra de wetgever hinkt op twee of zelfs meerdere denk- der' 200t*ra 'let aan een vast beginsel ontbreekt, waartoe elk arti- CCa bo_reti^an worden teruggebragt, om kort te gaan, zoodra men ?'*'°n. en• i!" e wet °Pneelnt> zonder de consequentien er van te n > Wat Z daardoor genoodzaakt ziet in het eene artikel a. te brev e oeanf0611 'n ceu vorig artikel heeft opgebouwd. .ke goedk ?rc*'n . ier Tragen. welk stelsel ten opzigte van de konink■ lening 0n_Wins ""'J de naamlooze vennootschap bij eene eventuele her- H t er wetgeving naar onze meening op dat punt zal behooren I w°rden on_W°rclen' welke bepalingen er alsdan in de wet zullen moeten Iten thans »nofflen' stellen wij dus tot cen later nummer uit; wij keel°* te resu Ug tot et Punt' waarvan wij uitgingen en stellen ons, I Vermeen_leren' 3e Traag welke hoofd-waarborgen, zij het dan ware I —Jl__J™» de tegenwoordige Noderlandsche wet behelst, ter tem- I rf"e zinstor3 /""ï art!lcel 's 'n de 2 »*•-aan den ot^ge/00rneme? h?eft "^l' °m Paal en P^rk te stelfen hertogdomml d^^a^'meJlic .de P™sisl*e handelen in de ver onen dTetJWy/ijnJdit.berig.t ™sclluldig