Mengelwerk. Aan de redactie. Dezer dagen zy'n bij eene algemeene legerorde de officieren van de armee ernstig vermaand , zich vooral voor schulden-maken te wachten ; wordende z'y'lieden met onmiddellijke demissie bedreigd., in geval zuiks ter ooreu vau het gouvernement mogt koaien. N. N. heeft dit verbod met veel genoegen vernomen , daar hetzelve schijnt aan te duiden , dat de rcgeriug de noodlottige gevolgen van dal kwaad , waaraan zij zelve zich zoo zeer hoeft schuldig gemaakt, wil erkouneu ; en dat zij , door ondervinding geleerd , degenen , die haar oudergeschikt zyn , voor hetzelve wil hoedeu. Het zal echter aan velen eeuigzins hard voorkomen , de overtreders , welke toch maar hun eigen gald verkwisten , zoo maar in eens mot ontslag uit de dienst te bedreigen, terwijl sommige leden vau de regering zelve , welke godureudo de laatsto jaren de nationale schuld , mei zoo vele miliioeuen hebbeu helpen vermeerderen , nog steeds iv functie zy'n. Zou de bewuste legerorde ook welligt eenen bitteren schimp van den nieuwen directeur-genoraal van oorlog op het vorige bestuur vau zijne amhlgeuooten zijn? N. N. --- Jong Elna van Bornholm, nadat de Zwarte Bood gesoed bad. De sneeuw begou in de noordelijke stroken van het eiland Bornhoim te smelteu , en do lente naderde met hare levenwekkende stralen. In Sjólund had de Zwarte Dood eindelijk opgehouden. Vele duizenden van menschen had hij weggesleept; maar het land was toch niet overal uitgestorven , en de koning liet- nu in alle kerken dankpsalmen ziugon , omdat de Heer zijne straffende hand weder had afgewend , en de Moord-engel met lijn verteerend zwaard voorbij was. Doch op Durgunderholm zat Jong blsa nog alloenen verlaten pp haars vaders eenzaam slot, en wachtte , vol verlangen , over de opene graven den eersten grashalm te zien spruiten en den eersten vogel te hooren zingen. Op eenen morgen bescheen de lentezon vrolijk haar eenzaam leger; de eerste zwaluw fladderde voor haar venster en wekte het sluimerende meisje, met zijn eenzaam lied, uit vrolijke, verwachtingvolle morgendioomon. Zij dankte God en sprong op van haar bed j zij opende het venster, en ziel! do zwaluw zette zich in hetzelve en zong vriendelijk voor haar in de morgenzon, » Arme vogel!" zeide blsa , » gij zyl hier ook wel alleen en verlaten." Daarop strooide zij broodkruimels op de vensterbank, en zij zag met genoegen dat de zwaluw ze oppikte en er mede op het dak vloog. Nu wierp Jong beba het zwarte treuriloers weg ca trok witte kleederen aan. Ecu groen zijden lint wond zij om het slanke middel , de lange kastanje-bruine lokken fladderden vrij om de witte schouders in de milde verfrisschende voorjaarsluchten , en zoo wandelde zij het verlaten slot uit , als een engel vau hoop eu leven. Z'y' zag thans weder den helderen blaauwon hemel in het vrije , eu hot was alsof nu eerst het gestorven leven onder de voeten der schoone maagd ontluiken wilde ; want bij eiken tred , dien zij verder ging , scheen do engel der lente aan hare zijde te zweven. Zij zag thans hoe veld en weiden begonnen te groenen, en de eersta bloem vond zij op haar moeders graf heuvel. Terwijl Jong blsa aan het graf harer moeder diep geroerd geknield lag en bad, vloog de eerste leeuwerik over haar hoofd en verhief zich hoog in den heidoren morgenhemel. Toen stond het vrome meisje op en verwijderd» zich getroost van het graf , om menschen op te zoeken. Maar er was geen spoor van een voet te zien en geen geluid vau ecu levend wezen te hooren, behalve do leeuwerik biven haar hoofd. Doch haar gezang klonk nu zoo weemoedig als het graflied over een uitgestorven en vergeten menschenras, welks stof verwaaid en welks spoor vau do aarde uitgewischt was. Alle huizen waren gesloten , een groot zwart kruis stond aan elko deur die zij voorbijging , en duidde aan dat do bewoners uitgestorven waren. — Wat