Het Regentschap. 1 ÏT j. -1 V wetsontwerp, dat gisteren bij de J» lenigde zitting der twee Kamers is -iiillte enrï' zal niemant-* hebben verrast. •ft Jm-1 Was algemeen voorbereid, dat de L?°Ud niet anders zou wezen dan hij •' gj**-*: opdracht van het regentschap, mee t ty!**l de troonopvolger — thans prinses ft '1 hel mi na — bij het overlijden des u^-ings minderjarig mocht zijn, aan H. M. ,i ,il|* on'ie artikelen van 15 en 16 Juli '9t «ben wij nagegaan, wat reeds in 1850, i'y.^een gelijke voorziening werd getroffen, i-iiw eu teSen de opdracht van het „tijde'M koningschap" aan de koningin Sop h i a A, ingevoerd. Wij hebben daarbij doen \tgnomen, dat de omstandigheden thans é J-cel anders zijn dan een derde eeuw * g 'eden, daar er geen prins die den j (/--üjenaam voert, meer aanwezig is en / tr, i alve 't eerst °P de moeder van het .i d^omstig hoofd van den Staat de aan|; asit moet vallen. L an het verschil van gevoelen, dat in 1850 )v stond, zal dan ook vermoedelijk geen spoor |v 6 zich vertoonen. Geen Nederlander v°°rzeker zal neiging gevoelen de regeer]*°ht te zien opdragen aan een der buitenji^sche verwanten van het koninklijk gey^omdat die hier te lande weinig of niet tJ--end zijn en dus volstrekt niet voorbereid lijL de gewichtige taak, welke zij mogetJ* J* reeds spoedig zouden kunnen gespen worden te vervullen. Pdracht van het regentschap aan H. M. E? Koningin is daarom een onafwijsbare t'Sch, waaromtrent de Regeering in de Inlichting te recht onderstelt, dat geen van gevoelen zal bestaan. h -*len zou wellicht twijfel kunnen opf^en of H. M. in de vijf jaren dat zij (R Konings gemalin is, voldoende tijd en ?6 [egenheid heeft gevonden, om zich zóó rheel 0p de hoogte te stellen van Neder- toestanden en instellingen, ala °°i" het voeren der Regeering niet alleen <*eöHchelijk, maar zeker ook noodig is "? achten. Te meer, omdat toen prins y.Jexander nog in leven was, de moge,-lkheid dat hare dochter, wellicht reeds -önenkort, tot den troon zou worden ge°epen nog ver op den achtergrond stond, j De Regeering verzekert echter in de belichting dat „het volk van Nederland, >?ne taal, zeden en grondwettige instel- H. M. reeds thans dierbaar zijn geerden." En te recht voegt zij er bij, dat $**■ de nauwe betrekking tot haar kind de Qste waarborg is gelegen dat het belang ?■ de waardigheid van het koningschap °°r haar gehandhaafd zullen worden. Die waarborg, waarop in 1850 reeds ?Ber vele leden der Staten-Generaal zich welke toenmaals aan het regent.^ap der Koningin de voorkeur gaven, — ?.le hechte banden tusschen moeder en J^id hebben dan ook de keuze der Kolrigin als regentes tot een volks wensch Smaakt. Het wetsontwerp, thans ingediend, is beknopter dan dat van 1850. Het heeft ?lechts één artikel: het ontwerp van 1850 •^ad er drie; de twee laatste luidden aldus: "Art. 2. De waarneming van het koninklijk gezag ""•OM den Regent vangt aan op hetzelfde oogenblik **at de minderjarige koning tot den troon komt. //Art. 3. Indien da Staten-Generaal, tijdens de komst van een minderjarigen koning tot den troon, niet vergaderd of hunne bijeenkomsten tijdelijk geschorst zijn, vaardigt de Regent onmiddellijk eene proclamatie uit, waarin de eed, voorgeschreven bg art. 45 der Grondwet, wordt opgenomen, onder belofte de aflegging daarvan te zullen herhalen, zoodra de Staten-Generaal zijn bijeengekomen." Deze bepalingen werden toen wenschelijk geacht, omdat de Regeering meende dat „het beginsel hetwelk medebrengt dat het koningschap nimmer onvervuld, het kon. gezag nimmer verlaten is, maar zonder tusschenpoos onmiddellijk van den eenen Koning op den andere overgaat, van toepassing moet zijn ook voor den regent, die, krachtens de Grondwet, tot de tijdelijke waarneming van het kon. gezag wordt geroepen. De geringste aarzeling of onzekerheid omtrent het oogenblik der in