DE PERS. Wotsvoorstel-__o!iman. De Arnh. Crt. heeft geen vrede met het wetsvoorstel-Lohman. Zooals men zich herinneren zal strekt dit om aan bijzondere scholen, die door gebrek aan onderwijzend personeel niet in staat zijn het vereischte getal onderwijzers te verkrrjgen, toch subsidie te verl. indien het aan de Begeering blijkt ./dat het bestuur eener bijzondere school, ondanks het aanbieden van eene behoorlijke jaarwedde, niet brj machte is gewc_st de vacature binnen den gestelden termijn te doen vervullen"'. Het voornaamste motief, in de Memorie van Toelichting voor deze wijziging aangevoerd, is de in de wet van 1889 gelegen «onbillijkheid'", doordat het bijzonder onderwijs door den bestaanden onderwijzersnood meer wordt gedrukt dan het openbare. «Ontbreekt in een openbare school het bij de wet gevorderd aantal onderwijzers, dan ontvangt niettemin het gemeentebestuur de wettelijke bijdrage, berekend naar het aantal aanwezige ovAerwTQzcra. Maar de bijzondere school verliest in dat geval elke aanspraak op eene wittige bijdrage." De Arnh. Ct. betwijfelt echter, of de voorgestelde maatregel de strekking hebbende, een in 't b, van het onderwijs gestelden eisch op te heffe gewenschte billijkheid wel zal in 't leven roepen. In welken geest de maatregel worde toegepast, hetzij vrijgevig, hetzij gestreng, hij zal zonder twijfel den weg banen tot nieuwe eischen, welke de schat lust ten slotte zoüder eenige noem.: controle geheel moeten openzetten. De voorsi heeft zelf gevoeld tot hoeveel willekeur in de toepassing zijn voorstel aanleiding geeft: welke jaarwedde moet behoorlijk genoemd worden.'wanneer kan het bestuur geacht worden niet bij machte te zijn eene vacature te vervullen.' Ziedaar vragen die in de lucht, hangen, en waarvan het antwoord ten slotte van louter willekeur afhangt. '/Waarom, vraagt de Arnh. Crt., deed de heer D e Savornin Lohman niet liever het voorstel den termijn ivoor het voltallig maken van het onderwijzend personeel maar weder te verlengen? BH het tegenwoordige ministerie zal zulk eene pogin"-naar wij meenen, igeen tegenstand vinden, evenmin als bij de meerderheid van de Tweede Kamer. Maar het ter zjjde stellen van eene voor•waarde van subsidieering, die niet in 't belang van de schatkist, maar in "t belang van het onderwijs zelf gesteld is, ziedaar een gevaarlijk beginsel. Het kan niet anders of de uitzondering zal -welhaast i worden; niet alleen 's lands financiën, maar het volksonderwijs zal er de schade van ondervinden." De Prov. Gron. Ct. zegt van het voorstel, dat het bij den eersten aanblik de eenvoudige uiting schijnt der rechtvaardigheidsidée en van het billijkheidsgevoel. A Vimpossiblë nul nest tenu, en het vereischt getal onderwijzers kan niet maar worden voor den dag getooverd als de heeren er niet zijn. Maar bij een dieper ingaande beschouwing loopt de zaak toch niet zoo rond als de voorsteller in de toelichting het doet voorkómen. Wij schrijven op dit oogenblik nog geen 189"). De wet geeft den brjzonderen scholen tot 1 Januari 1899 den tijd haar personeel op wettelijke e te brengen. Het koninklijk hesluit van 18 April IS9O (Staatsblad n°. 64), genomen tot regeling van den overgang van de oude tot de nieuwe orde van zaken, geeft in art. 2 het aantal onderwijzers dat op 2 Januari 1593—1897 en op 1 Januari —1899 op de bijzondere 3cholen wordt gevorderd, zal haar rijksgeld toevallen. En toen het bleek, dat het getal in dat besluit op 1 Januari 1894 gevorderd op dat tijdstip moeielrjk voorhanden kon zijn, werd bij kon. besluit van 20 Dec. 1893. (Staatsblad n°. 215) voor dit loopend jaar de naleving van bet besluit van 1890 niet verplichtend gemaakt. Welnu: als de zaak feitelijk zoo aanligt, waarom dan niet voortgegaan op dezen weg.' Omdat nu reeds vaststaat dat ook op 1 Januari 1899 het vereischt getal in geen geval aanwezig zal kunnen zijn? De voorsteller zelf verzekert het tegendeel. De verhouding tusschen loevolking en onderwijzend personeel is op dit iblik noch op de oponb_re, noch op de bijzondere school gunstig, maar op 1 Jan. 18'.iï) zal vermoedelijk een meer dan voldoend aantal — de voorsteller zelf cursiveert — aanwezig zijn. Maar waar is dan de aanleiding aan de wet te tornen en dat nu reeds te doen.' In de wet opgenomen, zal het voorstel Lohman ook na 1899 blijven werken, als het volgens des voorstellers eigen verklaring niet meer nocdig is. Buiten de wet gehouden, is de Regeering bevoegd met den onderwijzersnood rekening te houden tot het jaar 1899 toe, gelijk zij daarmede reeds rekening hield bij haar besluit van 20 Dec. 1893 (Staatsblad No. 215). Maar waar is dan de noodzakelijkheid, waar de urgentie van dit voorstel.' En zal zijne aanneming niet er toe leiden, dat feitelijk, het bijzonder boven het openbaar onderwijs een voorsprong krijgt.' Be Maasbode zou slechts onder écne voorwaarde de indiening van eene wetswijziging hebben goedgekeurd, nl. als de heer Lohman verlangd had dat de Staat niets te maken zal hebben met het aantal onderwijzers der bijzondere school. Durfde de heer Lo hm a n dit niet aan? Ja.' waarom deed hij het niet 1 Neen. hoe kan zijne partij dan beweren, dat zij streeft naaide vrije school .' Keurt De Maasbode dus het eenig artikel van den heer Lohman af om hetgeen er niet in staat, zij veroordeelt bet volstrekt om hetgeen er we' in gevonden wordt. Het laat de regeering oordcelen, of een bestuur wel alle middelen beeft aangewend, om onderwijzers te krijgen. Begrijpt men zoo iets van den