dus voorheen een hcrinneriugsleekeu aan het eeuwige leven was, was thaus een schrikkelijk doodsleeken op het ongelukkig: eilaud gewordeu, toen de Heer zya gunstig aangezigt er vau afgeweud had. Droevig ging Jong elsa van dorp lot darp ; maar geen houd blafte haar in de stille straten aan , geeu mensch kwam haar uit de huizen te gemoet. Overal zag zij het zwarte kruis aan de geslotene deuren , en zij ging zwijgend en bekommerd veider. Toen zij aan het bosch kwam , verfrischte zij haar oog aan do j;>ttge, groenende boomen ; maar ook het bosch was verlaten en stil. Te vergeefs bloeide eene enkele knop voor hare voeten, en sjilpte een eenzame vogel in do takken; zij stond alleen , als de eerste mensch in «le ontwakende natuur, en zocht te vergeefs Laars gelijken. Toen zette z'y' zich op eenen steen en weende, en als zij hare oogen opsloeg, zag z'y' ver verwijderd eenen kerktoren iv de zonnestralen schitteren. Derwaarts wenddo z'y zich nu ook , maar rondom de kerk was het treurig en stil , en ook hier stond het zwarte kruis aan alle deuren. Toen klom Jong blsa in den toren en zag wijd uit naar alle zyden ; doch vergeefs — er was geen mensch te zien , en zij twijfelde nu niet langer of zij was de eenige levendo ziel op het eiland. Zij begoa bitter te wcenen en viel op de knie en bad. Een straal van hoop schoot weder in haar hart, en zij geloofde dat er ten miuste één mensch moesl overgebleven zijn, die ec.iter misschien even verlaten en treurig omdoolde eu de wereld voor zich uitgestorven hield. Nu nam de bekommerde jonkvrouw het klokken koord in harekleiua witte hand en wenschte slechts dat z'y' kracht genoeg hebben mogt om de groote klok le luiden, opdat, als er nog ergens levenden over waren, dezer haar hoorden en naar haar toekwamen. Z'y trok aan het koord ,en bei scheen dat het zware metaal zich van zalf met du hand der vrooma maagd mede bewoog. Toen de laatstu klank verstomde , was het weder stil om haar heneu als in een graf, zij hoorde geen geluid iv de verte en zag geen mensch naderen. Wanhopig klom zij nu we. der uit den toren, en zoo ging z'y' van kerk tot kers en luidde overal de klok , maar niemand hoorde het; en niemand kwam haar te gemoet. Eindelijk viel z'y' afgemat op den grond neder en bad God hare ziel tot zich te nemen , als zij langer zoo alleen en verlaten blijven moest. Daar zag zij weder eene kerk voor zich , eu beklom met moeite den toren om toch nog eens hare laatste krachten in te spannen en de klok hare zware smart te laten uilklagen. Toon deze zweeg , scheen het haar als klouk er in de verte iets terug , eu nu hoorde zij ver af eene kerkklok luiden; die klouk vrolijk als eene bruilofts-klok. Toen klopte Joug blsa's hart van vreng. de • zij gevoelde zich wonderbaar versterkt en snel do nn derwaarts van waar het geluid kwam. Toen z'y da naaslo kerk bereikt had. luidde zij weder . en nu klont het geluid naderbij. Het kwam van den naburigen toren van Alinebjerg. Haastig klom zij af en liep dwars over hot veld langs ecu voetpad naar den zoogeuaainden Parad iJB-hc,"i;i- Op het midden van den weg lag eon sciinon dal, waar de leute al haren bekooringen op een punt scheen bijeengelooverd te hebban, en nu kwam eon jongeling haar met open amen ie geiaoet, _êt eensn \_e__ isschreeuw snelde zij haar hom toe, en toch had zij slechts gez.mi , dat hel een mensch was ; maar met duizendmaal grooter , met onnoembare vreugde sloeg zij de oogen op , en ziet , het was budolf , de zoo lang gemiste en in het geheim zoo lang beminde budolf. Den getrouwen minnaar, den schoonen , beminden jongeling hier te ontmoeten , waar reeds bet gezigt vau een mensch eene groole zaligheid voor haar arm verlaten hart geweest ware, dit was een zoo onbeschrijfelijk . zoo overweldigend geluk , dat de vreugde het bevindende meisje in de armen des jongelings bijna gedood had. ---