werking treding van het regentschap kon de nadeeligste gevolgen na zich slepen. Zoodanige onzekerheid zou kunnen ontstaan, indien, zonder de hier voorgedragen bepaling, gemoedelijk bezwaar in de aanvaarding van het toebetrouwde gezag werd gemaakt, alvorens de eed was afgelegd, bij art. 45 Gr. voorgeschreven; — een onzekerheid die des te ernstiger gevolgen zou kunnen hebben, wanneer in de treurige oogenblikken die de optreding van een regent noodzakelijk zouden kunnen maken, de Staten- Generaal óf niet vereenigd óf misschien ook ontbonden mochten zijn." Men kan de juistheid dier overwegingen moeilijk ontkennen, en daarom is het vreemd, dat die bepalingen, welke een onmiddellijke waarneming van het regentschap verzekeren nog vóór de beëediging heeft plaats gehad, thans worden weggelaten, en wel zonder eenige toelichting van de redenen die daartoe geleid hebben. Wel zijn de Staten Generaal thans gewoonlijk veel langer bijeen dan in 1850 het geval was, maar dit geldt toch alleen van de Tweede Kamer en de gevallen van recÓ3 of ontbinding mogen niet worden voorbijgezien. Wellicht acht de Regeering die bepalingen overbodig als van zelf sprekend, maar waarom dat dan niet medegedeeld ? Een andere bijzonderheid vindt men in de slotwoorden van het eenig artikel, die een beperking bevatten van de opdracht aan H. M. de Koningin. Haar regentschap zal namelijk slechts van kracht zijn „gedurende haren weduwlijken staat." Bij mogelijk hertrouwen verliest zij dus hare waardigheid. Wij hebben op de noodzakelijkheid dezer beperking, in onze aangehaalde artikelen en vroeger, de aandacht gevestigd en zien met genoegen, dat ook de Regeering er op gelet heeft. Ons kwam het echter voor, dat om die beperking te kunnen toepassen een luijziging der grondxvet noodig was, en daarom drongen wij aan op het spoedig aanbieden van voorstellen van parlieele grondwetsherziening, waarbij o. a. ook gedacht moet worden aan art. 198 (verbod van wijziging der grondwet tijdens het regentschap) en aan een bepaling waarbij de Regent (evenals met den Koning het geval kan zijn) buiten staat wordt verklaard de Regeering waar te nemen. Waar, zooals nu, het regentschap zeer lang kan duren, is zulk een voorzorg zeker niet overbodig te achten. De Regeering heeft echter de beperking omtrent het hertrouwen in de wet op het regentschap zelf opgenomen. Laat de Grondwet dit toe? De Regeering neemt het aan, met verwijzing naar art. 31, waar men leest dat „het jaarlijksche inkomen eener Koningin-weduwe, gedurende haren weduwlijken staat, uit 's lands kas is ƒ 150,000." üit die beperking in het eene geval volgt zeker niet rechtstreeks dat zij ook in het andere geoorloofd is, maar men zal zeker wel toegeven, dat waar een geldelijke band verbroken wordt geacht, des te eerder reden bestaat om de uitoefening van het koninklijke gezag te doen ophouden. Met den geest der Grondwet is de beperking dus stellig niet in strijd, en ook het gezond verstand schrijft voor, dat in het ondersteld geval de wetgevende macht behoort te onderzoeken of vervanging van de hertrouwde Regentes in 's lands belang raadzaam is. De grondwettigheid der beperking kan wellicht mede worden verdedigd uit art, 41, dat bepaalt: „De regent wordt benoemd door een wet, die tevens de opvolging in het regentschap tot 's Konings meerderjarigheid toe, kan regelen". Daarbij is zeker in de eerste plaats verondersteld dat de benoemde regent mocht overlijden, hetzij vóór de aanvaarding van zijn waardigheid, hetzij tijdens de waarneming er van. Maar de woorden zijn algemeen genoeg, om ook andere gevallen er onder te begrijpen, bijv. als de Regent zijn taak vrijwillig nederlegt, en daarom kan de wetgever ook van die woorden gebruik maken, om den duur van het regentschap, wat den benoemden Regent betreft, aan een voorwaardelijke tijdsbepaling te binden. Volkomen