heer Lohman.' Zelf erkent hij, dat bij de bestaande wet elke beslissing aan de individueele opvatting van den Minister onttrokken wordt, en in plaats van op dezen uitmuntenden weg te big ven staan, verlaat hij dien en geeft de bijzondere school over aan de willekeur van den modernen Staat, beheerscht door de Vrijmetselarij. De lieer Schaepman bespreekt in Het Centrum el van den heer Lohman, daarbij zich vereenigende met diens klacht, dat de Rijksbijdrage aan de openbare school verzekerd blijft, ook wanneer zij niet voldoet aan de regels bij art. 24 gesteld en voor do bijzondere school in hetzelfde geval wordt ukken. Een onbillijkheid noemt de heer Lohman het, dat men bij de openbare school onmacht aanneemt, ______ de bijzondere onwil als bewezen wordt aangenomen. En dit is de heer Schaepman volmaakt met hem eens. Het beginsel in hot vooratel-Lohman neergelegd om aan de Kroon bevoegdheid tot uitstel te verleenon n Ons blijkt, dat het bestuur — der bijzondere ! — ondanks het aanbieden van eene behoorlijke jaarwedde niet bg machte is geweest de vacature binnen den gestelden teringn te doen vervullen", acht de heer Schaepman volkomen juist. Ten einde de vrees voor willekeur te doen verdwijnen, schijnt het den heer Schaepman niet I onmogelijk toe, aan het artikel van den heer Lohman nog eenige bepalingen toe te voegen. Een voorschrift tot het openbaar maken van het desbetreffend, met redenen omkleed en van adviezen vergezeld besluit zou z.i. niet cne;ewer.scht zijn. Immers, men had dan, op de tweede plaats, het middel, dat altijd tegen willekeur het machtigst is gebleken, in de hand: de openbaarheid. En op de derde plaats: de willekeur zou hier afhangen van de verantwoordelijke regeering. Over den maatstaf van art. 24 moge men kunnen twisten, maar het voorschrift acht de heer Schaepman op zichzelf genomen ook voor de bijzondere school een weldaad. //Een weldaad voor de onderwijzers, voor de kinderen, voor het onderwijs. Ook bij de onderwijzers behoort men rekening te houden met arbeidskracht en arbeidsduur. Het is zeer gemakkelijk te zeggen van een onderwijzer en van zijn klasse van 60 of 80 woelwaters: //het kan best", — zeggen is gemakkelijker dan doen. Voor de kinderen is, met name bij het eerste onderricht, de tucht het voornaamste en deze tucht kan zonder behoorlij k toezicht niet worden gehandhaafd en toezicht moet gehouden worden met personen. Voor het bijzonder onderwijs is het van algemeen erkend belang, dat 't niet gezegd iunne worden, wat de inrichting en de hulpmiddelen betreft, brj het openbaar onderwijs achter te staan. ;/De wezenlijke vrijheid van het onderwijs bestaat in de leervrijheid, de leer om naar geloof, geweten, overtuiging den inhoud en den vorm van het onderwijs te bepalen. Hierop komt het aan. ledere bijdrage tot dit onderwgs kan van eene technische voorwaarde, die geen onmogelijke of onbülgke voorwaarde is, vergezeld gaan. Hierin ligt niets, dat met de vrijheid strijdt. Alleen dan zou er van strijd sprake kunnen zijn, indien de voorwaarde te twader trouw gesteld was en op zoodanige wijze ingericht, dat de mogelijkheid van het verkrijgen der bijdrage ijdel werd. Dit zou b. v. geschieden, als men tle eerste alineas van h«t neutraliteits-arttkel 33 gesteld had als voorwaarde, aan welke de bijzondere school, die op Rijksbijdrage aanspraak maakt, moet voldoen." Ten opzichte vau de redactie des heeren Lohman «leelt ds heer Schaepman nog eenige opmerkingen mede. .<>- hem voorgestelde toevoegsel aan art. 54. is "betreft niet de termijnen van 1 Januari '1)5, '97 en '99. Zoowel het koninklijk besluit van '90 als/de overgangsbepaling van '89 (art. 5) blijven ongewijzigd en ten volle van kracht. • wijziging betreft de volgende bepaling: oor de Uijksbijdrege komen niet in aanmerking .. Wanneer bij vacature in het onderwijzend personeel tussehen bet ontstaan daarvan en de aanvaarding zijner betrekking door den benoemde een langere tijd verloopt dan: wat het hoofd der school betreft, Tan zes maanden; wat de overige onderwijzers betreft. yan vier maanden;" //Als minister van binnenlandsche zaken heeft de heer De Savornin Lohman misschien de wijsheid der eeuwe» geleerd: men moet niet alles zeggen in de memorie n toelichting, om nog iets voor de memorie van antwoord over te houden. Hoe dit zij, het door hem voorgesteld artikel behoeft, wat het beginsel betreft, weinig toelichting. Maar de uitog? //Ik laat hier alle vragen over hoofden van scholen en bg'staande onderwijzers ter zijde. Maar ik stel eenvoudig een geval. /'Op een bijzondere school, dia 130 kinderen telt, moeten op 1 Januari 1895 twee bijstaande onderivg'_ers aanwezig zg'n. j/De vaeatuie — het openstaan der plaats — begint vpor den bijstaanden onderwijzer no. 2, op den genoemd?!! Istan Januari. //Tegen dieil dag doet het bestuur der school een oproeping en biedt oejj jaarwedde :¦ in, die behoorlijk kan worden genoemd. //Tot en met 30 April verto-tl« _'cbl ceeu enkel •andidaat. Nu wordt vrijstelling verleend van de voor wa^.*10, ; welke voorwaarde.' //Deze, dat binnen vier maanden in de voorwaarde moet zijn voorzien. Of liever en juister: er kan en mag nu een langere tijd dan vier maanden verloopen voor het vervullen der vacature. //Maar welke tijd.' //Voor hoe lang geldt de vrijstelling? //Geldt zij voor een nieuwen termnn van vier maanden? //Moet na het verloopen van die vier maanden opnieuw voor een 'vrijstelling worden gepleit?. //Verder vraag ik voor het oogenblik niet. Maar ik meen bescheidenlijk te mogen zeggen, dat het door den heer Lohman voorgesteld artikel nog wel eenige verklaring, misschien aanvulling behoeft. Het zou in elk geval aanbeveling verdienen, indien hij ons een schets gaf van den algemeenen maatregel van bestuur, die de uitvoering van deze alinea zal regelen." Het beginsel van het voorstel acht de heer Scha e pma n gezond en allen steun waardig. De redactie vordert z. i. een nauwkeurig onderzoek. Juist daarom meent de heer S., is het van niet gering belang, dat de Regeering bedacht zij op het nemen van «en maatregel, die tegen 1 Januari 1895 der billijkheid en — nu toch waarlijk de onmacht een feit is — ook der gerechtigheid ten opzichte der bijzondere school hulde doe. --- Roode Diamanten. NAAR HET ENGELSCH VAN JUSTIH Mc CIRIHT. Robert bleef onbewegelijk staan en wachtte den aanval af. Doch professor Bostock stond op en zeide: ,Ik vecht uiet iv de tegenwoordigheid van vrouwen." „Ik heb u anders in de tegenwoordigheid van vrouwen wel eens iemand zien doodslaan," zeide Granton. „Herinnert ge u dat niet?" „Robert," zeide lady Scardale, „houd u bedaard. Vertel ons alles, Fidelia. Blijf hier, mijnheer Bostock." „Neen, iU' wil liever gaan," zeide Bland, zijn oude ijzige koelheid weder hernemende. „Ik weet niet wat ik hier verder doen zou." „Hoe zijt gij i-ier gekomen?" vroeg lady Scardale, verontwaardigd. „Hoe hebt gij het gewaagd op zulk ectf uur hier binnen te dringen." „Wij hebben zooveel samen geschermd," antwoordde hij, „en ik wilde ..haar nog een lesje geven." Granton maakte een gebaar van otig-duld, doch lady Scardale legde hare hand op in_m en hield hem tegen. „Een schermles om elf uur in den avond," zeide zij. „Wat bedoelt u daarmede, mijnheer Bostock." „Ik wilde juffrouw Locke nog iets anders leeren — ik wilde haar iets mededeelen omtrent enkele menschen, wat zij behoort te weten," zeide Bland, een grimmigen blik naar Granton. „Het was mijn plan niet haar kwaad te doen." „Hij heeft mij geen kwaad gedaan," haastte Eidelia zich te zeggen, „behalve door hier te komen en te weigeren weg te gaan, toen ik zeide dat hij dit doen moest." „Dit is al erg genoeg," zeide Granton. „Ja, erg genoeg, mijnheer Bostock," beaamde lady Scardale. „Hoe zijt gij zoo spoedig gekomen?" vroeg Fidtflia. „Ik hoorde u reeds, voordat ik om hnlp riep." „Rolrert heeft mij geroepen. Hij was nog wat in don tuin gebleven en hij zag iemand naar boven klauteren, naar uw • balkon — en toen is hij mij komeu waarschuwen." „Ik zag wie het was," zeide Robert koel, „en toen achtte ik het raadzamer mijn schoonzuster mede te brengen." „Ik ben u zeer verplicht voor uwe ?.orgzaamlieid," zeide Bland, grinnikend. „Ma__ ik zal u thans verder niet lastig vallen. Goedenavond, juffrouw Loeke. Het spijt mij, dat ik u schrik heb aangejaagd. Goedenavond, lady Scardale. U verwacht mij morgen waarschijnlijk niet terug." „Ik hoop, dat ik uw gezicht nooit zal terugzien, Bostock," zeide lady Scardale. „Noem hem niet Bostock!" riep Granton. „Zjjn naam is " „Houd opl" zeide Bostock, op zoo gebiedenden toon dat Granton zweeg. „Mijnheer Granton, wij hebben beiden namen gedragen, die ons niet toekomen. Zal ik u uw anderen naam zeggen?" „Stil!" riep Fidelia. Bostock glimlachte. „Misschien is het voor het oogenblik ook beter alles vóór ons te houden," zeide Bostock. „Later zullen de dames er misschien wel belang in stellen." „Mag ik buiten een woordje met u spreken?" fluisterde Bostock tot Granton, doch niet zoo zacht of Fidelia had het gehoord. „Ga niet met hem mede!" zeide zij smeekend. „Maak u niet ongerust," zeide Bostock. „Ik zal mijnheer Granton geen kwaad doen. Maar als mijnheer bang voor mij i 5...." „Ik ben niet bang voor je," antwoordde Granton koel. „Kom mede naar buiten, dan zal ik je zeggen, wat ik je te zeggen heb." De beide mannen verlieten de kamer en •ringen de trap af naar beneden. Toen duwde GranJon de voordeur open en ging met Bostock naar buiten. „Welnu," zeide Granton, „wat heb je mij te zeggen? Zeg het gauw en maak dan dat je weg komt." „Ik heb je te zeggen, dat wij samen vechten zullen, totdat een van ons beiden een man des doods is." „Goed," zeide Granton. „Kunt ge vechten — ook zonder floret, waarvan de dop afgebroken is. „Dat zult ge zien. Het litteeken van den slag, dien je mij hebt toegebracht, zal niet zoo heel spoedig verdwijnen. Ik zal de pijn voelen totdat wij met elkander hebben afgedaan." „Ik werd verwoed op je," zeide Granton. „Een schurk zooals jij, mag niet in de ka-^, mer van een vrouw, zoo rein als juffrouw Locke gevonden worden." „Ben jij dan geen schurk?" vroeg Bostock. „Wat bedoel je?" „Ik bedoel of jij ook niet een anderen naam hebt — den naam dien je droegt, toen je den vader van juffrouw Locke dooddet. Maar u zult wel verlangend zijn naar dames terug te de keeren. Daarom zal ik u niet langer ophouden." Granton glimlachte. Zulk een kalmte had hij nooit gezien. „Wanneer verlangt u mijn gezelschap?" vroeg hij. „Zeer spoedig," antwoordde Bostock. „Je hebt mij geslagen en ik eisch voldoening. Wij moeten vechten." „Dat heb je straks al gezegd en ik heb dat verzoek toegestaan." „Beloof je mij," vroeg Bostoek, „dat je komen zult waar en wanneer ik u binnen de eerste drie dagen laat roepen?" „Ik zal komen," antwoordde Granton. „Goed," antwoordde Bostock. „Goeden nacht." Hij zeide dit zoo rustig, alsof hij afscheid nam van een vriend. Toen vertrok hij. Granton oogde hem na, totdat hij uit het gezicht was verdwenen. „Daar loopt ecu