zeker is de grondwettigheid der beperking stellig niet, maar de Staten- Generaal zullen vermoedelijk geen bezwaar maken, omdat inderdaad in dit geval de beperking onmisbaar is en zij niet in strijd, maar veeleer in overeenstemming is met den geest der Grondwet en de woorden haar niet uitsluiten. Intusschen komt het ons voor, dat bij een grondwetsherziening op dit geval en het bovengenoemde behoort te worden gelet, opdat alle verschil voor de toekomst worde afgesneden. --- IN DE WOUDEN VAN CARQUINEZ. DOOR BRET HARTE. ») Het jonge meisje was eerst als verblind, door het schelle licht dat door eene opening tusschen de takken naar binnen drong. De kloof was gevormd daar één der grootste boomen naar beneden was getallen. De boom lag dwars over den weg en Vormde een scherpen hoek met een zijner hroeders, even reusachtig als hij zelf. Ook bad hij in zijn val nog een kleineren hoorn medegesleept. De wortels staken hun lange, kale, Zwarte armen omhoog. De bron — de onbeduidende oorzaak van deze groote verwoesting — dartelde vroolijk aan zijn voet en het heldere water, dat den grondslag van den eeuwenouden stam ondermijnd bad, speelde met de kleinere wortels, besproeide de verminkte en gebroken takken en vulde de open holten, als zoovele vergaarbakken, met water. ».Zoo ia het jaren lang hier gegaan," zei Low, naar een opening wijzend, waaruit het water langzaam opwelde; »nu is er echter meer werking in, omdat » het water in de onderaardsche rivieren en bronnen gestegen is; dit gebeurt altijd in het drooge jaargetij. Ik herinner mij, dat ik dienselfden nacht — want het gebeurde na twaalf uur, wanneer alle geluiden meer boorbaar zijn — o»i?uatig sliep, alsof ik de nachtmerrie had, een geyoel, alsof ik gebonden wan met stevige touwen, die ik gaarne wilde verbreken. En toen hoorde ik in deze richting een hevi^en slag. De dag en de morgen bracht mij de reuk en het geluid van vlietend water en aes maanden daarna gelukte hot mij dezen "^eg te ontdekken; ik noemde de bron ' toen dadelijk naar u. Ik droomde toen niet dat wij hier ooit samen zouden staan, en je haar dan zelf zoudt kunnen doopen". Low nam den kroeg ir3» zijn veldflesch, vulde dien aan de bron en reikte hem aan Nellie. Maar het jonge meisje leunde over het water, en zeide, terwijl zij den beker op den grond uitgoot: „Ik zou er liever, de voeten in houden. Mag ik dat doen?" „Ik begrijp je niet," zeide hij verwonderd. „Mijne voeten zijn zóó warm en bestoven. Het water, ziet er zoo heerlijk frisch uit. Mag ik?" „Zeker." Low verwijderde zich een oogenblik; terwijl Nellie haar kousen en schoenen uittrok. Toen zij een weinig in het water had geplast, keek zij hem over haar schouder aan, en zeide: „Wij kunnen daarom toch wel met elkaar spreken?" „Zeker." „Waarom kwaamt gij toch niet wat meer in de kerk, en waarom heb je aan vader niet gezegd, dat gij u zelf van zonde bewust zijt, en gedoopt wildet worden? „Ik weet het zelf niet," zeide hij aarzelend. „Nu, je hebt daardoer de gelegenheid gemist om door vader bekeerd, gedoopt en tot een lid der kerk aangenomen te worden," „Ik dacht niet.". . stamelde hij. „Dacht je daar niet over ? Ben je dan geen christen? „Ik geloof het wel." „Geloof je het wel. Heb je dan geen eigene overtuiging, geen geloofsbelijdenis?" „Maar NeÜie, ik dacht nooit, Jat 'je ..,?' „Je dacht nooit, dat ik wat? Geloof je dat ik ooit mijn hand aan een man zou willen geven, die niet in de zaligmaking door het geloof of in het artikel der kerkelijk broederschap gelooft?" In zijn ijver om zich te verdedigen kwam I,ow aan haar zijde. Maar bjeef verlegen' staan, tqen ha b&ar kleine voetjes door het water zag schijnen, even teeder van tipt als het geaderde bergkristal, Nellie sprong ephfer vlug van hgar zitplaats pp, ep bet eene been uit het Water terugtrekkende, zwaaide zij het ander op en nadpr. Sj;eun(je haar hand op zijp schouder om niet voorover te vallen pn yrpeg • „Heb je hier ook misschien een handdoek, of iets om ze mee af te droogen ?" Low bood echter, wat ze zeker verwacht had, zijn eigen zakdoek niet aan. „Indien gij op onze wijze een bad wilt nemen," zeide hij ernstig, „moet gij u ook maar op onze wijze leeren afdroogen." Hij hief haar toen vlug van den grond op en droeg haar een paar schreden verder, waar hij haar verzocht haar voeten onder het droge mos en de gestoofde dorre bladeren te begraven. Het jonge meisje uitte een kreet van genot, toen de zachte vezels haar gevoelige huid aanraakten. „Het heeft ook een genezende |kracht. Wanneer wij een beetje van dit water in ons schoeisel doen, zijn de wonden, die we door het loopen dikwijls aan de voeten krijgen, spoedig weer geheeld." Maar Nellie scheen aan andere dingen te denken. „Baden de Indiaansche vrouwen zich op deze wijze, en droogen zij zich dan ook zoo weer af ? „Ik weet het niet; je vergeet, dat ik nog een kind was, toen ik van de Indianen weg gings'. „En weet je zeker, dat je nooit een Indiaansche gekend hebt ?" „Ja, zeker." Het scheen, dat het meisje het erg prettig vond met haar voeten gedurende eenigen tijd in het mqs te spelen, Toen zeide zij plotseling; „Je weet dus zeker, dat ik de eerste vrouw ben, die deze bron bezoekt ?" „Niet alleen de eerste vrouw, maar ook, behalve ik zelf, het eerste menschelijk wezen." „Hoe aardig!" Zij waren naast elkaar gaan zitten en terwijl zij tegen een zwaren boomstam leunden, hield hij haar kleine handjes in de zijne. Het scheen, dat ook üu het gnrus(;ige, h,ijna knorrige meisje 'door den invlqed van haar niedgezel tot zwijgen werd gebracht. Low verviel ih de aangename, misschien ietwat zelfzuchtige Edieansprjjak van gen minnaar'; hij sprak over de gevoelens, dje 'hn vrge/* ger en nu voor haar koesterde en keek haar daarbij met een liefdevollen blik in de heldere oogen. Nellie luisterde aandachtig naar alle 3 wat hij zeide en de verhoogde blos op haar wangen duidde aan, dat ze «enigszins zijne gewaarwordingen deelde. De zen, die hun schaduwbeelden, zooals ze daar bij elkaar zaten, op den boomstam had afgeteekend, begon nu langzaam onder te gaan; het geluid van het kabbelend water smolt samen met het gefluister hunner stemmen en hun zwijgen was even geheimzinnig, misschien even gevaarlijk ais de steeds donker wordende watervlakte, die zich op eenige meters afstand uitspreidde. Zij waren zoo stil, dat het klepwieken van een verschrikten vogel, of het haastig vluchten van een opgejaagd eekhorentje, dat het gras deed ritselen, deze doodsche stilte verbrak. Maar plotseling sprong de jonge man op. „Stil," zeide hij, „ik hoor wat." Voorzichtig maakte hij den arm, dien Nellie nog om zijn hals geslagen hield, los, sprong op don eenigszins hellenden boomstam, en met de vlugheid van een eekhorentje tot halverwege naar boven klauterend, strekte hij zich in zijne volle lengte uit, om des te beter te kunnen luisteren. Het scheen het verschrikte jonge meisje, een eeuw toe, voordat hij terrtg kwam, „•Je hent hier veilig," zeide Low, „want hij volgt het pad in de richting van Indian Spring". „Wie is hij," vroeg Nellie, terwijl zij zich op de lip beet op een wijze, die duidelijk haar groote teleurstelling te liejanöu gaf. „Een vreemdeling,'^ antwoordde Low. „Waarom É'eb je mij zóó laten schrikken, als hij toch niet hier kwam," zeide zij knorrig. „Maakt het je angstig, als de een of ander wandyfea*, hier. toevallig la.ngs komt (' „HeJ; wag geenwandelaar, want hij zocht bepaald het pad te volgen," zeid? Low-. „Hij kende het woud niet, wan^ hijj wai telkens vergald- #ij 3°.