gemeenen schurk," zeide hij in zichzelven. „Ik ben benieuwd, waar de kerel mij opwacht. Hij weet alles. Een goede reden, waarom ik hem dooden moet als ik kan — of mij door hem moet laten dooden." De beide dames stonden vol angst Roberts terugkeer af te wachten. Fidelia durfde het niet wagen lady Scardale alles te vertellen, wat zij van Bostock wist; dit zou voor het oogenblik toch niet baten. Maar waar bleef Granton? Zou hem kwaad zijn overkomen — in gezelschap van dien man? Robert keerde echter spoedig rustig en kalm terug. „Ik heb dien kerel weggekregen," zeide hij. „Hij is stapelgek." „Gek! Houdt ge hem werkelijk voor krankzinnig? Is hij gevaarlijk?" „Voor het oogenblik misschien niet; maar we zullen toch op hem laten toezien." „Hij komt hier toch niet terug?" „Neen, hij komt hier niet teruc. Daarvan kunt ge u verzekerd houden." Spoedig daarop nam hij afscheid en werd al de ellende in den slaap vergeten. In den loop van den volgenden dag ontving Granton geen tijding van Bostock. Hij hield zich echter overtuigd, dat Bostock hem zou laten komen, en hij was benieuwd waar en hoe het zijn zou. In den morgen ging hij zijn schoonzuster bezoeken en vernam tot zijn vreugde, dat de dames weder gedeeltelijk van den schrik bekomen waren. „Fidelia is heel wel," zeide lady Scardale. „Zij is zoo flink en moedig. Doch die man moet krankzinnig zijn. „Ja, dat is hij," zeide Robert. „Zeide hij niet iets," vroeg lady Scardale, van jou naam en den zijne, of heb ik dit in mijn angst verkeerd verstaan?" Ja, hij zeide wel zoo iets," antwoordde Granton, „en dit versterkt mijn overtuiging, dat hij krankzinnig moet wezen. Doch dit is van geen gewicht. Ik denk niet, dat wij ooit weer van den kerel zullen hooren." ,Ik hoop ten minste van niet. Hij was verliefd op Fidelia." Dit verbaast mij niet. Zij is een meisje, waarop men haast verlieven moet," zeide hij met een schellen lach, die lady Scardale hem wantrouwig deed aanzien. Jij waart toch niet op haar verliefd, wel? Jij zijt niet onder de bekoring gekomen, wel?" Ik? Een mooie geschiedenis. Ben ik een man voor Fidelia Locke?" „Ik had gedacht dat je juist een man voor haar waart," zeide lady Scardale. „Je weet hoe hoog ik Aspen waardeer, maar toch had ik andere idealen gemaakt." Granton stond tegen den schoorsteenmantel geleund en staarde in het vuur. Toen keerde hij zich op eens tot haar en zeide: „Ja, zusjelief, ik heb mij ook een oogenblik idealen gemaakt, maar dit is nu voorbij. Die idealen zijn dood en begraven. Laat ons over andere diugen praten." Kort daarop verliet hij haar omdat hij, zooals hij zeide, zaken in de stad had. Het was niet zijn voornemen, ten minste voor het tegenwoordige, terug te komen. Hij zou wachten, totdat hij van Bostock hoorde, en als hij levend van het duel afkwam, zou hij met een verlicht hart tot de zijnen terugkeeren. Daarom ging hij naar de club en daargekomen schreef hij een briefje aan zijn zuster, waarin hij haar te kennen gaf, dat hij van plan was een paar dagen in de stad te blijven. Toen zette hij er zich toe rustig de boodschap van Bostock af te wachten. Deze kwam in den morgen van den tweeden dag. Het was een briefje met de woorden: „Houd uwe belofte. Kom morgenavond te middernacht bij het oude bootshuis te Battersea. Ge zult den weg|daarheen gemakkelijk vinden." Bij dit briefje was een soort van plattegrond gevoegd, waarop al de straten afgebeeld stonden, idie Granton door moest om op deze zonderlinge plaats van bijeenkomst te komen. De brief was niet geteekend. Dit was ook onnoodig. Toen hij zijne couranten gelezen had, ging Granton naar zijn kamer, om te bedenken, wat hij te doen had. Hij had zijn leven honderden malen in gevaar gesteld — voor vrouwen, voor weddingschappen, voor minder nog dan dit laatste. „Ik heb over het algemeen steeds weinig waarde gehecht aan het menschelijk leven," zeide hij, „en het allerminst aan dat van mij zelven." Doch in den laatsten tijd had hij geleerd, dat het menschelijk leven wel waarde heeft en dat het ook gelukkig kan gemaakt worden. Onwillekeurig dwaalden zijne gedachten terug naar andere gelegenheden, waarbij hij zijn kracht en ervarenheid gemeten had met de kracht en ervarenheid van een ander. Hij dacht aan dat sabelduel bjj den Neckar tegenover Heidelberg, toen hij dien houw over het voorhoofd had gekregen, dien hij nog voelde als hij zijn haren wegschoof. Hij dacht aan dat op de Amazonen, toen hij het oproer te San Grenada had helpen dempen, Hij dacht aan het duel in de dennenwouden van Amerika en aan dien ongelukkigen twist, toen Rat Gundy kapitein Warbler had gedood. Eindelijk stond hij op en bestelde een vigilante. Hij had nog veel te doen. Hij wilde zijn testament maken. Ingeval dat hem iets mocht overkomen, zou zijn fortuin in drie gelijke deelen verdeeld worden. Een ervan zou vermaakt worden aan lady (Scardale , het tweede aan Fidelia Locke, het derde aan Gerard Aspen. Toen dit geschikt was, voelde hij zich als iemand die van, een zwaren last ontheven is. Als het ergste gebeurde, had hij toch nog eenig goed gedaan. „Toch zal ik mijn best doen dat de kerel mij er niet onder krijgt," zeide hij. „Dit zou te gevaarlijk zijn voor Gerard Aspen en door Gerard voor Fidelia." Zoodra hij op de club was teruggekomen, ging hij verscheidene brieven schrijven. Een werd geadresseerd aan Aspen; een tweede aan lady Scardale; een derde aan Fidelia Locke. Die laatste brief was zeer kort, maar elk woord kwam rechtstreeks uit zijn hart en toch stond er