°^ of 'verwachtte iemand, want' telkens. stp,nd M §|il &Ï8 »*» * te wsfaren,. Hü kwpft ftlët *»- • " Want bij droetf fep»- .. ' „-** geloOPen; v sporen, die telkens in het struikgewas' verward raakten, en toch I kwam hij hier niet heen gereden, want geen paard is hier, zoolang wij er zitten, voorbij gekomen. Hij moet dus van Indian Spring gekomen zijn." „En je hebt dat alles gehoord, terwijl je daar even geluisterd hebt," zei Nellie eenigzins verachtelijk. Low, die zich deze ongeloovigheid volstrekt niets, verklaren kon, keek haar kalm aan. „Zeker. Ik sta er voor in dat het waar is. Zeg mij — ken je iemand te Indian Spring, die je misschien gevolgd is en je nu wil bespieden?" Het meisje gevoelde zich niet erg op haar gemak, maar zeide toch neen. „Dus hij zocht ii niet," zeide Low in gedachte. Nellie had geen gelegenheid gjg» den nadruk, dien hij op het woordkeu legde te bemerken, want hij veegde er terstond bij: „Je moet dodelijk vertrekken; ik z^l je, wanneer men je misschien heeft traohten te volgen, een anderen weg naar Indian Spring wijzen. Het is een beetje langer, daarom moet ge u haasten. 3>ïoera je schoenen en kousen med,öi toi wijj uit dit boschje sjjn" Low set^e. h^aj- weer op den schouder en drflipg haai* nog eens uit dit Dorado, onder da lommerlijke boomen van het wond. Zij spraken weinig, want Nellie gevoelde dat in hun geluk een wanklank gekomen was, waarin hij soer betrokken was dan zij en dit waakte haar bedrukt en bevreesd. l^a. tien minuten zette Low haar op een ge, broken boomstam neer, en nadat hii haar gezegd had, dat zij haar kousen on dchoenen weder moest aan door^, was hij in een ommezien verdw°nsa. Zij wilde juist haar veront* waardiging te kennen geven ove? deze handelwijze, maar hij wa,a reeds uit het gezicht, voorde 2$ hsan weerhouden k-oa. Een d**ch, zü, dijt %$ höi*> •*- , 1 ]\*]aar nadat m w»-* \ v.CTn„ ' laarzen, fel Jü^- -aigehjk haar e-éb »»*■-•- * --dan' niet zo*derdat "-- ...vaentige rilling haar door de xeaen voer, telkens als een pijnappel op het mostapijt neerviel, was hij al weer aan haar zijde. „Ken je iemand die zulk een dttffelsche jas draagt," vroeg hij, haar een paar rafels toonend, welke hij aan een boomtak had gevonden. Nellie herkende terstond de stof van een zeker jachthuis, dat door den heer Brace bij feestelijke geledenheden gedragen werd, maar uit een vreemdsoortig instinct dat haar nooit misleidde ontkende zij terstond, dat zij eenige kennis aan dit kleedingstuk had. „Neen" zeide zij. „Niemand, die zich met eau de cologne parfumeert," ging Low voort, met al den tegenzin van iemand, die fijne reukzenuwen heeft. Weet harkende Nellie de geur, die de galansö besteller om zich verspreidde, wanneer hij haar een bezoek bracht, maar weer ontkende, zij dat zij dit ooit vroeger geroken had. „Welnu," zeide Low, eenigszins teleurgesteld; „deze persoon is hier geweest, wees voorzichtig. Laat ons nu gaan f Zij behoefde waarlijk niet meeraangespoord te worden en hijgend spoedde arj zich naast hem voort. Hij had eea nieuw pad gevonde», waardoor zij het woud konden verlat»». Langs een bijna uirgewischt karrespoor zetten zij hun weg voort, langs een kleine verhevenheid op de vlakte, die echter hoog genoeg was, om hen aan de blikken, der nieuwsgierigen te onttrekken. Toen zij den geleken grond! weder b^lkt hadden, zag slj in de verte» reeds de daken van Indian Spring. „Niemand, die je nu tegenkomt, kan vermoeden, waar je geweest bent," zeide hij., „Goeden nacht, tot aanstaande wee^ vergeet het niet." 2ij drukten elkander de hand, ma-jr toen zij den grooten "weg bereikt hadde;^ zeiden aij elkan^*r 0p zulk eene or.v-erachiUige Wijze vaarwel, alsof zij wandelaars v/aren, die het toeval voor een poosje bij elkaar had gebracht. Miss Nellie moest nog even naar hem omzien voor zij verder ging, maar Low was langs het eenzams pad teruggekeerd, en spoedde aioh thans voort in de richting van het Carquinez woud. --- Brieven uit Atjeh. (Van onzen tweeden Correspondent.) Waaede Bedacteue, Het toeval wil, dat