niets in, dat Fidelia niet aan Gerard kon laten lezen. Het was als het ware een gebed voor haar geluk, Die brieven werden in een groot couvert gesloten, dat aan kapitein De Raaf werd geadresseerd, met het verzoek: „Na njjjn dood te openen." Voor dit alles in orde was, zeide hij: „Nu heb ik een vrijen dag verdiend. Wat zal ik daarvan genieten." Hij ging naar beneden en vond daar De Raaf in gezelschap van Hiram Borringer. De beide heeren werden aan elkander voorgesteld en Hiram vertelde hem, dat hij van plan was een reisje naar de Zuidpool te maken. Had manheer Granton ook lust van de mrtii +_ zijn?" P J te „Wie weet wat ik doe?" zeide Granton toen zij samen de deur uitgingen. " zij op straat waren, j_e^rde TT' ' '. _.oodra klaps totj t6^ •** "' — *Airatn zich eensi -u zeide: „U kent dien man, die zich Bostock noemt?" „Of ik dien man ken. Dat zal waar zijn.'* „Houdt u van hem?" „Neen, waarachtig niet." „Ik ook niet. Is u ook iets bekend van het leven van dien kerel." „Ja." „Mij ook. Ik kom daar juist terug uit Napels." „Zoo?" „Ik ben daar inlichtingen gaan nemen omtrent Bostock. Ik zou gezworen hebben, dat ik hem eens, jaren geleden, in een danshuis had gezien en dat ik getuige was geweest dat hij daar een mes aaar een Zweedsch soldaat heeft geworpen — en hem vermoord heeft. Ik heb hem dat gezegd " „Aan wien?" „Wel natuurlijk aan Bostock." „Goed. En wat zeide hij*?" „Dat het niet waar was. Toen ben ik naar Napels gegaan en heb het uitgevonden." „Kunt gij het bewijzen?" vroeg Granton gretig. „Ja, ik kan het bewijzen," zeide Hiram. „Ik heb een kameraad ontmoet te Napels die daar ook was op dien avond. Die kameraad is geen heethoofdige Italiaan, maar een stille, kalme Engelschman, die in Napels, woont. Hij is met mij met medegegaan en hij heeft Bostock herkend. Hij is geneifd te zweren, dat Bostock dien kerel heeft vermoord." Granton dacht een oogenblik na voordat hij antwoordde: „Dat kan wel zijn. Maar wat zou het a geven, Bostock aan te klagen? Onze rechtbanken bemoeien zich niet met standjes ia kroegen te Napels." „Neen, maar ik heb meer tegen hem : brengen." „Goed," zeide Granton, „ik sou ook nog een boekje v__ hem kunnen openen. Ik ben u iniusschen zeer verplicht voor uwe intichiingen. Mag ik u echter één verzoek doen?" „Gaarne." „Doe niets vóór morgen. Spreek met niemand over de zaak. Ik zal zorgen, dat ik om één uur bij u ben. Als ge mij op dat u_c niet ziet, ga dan uw gang." „Ik begrijp niet wat gij vóór hebt," _e;(to Hiram. „Wacht tot morgen," a_tw;,ot|We Granton, „dan zult gij alles b.egr" en >» „Goed. Ik z^ w&cirten." " --- BUITENLAND. Het Dortmnnd-Rijnkanaal. Berlijn, 26 Nov. (Part. Corr.) Zooals bekend is, werd iv den winter van het vorige jaar het voorstel der Pruisische re^eeriug tot het aanleggen van een kanaal van Dortmund naar den Rijn (met aansluiting aan het Dortmund—Emskanaal) door de Pruisische Kamer van Afgevaardigden verworpen. De meerderheid, die tegen het ontwerp stemde werd gevormd door de conservatieve agrariërs uit het Oosten van Pruisen, die zich — de heer Von Ploetz, het enfant terrible der agrarische partij, sprak het openlijk uit — op den keizer over het handelsverdrag met Rusland wilden wreken. Men wist, dat de keizer zich persoonlijk zeer voor het ontwerp interesseerde en wilde den monarch eens laten zien wat de macht der conservatieven beteekende. Want dat de belangen in het oosten van Pruisen door een Dortmund-Rijnkanaal zouden geschaad worden, is toch wel niet aan te nemen. Zelfs niet indien het kanaal tot Hannover en Maagdenburg ware doorgetrokken, zou dit het geval zijn geweest. Maagdenburg, Dresden, Berlijn, Breslau betrekkon hun buitenlandsch graan langs de Elbe, die thans een gemakkelijken verkeersweg vormt. Wellicht kon de industrie in het Oosten er schade bij hebben dat het Westelijk deel een nieuwen waterweg kreeg, waardoor de fabrikaten goedkooper konden vervoerd worden, doch de landbouw kan slechts een betere gelegenheid voor den afvoer van haren producten krijgen bij een verbinding van den Oder met de Elbe, in aansluiting met een waterweg naar den Rijn. Voor het vervoer van graan, veevoeder, aardappelen, suiker, vooral ook van hout uit het woudrijke Oosten naar het Westen dat zooveel pijnboomenhout in de mijnen gebruikt, zou het nieuwe kanaal een geschikte verbinding tusschen Oost en West kunnen tot stand brengen. Iv omgekeerde richting zouden de artikelen, waaraan de landbouw behoefte heeft, namelijk meststoffen en phosphaatmeel uit de ijzergieterijen, salpeter van de navenplaatsen, vervoerd kunnen worden. In plaats van nadeel voor den Oost-Duitschen landbouw zou dus van een kanaalverbinding eene verbetering zijn te wachten. Zal de agrarische partij dit thans bekennen en bij eene tweede behandeling van het wetsontwerp haren steun verleenen? Het is wel waarschijnlijk. Ook zou de keizer zeker wel gaarne een zoo belangrijk vredeswerk onder zijne regeering tot stand zien komen. Voor transport gedurende eenioorlog zou een kanaal, dat Duitschland van het Westen naar het Oosten doorsnijdt, van groot nut kunnen zijn. Dan zou, wanneer de havens geblokkeerd waren, de geheele handel van Oost-Duitschiand door een zoodanig kanaal iv stand gehouden kunnen worden. Dit alles zullen de agrariërs zeker ook wel in overweging nemen, en daar zij thans geen reden hebben om wraak te nemen over een of ander, is het waarschijnlijk dat men betreffende het kanaalvraagstuk tot een overeenstemming komt. De benoeming van den heer Von Hammerstein, voorzitter van Ie Neder-Saksische Kanaal vereen iging en ijverig voorstander van het ontworpen kanaal, tot minister van landbouw, mag zeker wel als een bewijs gelden, dat de keizer zijn oud standpunt in deze quaestie blijft handhaven. Men kan dus als bijna zeker aannemen, dat de Pruisische Landdag thans de plannen voor een kanaal zal aannemen. Zelfs zouden de belangen der spoorwegen nu niet meer bij de behandeling van het wetsontwerp ter sprake komen. De Nederlandsche havens zullen dan een rechtstreekschen waterweg na.r Dortmund cri het hart der Westfaalsche mijn- en nij verheidsdistricten krijgen. Verder zou een verbinding tot stand zijn gebracht met Hannover, Maagdenburg en alle steden aan de Elbe tot in Bohème, met den Oder en zelfs ook met den Weichsel. Of Bremen en Hamburg eveneens een goede verbinding krijgen met al deze plaatsen, is zeer twijfelachtig. Wel kruist het kanaal den Weser en mondt het uit in de Elbe, doch daarmede is nog geen bruikbare waterweg geschapen. Hat kanaal krijgt een diepte van 2V_ M.; de beide rivieren hebben echter slechts een diepte van 0.80 M. en zijn dus in den zomer, wanneer do zaken het best gaan, zelfs voor halfvol geladen schepen niet tot het kanaal bevaarbaar. Amsterdam en Rotterdam daarentegen zullen hunne vaartuigen tot 2V_ M. diepgang naar Maagdenburg kunnen zenden. De Weser en de Elbe zullen er niet al te wel bij varen. In de Elbe mondt het kanaal uit met een nieuw aan te leggen haven. Met een aquaduct van 18 M. hoogte gaat het kanaal bij Minden over de Weser, terwijl een inrichting voor het opheffen van vaartuigen het verkeer met de rivier mogelijk maakt. De Wezer heeft in den zomer soms slechts 60 tot 70 cM. water, welke stand nog lager zal worden als men het kanaal uit deze rivier van water gaat voorzien. Voor Hamburg en Bremen is het dus bezwaarlijk eene verbetering. Welke richting voor de aansluiting van Dortmund met den Riju zal gekozen worden, is nog onzeker. Het wetsontwerp stelde destijds de zoogenaamde Zuid-Emserliju voor. Deze richting zou zijn Noordelijk langs den Ruhr (met een zijkanaal naar Essen), voorbij Bochum en Zuidelijk langs Gelsenkirchen en Oberhausen naar Ruhrort. De belanghebbenden echter willen de meer Noordelijk loopende Lippe-richting. Vooral Dortmund heeft zeer voor deze richting geijverd en de Westfaalsche provinciale Landdag zal de door haar toegezegde bijdragen weigeren, indien niet aan dit plan de voorkeur wordt geschonken. Natuurlijk kunnen de belanghebbenden bij het andere plan iets dergelijks doen en daardoor zou het geheele kanaal wel eens in het water kunnen vallen op een oogenblik, dat de zaken juist zoo goed stonden. Ten slotte kan ik nog mededeelen dat het vinden van groote hoeveelheden alkalische zouten bij Brunswijk het plan tot kanaliseering van den Aller van de monding (bij Bremen) tot de Elbe weder op het tapijt gebracht heeft. --- Nieuwe Amsterdamsche Courant ALGEMEEN HANDELSBLAD Karang-Asem. Nu Mataram en Tjakranegara zijn veroverd, nu de vorst-zelf in onze handen is gevallen, is — ook naar de reohtsbegrippen van den inlander — het Nederlandseh bestuur heer en meester van Lombok, is het getreden iv de plaats van den vorst. Dit feit moet van invloed zijn op onze verhouding tot Karang-Asem, een der rijkjes op Bali, en aan het rechtstreekseh onder ous bestuur gesteld Boeteleng grenzende. Immers, toen, in 1849, met behulp van den toenmaligen vorst van Lombok, Karang-Asjm veroverd was, werd het door ons aan dien •vorst afgestaan. Nu wij treden in de rechten van dezen, hebben vv ij daarmede ook de vrije beschikking gekregen over Karang-Asem; zijn de regenten van dit landschap van rechtswege onze stedehouders geworden, en hebben zij de bevelen op te volgen van het Nederlandsch, gelijk vroeger van het Lomboksch bestuur. Éone grootere inmenging met Karang-Asem dan tot nu toe zal dus niet kunnen en mogen uitblijven. Waartoe zal die iumenging leiden? Van grooten invloed op de beantwoording van deze vraag zal de uitslag zijn van het onderzoek, dat thans — nu met vele in onderwerping gekomen Baliërs ook de gevangen genomen vorsten kunnen worden verhoord — met goed gevolg kan worden ingesteld naar de gedragslijn van Goesti Djilantik, een der Karaug-Asemsche bestuurders. Heeft hij aan het verraad van 25—26 Augustus geen schuld, dan zal men in hem zijn tegenwoordige positie kunnen handhaven; maar heeft hij mede verraad gepleegd, dan eischt onze waardigheid beslist het tegendeel, en dan is het —naden indruk, door de overwinningen op Lombok teweeggebracht, en bij de aanwezigheid van eene groote troepenmacht in de onmiddellijke nabijheid — nu wel het oogenblik om aan alle valsche verhoudingen een einde te maken. Wij bedoelen, dit zeggende, niet dat wij Karang-Asem maar moeten annexeeren en onder ons rechtstreeksch bestuur brengen gelijk wij met Djembrana hebben gedaan. Het rechtstreeksch bestuur is op Bali — de ondervinding in beide genoemde landschappen heeft het duidelijk aangetoond — een weldaad voor de bevolking, maar ook weldaden moeten niet Worden opgedrongen. Voorloopig is het beter, de toestanden in Karang-Asem voor het uiterlijk dezelfde te laten; maar nu de regenten nnze stedehouders geworden zijn, hebben wij het recht, te vorderen dat zij het bestuur voeren in onzen geest. Allereerst is het dus noodig, dat wi) hun ons vertrouwen kunnen Bchenken; blijkt het, dat Goesti Djilantik dat vertrouwen niet verdient, dan moet hij ver- Vangen worden. Meer inmenging ;n het inwendig bestuur van Karang-Asem zal dus op Bali de vrucht moeten zijn van onze overwinning op Lombok; de regenten gebracht onder ons toezicht, onder onze controle, — de regenten min of meer gebracht in de positie der regenten op Java. Mochten zij zich dan later, door afpersing en knevelarij, gehaat maken bij hunne bevolking, gelijk die van Boeleleng en Djembrana deden; gelijk ook hun voorganger, die in 1838 door de bevolking was verdreven, — dan zal het oogenblik gekomen zijn dat wij, onder toejuiching van het volk, aan hun bestuur een einde maken en zelf de teugels in handen nemen, gelijk wij dat in Boeleleng en Djembrana met zooveel succes, zonder eenigen dwang, hebben gedaan. Doen daarentegen de regenten hun plicht; is het volk tevreden onder hun bestuur, dan is er voor ons geen reden om in de toestanden verandering te brengen Men behoeft waarlijk tegen de gevolgen van meer bemoeiingen met het inwendig bestuur van Karang-Asem niet op te zien, zelfs wanneer die ten slotte mochten leiden tot direct bestuur, dat wil zeggen tot de vervanging van de regenten door een Europeesch ambtenaar. Financieel — Boeleleng en Djembrana leeren het duidelijk — zou deze verandering geen schade wezen, en de bevolking zou er bij winnen; waar vindt men op Bali eene bevolking, rustiger en tevredener dan die van ovengenoemde landschappen ? Wanneer men het observatiekorps, tijdens de Lomboksche expeditie zekerheidshalve te Boeleleng geplaatst, buiten rekening laat, heeft zich sedert 1868 geen enkel soldaat op geheel Bali vertoond. Zonder eenigen militairen steun heeft ons bestuur zich daar kunnen staande houden, zich meer en meer kunnen bevestigen, zijne bemoeiingen kunnen uitbreiden. En waarom ? Omdat de bevolking onze meerderheid ondervindt in wijsheid en goede trouw; omdat wij de Balische instellingen eerbiedigen; omdat onder ons bestuur eene elders ongekende mate van rust en welvaart heerscht; omdat het stelsel van afpersing der onderhoorigen, door Balische vorsten en hoofden zoo ruimschoots in practijk gebracht, plaats heeft gemaakt voor een geregeld belastingstelsel ... Dat alles zal ook de toekomst behooren te worden van Karang-Asem: met medewerking van eenen regent — of, naar de bestaande regeling, van twee regenten — als het kan, zonder die medewerking als het moet. Men make zich dus geen schrikbeelden van de gevolgen, aan meer bemoeiing met het bestuur van Karang-Asem verbonden. Het is onze plicht, zoowel door goedo staatkunde als door humaniteit voorgeschreven, daar, ten bate der bevolking, onzen invloed, uit ons oppergezag voortvloeiende, te doen gelden. --- Gemengde buitenlandsche berichten. Vol eens een 2ïe_ferbericht uit Rome is de Paus op het oogenblik druk bezig met de grootst mogelijke nauwkeurigheid eenige documenten samen te stellen, waarin Z. H. sterker dan ooit te voren betoogt dat de kerk niet alleen kan deelen in den vooruitgang der moderne maatschappij en in vrede kan blijven niet de meest ingrijpende maatschappelijke veranderingen, maar zelfs daarin aanleiding kunnen vinden tot grootere uitbreiding. Z. 11. wenscht verder nogmaals den nadruk te leggen op de pogingen, die door hem reeds zijn gedaau in deze richting, zoowel met betrekking tot het sociale vraagstuk als tot de verhouding tusschen de kerk en democratische regeeringen. Blijkbaar heeft de Paus dus groot vertrouwen in de toekomst der kerk. — De Tehuantepec-gpoorweg, die den Atlantischen Oceaan met den Grooten Oceaan verbindt, is op 22 dezer voltooid. De weg is 130 Eng. mijlen lang en loopt over de landengte van Tehuantepec, het Zuidelijk gedeelte van Mexico. — De instructie in het anarchistenproces te Luik is thans geëindigd. De zaak zal in Januari voor het Assissenhof komen. Zestien beschuldigden, waaronder Cyprien Jaholkowsky (baron Sternberg), zullen worden vervolgd. Jakolkowsky en tien anderen worden bij verstek gevonnisd. Twee beschuldigden, Cornelissen en Vlieger, worden vervolgd wegens uitingen in de pers, op de zaak betrekking hebbende. De anderen zijn in staat van beschuldiging gesteld wegens lidmaatschap aan een vereeniging, die aanvallen op personen en eigendom beoogt. Bovendien zijn Jahslkowsky, Berg, het echtpaar Schelbach en vier anderen, beschuldigd van pogingen tot den aanslag op den koninklijken schouwburg te Luik. Anderen zullen terecht staan wegens aanslagen, diefstallen van ontplofbare stoffen en poging tot moord. Het [grootste deel der beschuldigden zijn Duitschers. — Tn September van het volgeude jaar zal een Belgische Zuidpool-expeditie vertrekken, die te beginnen bij kaap Graham zoover mogelijk het Zuidelijk Poolgebied zal pogen te onderzoeken. Daar de mogelijkheid van overwintering in het Zuiden onwaarschijnlijk is, zal de expeditie zich in het koude jaargetijde in den Indischen Oceaan met peilen van nog onbekende diepten bezighouden om in den zomertijd weder de onderzoekingen in het poolgebied te hervatten. De tocht zal in het geheel 18 tot 20 maanden duren. — De Duitsche keizer heeft den redacteur van de Kladdcradatsch, die in het bekende lasterproces veroordeeld was, kwijtschelding van straf verleend zonder dat daartoe een verzoekschrift was ingediend. Naar de Köln. Zeit. uit Weenen verneemt, zal de minister-president Von Windischo-rütz het aanblijven van liet ministerie afhankelijk stellen van de aanneming van het kieswetontwerp door alle verbonden partijen. Te Nizza heeft een inzameling voorde invrijheidstelling van kapitein Romani 1500 francs