ik op denzelfden post ben geplaatst die ik in '73 leerde kennen . . . „Moerasvreugde en Muskietenlust" noemden wij haar. Na ze.s jaren geleden van hier „voor lijk" te zijn weggedragen — niet in kennelïjken staat, maar als een gevolg van een minder vriendschappelijke ontmoeting met onze „goedgezinde" (!) Atjehers; — na als een mummie in zwachtels gedraaid naar de voornaamste hospitalen en gezondheids-etablissementen te zijn „doorgezonden"; — in de Roode Zee op een haartje na over boord gezet en in Europa als een „mooi geval" bijna te zijn doodgeknepen door een specialiteit in die kunst; — na vervolgens op een paar krukken 't Zuiden van Frankrijk te hebben rondgesprongen, om eindelijk zonder krukken, maar ook zonder geld, uit Monaco terug te keeren en andermaal den Oceaan nu langs de Kaap over te vliegen — na dit alles doorleefd te hebben en nog zoo veel meer, zit ik hier waarachtig weer op denzelfden post, op dezelfde plaats, onder dezelfde voorgalerij alsof er niets gebeurd ware. „Is er wel iets gebeurd ?" vraag ik mij wel eens af, „heb ik ook gedroomd ?" Maar dan hoor ik van uit de verte weer evenals vroeger de zware schoten van onze „vrinden", ik ruik de lagune en sla met mijn zakdoek naar de muskieten, wier voorvaderen evenzoo door mij verslagen werden — en merk dan toch dat de zaak in orde is en ik werkelijk weer in Atjeh zit. Den toestand, d.w.z. onze verhouding met de Atjehers, vind ik weinig veranderd — en dan nog in ons nadeel. Maar wat is hier in die paar jaren ontzettend gewerkt! Wegen, posten, gebouwen, bruggen, hebben de landstreek, in één woord, van aanzien doen veranderen. Ik was er inderdaad verbaasd van. Ons gezellig postje — waar mijn jongen van uit den overkant der sawah in de keuken werd doodgeschoten juist toon hij een ommelet omdraaide — zou Eur-u niet herkennen. Dat bamboebruggetja b.v.: „Ie pont des soupirs", onze pantoffelparade, wanneer de muskieten niet verkozen dat we sliepen, is vervangen door een flinke, houten brug, het voetpad door de kampong herschapen in een heirweg, de commandantswoning is nu ten minste een fatsoenlijk huis — en zoo meer. Later zend ik wellicht eens een uitvoerige beschrijving met teekening. Ik moet echter nog even terugkomen op wat ik zeide van den toestand. Hij is eigenlijk — zooeven drukte ik het te zacht uit — treurig. Gij moet dit met mij eens zijn als ik b. v. aanhaal, dat hoofden en volk nog veel grootere brutale minachting aan den dag leggen in houding en gebaren dan in de eerste maanden van onze verschijning in hun land, dat ik nu een vrij sterk gewapend geleide behoef om dezelfde wandelingen te doen, die ik eenige jaren geleden zonder eenige bedekking maakte, en, luister eens goed — dat ik laatst 500 man, zegge vijfhonderd man, en een sectie bergartillerie noodig had, om wat zakken rijst en gedroogde visch naar Burgerlustte brengen. "Wat is dat nu toch voor een toestand na een oorlog van dertien jaren! Laatst kom ik op den wegnaar Oleh-leh een Atjehsch hoofd met zijn gevolg tegen — de kerel maakte geen mine om mij te groeten, — O ! schim van Daendels! . . . . Het volk zegt onverholen: „de Hollanders zijn dapper maar dom". Maar genoeg. Wat de oorzaak van dit alles is? Laten wij daar niet lang over praten, Mijnheer de Redacteur, er is al zooveel over gepraat zonder ons een stap verder te brengen, maar zeker is het, dat wij ons gezag en het ontzag, dat' de Atjehers toch eindelijk eens voor ons dienden te gevoelen, voor een groot gedeelte verspeelden, door dat voortdurend aan hen doen blijken, niet te weten wat wij willen — door dat noodlottig twijfelen. En wat is daarvan weer de reden 2 vraagt ge ... Jaloerschheid op hot pezag. Geloof me, niets anders. Denk er eens over na. Laten wij in 's Hemelsnaam ten laatste eens een stelsel consequent toepassen. Bijna zou ik hier zeggen: béter ieder