opgebracht. Er is dus reeds 300 francs over daar tegen betaling van 1200 francs boete de kapitein door de Italiaansche justitie wordt vrij gelaten. Te Sofia is Zondagmorgen een aardbeving gevoeld, welke uit twee horizontale golvingen in de richting van West naar Oost bestond. — Volgens de Deutsche Tab. Zeit. zou behalve de nieuwe tabaksbelasting nog een ander gevaar de tabaks- en sigarenhandelaars bedreigen. Er zal namelijk door de regeering worden voorgesteld de tabaks- en sigarenwinkels om acht uur des avonds tot sluiting te verplichten. Terwijl reeds op Zondag de winkels gesloten moeten blijven, zou dan ook 's avonds, meent de D. T. Z., de verkoop van tabak overgaan in handen der bierhuishouders. De Voss. Zeitung betoogt dat de tabaksbelasting, welke de minister Miquel wil doorzetten, al meer en meer ennoodig blijkt omdat de invoerrechten en accijnzen zoowel als de staatsspoorwegen en de zegelbelasting ruimer inkomsten afwerpen en daarentegen de daling der voedingsmiddelen enz. de uitgaven voor het leger hebben verminderd. Bovendien kan Duitschland zich niet onttrekken aan de conversie zijner leeningen, nu overal een lagere rentevoet wordt aangenomen, al staat daar ook tegenover dat de houders in hun inkomsten worden getroffen — sedert 20 jaren al met 2/s —en de verleiding groot wordt liever minder solide buitenlandsche fondsen te koopen. Voor Pruisen beteekent een conversie van zijn é pCts. schuld tot een 3 pCts. een besparing van 35 millioen mark, en voor het Rijk en de andere Duitsche staten 26 millioen. Tegenover zulk een mogelijke besparing is een tabaksbelasting, die 35 millioen moet opleveren, geheel overbodig. — De permanente commissie voor het heffen van belastingen in de Oostenrijksche Kamer heeft een nieuw wetsontwerp goedgekeurd tot belasting van inkomsten, voortvloeiend uit kapitaal, dat op andere wijze dan in reëelen handel belegd is. De uitslag der stemming werd met warmen bijval door de leden der commissie ontvangen. — Weder werden in den nacht van Zaterdag op Zondag aardschokken gevoeld te Reggio en Messina, waardoor den inwoners opnieuw de schrik om het hart sloeg. --- Redding van schipbreukelingen. De onlangs vanwege het ministerie van waterstaat aan de besturen der aan zee gelegen gemeenten gezonden aanwijzing voor het gebruik van het wippertoestel bij redding van schipbreukelingen is van den volgenden inhoud: Als uw schip gestrand is en er wordt een vuurpijl of kogel met lijn er aan over uw schip geschoten, tracht dan dadelijk de lijn te pakken. Haal de lijn in totdat ge een staartblok met wipper krijgt. Maak het staartblok vast aan den mast, ongeveer 15 voet boven dek of, als de masten overboord zijn, aan het hoogste stevige, vaste punt van het schip. Maak de schietlijn los van den wipper. Sein naar den wal door te zwaaien, overdag met een ylag of muts, 's nachts niet een licht. A. Hierop haalt het volk aan den wal met den wipper een zwaar touw naar u toe. Zie goed toe dat er geen slagen van den wipper om het zware touw zitten. Maak het. eind van het zware touw vast, anderhalf voet boven het staartblok. Maak de naaiing los waarmee het zware touw aan den wipper zit. Sein naar den wal door het zwaaien met vlag, muts of licht. Hierop haalt het volk aan den wal de reddingbroek naar u toe. Een persoon gaat in de reddingbroek zitten met de beenen door de twee gaten. Sein op de wijze als aangegeven, naar den wal. Hierop wordt de reddingbroek, door het volk aan den wal, naar land gehaald en als de man er i. wordt de broek weer naar boord teruggezonden om een ander te halen. Vrouwen, kinderen, hulpbehoevenden en pass: moeten het eerst naar land worden gezonden. B. Als het volk aan den wal het zwart- touw uit kan krijgen, dan wordt dereddirgbroel, wipper naar boord gezonden. Dadelijk gaat eeD persoon in de broek zitten. Sein naar den wal. De man, die in de broek zit, wordt door het w aan land gehaald, waarna de broek weer aan b terugkomt. Het welslagen van de redding hangt voor een groot gedeelte af van de kalmte en oplettendli. schipbreukelingen zelf en van het stipt opvolgen van deze aanwijzingen. Van een der familieleden ontving de N. /.'. C. de mededeeling, dat de kapitein Slangen, die bij de verovering van Tjakranegara •/. gewond werd, in het hospitaal te S is overleden. BUREN, 26 Nov. Naar men verneem;, burgemeester, jhr. W. P. van der Goes, met in van 1 Februari a. s. eervol ontslag uit zijne 1> king gevraagd. * GORINCHEM, 26 Nov. Tot leden van de Kamer van Koophandel zijn herkozen de heeren C. Drooge Dzn., P. J. Dingemans, A. A. Hessig en J. C. den Haan. * OOSTERHOÜT, 26 Nov. Tot leden der Kamer van Koophandel zijn de afgetreden leden, de li. G. J. van* Loon, De Bruijn, Zuure en Looij herkozen; gekozen werd de heer W. Verschurc. * EINDHOVEN, 26 Nov. Heden werden tot lid der Kamer van Koophandel alhier herkozen de A. T. Van Moorsel en gekozen de heeren A. S. C. Vissers en W. Baekers. --- BINNENLAND. Tram Purmerend—Alkmaar. Iv de laatste weken heeft men flinke vorderingen gemaakt met den tramaanleg Purmerend—Alkmaar. Met het leggen der rails en het aanbrengen van zand is men reeds meer dan halfweg De Rijp, terwijl daar circa 4000 M 8 grond is aangebracht voor aanvnlling en ophooging. Aan de stations wordt ijverig gewerkt, zoodat het zich laat aanzien, dat met gunstig weer en de noodige medewerking van de hoogere besturen het gedeelte Rijp—Purmerend dit jaar nog gereed kan komen en, naar veler wensch, in gebruik zal worden gesteld. ---