stelsel dan geen stelsel. Wat het echter ook zijn moge, wij doen toch geen pas meer voorwaarts! Maar, nog veel minder een halve achterwaarts ! Stellig geloof ik dat dit laatste het begin zou wezen van het einde, zooals reeds jaren geleden voorspeld is. Laten wij, nu het eenmaal zoo is, blijven waar wij zijn en houden wat wij hebben totdat de At jeher het hoofd in den schoot heeft gelegd. Door scherpe blokkade, door de benden te slaan, en goed ook, waar wij hen in de nabijheid der posten kunnen krijgen, door verraderlijke hoofden, „sans grace ni merci" op te knoopen enz. moeten wij het pleit in ons voordeel beslechten. Dit zal, nog een paar jaren misschien, krachtsinspanning en geld kosten, maar het gaat om de supprematie of niet, in den Indischen Archipel. Nog is de radja Wolanda de machtige suzerein in de oogen der inboorlingen — nog altijd kunnen wij hen doen gelooven dat hij met de Atjehers speelt. Trekken wij terug, dan verdwijnt de bekoring, wij brengen een waarschijnlijk nimmer te herstellen knak aan ons prestige toe, en — offerden intusscheu voor zulk een treurig resultaat 150 millioen gulden en een . Indisch leger. Dat kan immers niet. Adieu, tot de volgende mail. Q. N. --- OVERZICHT VAN’T BUITENL. NIEUWS. In ons Ochtendblad is gemeld dat de Fransche Senaat gisteren het wetsontwerp betreffende de grondwetsherziening heeft aangenomen. Ter verduidelijking van het telegram doen wij opmerken dat de Senaat de herziening bewilligt, met uitzondering van één punt: zijne bevoegdheid tot het vaststellen en wijzigen van de begrooting, aan welk punt de Kamer een groot gewicht hecht. Nu heeft de minister Ferry wel verklaard dat de Regeering de wet „zooals zij daar ligt" niet kan aannemen; maar het is zeer waarschijnlijk dat hij, bij nader overleg, aan de Kamer den raad zal geven, zich tegen het Senaatsbesluit niet te verzetten. Te oordcelen naar officieuse aanduidingen zouden de belangrijkste groepen van de meerderheid der Kamer, nl. de Republikeinsche Unie en de Democratische Unie, wel daartoe geneigd bevonden worden, en in dit geval zou het congres kunnen bijeenkomen, om zijne taak te volbrengen op den grondslag der door den Senaat vastgestelde wet. Dat er aanleiding bestaat om tot grondwetsherziening over te gaan, verklaarde de Senaat met een meerderheid van 29 stemmen (145 tegen 116). De noodzakelijkheid van het afschaffen van de openbare gebeden bij den aanvang van elke parlementszitting werd uitgesproken met 142 tegen 111 stemmen. Het ontwerp in zijn geheel werd aangenomen met 165 tegen 116 stemmen. Heden vergadert de Kamer, om van de Regeering het ontwerp in ontvangst te nemen. De republikeinsche bladen in Frankrijk drijven den spot met de nieuwe legitimistische beweging. De twee conservatieve organen, die beschouwingen er over leveren, de Francais en de Pays, slaan een zeer scherpen toon aan, en opmerkelijk ia het dat laatstgenoemd blad, als imperialistisch bekend, in dit geval partij trekt voor den graaf van Parijs en niets weten wil van een nieuwen pretendent, die door den heer d'Abigné met zoo veel warmte wordt aanbevolen. Maar is er een? Gelijk wij reeds zeiden is men niet zeker of don Juan van Bourbon zich het presidentschap laat welgevallen ; „vermoedelijk zal de 62-jarige infant van Spanje, die den ouderdom heeft bereikt waarop hij aan de dames niet meer behagen kan, niet naar de liefde van Frankrijk dingen," zegt schamper de NalionalMa.t zijnen zoon, don Carlos, betreft, deze wacht het oogenblik af om tra los montes te kunnen handelen; er blijft alzoo alléén over don Jaime, zoon van don Carlos en kleinzoon van don Juan, een 14-jarige knaap, die in Engeland op school ligt en bij de jezuïeten leert hoe de volken geregeerd moeten worden. Aan hem dus zullen, naar het schijnt, de wrekers vanden graaf van Chambord de Fransche koningskroon ten geschenke geven. De Francais betwist de juistheid der feiten zooals zij door den heer d'Andigné zijn geschetst, en die betrekking hebben op het laatste onderhoud van den graaf van Chambord met de prinsen van Orleans, en beweert dat de heer d'Andigné, door de waarheid te verminken, niet den graaf van Parijs, maar den graaf van Chambord heeft beleedigd. De conferentie over Egypte hield gisterennamiddag weder een zitting, doch wat daar voorviel is nog niet bekend. Ook over die van eergisteren wordt, wat het hoofdpunt betreft, geheimhouding in acht genomen. Naar het schijnt blijft de zoogenaamd onzijdige mogendheid onwillig een der twee ontwerpen, het Engelsche of het Fransche, te ondersteunen, die dus misschien beide vervallen. In dezen stand van zaken heeft Engeland afgezien van zijn verlangen een definitieve regeling te doen aannemen en wenscht het nu een voorloopige schikking, waarbij echter de vermindering van de rente der schuld als tijdelijke maatregel gehandhaafd blijft. Maar ook hiermede neemt Frankrijk geen genoegen, daar het in geen geval in beginsel deze vermindering kan goedkeuren. De Londensche correspondent van den Temps maakt gewag van een zeer belangrijk document, dat aan de meeste gevolmachtigden ter conferentie is ter hand gesteld. Het bevat over den economischen toestand van Egypte een statistiek, volstrekt niet in overeenstemming met die welke in de Britsche regeeriDgskringen in omloop is. Op gezag van het laatstbedoelde betoogde het kabinet van St.-James dat de vermindering der hulpbronnen, wat landbouw, nijverheid en koophandel betreft, de vermindering van de rente der schuld noodig maakt. Maar uit dit nieuwe document, den door de algemeene directie van de men uitgaande rechten opgemaakten staat van Egypte's buitenlandschen handel in 1883, blijkt dat die handel in genoemd jaar bijna hetzelfde cijfer der waarde van in- en uitvoeren opleverde als in 1881, een normaal jaar. De Londensche bladen bevatten tijdingen, uit Egypte van eergisteren (28 Juli.) Uit Cairo wordt gemeld dat een aldaar uit Kassala gekomen koopman vertelde een brief gelezen te hebben, den 11 Juni door generaal Gordon aan den Mudir geschreven en waarin aan dezen gelast wordt in Kassala te blijven en de stad te verdedigen. Generaal Gordon voegt er bij dat de rebellen hem omringen, doch dat hij hen zal vernielen als de Nijl aan het wassen gaat. De geest onder de soldaten was goed. Hij (Gordon) was niet ruim voorzien van geld, maar had muntpapier uitgegeven in biljetten van 20 tot 2000 piasters. — Uit Assoean verneemt men dat alle politieke en militaire telegrammen, die van daar, van Korosko en Hal fa verzonden worden, aan de goedkeuring van de militaire autoriteiten onderworpen zijn. De inwoners van Dongola hebben aan den te Assoean bevel voerenden generaal per telegraaf de verzekering hunner getrouwheid gegeven» Zij erkennen om den tuin geleid te zijn geworden en kwalijk gehandeld te hebben, maar voegen er bij dat zij door de standvastigheid van den Mudir op den rechten weg zijn teruggebracht. Het feit, dat een telegram van dezen inhoud uit Dongela werd overgeseind, wordt aangemerkt als een nieuw bewijs der verzwakking van den invloed vaa den Mahdi. Eindelijk is, ook uit Assoean, het Volgende bericht ontvangen: „Een Arabische reiziger, die 20 Juli Amarar verliet, is hier aangekomen en vertelt, dat, naar men zegt, Osman Digna den 18 Juli vermoord is geworden door een der mannen van den stam der Bishareens, en dat de moordenaar gedreven werd door wraak, dewijl zijn neef door Osman Digna met een dolksteek om het leven werd gebracht, tot straf voor de weigering zich bij hem aan te sluiten. Op het Reutertelegram van den 28, dat dit bericht bevat, is onmiddellijk een tweede gevolgd (van den 29), meldende dat do tijding van Osman's dood officieel wordt tegengesproken. ---